သစ်သားမြွေချိပ်စည်း။ နတ်ဘုရားသွေးကြောစွမ်းရည်။ (၁)

“ဧကန္တ… မျိုးရိုးမြင့်တွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေမှာ အထူးသွေးမျိုးရိုးရှိရတဲ့ အကြောင်းရင်းက သူတို့က မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတွေဖြစ်လို့များလား” စူးချန်ခုန်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျိုးရိုးမြင့်တွေရဲ့ အထူးသွေးမျိုးဆက်လို့ခေါ်တဲ့အရာဟာ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတွေရဲ့ သွေးဆက် တကယ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ဒါပေမယ့် စူးချန်ခုန်း အခုအချိန်မှာ နောက်ထပ်စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိပါ။ မြေပြင်ကနေ သွေးနံ့ရနေတဲ့ မိစ္ဆာတွေလို အစိမ်းရောင်ရင့်ရင့် နွယ်ပင်တွေ အများကြီး ပေါက်လာပြီး သူ့ပတ်ပတ်လည်မှာ တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားသည်။ သူတို့အလယ်မှာ စူးချန်ခုန်းမှာ ရှောင်တိမ်းဖို့ နေရာမရှိဘူး။

လိပ်အသက်ရှူနည်းချီသံချပ်ကာ။

ချက်ချင်းပဲ စူးချန်ခုန်းဟာ သူ့ရဲ့များပြားကြွယ်ဝတဲ့ လိပ်အသက်ရှူနည်းချီသံချပ်ကာကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ၎င်းက သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို တလက်လက်နှင့် မပျက်စီးနိုင်သည့် သုံးလက်မအထူ သံချပ်ကာအလွှာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာအောင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

“ရှူး ရှူး ရှဲ”

မရေမတွက်နိုင်သော နွယ်ပင်များက သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ထားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဆူးအိမ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ဖုံးအုပ်သွားခဲ့သည်။ နွယ်ပင်များက ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်ကာ လိပ်အသက်ရှူနည်းချီသံချပ်ကာကို အတင်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် လိပ်အသက်ရှူနည်းသံချပ်ကာ၏ ခုခံအားမှာ အလွန်အားကောင်းသောကြောင့် ချီစွမ်းအင်အနှစ်သာရ မကုန်သေးသရွေ့ ချက်ချင်းပျက်စီးရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

“ငါ မင်းကို သေစေချင်တယ်။”

မုကျင်က သွေးသံရဲရဲမျက်လုံးများဖြင့် အံကြိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ဘယ်ဘက်လက်သည်းများဖြင့် ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်တွင် ရက်စက်စွာ လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး သွေးများ စီးကျလာသည့် ကြီးမားသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာကာ အောက်ဘက်မြေပြင်ထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။

“ရှူး ရှူး ရှဲ ရှဲ”

သွေးဖြင့် လှုံ့ဆော်ပေးသကဲ့သို့ နွယ်ပင်များသည် လက်မအရွယ်အထူမှ ကလေးလက်မောင်းအထိ သွေးကြောများဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဖောင်းကားလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် သေးငယ်သော ပါးစပ်များဖြင့် ကွဲထွက်သွားပြီး အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ လိပ်အသက်ရှူနည်းချီသံချပ်ကာကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ကိုက်ဖြတ်နေကြသည်။

“သူ့ကို စားပစ်။ သူ့အရိုးတွေကိုတောင် မချန်ထားခဲ့နဲ့။”

မုကျင်က နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေမှာ သွေးစွန်းနေပြီး မျက်နှာက တွန့်ချိုးကာ ရက်စက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ မုမိသားစုဝင်များက သူ့အား သူစိမ်းများရှေ့တွင် သူတို့၏ထူးခြားသောစွမ်းရည်များကို မဖော်ပြရန် တင်းကျပ်စွာ အမိန့်ပေးထားသည်။ ဖော်ထုတ်ခံရပြီးသည်နှင့် သက်သေကို လက်စဖျောက်ရမည်ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ စူးချန်ခုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အရိုးကျိုးသွားသော မုကျင်သည် ထိုကျင့်ဝတ်များကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏တစ်ခုတည်းသောအာရုံးမှာ စူးချန်ခုန်းကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ပစ်ဖို့ဖြစ်သည်။

