အခန်းထဲမှ သတ်ဖြတ်ခြင်း
Vol. 79 Ch. 1160
VIP အခန်း၏ တံခါးကို သော့ပင် မခတ်ထားပေ။ ၎င်းသည် အလွယ်တကူ တွန်းဖွင့်နိုင်သော သစ်သား တံခါးနှစ်ရွက် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျန်းကျိက ၎င်းကို အားဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်သော်လည်း တံခါးသည် တစ်လက်မမျှ မလှုပ်ရှားပေ။ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခုက အခန်းထဲရှိ အရာအားလုံးကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်နေပြီး ၎င်းကို ပုံမှန် မဟုတ်အောင် ပြုလုပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
ဤအခြေအနေအတွက် အခြား မည်သူမျှ အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။
အခန်း ၇၀၇ ၏ တံခါးကို ဖျက်ဆီးပြီး ထွက်ခွာရန် လွယ်ကူခဲ့ပါက ၎င်းသည် လူတစ်ယောက် ဘယ်တော့မှ မလွတ်မြောက်နိုင်သော အခန်းအဖြစ် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားနေမည် မဟုတ်ပေ။
"ယန်ကျန့် မင်းက တကယ့် အရူးတစ်ယောက်ပဲ"
လော့ရှန်း၏ မျက်နှာသည် ထိုအချိန်တွင် အလွန် အေးစက်နေပြီး သူ့ကို မျက်တောင် မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်းက ငါတို့ကို ၇၀၇ ထဲ အတူတူ ဆွဲခေါ်ခဲ့တယ်။ မင်း ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ။ မင်းက ငါတို့ ထွက်ပြေးသွားမှာ ကြောက်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက အခန်း ၇၀၇ ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို လျစ်လျူရှုနိုင်ပြီး အချိန်မရွေး ထွက်သွားနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေတာလား"
"ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ တကယ် မဖြစ်နိုင်ဘူးလား"
ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
"မင်းတို့ ခုနက ချက်ချင်း အသေခံ မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူး။ ဒါက အခန်း ၇၀၇ ကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတယ်။ ငါ ခန့်မှန်းရသလောက် ဒီအခန်း နံပါတ်ကို ဒီနေရာမှာ ချိတ်ဆွဲနိုင်မှတော့ ဒါကို သရဲခြောက်တဲ့ ၇၀၇ အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်မှတော့ ဒါကို ဖြုတ်ပစ်ပြီး သဘာဝလွန် ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖယ်ရှားလို့လည်း ရနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ဖြေရှင်းနည်းက အတွင်းထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ အပြင်ဘက်မှာ"
လော့ရှန်းက စကားမပြောဘဲ သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"မင်း ပြောတာ လုံးဝ မှန်တယ်။ ၇၀၇ ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ဖယ်ရှားဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက အပြင်ဘက်ကနေ လှုပ်ရှားဖို့ပဲ"
စုန့်ရန်က ယန်ကျန့်၏ ခန့်မှန်းချက် မှန်ကန်ကြောင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။
"မင်းတို့အားလုံး ဒါကို အစကတည်းက သိထားကြတာ။ ဒါကြောင့် မင်းတို့က ရဲတင်းပြီး မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ယုံကြည်မှု မရှိဘဲ စောစော ထွက်ပြေးချင်နေပုံပဲ"
ယန်ကျန့်က ကျန်းကျိကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်းကျိသည် ခုလေးတင် တံခါးနှင့် ဝင်တိုက်မိသဖြင့် သူ၏ နဖူးတွင် ချိုင့်ခွက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပြီး တော်တော် ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။ သို့သော် သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ထိခိုက်မှု မရှိပေ။
လော့ရှန်းက ပြောသည်။
"စိတ်လှုပ်ရှားတာက သဘာဝကျပါတယ်။ သူက သေမှာ တော်တော် ကြောက်တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခန်း ၇၀၇ က တကယ် အန္တရာယ်များတယ်။ ကျိန်စာကို ချိုးဖျက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိရင်တောင် ဘယ်သူမဆို အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်မလား ဆိုတာက မသေချာသေးဘူး"
