ဧရာမ ပင်လယ်သတ္တဝါကြီး၏ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံ။ မိစ္ဆာနွယ်ပင်များ သောင်းကျန်းခြင်း။ (၁)

မူဂျင်သည် စူးချန်ခုန်းကို ခေါင်းမှခြေဖျားအထိ အကဲခတ်ပြီး အံ့အားတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “အထင်ကြီးစရာပဲ… တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ.. မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်၊ အရပ်အမောင်း၊ မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါတွေတောင် အရင်ကနဲ့ လုံးဝမတူဘူး။ မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အထူးနည်းပညာတစ်ခုခုကို လေ့ကျင့်ထားတာဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား။ မင်းက ငါ့ကိုတောင် လှည့်စားလိုက်သလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် အာ… လူတစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ကြိုက်သလို ပြောင်းနိုင်ပေမယ့် သူတို့ရဲ့ သွေးနဲ့ချီရဲ့ အနှစ်သာရကိုတော့ ပြောင်းလဲဖို့ ခက်တယ်လေ။”

“မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုဝင်တွေက… အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲလား။”

မုကျင်ရဲ့ စကားတွေကို ကြားတော့ စူးချန်ခုန်းလည်း သူ့ကို တခြားတစ်ယောက်က မှတ်မိသွားတယ်ဆိုတာ နားလည်သွားပြီး ဒါဟာ လိမ်ညာမှုတစ်ခု မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

ထူးခြားတဲ့ သွေးမျိုးဆက်တွေ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ထောင်စုနှစ်များစွာ သက်တမ်းရှိ မြင့်မြတ်တဲ့ မိသားစုတွေရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေဟာ သွေးမျိုးဆက်တွေရဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို အလွန်အာရုံခံနိုင်စွမ်းရှိကြသည်။ မုကျင်က စူးချန်ခုန်းကို သူ့ရဲ့သွေးက ထုတ်လွှတ်တဲ့ အရှိန်အဝါကို အခြေခံပြီး ‘စစ်ခုန်းယုံ’ လို့ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက် ခဏတာ တွေ့ဆုံခဲ့ကြပြီး မုကျင်က စူးချန်ခုန်းရဲ့ အရှိန်အဝါကို မှတ်မိခဲ့ပါသည်။ စူးချန်ခုန်းရဲ့ အသွင်အပြင်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အခုအချိန်မှာ သိသိသာသာ ကွဲပြားနေပေမယ့် မုကျင်က သူ့ကို မှတ်မိနေဆဲပါ။

မုကျင် ဒါကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းဟာ စူးချန်ခုန်းက သူ့ရဲ့ ပေါ့ပါးတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုပြီး ထွက်ပြေးခဲ့လို့လည်း ဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေအတွင်းမှာ သူဟာ လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာနဲ့ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ မဟုတ်ရင် မုကျင်ဟာ သူ့ရဲ့ အထောက်အထားကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါ။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အနည်းငယ် စုဝေးလာ၏။ မုကျင်က သူ့ရဲ့ သရုပ်ဖျက်မှုကနေ မြင်နိုင်တာကို သူ ဂရုမစိုက်ပေမယ့် မုကျင်က သူ့ကို စစ်ခုန်းယုံလို့ ထင်ပြီး အဲဒါက ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းကို ဒုက္ခပေးနိုင်သည်။

"သခင်လေးမုမှာ ဒါကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်တဲ့ ထက်မြက်တဲ့ မျက်လုံးတွေ ရှိတာပဲ။" စူးချန်ခုန်းက သူ့ရဲ့ လက္ခဏာကို ဖော်ထုတ်ပြီးပြီဖြစ်လို့ အားကောင်းသည့် အသံသြသြဖြင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။

မုကျင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့အားသင့်မှုလေးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူက စူးချန်ခုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “စစ်ခုန်းယုံ၊ မင်းက ငါထင်ထားတာထက် နည်းနည်းပိုကျွမ်းကျင်တာပဲ။ ဟွမ်ဖူဟုန်လန်က ဘာမှထူးခြားတာမဟုတ်ပေမယ့် မင်းသူ့ကိုသတ်နိုင်ခဲ့တာကလည်း လွယ်တဲ့ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။”

