အခန်း (၄၅)

ရွှေရောင်နေရောင်ခြည်သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများပေါ်သို့ ကျဆင်းလျက်ရှိရာ ရှန်းယွီနှင့် လီယောင်းတို့သည် သူတို့၏ ပြင်းထန်သော အပြန်အလှန် လေ့ကျင့်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ သံမဏိနှင့် သံမဏိတို့ ထိခိုက်သံသည် စည်းချက်ညီသော တိုက်ခိုက်ရေး သံစုံတီးဝိုင်းတစ်ခုအလား လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက အလဲအလှယ်တိုင်းနှင့်အတူ ပိုမို ချောမွေ့လာသည်။ နံနက်ခင်းနေသည် အပျော့စားနွေးထွေးမှုမှ ပြင်းထန်သော အပူသို့ တိုးမြှင့်လာသော်လည်း တပည့်နှစ်ဦးစလုံးသည် အညံ့ခံသည့် လက္ခဏာ မပြခဲ့ပေ။ သူတို့၏ နဖူးတွင် ချွေးများ စိုလက်နေပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကန့်အသတ်အသစ်များဆီသို့ တွန်းပို့နေကြရာ သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များက တည်ကြည်နေခဲ့သည်။

နေမင်းသည် နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်လာပြီဟု အချက်ပြသော ကောင်းကင်အလယ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါမှသာ သူတို့သည် လက်နက်များကို နောက်ဆုံးတွင် လျှော့ချလိုက်ကြသည်။ အလေ့အကျင့်ရှိသော စည်းချက်ညီမှုဖြင့် သူတို့သည် ဓားများကို ဓားအိမ်ထဲသို့ သိမ်းလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရှန်းယွီသည် ယခင်က မရှိခဲ့သော ကျက်သရေရှိမှုဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ၏ အသစ်တိုးမြှင့်ထားသော အဋ္ဌမအဆင့် ဟင်းချက်ကျွမ်းကျင်မှုသည် သူ့လက်များ၏ တိကျသော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဓားသည် သူ့ကိုယ်သူ၏ ဆက်စပ်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အသားများကို ခွဲစိတ်ကုသသည့် တိကျမှုဖြင့် လှီးဖြတ်နေခဲ့သည်။ လှီးဖြတ်မှုတိုင်းသည် ပြီးပြည့်စုံစွာ တိုင်းတာထားပြီး ပါဝင်ပစ္စည်းတိုင်းကို အနုပညာဆန်သည်အထိ သင်္ချာနည်းကျ တိကျမှုဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသည်။

ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ဆေးကြောရန် တာဝန်ယူထားသည့် လီယောင်းသည် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကို၏ လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏လက်များ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး သူ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ရာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ပီသမှုကြောင့် သူမ စိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။ သူသည် အလုပ်လုပ်နေသော ပန်းပုဆရာတစ်ဦးနှင့်တူသည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် စွမ်းဆောင်ရည်ပြည့်ဝစွာ စီးဆင်းနေပြီး ၎င်းတို့၏ တိကျမှုတွင် တစ်နည်းနည်းဖြင့် လှပနေသည်။

သူသည် နောက်ဆုံးပန်းကန်၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မွှေးကြိုင်သော ရေနွေးငွေ့များက မိုးအုံ့သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုရနံ့သည် ထူးခြားသော အရသာကိုပေးသည့် အနံ့များဖြင့် မမြင်ရသည့် ဖိတ်ခေါ်သံတစ်ခုကဲ့သို့ တောင်နှလုံးခန်းမတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ မကြာမီပင် အကြီးအကဲကောင်းနှင့် အကြီးအကဲဟွမ်တို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း ခြေသံများအား ကြားလိုက်ရကာ မတွန်းလှန်နိုင်သော ရနံ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရခြင်းပင်။

ဟင်းလျာများကို စားပွဲပေါ်တွင် စီစဉ်ထားစဉ် မျှော်လင့်ချက်သည် လေထဲတွင် လေးလံစွာ တည်ရှိနေခဲ့သည်။ အကြီးအကဲကောင်းက သူ၏ ပုံမှန်အတိုင်း ခေါင်းညိတ်ခွင့်ပြုလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းသည် စောင့်ဆိုင်းခြင်းမပြုနိုင်ဘဲ စားသောက်ရန်အတွက် သူတို့၏ တူများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ လှမ်းယူခဲ့ကြသည်။

အကြီးအကဲကောင်းသည် သူ၏ရှေ့မှ အစားအစာကို မျက်လုံးပြူးပြူးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ "ဒါက..."

သူ ထူးခြားသောအရာတစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သောအခါ စကားများက သူ၏လည်ချောင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်အစားအစာ မဟုတ်သော်လည်း ဟင်းလျာများသည် သာမန်အစားအစာကို ကျော်လွန်သော အရည်အသွေးများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် အစားအစာဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခံရပုံရပြီး ကျွမ်းကျင်စွာ ပြင်ဆင်ထားသော ပါဝင်ပစ္စည်းများဆီသို့ စွမ်းအင်အမှုန်အမွှားများ တွယ်ကပ်နေသည်။

နောက်ထပ် မတွန်းလှန်နိုင်တော့ဘဲ သူသည် သူ၏ တူများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော အလျင်အမြန်ဖြင့် အစားအစာကို စားလိုက်သည်။ သူ၏ ပန်းကန်ကို အထင်ကြီးဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ဖြင့် ရှင်းလင်းပြီးနောက် ကျေနပ်သော လေချဉ်တက်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အစားအစာမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် ရေအိုင်ထဲမှ သိမ်မွေ့သော လှိုင်းလုံးများကဲ့သို့ သူ၏ သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့နေသည်ကို ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ စနစ်တကျ ကျင့်ကြံခြင်းကဲ့သို့ ထိရောက်မှု မရှိသော်လည်း ဤခံစားမှုသည် ငြင်းမရအောင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် အစားအစာကို ခံစားရုံဖြင့် အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်စေ တိုးပွါးလာနေခြင်းပင်။

အကြီးအကဲဟွမ်သည် သူမ၏ ဝေစုကို စားသောက်ပြီးသောအခါ သူမ၏ ဗလာဖြစ်နေသောပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ အမူအရာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်နေကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ထင်ရှားနေသဖြင့် ခန်းမသည် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ သူမသည် ထိုင်ရာမှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ရာ ဘေးနားရှိ အကြီးအကဲကောင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် တမင်တကာ ခြေလှမ်းများဖြင့် ရှန်းယွီထံ ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"အဒေါ်ဆရာမ"

ရှန်းယွီက မသေချာသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူမသည် သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ သူမ၏ လက်ကို တင်လိုက်ရာ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားအောင် မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

"ဒီ ဟင်းလျာက အရမ်းကို ကောင်းလွန်းတယ်"

သူမက စိတ်ခံစားမှု ပြင်းထန်စွာဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သော ပြသမှုကို သတိရသွားကာ မျက်ရည်များကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်သည်။

"တူလေးရဲ့ ဟင်းချက်မှုက အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရရှိသွားပြီ ထင်တယ်"

သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိတာကြောင့် စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်အစားအစာကို မဖန်တီးနိုင်တာ အရမ်းနှမြောစရာပဲ"

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက် ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု ငါ့မှာ ရှိတယ်"

အကြီးအကဲကောင်းသည် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်း ဆိုလိုတာက..."

သူ စကားမဆုံးမီ သူမက ဆက်ပြောသည်။

"မှန်တယ်။ ငါ ငယ်ရွယ်စဉ်တုန်းက ရရှိခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်မီးတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ မကိုက်ညီလို့ သိမ်းထားခဲ့တာ"

သူမ၏ မျက်လုံးများက စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို မြင်ပြီးနောက် ဒီဝိညာဉ်မီးကို ကိုင်စွဲဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူဟာ မင်းပဲလို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်"

သူမသည် ထိုက်တန်သော ဆက်ခံသူကို နောက်ဆုံး တွေ့ရှိခဲ့သကဲ့သို့ မျက်ရည်များ ထပ်မံ စီးကျလာခဲ့သည်။

