သိမြင်နားလည်မှုကို မှောက်လှန်ခြင်း
Vol. 79 Ch. 1158
ဟဲယွဲ့လျန်က သူမ၏ စိတ်ကို ထိုအချိန်တွင် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်၏ ရှေ့တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပေါ်လာပြန်သည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ ကျက်သရေ ရှိပြီး ဖြူစင်သော်လည်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။ သူမ သွားလေရာရာတွင် ကြီးမားသော အာရုံစိုက်မှုကို အမြဲ ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။
"မစ္စတာယန် လောင်းကစားပွဲက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ သူဌေးဟဲက ရှင့်ကို VIP အခန်းကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ကျွန်မကို လွှတ်လိုက်ပါတယ်"
သူမသည် သူမ၏ အကြည့်ကို အနည်းငယ် နှိမ့်ချထားပြီး ယန်ကျန့်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံအောင် မကြည့်ရဲပေ။ အစောပိုင်းက အခြေအနေမျိုး ထပ်မံ ဖြစ်ပွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"မင်းက ငါ့ရှေ့ ပေါ်လာရဲသေးတယ်"
ယန်ကျန့်က ထိုအမျိုးသမီးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက မင်း ထွက်ပြေးသင့်တဲ့ အချိန် မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် အစောပိုင်းက ငါ လုပ်ရပ် မပြင်းထန်ခဲ့လို့လား မင်းကို ချက်ချင်း လည်ပင်းညှစ် မသတ်ခဲ့လို့လား"
"မစ္စတာယန်ရဲ့ ရှေ့မှာ ကျွန်မ ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး မရှိလောက်ပါဘူး။ ရှင် ကျွန်မကို တကယ် သတ်ချင်တယ် ဆိုရင် ကျွန်မ ကံကြမ္မာကို လက်ခံရုံပဲ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက မစ္စတာယန်ရဲ့ စရိုက်ကို ယုံကြည်ပါတယ်။ ရှင်က အပြစ်မဲ့သူတွေကို ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ သတ်ဖြတ်တဲ့ လူဆိုးမျိုး မဟုတ်ပါဘူး"
ဟဲယွဲ့လျန်က ပြောသည်။
"ငါက လူဆိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လူကောင်း တစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက်တော့ မင်းတို့အားလုံး ကိုယ့်အသိစိတ်ကိုယ် ရှိကြပြီး မိုက်မဲတဲ့ အလုပ်တွေ ဘာမှ မလုပ်ကြဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ နောင်တ ရလိမ့်မယ်။ လမ်းပြ ငါ့ကို မင်းတို့ ဘယ်လို လောင်းကစားပွဲမျိုး စီစဉ်ထားလဲ ဆိုတာ သွားကြည့်ချင်တယ်"
ဟဲယွဲ့လျန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြုလုပ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့မှ လမ်းပြ ထွက်သွားသည်။
လမ်းတွင် ဟဲယွဲ့လျန်က ရဲတင်းစွာ စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။
"မစ္စတာယန်က ကျွန်မကို အရင်က တွေ့ဖူးပုံရပြီး ကျွန်မရဲ့ အသွင်အပြင်ကို အရမ်း ရင်းနှီးနေပုံပဲ။ ရှင် အရင်က ကျွန်မနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ဖူးတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ရှင်က ကျွန်မကို သက်သက် စိတ်ဝင်စားနေတာလား"
"မင်းရဲ့ စွမ်းရည်ထက် ကျော်လွန်တဲ့ ကိစ္စတွေကို လာမစုံစမ်းနဲ့။ အများကြီး သိတာက မင်းအတွက် ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မင်းရဲ့ သေဆုံးခြင်းကိုပဲ အရှိန်မြှင့်ပေးလိမ့်မယ်"
ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။
"မစ္စတာယန်က မကျေမနပ် ဖြစ်မှတော့ ကျွန်မ ထပ်မမေးတော့ပါဘူး"
ဟဲယွဲ့လျန်က ပြောသည်။
"ကျွန်မက ကျွန်မအပေါ်က ဘယ်အရာက မစ္စတာယန်လို လူတစ်ယောက်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှု အများကြီးကို ရထိုက်စေသလဲ ဆိုတာကို သိချင်နေတာပါ။ ဒါက သဘာဝလွန် နယ်ပယ်ရဲ့ ကိစ္စရပ်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေလား။ အဲ့ဒီလို ဆိုရင် ကျွန်မ မစ္စတာယန်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်"