မုကျင်ဟာ အရင်က စူးချန်ခုန်းနဲ့ ခဏတာ တိုက်ခိုက်တုန်းက မုကျင်ဟာ စူးချန်ခုန်းရဲ့ အစွမ်းသတ္တိကို အထင်သေးခဲ့ပြီး စူးချန်ခုန်းက မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့တည်းကိုပဲ လွှမ်းမိုးနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အံ့သြစရာကောင်းတာက သံမဏိဓားဂိုဏ်းမှာ ‘စစ်ခုန်းယုံ’ နဲ့ ထပ်တွေ့ခဲ့ပြီး ဟွမ်ဖူဟုန်လန်ကိုတောင် သတ်ပစ်ခဲ့သည်။

ဟွမ်ဖူဟုန်လန်က ထိပ်တန်းပညာရှင်မဟုတ်ပေမယ့် ချီသွေးအသွင်ပြောင်းခြင်းအဆင့်ခုနစ်ကို ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ဓားလေ့ကျင့်မှုစွမ်းရည်တွေကို သိသာထင်ရှားစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားပေမယ့် ‘ခုနစ်ဆင့်’ ရဲ့ သတ်ဖြတ်မှုကို ခံခဲ့ရတာက မုကျင်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းက ဘာမှပြန်မဖြေဘဲ “သခင်လေးမု၊ နောက်ထပ်ပြောစရာရှိသေးလား” ဟုသာ မေးလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် မုကျင်နှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိပါ။ ပထမတစ်ချက်အရ မုကျင်၏ အစွမ်းသတ္တိသည် သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ အထူးသွေးမျိုးဆက်ရှိသော ခိုင်မာသောပြိုင်ဘက်တစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် ထူးချွန်ထက်မြက်ပြီး ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် မုကျင်ကို သတ်လိုက်တာက သူ့အတွက် မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးမျှ မရရှိစေဘဲ စူးချန်ခုန်းအား ဒေါသထွက်စေမည်သာဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် မုကျင်ကို သတ်လိုက်တဲ့တန်ဖိုးက မုကျင်နောက်ကွယ်မှ ထောင်စုနှစ်သက်တမ်းရှိ မြင့်မြတ်သောမိသားစုဖြစ်သော မုမိသားစုကို ရန်ဆွပေးလိမ့်မည်။

အငယ်ကို အနိုင်ယူတာက အကြီးအကဲတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။ စူးချန်ခုန်းသည် မုမိသားစု၏ ထိပ်တန်းအဖွဲ့ဝင်များထံမှ အလိုက်ခံရပြီး ပုန်းအောင်းနေထိုင်လိုသော ဆန္ဒမရှိပါ။

ထို့ကြောင့် အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် စဉ်းစားလိုက်အခါ စူးချန်ခုန်းက ယခုအချိန်သည် မုကျင်ကို အရေးယူဖို့ အချိန်အခါမဟုတ်ဟု ခံစားရသည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်းက ငြိမ်းချမ်းရေးကို လိုလားသော်လည်း မုကျင်က ထိုခံစားချက်ကို မျှဝေခြင်း မရှိပါ။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက ‌အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး စူးချန်ခုန်းကို ကြည့်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတွေ တောက်ပနေ၏။ သူ့ရဲ့ အကြည့်က သားကောင်တစ်ကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသလိုပါပဲ။ “စစ်ခုန်းယုံ၊ ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် တွေ့တုန်းက ဟုန်ကျန်းရှန့် နှောင့်ယှက်လို့ ရလဒ်က မပြတ်သားခဲ့ဘူး။ မင်း ငါ့ကို ဆန့်ကျင်နိုင်မယ်လို့ တကယ်မယုံဘူးမလား။”

ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းထဲမှာတုန်းက မုကျင်က အဆက်မပြတ် ဖိအားပေးခဲ့ပြီး စူးချန်ခုန်းက ဆက်ပြီး မခံနိုင်တော့တာကြောင့် လက်စားချေခဲ့ပေမယ့် ဟုန်ကျန်းရှန့် ပေါ်လာပြီး မုကျင်ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ အဲဒီအချိန်မှာ မုကျင်က အတော်လေး မကျေမနပ်ဖြစ်နေပေမယ့် သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို နင်းချေဖို့ တမင်တကာ ပြန်မလာခဲ့ပါ။

ဒါပေမယ့် အနှီပုရွက်ဆိတ်က သူ့ရှေ့မှာ ပြန်ပေါ်လာတဲ့အခါ သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ နင်းခြေလိုက်မှာပင်။

“မုကျင်၊ မင်းတကယ်ပဲ ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ချင်တာလား။” စူးချန်ခုန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲက လူသတ်ချင်စိတ်တွေ ပိုပြင်းထန်လာ၏။

