အခန်း (၄၁)

=

မိုးသောက်ချိန် ရောက်လာပြီး ယီပိုင်မင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မဏ္ဍလာဆေးရည်၏ ထုံကျင်မှု အာနိသင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မှောင်မိုက်မှုက ဆက်လက် ဝန်းရံနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယီပိုင်မင်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်စိအမြင် ပြန်လည်ရရှိခြင်းသည် တကယ်ပင် ဇိမ်ခံတစ်ခု ဖြစ်သည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သို့သော် မကြာမီတွင် ထို မှောင်မိုက်မှုအတွင်း၌ အလင်းအစက်အပြောက်ငယ်များ ပေါ်လာသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်သည်။

၎င်းသည် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်အတွင်း တစ်ခါမျှ မဖြစ်ဖူးခဲ့သည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့သို့ လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ မှုန်ဝါးသော အလင်းရောင်နှင့် အရိပ်များကိုသာ မြင်နေရသည်။

ယီပိုင်မင်းသည် ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် သူ၏ အနည်းငယ် ထုံကျဉ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ခုတင်ပေါ်မှ ရုန်းကန်ဆင်းကာ ယွင်ရှန်းနှင့် အကြွေးရှင်းရန်လိုချင်နေသည်။

ထို ကြောင်ရိုင်းမလေးသည် သူ့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ပရိယာယ်ဆင်ခဲ့ပြန်ပြီ။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို ထူးခြားသော အတွင်းအားဖြင့် ထိမှန်ကာ သတိလစ်သွားခဲ့သည်ကို သူ သေချာစွာ မှတ်မိနေသည်။

အိမ်ထဲတွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။

သူ၏ အကြားအာရုံ ထက်မြက်မှုကို အသုံးပြု၍ ယီပိုင်မင်းသည် အနီးနားတွင် မည်သည့် အသက်ရှင်သည့် လက္ခဏာမျှ မတွေ့ရှိရဘဲ ယွင်ရှန်းဘေးတွင် အမြဲလိုက်ပါနေသော ခွေးကလေးကိုပင် မတွေ့ရပေ။

မကောင်းသော ခံစားချက်က ယီပိုင်မင်း၏ ရင်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

သူသည် အိပ်ရာကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ သစ်သားပြားပေါ်တွင် အလျင်စလို ထွင်းထုထားသော စကားလုံးများကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

"ယဲ့ဟူလီ (ညဉ့်မြေခွေး) ငါ ထွက်သွားပြီ။ ငါ့အဖေနဲ့ ငါ မဲမဲလေးကို ခေါ်သွားတယ်။ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ အခု ကုသပြီးပြီ။ နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်လောက်အထိ မင်းရဲ့ အမြင်အာရုံက မှုန်ဝါးနေလိမ့်မယ်။ အရိပ်အချို့ကိုသာ မြင်နိုင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာပဲ။ ခုနစ်ရက်လောက်ကြာရင် မင်း လုံးဝ ပြန်ကောင်းလာလိမ့်မယ်။ လေ၊ မီးတို့ကို မထိတွေ့ဖို့နဲ့ ဒေါသ မထွက်မိစေဖို့ သတိရပါ။ ငါ မင်းရဲ့ မှော်ဝိညာဉ်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို ခိုးခဲ့ပေမယ့် မင်းရဲ့ မျက်စိအမြင်ကိုလည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်။ အခု ငါတို့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ဘာမှ အကြွေးမရှိတော့ဘူး။ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မတွေ့ကြရအောင်"

နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မတွေ့ကြရအောင်။

ယီပိုင်မင်းသည် ထို ကြောင်ရိုင်းမလေးသည် ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် ထုပ်ပိုးကာ လုယက်ထားသော ပစ္စည်းများဖြင့် ထွက်ပြေးနေသည့်အတိုင်း ပုံဖော် မြင်ယောင်နိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်စိအမြင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသော်လည်း အလွန်အရေးကြီးသော တစ်စုံတစ်ရာကို ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် လေကဲ့သို့ ယန်မိသားစုအိမ်မှ ပြေးထွက်သွားကာ ရွာအဝင်အနီးရှိ အမြင့်ဆုံး တောင်ကုန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။