"မင်းက အရမ်း ပါးနပ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ ငါ အရင်ကလည်း ပါးနပ်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူမရဲ့ အဆုံးသတ်က သိပ်မကောင်းခဲ့ဘူး"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
"မစ္စတာယန်က သူမကို သတ်ခဲ့တာလား"
ဟဲယွဲ့လျန်က မကြောက်မရွံ့ ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီ အမျိုးသမီးအတွက်တော့ သေခြင်းတရားက သက်သာရာ ရခြင်း တစ်ခုပဲ။ ငါက သူမကို သက်သာရာ ရအောင် ကူညီပေးခဲ့တာ။ သေခြင်းတရားထက် ပို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ ရှိသေးတယ်"
"သေခြင်းတရားထက် ပို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေ ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါတွေက ဘာတွေလဲ"
ဟဲယွဲ့လျန်က စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
ယန်ကျန့်က ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားရင်း ပြောသည်။
"တစ်ပေါင်းတစ်က ဘယ်လောက်လဲ"
"တစ်ပေါင်းတစ်က သုံး"
ဟဲယွဲ့လျန်က စဉ်းတောင် မစဉ်းစားဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သို့သော် သူမ ချက်ချင်း မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။ တစ်ပေါင်းတစ်က နှစ် ဆိုတာ ကလေးတွေတောင် သိသည်။ သူမ ဘာကြောင့် တစ်ပေါင်းတစ်က သုံး လို့ ဖြေလိုက်မိတာလဲ။
နောက်တစ်ကြိမ် သေချာ စဉ်းစားကြည့်သည်။ တကယ်တော့ တစ်ပေါင်းတစ်က နှစ် ဖြစ်သည်။
"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ဒါက သုံး ဖြစ်သင့်တယ်"
ဟဲယွဲ့လျန် ထိုအချိန်တွင် ကြောင်ငိုင်သွားသည်။
အလွန် ရိုးရှင်းပြီး အငြင်းပွားဖွယ် မရှိသော ပြဿနာတစ်ခုကို သူမ အဖြေ နှစ်မျိုး ထွက်လာသည်။ နှစ်ခုစလုံးက လုံးဝ မှန်ကန်နေသလို ခံစားရပြီး သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်သင့်သလို ဖြစ်နေသည်။
ပါးနပ်သောသူ ဖြစ်သည့်အလျောက် ဟဲယွဲ့လျန်သည် သူမ၏ သိမြင်နားလည်မှုတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေနိုင်သည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဒါ ဖြစ်နိုင်မလား။
သူမ အစောပိုင်းက ယန်ကျန့် သူမကို လည်ပင်းညှစ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သည့် အခိုက်အတန့်ကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ ကြောက်ရွံ့မှုအပြင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထူးကဲစွာ အေးစက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ကျူးကျော် ဝင်ရောက်လာပြီး သူမအကြောင်း အရာအားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တိုက်စားသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော် ဟဲယွဲ့လျန်က သူမ သေတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
အခု သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ သူမ ထိုအချိန်ကတည်းက မသိနိုင်သော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ရှင် ကျွန်မကို ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"
ဟဲယွဲ့လျန်က ယန်ကျန့်ကို ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်ပြီး ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
"အရင်ဆုံး တစ်ပေါင်းတစ်က ဘယ်လောက်လဲ ဖြေ"
ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။
"တစ်ပေါင်းတစ်က သုံး"
ဟဲယွဲ့လျန်က ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် အရင်ကကဲ့သို့ပင် သူမ စကားပြောရင်း မျက်နှာ ပြောင်းသွားသည်။
"မဟုတ်ဘူး မမှန်ဘူး ဒါက နှစ်နဲ့ ညီတယ်။ နေဦး ဒါက သုံးနဲ့ ညီတယ် မဟုတ်ဘူး ဒါက သုံးနဲ့ ညီလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဒါက နှစ်"
