အခန်း (၄၂)

အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမ၏တုံ့ပြန်မှုကြောင့် တားဆီးခြင်းမခံဘဲ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါက တောင်နှလုံးသုတ္တန်ပဲ။ တောင်နှလုံးကျမ်းရဲ့ ကျန်တစ်ဝက်ပေါ့"

သူက အလေးအနက်ထားသော လေသံဖြင့် ရှင်းပြခဲ့သည်။

"တောင်နှလုံးကျမ်းက ကိုယ်ခန္ဓာကို သန်မာစေသလို ဒီသုတ္တန်က စိတ်နှလုံးကို သန်မာစေတယ်"

သူ၏အကြည့်သည် ရှန်းယွီပေါ်တွင် ထက်မြက်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရင်း စူးစိုက်နေခဲ့သည်။

"မင်းရဲ့ တိုက်ပွဲသတိ အသိဉာဏ်ဟာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာပေမဲ့ တခြားသူတွေထက် နောက်ကျကျန်နေဦးမှာပဲ"

သူက ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မင်း အရည်အချင်း ချို့ယွင်းလို့ မဟုတ်ဘဲ မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကြောင့်ပဲ"

အကြီးအကဲသည် သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံရခြင်း အကြောင်းအရင်းက လွှမ်းမိုးဖို့ထက် ရှင်သန်ဖို့ ဖြစ်နေပုံရတယ်။ မင်းရဲ့ သဘာဝက ရှင်သန်မှုဖြစ်နေတဲ့အတွက် မင်း တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ လွှမ်းမိုးဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ သဘာဝကို ဆန့်ကျင်သွားစေတယ်။ ဒီလိုဖြစ်တဲ့အခါ မင်း တိုက်ပွဲမှာ ယုံကြည်မှု ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘဲ အနိုင်ယူဖို့ထက် ရှင်သန်ဖို့ နည်းလမ်းတွေကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေနေလိမ့်မယ်"

သူ၏စကားများက လေထဲတွင် တိကျစွာ ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။

"ဆိုလိုတာက မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် အားနည်းသွားတဲ့အခါ အလုပ်ကို အဆုံးမသတ်ဘဲ တိုက်ပွဲကနေ ထွက်ပြေးဖို့ ပိုများတယ်"

သူ နားလည်လိုက်သည်နှင့်အမျှ ရှန်းယွီ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အကြီးအကဲ၏ အကဲဖြတ်မှုက လုံးဝ မှန်ကန်နေသည်။ ရှင်သန်မှုကို ဦးစားပေးခြင်းက သူ၏ သဘာဝတွင် အမှန်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။ လီယောင်း၏ လက်နက် သစ်ပင်ထဲ ပိတ်မိသွားခဲ့သည့် အချိန်ကဲ့သို့ပင် သူ၏ ပထမဆုံး ဗီဇမှာ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်ဘဲ အကွာအဝေးကို ဖန်တီးရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤအချက်ကို သတိထားမှုကြောင့်ဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း သူ၏အတွင်းထဲတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည့် အရာတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသည်ကို တစ်ခါမျှ သံသယမရှိခဲ့ချေ။

"ဒီလို အစောပိုင်းအဆင့်မှာ မင်းရဲ့ သဘာဝကို သိရှိပြီးသားဖြစ်တာ ချီးကျူးစရာကောင်းပေမဲ့ ဒါက မင်းရဲ့ တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတားဖြစ်စေနိုင်တဲ့အတွက် အားနည်းချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတယ်"

အကြီးအကဲကောင်းသည် ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် သတိပေးခြင်း နှစ်မျိုးလုံးပါသော အသံဖြင့် ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်။

ရှန်းယွီသည် အကြီးအကဲ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို ခံစားမိသဖြင့် အကြီးအကဲကောင်းသည် အနည်းငယ် ရှေ့သို့ မှီလိုက်သည်။

"ဒီလို မြင်ကြည့် မင်းဟာ အားကြီးတဲ့ ပြိုင်ဘက်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေရပြီး ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူး။ အဲဒီလိုဖြစ်တဲ့အခါ မင်း ဘာလုပ်မလဲ။ ရှင်သန်ဖို့ နည်းလမ်းတွေကို ဆက်ရှာနေဦးမလား"