လေသည် သူ၏ နားရွက်များဘေးတွင် တဝီဝီမြည်နေပြီး မနက်ခင်း နှင်းစက်များက သူ၏ နားထင်များကို စိုစွတ်စေသည်။

တောင်ကုန်းသို့ ရောက်သောအခါ ယီပိုင်မင်းသည် တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများနှင့် ကွေ့ကောက်နေသော လမ်းကိုသာ မှုန်ဝါးစွာ မြင်နေရပြီး ထို့နောက် သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်တော့ပေ။

ခါးသီးသော အရသာသည် သူ၏ ပါးစပ်တွင် စွဲကျန်နေခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာကိုပင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခွင့် မရခဲ့ပေ။

ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် သူသည် ယန်မိသားစုအိမ်သို့ ပြန်လာပြီး အိပ်ရာဘေးကို ရိုက်ခွဲကာ ယွင်ရှန်း၏ နှုတ်ဆက်စကား ပါသော သစ်သားပြားကို တူးဖော်ယူလိုက်သည်။

သူသည် ထုံကျဉ်စွာဖြင့် ရွာထဲရှိ မှော်ဘုရားကျောင်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

ရွာသူရွာသား အနည်းငယ်က သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သွားရင်း ကျယ်လောင်စွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

"မနေ့ညက မှော်ဘုရားကျောင်းမှာ မီးလောင်မှုကြီး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မီးလျှံတွေ ပြင်းထန်ပြီး မဟာမှော်ဦးစီးမှူးနဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်ပါ သေဆုံးသွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ သက်ကြီး ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦးတည်းသာ အသက်မသေဘဲ လွတ်သွားတာ"

မဟာမှော်ဆရာယန်၏ မီးလောင်ထားသော ရုပ်အလောင်းအပြင် လူငယ်လေး၏ ရုပ်အလောင်းကိုလည်း တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"မမှန်ဘူးလား။ ဒီလို မီးလောင်မှုကြီးကြောင့် မှော်ဘုရားကျောင်းဟာ ပြာပုံဖြစ်သွားတယ်။ အရမ်းကို ကြောက်စရာကောင်းတယ်"

ရွာသူရွာသားများ ဆွေးနွေးနေစဉ် ရုတ်တရက် ယီပိုင်မင်းကို အနီးနားတွင် သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူတို့သည် သရဲကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အော်ဟစ်စပြုလာသည်။

"မင်း မင်းက မဟာမှော်ဆရာယန်ရဲ့ တပည့် မဟုတ်ဘူးလား မင်း မသေဘူးလား"

လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး ရွာသူရွာသားများ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လူငယ်ကရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရွာသူရွာသား အုပ်စုသည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်လျက် ပြေးလွှားသွားကြပြီး တစ်ရက်အတွင်းတွင် ရွာတစ်ရွာလုံး သရဲခြောက်နေသည်ဟူသော စကားကို ပျံ့နှံ့စေခဲ့သည်။

ထိုနေ့နောက်ပိုင်းတွင် ငှက်ပျောဖက်ရွာ၌ မှော်ဘုရားကျောင်း မရှိတော့ဘဲ လပေါင်းများစွာကြာပြီးမှ မှော်ဘုရားကျောင်းမှ လူများ လာရောက် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။

ရွာသူကြီးမိသားစုမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ ယန်မိသားစု၏ ဖခင်နှင့် သမီးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိမထားမိကြပေ။