"ဟွန့် ဟန်ဆောင်တာ ရပ်လိုက်တော့။ မင်း သူ့ကို ဝိညာဉ်အစားအစာ ချက်ကျွေးစေချင်လို့ ပေးတာပဲ"

အကြီးအကဲကောင်းက သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မြင်နေရသောကြောင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ပေးလို့ မဖြစ်ဘူးလား"

သူမက ဒေါသတကြီး ပြန်အော်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲကောင်းသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ရှန်းယွီသည် မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူ၏ တပည့်ဖြစ်သည်ကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ ထိုကောင်လေးသည် ဝိညာဉ်အစားအစာ ချက်နိုင်မည်ဆိုလျှင် သူသည် ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် ပထမဆုံး မြည်းစမ်းရမည့်သူ မဟုတ်ပါလော။ "ငါစကားပြမှားသွားတာ ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

သူက ဝန်ခံလိုက်ပြီး သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် ဤကံကြမ္မာကောင်းသော အခြေအနေအတွက် ရယ်မောမှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏တပည့်သည် ဝိညာဉ်မီးကို ရရှိပါက ထိုကောင်လေး၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးရုံသာမက သူ၏ ဆရာအတွက် ဝိညာဉ်အစားအစာကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးနိုင်မည်။ ထိုအရာက သားသမီးဝတ္တရား ထမ်းဆောင်မှု၏ ပြည့်စုံသော သက်သေပင်။ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် အရည်အချင်းမရှိဟု ထင်ရသော ဤတပည့်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပြီးနောက် သူသည် သူ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအပေါ် နောက်ဆုံးတွင် အကျိုးကျေးဇူး ခံစားရနိုင်ပေမည်။ အကြီးအကဲကောင်းသည် သူ၏ပါရမီအတွက် သူ့ကိုယ်သူ တိတ်ဆိတ်စွာ ဂုဏ်ပြုလျက် အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

...

"ဝိညာဉ်မီးဆိုတာ ဘာလဲ"

လီယောင်းသည် အကြီးအကဲများ၏ စကားကြောင့် စိတ်ဝင်တစားဖြစ်ကာ အတွင်းစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

[သူတို့ကို လောကကြီးကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ သဘာဝ ရတနာတွေလို့ မင်း တွေးလို့ရတယ်]

ဧကရီ၏ အသံက သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

[သူတို့ဟာ တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် အသုံးပြုလို့ရပေမဲ့ အများစုကတော့ ဒုတိယ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတွေ ဆေးလုံးချက်ခြင်း၊ လက်နက် ပုံသွင်းခြင်း၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့စီနီယာအစ်ကိုရဲ့ အခြေအနေမှာဆိုရင် ဟင်းချက်ခြင်းအတွက် အသုံးပြုတယ်]

သူမ ရှင်းပြသည်။

ရှန်းယွီသည် တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့ပြီး အဒေါ်ဆရာမ၏ မျှော်လင့်မထားသော အဆိုပြုချက်ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသည့် မျက်နှာထားဖြင့် နေခဲ့သည်။ သူ အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း သို့မဟုတ် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ခြင်း မပြုနိုင်မီ အကြီးအကဲဟွမ်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော တုံ့ဆိုင်းမှုတိုင်းကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

"ငါ ချက်ချင်း သွားယူလိုက်မယ်"

သူမက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက သိသာထင်ရှားလှရာ သူမသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်သည် အပြာရောင်ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုလျက် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသော အရိပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အကြီးအကဲကောင်းသည် သူ၏ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။

"သိပ်အများကြီး မတွေးဘဲ လက်ခံလိုက်ပါ"

သူက အကြံပေးပြီး သူ၏မုတ်ဆိတ်ကို စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့အဒေါ်ဆရာမဟာ သုတေသီတစ်ဦးဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာတွေ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်တယ်။ တစ်ခါတလေ သူ့ရဲ့ ရက်ရောမှုကို အခွင့်ကောင်းမယူဘူးဆိုရင် နှမြောစရာဖြစ်လိမ့်မယ်"