ရှန်းယွီသည် မဆိုင်းမတွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ပြိုင်ဘက်သည် သူ့ထက် အားကောင်းပါက သူ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားမည်မှာ သေချာသည်။ ယင်းသည် ရှင်သန်မှုအတွက် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။

"မင်း မှားယွင်းတဲ့နည်းနဲ့ တွေးနေတယ်"

အကြီးအကဲကောင်းက ကြေညာလိုက်သည်။

"မှားယွင်းတဲ့နည်းလား"

ရှန်းယွီက မေးလိုက်ရာ သူ၏အသံတွင် စစ်မှန်သော ရှုပ်ထွေးမှု ထင်ရှားနေသည်။

"မှန်တယ်။ မင်းရဲ့ သဘာဝက ရှင်သန်မှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အားနည်းနေတဲ့အတွက် မင်းရဲ့ ရှင်သန်ဖို့ လိုအပ်ချက်ကို ထွက်ပြေးခြင်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်"

အကြီးအကဲက သေချာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲဒါ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ရှန်းယွီက အမှန်တကယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။ သူ ထွက်ပြေးနိုင်လျှင် ရှင်သန်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။ ဤတွေးခေါ်မှုသည် ဘာလို့ မှားယွင်းနေရတာလဲ။

အကြီးအကဲကောင်းသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူးဆိုရင် မင်း ရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား"

သူက စိန်ခေါ်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် မေးခွန်းကို ဂရုတစိုက် စဉ်းစားရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့သည်။

"ထွက်ပြေးခြင်းဟာ ရှင်သန်ခြင်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ ရှင်သန်မှုကို အောင်မြင်စေမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်တယ်"

အကြီးအကဲက နက်နဲသော ဉာဏ်ပညာကို ပေးကမ်းနေသည့် လေသံဖြင့် ရှင်းလင်းပြောကြားခဲ့သည်။

"နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးလား"

ရှန်းယွီက စူးစမ်းမေးမြန်းလိုက်သည်။

"မှန်တယ်"

အကြီးအကဲကောင်းက သိနားလည်သည့် အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘာလဲ"

သူက စူးစမ်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်း တိုက်ခိုက်ရမှာပေါ့"

ဤအဖြေကြောင့် ရှန်းယွီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် သူ၏ ရှင်သန်ရေးသဘာဝနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ပါလော။

"မင်း ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူးဆိုရင်တောင် မင်း ရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး"

အကြီးအကဲကောင်းက အသေးစိတ် ရှင်းပြသည်။

"မင်း ပြိုင်ဘက်ကို သတ်နိုင်သရွေ့ မင်း ရှင်သန်နိုင်တယ်"

ရှန်းယွီသည် ဤရှင်းပြချက်ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်နေခဲ့ရာ သူ၏ ဗီဇနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသော်လည်း ထူးဆန်းစွာဖြင့် ယုတ္တိတန်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။ ထို့နောက် အကြီးအကဲသည် ထိုရှေးဟောင်းကျမ်းကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဂရုတစိုက်ဖြင့် သူ၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းက ထွက်ပြေးခြင်းကို ရှင်သန်မှုရဲ့ အမြင့်ဆုံးပုံစံအဖြစ် မြင်နေပြီးသားဖြစ်တဲ့အတွက် တခြား ရှင်သန်မှုနည်းလမ်းတွေကို တွေးဖို့ ခက်ခဲနေတယ်"

အကြီးအကဲကောင်းက ဆက်ပြောသည်။

"အဲဒါက လက်ရှိအချိန်မှာ မှန်နေနိုင်ပေမဲ့ မင်း မထွက်ပြေးနိုင်တဲ့ အချိန် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လွှမ်းမိုးမှုကသာ ရှင်သန်မှုရဲ့ အမြင့်ဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်လိမ့်မယ်။ မင်း လုံလောက်စွာ အားကောင်းနေသရွေ့ မင်း ရှင်သန်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ပထမဆုံးရွေးချယ်မှုက အမြဲတမ်း ထွက်ပြေးဖို့ ဖြစ်နေတဲ့အတွက် မင်း လုံလောက်စွာ အားကောင်းနေတဲ့တိုင် ထိထိရောက်ရောက် တိုက်ခိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အကြီးအကဲ၏ လက်ချောင်းသည် ကျမ်းကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ပုတ်လိုက်သည်။