ယွင်ရှန်းနှင့် သူမ၏ ဖခင်သည် ငွေဒင်္ဂါးဆယ်ဂဏန်းမျှသာ ယူဆောင်ကာ ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် တစ်ညလုံး ခရီးနှင်ပြီး ထိုက်ရှန်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ ယန်ခန်းဟိုင်သည် ငွေဒင်္ဂါးနှစ်ပြားဖြင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော မြင်းတစ်စီးကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး အခြောက်ခံထားသော အစားအစာနှင့် ရေသန့်အချို့ကို ဝယ်ယူပြီးနောက် အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ခရီးဆက်ခဲ့သည်။

လမ်းခရီးတွင် ယန်ခန်းဟိုင်သည် ယန်မိသားစု၏ ပင်မမျိုးနွယ်စု နှင့်ပတ်သက်၍ ယခင်က တစ်ခါမျှ မပြောပြဖူးသော အကြောင်းအရာများကို ယွင်ရှန်းအား ပြောပြခဲ့သည်။

ယန်ခန်းဟိုင်၏ ပင်မမျိုးနွယ်စုအကြောင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် ရှန်ကျင်းမြို့မှ ယွီကျင်း ယန်

မိသားစုက အတော်လေး ကျော်ကြားသည်။

ယန်ခန်းဟိုင်၏ ဖခင်ကို ယန်ပါးဟိုဟုခေါ်ပြီး သူသည် မဟာကျိုးနိုင်ငံကို ကာကွယ်သော နာမည်ကျော် သိုင်းသူတော်စင်ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့ဇနီးကို လူလတ်ပိုင်းအရွယ်၌ ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး သမီးတစ်ဦးနှင့် သားနှစ်ဦးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ရသည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် သားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး မိသားစု၏ တရားဝင် အမွေဆက်ခံသူဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ယန်မိသားစုက မဟာကျိုးမှာ နာမည်ကြီးတာက ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက စွမ်းအားကြီးတဲ့ သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်ခဲ့လို့ပဲ။ မဟာကျိုးကို တည်ထောင်သူတွေကို တိုင်းပြည်တည်ထောင်ရာမှာ ကူညီခဲ့ပြီး ကြီးမားတဲ့ စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေ ပေးခဲ့လို့ပဲ။ မင်းရဲ့ အဖိုးလက်ထက်မှာ သူဟာ နှစ်ငါးရာမှ တစ်ကြိမ် ပေါ်ထွန်းတဲ့ သိုင်းသူတော်စင် အဆင့် စွမ်းအားရှင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ ဦးလေးနဲ့ ငါ နှစ်ယောက်စလုံး ငယ်ငယ်တုန်းက သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြတယ်"

ယွင်ရှန်းက အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဖေက စွမ်းအားကြီးတဲ့ မှော်ဆရာမဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ် ငါ မှော်ပညာကို ပြောင်းပြီး လေ့လာခဲ့တာက မင်း အဖိုးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို တကယ်ပဲ မဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ သူ အမြဲတမ်း အဲဒါကို ညည်းညူခဲ့တယ်"

ယန်ခန်းဟိုင်က သူ၏ သမီးသည် ဤအရာအားလုံးကို မည်သို့သိရှိကြောင်း မမေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ပြန်လာတဲ့ သားဆိုးဟာ ရွှေထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အဖေ ယန်မိသားစုကို ပြန်လာဖို့ ဆန္ဒရှိသရွေ့ အဖိုးက သေချာပေါက် ခွင့်လွှတ်လိမ့်မယ်"

ယွင်ရှန်းက ရိုးသားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဖခင်နှင့် သားကြားတွင် တစ်ညတာ ရန်ငြိုး ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူမ ယုံကြည်သည်။

သူတို့ ငှက်ပျောဖက်ရွာမှ ထွက်ခွာလာစဉ်က ထိုနေရာရှိ မှော်ဘုရားကျောင်းက မီးလောင်မှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ယန်ရွှေ့၏ ရုပ်အလောင်းအပြင် တောင်ပေါ်ရှိ တောသင်္ချိုင်းမှ ဖော်ယူခဲ့သော အခြား ရုပ်အလောင်းတစ်ခုကိုပါ မီးထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။