"တော်ပြီ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ဆက်မပြောနဲ့တော့။ မင်းတို့ အခန်း ၇၀၇ လို့ ဘယ်လိုပဲ ခေါ်ခေါ် ဒါက ငါ့အတွက် အရေးမကြီးဘူး။ အချိန် နှောင်းနေပြီ ငါ မင်းတို့ကို အမြန် ရှင်းပစ်ဖို့ လိုတယ်။ ငါ့မှာ တခြား ကိစ္စတွေ လုပ်ရှိသေးတယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့နဲ့ ဂိမ်းတွေ ဆက်မကစားတော့ဘူး"
ယန်ကျန့်သည် သူ၏ ကုလားထိုင်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်သည်။
"မင်းတို့မှာ တခြား မဟာမိတ်တွေ ရှိသေးရင် အခု ခေါ်လိုက်တော့။ မဟုတ်ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ မင်းတို့ အလောင်းတွေအဖြစ်ပဲ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်"
"မင်း နောက်ဆုံးတော့ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘူး ဟုတ်လား။ မင်း လှုပ်ရှားလာမယ်ဆိုတာ ငါ သိပေမဲ့ မင်းက အခန်း ၇၀၇ အတွင်းထဲမှာ လှုပ်ရှားဖို့ ရွေးချယ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒီလို အခြေအနေမျိုးကို မျှော်လင့်ထားပြီးသား။ မင်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ရမှာက မလွဲမသွေပဲ"
လော့ရှန်းလည်း မတ်တပ် ထရပ်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း လေးနက်နေပုံရသည်။
သူ ယန်ကျန့်ကို ကိုင်တွယ်ရန် ယုံကြည်မှု များများစားစား မရှိပေ။
သို့သော် အချို့အရာများမှာ မစမ်းသပ်ဘဲ ရလဒ် ထွက်လာမည် မဟုတ်ပေ။
ကျန်းယိကျင်းလည်း ထရပ်လိုက်သည်။
"ငါ ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ချင်စိတ် မရှိပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလို့ ထင်တယ်"
"ယန်ကျန့် မင်းကို ကိုင်တွယ်ချင်တာ ငါ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ မင်းက အရင်ကလိုပဲ ရွံစရာ ကောင်းနေတုန်းပဲ။ မင်း တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်ကို တကယ် ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ အဲ့ဒါသာ မရှိခဲ့ရင် မင်း ဒီနေ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ မင်းအတွက် ဒါ အဆုံးသတ်ပြီ"
စုန့်ရန်လည်း မတ်တပ် ထရပ်လိုက်သည်။
သူသည် မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဒီနေရာတွင် ရန်ငြိုးကို ဖြေရှင်းရန် ဆန္ဒ ရှိနေသည်။ သူ ထိုနေ့ရက်များတွင် ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခ ဝေဒနာ အားလုံးကို သွန်ထုတ်ပစ်လိုက်ချင်နေသည်။
ဘေးတွင် ရှိနေသော သူဌေးဟဲသည် ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး သဘာဝလွန် လူများနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးဝေး နေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သာမန်လူတစ်ယောက် အနေဖြင့် သူ ထိုအခြေအနေတွင် လောင်းကြေး ထပ်စရာ ဘာမှ မရှိပေ။
"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"
ယန်ကျန့် ရယ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရယ်သံမှာ အေးစက်နေသည်။
"မင်းတို့က ပူးပေါင်းလိုက်ရုံနဲ့ ကပ္ပတိန်တစ်ယောက်ကို တကယ် ဖြိုလှဲနိုင်မယ်လို့ မိုက်မိုက်မဲမဲ ထင်နေတာလား။ ဒါပေမဲ့ မင်း စုန့်ရန်က ဘာလို့ ဒီလို တွေးလဲ ဆိုတာ နားလည်နိုင်ပါတယ်။ လော့ရှန်း တာအောင်းမြို့ မန်နေဂျာတစ်ယောက် အနေနဲ့ မင်းလည်း ထိုးထွင်းဉာဏ် တော်တော်များများ ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာလည်း ဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိနေတယ်"
"ဒါပေမဲ့ ဟုတ်ပါတယ်။ မင်းတို့က သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ အနည်းငယ်ပဲ ကြုံတွေ့ဖူးတယ်။ လက်စားချေတတ်တဲ့ တစ္ဆေတွေကို ဘယ်တုန်းကမှ အမှန်တကယ် မရင်ဆိုင်ဖူးဘူး။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို စီမံခန့်ခွဲရတာကို ထားလိုက်ဦး။ ကိုယ့်အရည်အချင်းကိုယ် မှားယွင်းစွာ အကဲဖြတ်မိတာက ပုံမှန်ပါပဲ"
"ကောင်းပြီ ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့ကို သင်ခန်းစာ တစ်ခု ပေးမယ်။ တစ္ဆေဆရာတွေ ကြားထဲမှာတောင် ကွာခြားမှု ရှိတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ သိသွားစေရမယ်"
သူ စကားပြောနေစဉ် ယန်ကျန့်၏ ရှေ့မှ စားပွဲပေါ်ရှိ ရေဖန်ခွက်သည် ပွက်ပွက် ဆူလာသကဲ့သို့ ပူဖောင်းများ ထလာသည်။
ဟင်
လူတိုင်း၏ အကြည့်များ ရုတ်တရက် ထူးခြားမှုဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး အပို ကြည့်ရှုမှု အနည်းငယ် ခိုးယူသွားသည်။