"ဒီကျမ်းက စိတ်နှလုံးကို သန်မာစေတယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ သဘာဝကို ပြောင်းလဲပေးမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ မင်းကို ပိုမို ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု ရှိလာစေလိမ့်မယ်။ မင်း ထွက်ပြေးဖို့ ရွေးချယ်တဲ့အခါ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်လိမ့်မယ်။ မင်း တိုက်ခိုက်ဖို့ ရွေးချယ်တဲ့အခါလည်း အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်လိမ့်မယ်"

ထိုနောက်ဆုံး ဉာဏ်ပညာကို ပေးအပ်ပြီးနောက် အကြီးအကဲကောင်းသည် သူ၏နေရာမှ ထရပ်

လိုက်ပြီး အကြီးအကဲဟွမ်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် ထလိုက်ရာ ရှန်းယွီသည် ထိုရှေးဟောင်းကျမ်းကို ကိုင်လျက် တပည့်များကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့သည်။

သူတို့ တပည့်များဆီမှ ထွက်ခွာသွားစဉ် အကြီးအကဲဟွမ်သည် အကြီးအကဲကောင်းနှင့် အမီလိုက်

ရန် အလျင်စလို ပြေးသွားသည်။

"အဲဒါကို ရှန်းယွီ့ကို ဘာလို့ ပေးလိုက်တာလဲ"

သူမက အလျင်အမြန် မေးခွန်းထုတ်သည်။

"ရွှေအူတိုင် အဆင့်က လူတွေတောင် သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို စပြီး သန်မာအောင် လုပ်နေရတုန်းပဲ..."

အကြီးအကဲကောင်းသည် သူမ စကားမဆုံးမီ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်းယွီဟာ ဒီလို အစောပိုင်းအဆင့်မှာ သူ့သဘာဝကို သိရှိပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ သူသာ သူ့သဘာဝကို လွှမ်းမိုးခွင့်ပေးလိုက်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ သူ့အတွက် ထိုးဖောက်ဖို့ ပိုခက်ခဲလာလိမ့်မယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ သားကောင်တောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ဒါဟာ မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ"

သူ၏စိတ်ထဲတွင် အကြီးအကဲကောင်းက သူသည် ထိုကောင်လေး၏ သဘာဝကို သူ့အား ရှင်းပြခဲ့ပြီးပြီဟု ဆင်ခြင်မိသည်။ ရှန်းယွီသည် မမိုက်မဲပါက သူ ပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်

နိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ကျမ်းအတွက်မူ ၎င်းကို အပိုဆုကြေးအဖြစ် ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုကောင်လေးသည် ၎င်းကို အမှန်တကယ် သင်ယူနိုင်မလားဟု သူ မသိခဲ့သော်လည်း သူ သင်ယူနိုင်ပါက ပို၍ပင် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

...

ရှန်းယွီသည် ထမင်းစားပွဲတွင် ရပ်လျက် ရှေးဟောင်းကျမ်းသည် သူ၏လက်ထဲတွင် လေးလံနေသည်။ အကြီးအကဲ၏ စကားများသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့ရာ ၎င်းတို့၏ ဉာဏ်ပညာကို ငြင်းမရသော်လည်း သူ၏လက်တွေ့ဘဝနှင့် အနည်းငယ် ဝေးကွာနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သဘာဝကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားသော မျက်လုံးဖြင့် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ကြောက်ရွံ့မှု၏ ကျွန်အစစ်အမှန် ဖြစ်နေပါသလား၊ သို့မဟုတ် သူ၏ ရှင်သန်လိုသည့် ဗီဇတွင် ပိုမိုနက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနေပါသလား။