ထို မီးသည် သာမန်မီး မဟုတ်ပေ။ သာမန်ရေက လုံးဝ ငြှိမ်းသတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ငှက်ပျောဖက်ရွာသည် ဝေးလံခေါင်ဖျားသောကြောင့် မှော်ဘုရားကျောင်းမှ လူများ ရောက်လာချိန်တွင် ဖခင်နှင့် သမီးသည် ယွီကျင်းမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီး ယန်မိသားစု၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုမရှိဘဲ အနားယူနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ရှန်းအာ ငါ မင်းကို တစ်ခု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောရမယ်။ ဒီတစ်ကြိမ် မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲ ယန်မိသားစုကို ပြန်ရမှာ။ ငါက မင်းကို လိုက်ပို့ပေးရုံသက်သက်ပဲ။ ငါ မျိုးရိုးကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး"

ယန်ခန်းဟိုင်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ။ အဖေ ကျားတောင် သူ့ သားပေါက်ကို မစားဘူးလို့ ပြောကြတယ်။ အဖိုးနဲ့ စကားများခဲ့တာ ရှိခဲ့ရင်တောင် ဒီလောက်နှစ်တွေ ကြာခဲ့ပြီ။ အာဃာတကို မြှုပ်နှံဖို့ အချိန်တန်ပြီ"

ယခုရက်ပိုင်းတွင် ယွီကျင်းမြို့သို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ယွင်ရှန်းသည် သန်းခေါင်ယံတွင် နိုးလာပြီး သူမ၏ဖခင်သည် လအောက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေကာ ယွီကျင်းမြို့ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေသည်ကို မကြာခဏ တွေ့ရသည်။

"မင်း အမေကို လက်ထပ်ရင် ငါ့ကို သားအဖြစ်ကနေ ထာဝရ စွန့်ပယ်မယ်လို့ မင်းအဖိုး တစ်ချိန်က ငါ့ကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ မင်း အမေ ဆုံးသွားပြီဆိုပေမဲ့ သူက ငါ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ထာဝရ အသက်ရှင်နေဆဲပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ဇနီး အမြဲတမ်း ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ သူ့အတွက် ငါ ယန်မိသားစုကို နောက်တစ်ကြိမ် ခြေမချတော့ဘူး"

ယန်ခန်းဟိုင်က ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်မိသားစု၏ ဖခင်နှင့် သားနှစ်ဦးစလုံးသည် ခေါင်းမာသော စရိုက်များ ရှိကြပြီး မည်သူမျှ နောက်မဆုတ်ခဲ့ကြသောကြောင့် နှစ်များတစ်လျှောက် ဖခင်နှင့် သားသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ အဆက်အသွယ် မရှိခဲ့ကြပေ။

သူ၏ သမီးသည် ပါးဖောင်းကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ခန်းဟိုင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်းအာ မင်း မှော်ပညာ လေ့လာချင်လား"

ဖခင်နှင့် သမီး လမ်းခရီးကို အလျင်အမြန် ဆက်နေစဉ် မှော်ဝိညာဉ် ရရှိထားသော ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဒြပ်စင် ငါးမျိုးကို အသုံးပြုနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။ ယန်ခန်းဟိုင် လုံးဝ တားမြစ်ထားသော မှောင်မိုက်မှော်ဒြပ်စင်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါက သူမသည် အနည်းဆုံး အခြား မှော်ဒြပ်စင် လေးမျိုးကို အသုံးပြုနိုင်သေးသည်။

"လေ့လာချင်ပါတယ်"

ယွင်ရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာကို ပြသလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ မင်းဖေဖေက မင်းကို အခြေခံအကျဆုံး အစပြုသူ မီးမှော်ပညာဖြစ်တဲ့ မီးလုံးပညာကို သင်ပေးမယ်"

ယန်ခန်းဟိုင် စကားပြောနေစဉ် သူ၏ လက်ထဲတွင် မီးဒြပ်စင်၏ တောက်ပသော ဘောလုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။