သူတို့သည် ၎င်းမှာ အခန်း ၇၀၇ မှ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သတိထား နေရသည်။
"ဘုန်း"
ဖန်ခွက်သည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ပွက်ပွက် ဆူနေသော ရေများ နေရာအနှံ့သို့ စင်ထွက်သွားသည်။
ပြန့်ကျဲသွားသော ရေများ အကြားတွင် ရွှေရောင် လှံရှည်တစ်ချောင်း၏ အရိပ်မှာ မပီမသ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ရုတ်တရက် ယန်ကျန့်က ရှေ့သို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ လက်သည် ရေကို ထိမိပြီး ၎င်းထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။ ပြန့်စင်သွားသော ရေများသည် မသိနိုင်သော နေရာတစ်ခုနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးသော ကြားခံတစ်ခုအဖြစ် ဆောင်ရွက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
စွပ် စွပ်။
ရေများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာ ပြီး ကြမ်းပြင်ကို စိုစွတ်သွားစေသည်။
အက်ကွဲနေသော ရွှေရောင် လှံရှည်တစ်ချောင်း အခန်းထဲတွင် အလိုအလျောက် ပေါ်လာပြီး ယန်ကျန့်က ၎င်းကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
"လက်နက် ဟုတ်လား မဟုတ်ဘူး ဒါက သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတစ်ခု။ ယန်ကျန့်က ဒါကို လက်နက်အဖြစ် ပြောင်းလိုက်တာလား။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဖန်ခွက်ထဲမှာ ဝှက်ထားရတာလဲ"
သူစိမ်း တစ္ဆေဆရာက ထက်မြက်စွာ လေ့လာရင်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။
သို့သော် ယန်ကျန့်၏ လက်ထဲမှ လှံရှည်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မည်သည့် သတိပေးမှုမှ မရှိဘဲ မျက်တောင် တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင်
"သတိထား"
လော့ရှန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားပြီး ချက်ချင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် အော်လိုက်သည်။
"ဒါက အလောင်းကောင် သံချောင်းပဲ။ တစ်ခါ စိုက်မိသွားရင် ပြီးပြီ"
"ဘုန်း"
သို့သော် သူ စကား မဆုံးမီမှာပင် ကျယ်လောင်သော အသံကြီးတစ်ခု အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
အက်ကွဲနေသော လှံရှည်တစ်ချောင်းသည် သူစိမ်း တစ္ဆေဆရာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ထွင်းဖောက် ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ့ကို နောက်ကွယ်ရှိ နံရံတွင် ကပ်၍ စိုက်ထားလိုက်သည်။
လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးသည် အလွန် လျင်မြန်သဖြင့် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။
မဟုတ်ဘူး ယန်ကျန့်က သူတို့ကို တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါက ပစ်မှတ်ထား ခံရတာလား"
အကျွမ်းတဝင် မရှိသော တစ္ဆေဆရာက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထွင်းဖောက် ဝင်ရောက်သွားသော လှံတံကို ကြောင်ငေး ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခွန်အားများ ကုန်ခန်းသွားပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ့ကို အကြောက်ဆုံး ဖြစ်စေသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ သဘာဝလွန် စွမ်းအားသည် ထိုအချိန်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ၏ ထောက်ပံ့မှု မရှိဘဲ တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်သည် ချက်ချင်းပင် သာမန်လူတစ်ယောက် အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။
သို့သော် သူ၏ လက်ရှိ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေတွင် သာမန်လူတစ်ယောက် အဖြစ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခြင်းသည် သေစေနိုင်လောက်သည်။
သူသည် မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင် ဆွေးမြေ့လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော ပုပ်သိုးနံ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လွန်ခဲ့သော ခဏက အသက်ဝင်မှု အချို့ ရှိနေသေးသော သူ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ အလင်းရောင်သည် ချက်ချင်းပင် သေမင်းတမန်၏ မီးခိုးရောင်သို့ မှိန်ကျသွားသည်။