"မင်း မှန်တယ်လို့ ထင်နေတာက ငါက မင်းကို မှန်တယ်လို့ ထင်စေချင်တဲ့ အရာ သက်သက်ပဲ။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်စမ်း မင်း လုပ်နေတဲ့ အရာတွေက ငါက မင်းကို လုပ်စေချင်တဲ့ အရာတွေလား ဒါမှမဟုတ် မင်း မူလကတည်းက လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ အရာတွေလား။ တစ်ပေါင်းတစ်လိုပဲ ဒါက တကယ် နှစ်လား ဒါမှမဟုတ် သုံးလား"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဟဲယွဲ့လျန် အနည်းငယ် ကျိုးပဲ့သွားသည်။ သူမ၏ အကြည့်များ တုန်ရီသွားပြီး ယန်ကျန့်ကို ထိတ်လန့်မှု ကြောက်ရွံ့မှု နှင့် အသက်ရှူကျပ်မတတ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး ရှင် ဒီလို လုပ်လို့ မရဘူး။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ကစားနေတာ ကျွန်မရဲ့ သိမြင်နားလည်မှုကို ပြောင်းလဲနေတာ။ ကျွန်မကို တခြား တစ်ယောက် ဖြစ်သွားအောင် ပြောင်းလဲနေတာ"
သူမ စကားပြောနေရင်းပင် တုန်ရီနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဟဲယွဲ့လျန်သည် ယန်ကျန့် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။
သိမြင်နားလည်မှုကို မှောက်လှန်ပစ်နိုင်သည်။ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်။
"စိတ်မပူနဲ့ မင်းရဲ့ သိမြင်နားလည်မှုက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
မှတ်ဉာဏ်များကို ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် သိမြင်နားလည်မှုကို ပြန်လည် ပုံသွင်းခြင်းသည် သူ့အတွက် အလွန် လွယ်ကူသည်။ သူသည် လွယ်ကူစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန် ဟဲယွဲ့လျန်၏ အတွင်းတွင် နောက်ဖေးတံခါးလေး တစ်ခုကိုသာ ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟဲယွဲ့လျန်က ယန်ကျန့်၏ စကားများကို မယုံကြည်ပေ။ သူမတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်မှာ သေချာသည်ဟု သူမ ထင်သည်။ ပြဿနာက အလွန် သိမ်မွေ့ပြီး မတွေ့ရှိသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယန်ကျန့်က ဤအမျိုးသမီးနှင့် ဆက်လက် အချိန်ဖြုန်း မနေရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။
သူမ၏ လှပသော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာ ရှိနေလင့်ကစား ယန်ကျန့် အခု သိချင်သည်မှာ ထို သူဌေးဟဲ နှင့် ကျန်းယိကျင်းဟု အမည်ရသော တစ္ဆေဆရာတို့က သူ့ကို ကိုင်တွယ်ရန် ဘယ်လို အစီအစဉ် ဆွဲထားသလဲ ဆိုတာပင်။
VIP အခန်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။
တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်ဝန်းပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အခန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ ကြီးမားသော စားပွဲတစ်လုံး ရှိပြီး ၎င်း၏ ရှေ့တွင် သူဌေးဟဲ ကျန်းယိကျင်း နှင့် သူ မမြင်ဖူးသော အခြား သူစိမ်း အနည်းငယ် ထိုင်နေကြသည်။
"ကျွန်တော် အချိန် နည်းနည်း ဖြုန်းမိသွားတယ်။ ခေါင်းဆောင်ယန် စိတ်မဆိုးဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခေါင်းဆောင်ယန်ကို အနိုင်ရအောင် ကြိုးစားရတာက ခက်ခဲတဲ့ တာဝန်တစ်ခုပါ ပြီးတော့ လေးလေးနက်နက် ပြင်ဆင်မှုတွေ လိုအပ်ပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်ယန် နားလည်ပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်"
သူဌေးဟဲက ထရပ်လိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ပြောသည်။
"ဒါပေမဲ့ လောင်းကစား မစခင်မှာ ကျွန်တော် ခေါင်းဆောင်ယန်ကို လူတစ်ယောက်နဲ့ အရင် မိတ်ဆက်ပေးချင်ပါတယ်"
စကားပြောပြီးနောက် သူ စားပွဲရှေ့မှ လူငယ်တစ်ယောက်ကို လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"ဒါက တာအောင်းမြို့ရဲ့ တာဝန်ခံ လော့ရှန်းပါ"
လော့ရှန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ခေါင်းဆောင်ယန် တာအောင်းမြို့က ကြိုဆိုပါတယ်။ ငါ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကြီးပုံကို ကြားနေရတာ ကြာပါပြီ။ ငါ ထင်ခဲ့တာက ဒီဘဝမှာ ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ခွင့်ရတာ ငါ ကံကောင်းပါတယ်။ ခင်ဗျားကို လာမနှုတ်ဆက်မိတာကို စိတ်မဆိုးဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