ချွန်ထက်သောသွားများပါသော နွယ်ပင်သည် အလွန်ထူးဆန်းလွန်းသောကြောင့် စူးချန်ခုန်း၏ လိပ်အသက်ရှူနည်းချီသံချပ်ကာသည် ရှေ့တွင် ပုပ်သိုးနေသောသစ်သားကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ တစ်ချက်ကိုက်လိုက်ရုံဖြင့် အပိုင်းပိုင်းကွဲသွားပြီး ချီသံချပ်ကာ ကျိုးသွားသည်နှင့် စူးချန်ခုန်း၏ သေဆုံးမှုက မလွဲမသွေဖြစ်လာလိမ့်မည်။

သို့သော် စူးချန်ခုန်း၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုအရိပ်အယောင်မပြဘဲ သူ့မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု၏ စူးရှထက်မြက်သောအလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေသည်။ သူ့ကိုယ်တွင်းက ဓားပုံသဏ္ဍာန်ဓားချီသည် အရင်ကတည်းက အလွန်အမင်းပြုစုပျိုးထောင်ထားခဲ့ပြီး တဝီဝီမြည်နေပြီဖြစ်သည်။

ဓားချီ.. စူးချန်ခုန်းက ဓားသွားကျင့်ကြံခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြု၍ သူ့အတွင်း၌ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော ဓားချီသည် ထိုးဖောက်၍မရနိုင်ပေ။ ထိုဓားချီကြောင့် သူသည် မသေနိုင်သောခန္ဓာကိုယ်ရှိ မိစ္ဆာနတ်ဆိုး ဖုန်းမော့ကို သတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ စူးချန်ခုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခင်ကထက် များစွာပိုအားကောင်းလာပြီး သူ့အတွင်း၌ ဓားချီများ ပိုမိုစုဆောင်းမိလာသည်။

စူးချန်ခုန်းအတွင်းရှိ ဓားပုံသဏ္ဍာန် ဓားချီသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး သူ၏ ခြေလက်များနှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ရှူး ရှူး ရှဲ”

စူးချန်ခုန်းကို ဝန်းရံထားသော ကလေးလက်မောင်းကဲ့သို့ ထူထဲပြီး ဓားများကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော နွယ်ပင်များသည် စူးချန်ခုန်း၏ ဓားချီ၏စွမ်းအားဖြင့် အလွယ်တကူ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။

သူ့ပတ်ပတ်လည်ရှိ ပေအနည်းငယ်အတွင်း ဧရိယာကို သန့်စင်ပြီးနောက် သူသည် ဓားချီဖြင့် မိစ္ဆာနွယ်ပင်များကို ကြေမွစေခဲ့သည်။

“ဒါ..ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”

မိစ္ဆာနွယ်ပင်ရဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ အပိုင်းအစ အတော်များများ မုကျင်ဆီကို ပျံသန်းလာပြီး သူ့ခြေထောက်နားမှာ ကျလာသည်။ သူ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကို အလွယ်တကူ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူ မယုံနိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"သူက... မိစ္ဆာနတ်ဆိုးကို သတ်ခဲ့တဲ့ ဓားသွားကျင့်ကြံတဲ့ သိုင်းပညာရှင်ပဲ"

စူးချန်ခုန်းဆီကနေ ဓားချီတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတော့ မုကျင်ရဲ့မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ဆက်စပ်မိသွားသည်။

မုကျင်ဟာ မိစ္ဆာနတ်ဆိုးရှိတဲ့ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောင်ပေါ်ကို သွားခဲ့တုန်းက အဲဒီသတ္တဝါကို သတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေအရ ဓားနည်းစနစ်တွေမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က ဒီလုပ်ရပ်ကို လုပ်ခဲ့တာ သိသာပါသည်။

မုကျင်ဟာ တောနက်စီရင်စုမြို့ထဲက ဓားနည်းစနစ်တွေမှာ ကျွမ်းကျင်သူတိုင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပေမယ့် ဘယ်သူမှ သင့်တော်တဲ့သူ မရှိခဲ့ပါ။