သူသည် သူ၏ သတိကြီးသော သဘာဝကို အသိအမှတ်ပြုသော်လည်း အကြီးအကဲ၏ အကဲဖြတ်မှုသည် သူ့အပေါ် အပြည့်အဝ သက်ရောက်သည်ဟု မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျီန်ဂူ၏ တပည့်များ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်စဉ် ထောင့်မိနေချိန်၌ သူသည် သူ၏ပြိုင်ဘက်များကို ရှင်းထုတ်ရန် မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ထိုအခြေအနေမှာ မတူညီပေ။ သူသည် သူ၏ အခြေအနေကို တွက်ချက်ခဲ့ပြီး လက်ခံနိုင်သည်ဟု တွေ့ရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူ အမှန်တကယ် အနိုင်မယူနိုင်၍ ထွက်မပြေးနိုင်သော ပြိုင်ဘက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ဘာဖြစ်လာနိုင်မလဲ။ ထိုအတွေးက သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသော ချမ်းတုန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ရှန်းယွီသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ ဤစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော မေးခွန်းများကို ဘေးသို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ကျမ်း၏ သွန်သင်ချက်များနှင့် သူ၏ ကျင့်ကြံမှုလမ်းကြောင်းအတွက် ၎င်းတို့၏ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မှုများကို နောက်ပိုင်းတွင် ဆန်းစစ်ရန် အချိန်ရပေလိမ့်ဦးမည်။ ယခုအချိန်အတွက်မူ လေ့ကျင့်မှုက သူ့ကို ခေါ်နေသည်။ သူ၏ အဆများစွာ တိုးတက်မှုကို တွန်းပို့ပေးခဲ့သော တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရသည့် စည်းချက်ပင်။

"သွားကြရအောင်"

သူက ပြောလိုက်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ကျမ်းစာကို သူ၏ဝတ်ရုံထဲတွင် သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူသည် လီယောင်းကို လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးအတူ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားကြရာ သူတို့၏ ခြေသံများက ပွန်းပဲ့နေသော လမ်းတစ်လျှောက် ကြေမွသံများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

သူတို့ လျှောက်သွားနေစဉ် လီယောင်း၏ အမူအရာက အေးဆေးတည်ငြိမ်နေခဲ့သော်လည်း သူမ၏စိတ်ထဲတွင်မူ တိတ်ဆိတ်မနေခဲ့ပေ။

"အဘိုးကြီး ပြောတာ အမှန်လား"

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော ရှေးဟောင်းဝိညာဉ်ထံသို့ သူမ၏ အတွေးများကို ဦးတည်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဧကရီ၏ အသံသည် သူမ၏ ပုံမှန်ယုံကြည်မှုဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

[ကောင်းပြီ သူပြောတာ အမှန်ပဲ။ မင်းရဲ့စီနီယာအစ်ကိုသာ မမိုက်မဲဘူးဆိုရင် အကြီးအကဲ ပြောချင်တာကို သူ နားလည်နိုင်ရမယ်]

လီယောင်းသည် ဧကရီ၏ အကဲဖြတ်မှုသည် ပိုမိုခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာသည့် အရာတစ်ခုဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

[စိတ်ကို သန်မာစေတဲ့ ကျမ်းစာအတွက်တော့ မင်းစီနီယာအစ်ကိုရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုဟာ ထိခိုက်

ဒဏ်ရာဟောင်းတွေကနေ လာတယ်လို့ ယူဆပြီး စိတ်ကို သန်မာစေခြင်းဖြင့် ကျော်လွှားနိုင်

မယ်လို့ ထင်နေပုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို သိထားတဲ့အတိုင်းဆိုရင် သူဟာ သူ့ရဲ့ သတိထားမှုကို ပိုပြီး ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုနဲ့ လုပ်ဆောင်မယ် ထင်တယ်]

ဧကရီသည် ခေတ္တမျှ ရပ်နားပြီးမှ ထပ်ပြောသည်မှာ [ဒါပေမဲ့ ဒါက မကောင်းတဲ့ အရာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းလည်း စိတ်ကို သန်မာအောင် လုပ်သင့်တယ်။ မင်းအတွက် ငါ ကျမ်းတစ်ခု ရေးပေးပါ့မယ်]