ထိုခွဲခွာခြင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်ပညာကို ပေးအပ်ပြီးနောက် သူသည်လည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ရာ တပည့်များကို သူတို့၏ အတွေးများနှင့်အတူ ထားခဲ့သည်။

ရှန်းယွီသည် သူ့ဆရာ၏ ဆုတ်ခွာသွားသော ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး အကြီးအကဲ၏ အကြံပေးချက် မှန်ကန်မှုကို အတွင်းစိတ်ဖြင့် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အားပေးမှုမရှိသော်လည်း သူသည် ထိုလက်ဆောင်ကို လက်ခံရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်မီးများသည် အဆင့်အတန်းတိုင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများ အလွန်လိုလားသော အလွန်ရှားပါးသည့် ရတနာများ ဖြစ်ကြသည်။ လက်တွေ့အကျိုးကျေးဇူးများကသာ ငြင်းပယ်ခြင်းကို မစဉ်းစားသင့်လောက်အောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်မီးများ၏ အနှစ်သာရဆုံး ရှုထောင့်မှာ ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မလိုအပ်ဘဲ ထာဝရလောင်ကျွမ်းနေသော ဒြပ်စင်ဆိုင်ရာ အနှစ်သာရများ ဖြစ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်ဟု သူ ဆင်ခြင်မိသည်။ သူ ဝိညာဉ်အမြစ် ကင်းမဲ့ခြင်းကြောင့် သူ့အတွက် အသုံးပြု၍မရနိုင်သော ကျင့်ကြံမှုနည်းစနစ် အများစုနှင့် မတူဘဲ ဝိညာဉ်မီးသည် သူ၏ လက်နက်များကို သဘာဝလွန်မီးဖြင့် ဖုံးအုပ်ခြင်းကဲ့သို့သော အထင်ကြီးဖွယ်ရာ စွမ်းဆောင်မှုများကို လုပ်ဆောင်နိုင်စေပြီး သူ၏ ကန့်သတ်ချက်များရှိသော်ငြား သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးလိမ့်မည်။

သို့တိုင် သူ၏အဒေါ်ဆရာမတွင် ထိုသို့သော ရတနာကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းအတွက် သူ အံ့အားမသင့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ မိုးပြာရောင်တိမ်တိုက်ဓားဂိုဏ်းသည် ကျင့်ကြံမှု အင်အားကြီးများ၏ အဆင့်အတန်း အထက်အောက် အစီအစဉ်တွင် အဋ္ဌမအဆင့် ဂိုဏ်းမျှသာ ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲဟွမ်သည် ပထမအဆင့် ဂိုဏ်းများကပင် တန်ဖိုးထားသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက အမှန်တကယ် ထူးခြားသည်။ တကယ့်တန်ဖိုးသည် မီးလျှံ၏ အဆင့်ပေါ်တွင် လုံးဝမူတည်သည်။ ဝိညာဉ်မီးများကို နဝမအဆင့်မှ ပထမအဆင့်အထိ ခွဲခြားထားပြီး ပထမအဆင့်သည် အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမသည် နဝမအဆင့် မီးလျှံကိုသာ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းသည်ပင် မည်သည့် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော စံနှုန်းဖြင့်မဆို ကြီးမားသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုမီးလျှံသည် သူမနှင့် အဘယ်ကြောင့် မကိုက်ညီရသနည်းဆိုသော မေးခွန်းများက သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း သူသည် ထိုသို့သော မှန်းဆမှုများကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်သည်။ နေ့လယ်ပိုင်း လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ်က သူ့ကို စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူ၏ တင်းကြပ်သော အစီအစဉ်ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းက သူ၏ အဆမတန် တိုးတက်မှုအတွက် အဓိက အရေးကြီးဆဲဖြစ်သည်။

စကားမပြောဘဲ သဘောတူညီမှုဖြင့် သူနှင့် လီယောင်းတို့သည် သိုင်းပညာ ထူးချွန်မှုကို မဆုတ်မနစ် လိုက်စားရန်အတွက် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ လှည့်သွားကြသည်။