"လော့ရှန်း ဟုတ်လား။ ငါ့ကို ရှန်ထုံမျှော်စင်ကို သူဌေးဟဲဆီ အကြွေး ဆပ်ဖို့ ပေးအပ်လိုက်ပါလို့ အကြံပြုခဲ့တာ မင်းလား။ မဆိုးဘူးပဲ တော်တော် ရဲတင်းတာပဲ"
ယန်ကျန့်က ခေါင်း အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။
"သူဌေးဟဲကလည်း စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ပါ လုံးဝ မလွယ်ကူပါဘူး။ အကြွေး ဆပ်သင့်တာက တရားမျှတပါတယ်။ ငါက မျှတတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်ရုံ သက်သက်ပါ။ ခေါင်းဆောင်ယန်က ဒီကိစ္စအတွက် တကယ် စိတ်မဆိုးဘူးလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"
လော့ရှန်းက ပြောသည်။
ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
" ပြောတာကောင်းသားပဲ။ လောင်းကြေးက လောင်းကြေးပဲ။ အကြွေးတွေက ပြန်ဆပ်သင့်တယ်။ ဒီနေ့ သူဌေးဟဲက ရှုံးဖို့ ပြင်ဆင်ထားပြီး မလိမ်မညာဘူးလို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်"
"ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ လိမ်လိမ် ခေါင်းဆောင်ယန် ရှေ့မှာတော့ မလိမ်ရဲပါဘူး"
သူဌေးဟဲက ပြောသည်။
"ထားလိုက်တော့။ ကျန်းယိကျင်း မင်း ငါနဲ့ ဘာ လောင်းချင်တာလဲ"
ယန်ကျန့်က မေးသည်။
ကျန်းယိကျင်းကလည်း ပြောသည်။
"မလောပါနဲ့ ခေါင်းဆောင်ယန်။ အရင်ဆုံး ထိုင်ပါဦး။ ခင်ဗျား တစ်ခုခု သောက်ချင်လား"
"ငါ့အတွက် ရေတစ်ခွက် ထည့်လိုက်"
ယန်ကျန့်က မျက်နှာသေဖြင့် ပြောသည်။
ဟဲယွဲ့လျန်က အစေခံတစ်ယောက်၏ အခန်းကဏ္ဍအတိုင်း သရုပ်ဆောင်ရင်း သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးကို ယိမ်းနွဲ့ကာ ဘေးရှိ ဘားဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် ရေကျက်အေး တစ်ခွက် လောင်းထည့်ပြီး ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"မစ္စတာယန် ရှင် သောက်ဖို့ ရေပါ"
ယန်ကျန့်က ဖန်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ညာဘက်ခြမ်းတွင် တည်ငြိမ်စွာ ချထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ့အချိန်က အကန့်အသတ် ရှိတယ်။ မင်းတို့ ဒီနေရာမှာ အချိန် ဖြုန်းနေမယ် ဆိုရင် ငါ မင်းတို့ကို အဖော် လုပ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ခေါင်းဆောင်ယန် ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေး ထားပါ။ လောင်းကစား မစခင်မှာ ခေါင်းဆောင်ယန်ကို လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့စေချင်တယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်။ ခင်ဗျား အရမ်း ရင်းနှီးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ"
လော့ရှန်းက ထိုအချိန်တွင် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
"အိုး ဒီမှာ ငါနဲ့ သိကျွမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ လူဟောင်း တစ်ယောက် ရှိနေတာလား။ ငါ သိချင်သွားပြီ တာအောင်းမြို့မှာ ဘယ်သူများ ဖြစ်မလဲ"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
လော့ရှန်းက ပြုံးပြီး လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။
"မစ္စတာစုန့် ခင်ဗျား အခု ထွက်လာလို့ ရပါပြီ"
ထိုအချိန်တွင် အေးစက်သော အသက်ရှုသံဖြင့် အတော်လေး ပင်ပန်းနေပုံရသော အသက် နှစ်ဆယ်ခန့် လူငယ်တစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ သူ ဝင်လာသည်နှင့် သူ၏ အကြည့်က ယန်ကျန့်အပေါ် စိုက်ကျသွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ယန်ကျန့် မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ မင်း ငါ့ကို မှတ်မိသေးရဲ့လား မသိဘူး"
"စုန့်ရန်"
ယန်ကျန့်၏ အကြည့် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ ဤလူကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။
ဒါက သူ၏ အထက်တန်းကျောင်းနေဖက် စုန့်ရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော် လူတိုင်း သိသည်မှာ ယန်ကျန့်၏ အထက်တန်းကျောင်းနေဖက် အများစုသည် တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်တွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သူ ခုနစ်ယောက်သာ ရှိသည်။