ဒါကြောင့် နောက်ထပ်အကောင်းဆုံးအရာအတွက် မုကျင်ဟာ 'စစ်ခုန်းယုံ' ကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ စစ်ခုန်းယုံဟာ ဓားအတတ်မှာ ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ သတင်းအချက်အလက် တစ်စုံတစ်ရာမှ မဖော်ပြပေမယ့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအပြီး၌ မုကျင်ဟာ စစ်ခုန်းယုံမှာ မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းမရှိဘူးလို့ ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အခုတော့ မုကျင်ဟာ စစ်ခုန်းယုံက မိစ္ဆာနတ်ဆိုးကို သတ်ခဲ့သူ အမှန်တကယ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားလေပြီ။

ထို့အပြင် ဒီလိုတိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်နဲ့စစ်ခုန်းယုံဟာ နတ်ဆိုးအမြုတေကို စားသုံးပြီး ပြောင်းလဲခဲ့ကာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အစွမ်းကို မြှင့်တင်ခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ မုကျင်ဟာ ဒီကိစ္စတွေအကြောင်း စဉ်းစားဖို့ အခွင့်အလမ်းမရှိတော့ပါ။ သူ့ရဲ့ချုပ်နှောင်မှုကနေ လွတ်မြောက်လာပြီး စူးချန်ခုန်းက သူ့ကို အေးစက်စက်ဖြင့် လူသတ်လိုတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ပြင်းထန်လာလေ၏။

“မုကျင်”

မုကျင်ရဲ့နားရွက်ဘေးမှာ မိုးကြိုးပစ်သလို ကျယ်လောင်တဲ့အသံတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ့ကို လုံးဝထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။ သူဟာ ထောင်စုနှစ်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အပြင်လူတွေအားလုံးက ကြောက်ရွံ့ရတဲ့ မျိုးဆက်တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမယ့် အခုတော့ သူ့အတွက် သေခြင်းတရားက နီးကပ်လာလေပြီ။

“မင်း… မင်းနိုင်တယ်… မင်း အခုရပ်လိုက်လို့ရပြီ။ ငါက ထောင်စုနှစ်မျိုးနွယ်မိသားစုကပဲ။ မင်းငါ့ကိုသတ်ရင်…”

သွေးရောနေတဲ့တံတွေးတွေကို မျိုချပြီး မုကျင်ဟာ မြင့်မြတ်တဲ့မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်အဖြစ် သူ့ရဲ့အဆင့်အတန်းနှင့် ကြမ်းတမ်းပေမယ့် ကြောက်ရွံ့နေတဲ့အသံနဲ့ စူးချန်ခုန်းကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဒီလိုစကားတွေက စူးချန်ခုန်းရဲ့ သတ်ဖြတ်ချင်စိတ်ကို ပိုပြင်းထန်စေခဲ့သည်။

မုကျင်က သူဟာ 'စစ်ခုန်းယုံ' ဖြစ်မှန်း သိရုံသာမက ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းကို ပေးဆပ်စေရမယ်လို့လည်း ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။ စူးချန်ခုန်းက သူ့အသက်ကို မည်သို့ချမ်းသာပေးနိုင်မည်နည်း။ သူ့ကိုသတ်မှသာ အရာအားလုံးကို အပြီးအပိုင်အဆုံးသတ်နိုင်မှာဖြစ်သည်။

“ရွှမ်း”

လျင်မြန်စွာလှုပ်ရှားပြီး စူးချန်ခုန်းက သူ့ရဲ့ညာလက်ကို ဓားအဖြစ်ပုံသွင်းကာ လေထဲကို ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး သွေးများစွာဆုံးရှုံးနေရတဲ့ မုကျင်မှာ ရှောင်တိမ်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် ခုခံဖို့ အခွင့်အရေးမရှိခဲ့။ သူ့ခေါင်းဟာ လည်ပင်းကနေ ပြတ်ပြီး မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျမသွားခင် လေထဲကို မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

ခေါင်းဖြတ်ခံရပေမယ့် မုကျင်က ချက်ချင်း မသေသေးပါ။ သူ့ခေါင်းက အပေါ်ကိုမော့ထားပြီး အဆိပ်ပြင်းတဲ့မျက်လုံးတွေက စူးချန်ခုန်းကို စိုက်ကြည့်နေ၏။ “မင်း မကြာခင်ဝင်…”

“ဂျွတ်”

မုကျင်စကားမဆုံးခင် စူးချန်ခုန်းက သူ့ခေါင်းကို ခြေအောက်မှာ သွေးသံရဲရဲ အသားပြားဖြစ်သွားအောင် ကြိတ်ချေပစ်လိုက်တော့သည်။

“ဟင်”