မုကျင်က အေးစက်စက် ရယ်လိုက်ပြီး “စစ်ခုန်းယုံ၊ အခု မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ငါ့လက်ချက်နဲ့ အသတ်ခံမလား။ ငါ့အပေါ် သစ္စာရှိရှိနဲ့ ကျွန်အဖြစ် အစေခံအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်မလား။ ထောင်စုနှစ်မျိုးနွယ်ရဲ့ အစေခံဖြစ်လာတာက မင်းလို တောသားတစ်ယောက်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲလေ။”

ထောင်စုနှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ မျိုးနွယ်ရဲ့ မျိုးဆက်အဖြစ် သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို မာနထောင်လွှားပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတဲ့ မုကျင်က ဒေသငယ်လေးက သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားသလို ခံစားရသည်။ သူ့အမြင်မှာ ဒေသခံဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က သူ့အစေခံဖြစ်လာတာက အလွန်ကံကောင်းလို့ဖြစ်သည်။

“ဒါပေါ့.. မင်းလည်း ငြင်းဆန်နိုင်ပါတယ်။ ငါကအမြဲတမ်း ကိစ္စတွေကို သန့်သန့်ရှင်းရှင်း ကိုင်တွယ်တယ်။ ငါ မင်းကို သတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းနောက်က ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းကတော့ အပူအပင်ကင်းကင်းနဲ့ ဆက်ပြီး ရပ်တည်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ မင်းရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကလည်း မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုပေါ်မှာ မူတည်လိမ့်မယ်။ ဒီတစ်ခါ မင်းကို ကူညီမယ့် ဟုန်ကျန်းရှန့် မရှိဘူး။”

မုကျင်က ရယ်နေပေမယ့် သူ့ရယ်သံက အေးစက်စက်။

ယခင်တိုက်ပွဲက အဆုံးအဖြတ်မပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ ဒေသခံလူအုပ်ရှေ့မှာ ဟုန်ကျန်းရှန့်က လူသိရှင်ကြားဆူပူပြီး ခေါ်ဆောင်သွားတဲ့အခါ အရှက်ရခဲ့ရသည်။ အခု အဲဒီအဖြစ်အပျက်ရဲ့ ဇာတ်လိုက်က သူ့ရှေ့မှာ ရပ်နေတော့ မုကျင်က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးနိုင်မှာလဲ။ သူဆုံးရှုံးသွားတဲ့ မျက်နှာပြန်ရပြီး စစ်ခုန်းယုံကို သူ့ကို ဆန့်ကျင်တာရဲ့ တန်ဖိုးကို နားလည်အောင် လုပ်ရမည်။

သူ့ရှေ့က မုကျင်ကို ကြည့်ရင်း စူးချန်ခုန်းက သူ့အတွင်းထဲမှာ ပြင်းထန်တဲ့ စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုနဲ့ သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်တွေ ပေါက်ဖွားလာသည်။

ဒီမုကျင်က မိစ္ဆာနတ်ဆိုးထက်တောင် ပိုရွံရှာစရာကောင်းသည်။

အနည်းဆုံးတော့ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးက မွေးရာပါ မကောင်းဆိုးဝါးဖြစ်ပြီး လူသားတွေကို အမဲလိုက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ တခြားမျိုးစိတ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ထောင်စုနှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ မျိုးနွယ် မုကျင်က မာနကြီးပြီး အထက်စီးဆန်သည်။ တခြားသူတွေကို တန်းတူလို့ ဘယ်တော့မှ မမြင်ပါ။ မဆင်မခြင်လုပ်တာကို ကျင့်သားရနေပြီး မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့နဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို ထိခိုက်အောင် မကြာခဏ ခြိမ်းခြောက်သည်။ သူ ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်သည်။

"မုကျင်၊ အို မုကျင်... ငါအစက မင်းကိုသတ်ချင်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းက ဘာလို့ သေလမ်းရှာနေတာလဲ။" စူးချန်ခုန်းရဲ့မျက်နှာက အေးစက်နေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေထဲက လူသတ်ချင်စိတ်က ဖုံးကွယ်မထားတော့ပါ။

မုကျင်က သူ့ရဲ့အထောက်ကနေတစ်ဆင့် မြင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့အချက်နဲ့တင် စူးချန်ခုန်းရဲ့ သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ပြီး ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းမယ်ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့စကားကြောင့် စူးချန်ခုန်းက သူ့ကို ဆက်ပြီးအသက်ရှင်ခွင့်ပေးဖို့ ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်တော့မည်နည်း။