စက္ကန့် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ၏ ထောက်ပံ့မှု မရှိဘဲ သူသည် ဆိုးရွားစွာ ဆွေးမြေ့နေသော အလောင်းတစ်လောင်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး ခုလေးတင် သေဆုံးသွားသော လူတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူတော့ပေ။
"ခုခံ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရလိုက်ဘူး"
အခြားသူ အနည်းငယ်၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ မအီမသာ ဖြစ်မှုများ ထပ်မံ ကြီးမားလာသည်။
"မင်းမှာ အလောင်းကောင် သံချောင်း တစ်ချောင်းပဲ ရှိတယ်။ ငါတို့မှာ လေးယောက် ရှိတယ်။ ငါတို့ မရှုံးနိုင်သေးဘူး"
ကျန်းယိကျင်းက အခြားသူများကို မကြောက်လန့်ကြရန် သတိပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူတို့ ယန်ကျန့်၏ ကနဦး တိုက်ခိုက်မှုကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သရွေ့ သူ့ကို အခန်း ၇၀၇ တွင် ထားခဲ့ရန် ဖြစ်နိုင်သေးသည်။
အခု နောက်ဆုတ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အခု တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းသည် အလွန် မိုက်မဲရာ ကျလွန်းသည်။
လှုပ်ရှား အရေးယူ
ယန်ကျန့် လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်မည့်အစား သူတို့က ၎င်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် မြင်လိုက်ကြသည်။ အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်သော အလောင်းကောင် သံချောင်းသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ သူတို့၏ နည်းလမ်းများကို ချုပ်တည်းမှု မရှိဘဲ ထုတ်ဖော် အသုံးပြုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ချက်ချင်းပင် ယန်ကျန့်သည် စုန့်ရန်၏ ပတ်လည်တွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ပျံဝဲနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထို့နောက် ၎င်းသည် သူ့ထံသို့ ပျံ့လွင့်လာသည်။
မြင်ကွင်း အတွင်းတွင် ထိုလမ်းကြောင်း၌ ဘာမှ မရှိပေ။
သို့သော် တစ္ဆေမျက်လုံး၏ အကြည့်အောက်တွင် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် အမျိုးသမီး အလောင်းတစ်လောင်းနှင့် တူသည်။ အေးစက်သည် ဖြူဖျော့သည် အဝတ်အစား မပါသလို ထင်ရသည်။
အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာရုံမျှဖြင့် ယန်ကျန့်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းလာပြီး မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့အပြင် အလောင်းက ဆက်လက်၍ ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ဤခံစားချက် ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ သူ၏ မျက်ခွံများပင် လေးလံလာပြီး ၎င်းတို့ကို မှိတ်ထားရန် သူ့ကို တွန်းအားပေးနေသည်။
"ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အမျိုးသမီး အလောင်းတစ်လောင်း"
ယန်ကျန့် အနည်းငယ် မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။ စုန့်ရန်နှင့် ရစ်ပတ်နေသော အလောင်းသည် ပုံမှန် မဟုတ်ဘဲ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်ကို သူ အာရုံခံမိနိုင်သည်။ သာမန် တစ္ဆေတစ်ကောင် မဟုတ်ပေ။
လော့ရှန်းလည်း လှုပ်ရှား အရေးယူလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခု ပြုတ်ကျလာပုံရသည်။ သွေးများ စွန်းထင်းနေသော အနီရောင် ချည်မျှင်တန်းများ အနည်းငယ်မှ အများအပြားသို့ အရေအတွက် တိုးပွားလာပြီး မယုံနိုင်စရာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ယန်ကျန့်ထံသို့ စုစည်း ဦးတည်လာသည်။
ကျန်းယိကျင်းလည်း သူ၏ တစ္ဆေ စွမ်းအားကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ အရေပြားများ အရည်ပျော်ကျလာပြီး သူ့ကို ဖယောင်းရုပ် တစ်ရုပ်နှင့် တူသွားစေသည်။
သို့သော် အရည်ပျော်ကျနေသော အရေပြား၏ နောက်ကွယ်တွင် အခြား မျက်နှာတစ်ခု ရှိနေသည်။ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပြီး သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ခေါင်းတလားထဲတွင် ထည့်ထားသော အလောင်းတစ်လောင်းနှင့် တူသည်။