"ငါ ထင်ခဲ့တာက မင်း တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်ပြီး ဌာနချုပ်ကို ဝင်သွားပြီးနောက် မင်း ငါ့ကို မှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို မှတ်မိနေတုန်းပဲ"
စုန့်ရန်က အေးစက်စွာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။
"မင်း အဲ့ဒီတုန်းက ကျန်းဝေ့ကို ပြန်ပေးဆွဲခဲ့ပြီး ပြန်ပေးငွေအဖြစ် တစ္ဆေတစ်ကောင် တောင်းခဲ့တယ်။ ငါ အဲ့ဒီ စာရင်းကို မင်းနဲ့ မရှင်းရသေးဘူး။ မင်း ဒီနေရာမှာ ပေါ်လာတာ ငါ မင်းကို သတ်ပစ်မှာ မကြောက်ဘူးလား"
ယန်ကျန့်က ပြောသည်။
စုန့်ရန်က လျှောက်လာပြီး ထိုင်ခုံတစ်ခု ရှာကာ တိုက်ရိုက် ထိုင်ချလိုက်သည်။
"ကျောင်းနေဖက် အဟောင်းတွေ တွေ့ကြတာနဲ့ သတ်မယ်ဖြတ်မယ် ခြိမ်းခြောက်နေတော့တာပဲ။ မင်းက အရမ်း မောက်မာနေတုန်းပဲ။ နည်းနည်းတောင် အလွမ်း မသယ်တော့ဘူးလား"
"ငါ မင်းနဲ့ အလွမ်းသယ်စရာ ဘာမှ မရှိဘူး။ ငါတို့က ကျောင်းနေဖက်တွေ ဆိုပေမဲ့ ကျောင်းတုန်းကတည်းက ငါ မင်းနဲ့ သိပ် အဆင်မပြေခဲ့ဘူး။ ဘာ သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်မှ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ တံခါးခေါက်တစ္ဆေ ဖြစ်ရပ်တုန်းက ငါ မင်းကို ကယ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လို ပြန်တုံ့ပြန်ခဲ့လဲ။ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ ခွေး"
ယန်ကျန့်က အေးစက်စွာ ပြောသည်။
"အခု မင်းက တစ္ဆေဆရာ ဖြစ်လာတော့ မင်းက ငါ့ကို ဆန့်ကျင်နိုင်ပြီလို့ ထင်နေတာလား"
"ယန်ကျန့် မင်း စကားကို ဆင်ခြင်"
စုန့်ရန်က ဒေါသတကြီး ပြောသည်။
"မင်း သေချင်တယ် ဆိုရင် ပြောလိုက်။ ငါ မင်းကို ပို့ပေးလိုက်မယ်"
ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံး ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။
အစည်းအဝေးခန်းသည် ယခုအခါ နီရဲသော အလင်းရောင်ဖြင့် ထိန်လင်းသွားသည်။
ထိုအချိန်တွင် လော့ရှန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ခေါင်းဆောင်ယန် ခင်ဗျား နားလည်မှု လွဲသွားပြီ။ ငါ သူ့ကို ခေါ်လိုက်တာက ခင်ဗျားကို အတူ လိုက်ခေါ်ပြီး လာကြည့်စေချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ သူတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ နားလည်မှု လွဲတာ ရှိမှန်း ငါ တကယ် မသိခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နားလည်မှု လွဲတာ ရှိခဲ့ရင်တောင် ဒါက အတိတ်က ကိစ္စတစ်ခုပါ။ ဖြေရှင်းလိုက်သရွေ့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါလို့ ငါ ထင်တယ်"
"သေသွားတဲ့သူတွေပဲ အငြိုးအတေး မထားကြတာ"
ယန်ကျန့်က ပတ်ပတ်လည် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါဆို လောင်းကစားပွဲက အခု စပြီလား"
"ဘာ လောင်းကစားပွဲလဲ။ ကျုပ်တို့ မစရသေးဘူး"
ကျန်းယိကျင်းက လုံးဝ ကြောင်ငိုင်သွားသည်။
ယန်ကျန့်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်။
"ဒီနေရာမှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်းက ငါနဲ့ အငြိုးအတေး ရှိတာ ဒါမှမဟုတ် ပဋိပက္ခ ရှိတာပဲ။ မင်းတို့က နားလည်မှု လွဲတာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ စုဝေးနေကြတာလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ ပူးပေါင်းနေကြတာလား။ မင်းတို့ နှလုံးသားထဲမှာ မင်းတို့ သိကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ စိတ်ပျက်မိတယ်"
"ဘာကို စိတ်ပျက်တာလဲ"
စုန့်ရန်က မေးသည်။
"ငါ တစ်နေကုန် ငါးမျှားတာ မင်းတို့ အနည်းငယ်ပဲ မိတယ်။ ငါ ဘယ်လို စိတ်မပျက်ဘဲ နေနိုင်မလဲ"
ယန်ကျန့်က ပြန်ဖြေသည်။
အခန်းသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အချို့ လူများ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားနေပြီး မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိုးဝင်လာသည်။