မည်သည့် နည်းလမ်းက ထိုအလောင်းကို ဖယောင်း အလောင်းကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ အပြင်ဘက် ဖယောင်း အလွှာမှာ ကျန်းယိကျင်း၏ ပုံသဏ္ဌာန် ဖြစ်ပြီး အတွင်းပိုင်းမှာမူ အခြား ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မဟုတ်ဘူး ဒါ မမှန်ဘူး။
ဖယောင်းများ ဆက်လက် အရည်ပျော်ကျသွားပြီး ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းယိကျင်း၏ မျက်နှာ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော အလောင်းကောင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
ကျန်းယိကျင်း မရှိတော့ပေ။
တကယ့် ကျန်းယိကျင်းမှာ ထို ဖယောင်း အလောင်းကောင် ဖြစ်ပြီး ဘယ်လောက် ကြာအောင် ရှိနေခဲ့မှန်း မသိသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖယောင်း အလောင်းကောင်သည် မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။
ထိုမျက်လုံးများသည် မှိန်ဖျော့ပြီး မည်းနက်နေကာ မည်သည့် အရောင်တောက်မှုမှ မရှိပေ။ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆွေးမြေ့နေသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မဖော်ပြနိုင်သော ရှေးကျမှု ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထို ဖယောင်း အလောင်းကောင်အဖြစ် နှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် တည်ရှိနေပုံရပြီး သူ၏ ငယ်ရွယ်သော အပြင်ပန်း ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
"ဒီကောင်တွေက တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်း အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"
ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းနေသော သူဌေးဟဲသည် ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မျက်နှာ ဖြူဖျော့ကာ ကြောက်လန့်နေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး မရပ်မနား တုန်ရီနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူသည် သဘာဝလွန်ကမ္ဘာ၏ သေးငယ်သော ရေခဲတောင် တစ်စွန်းတစ်စကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။
ကျန်းယိကျင်း၏ ဖယောင်း အလောင်းကောင်သည် တိုက်ခိုက်မှု အမူအရာ မပြုလုပ်ဘဲ ယန်ကျန့်ထံသို့ တောင့်တင်းစွာဖြင့် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
"မင်းတို့အားလုံး တော်တော် ကြောက်စရာ ကောင်းပုံရတယ်။ ဒါကလည်း ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ မင်းတို့မှာ ယုံကြည်မှု တချို့ မရှိဘဲ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်ရဲဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်နဲ့တော့ မလုံလောက်သေးဘူး"
ယန်ကျန့်သည် မျက်နှာသေဖြင့် ရှိနေပြီး အတွင်းစိတ် လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။
ထိုအဆင့် တိုက်ခိုက်မှုသည် တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းသော်လည်း သူ့ကို ရှင်းပစ်နိုင်လောက်သည့် အထိ မဟုတ်ပေ။
ရုတ်တရက် တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး အနီရောင် အလင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ခြောက်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေ အသက်ဝင်လာသည်။
သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှု အားလုံး ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားပြီး ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။
လူ ဖြစ်စေ တစ္ဆေ ဖြစ်စေ အားလုံး သက်ရောက်မှု ခံလိုက်ရသည်။
သို့သော် ယန်ကျန့်သည် စုန့်ရန်၏ ဘေးရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် အမျိုးသမီး အလောင်းကောင်မှာ လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန် နှေးကွေးသွားသော်လည်း ၎င်းသည် သက်ရောက်မှု မခံရသော တစ်ခုတည်းသော တစ္ဆေ ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ယောက်က ကျန်းယိကျင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးများ လည်ပတ်လာသည်။ အလားတူ လုံးဝ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ကြီးမားစွာ ထိခိုက်သွားပြီး ပုံမှန် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
သို့သော် ထိုအချိန်သည် ယန်ကျန့်အတွက် လုံလောက်သည်။