အခန်း (၄၂)

မှော်ပညာ လေ့လာသူနှင့် မှော်ဆရာတို့၏ အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ မှော်ဆရာသည် မှော်ဒြပ်စင်များကို မှော်တိုက်ခိုက်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းပင်။

ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် မှော်လှံတံကို မဖန်တီးရသေးပေ။ ယခင်က သူမတွင် ယန်ရွှေ့ထံမှ ရရှိခဲ့သော မှော်လှံတံ ရှိခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ထိုလှံတံကို မဟာမှော်ဦးစီးမှူးများသာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ၎င်း၏ မှော်ဂုဏ်သတ္တိသည်လည်း ယွင်ရှန်းနှင့် မကိုက်ညီခဲ့ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အခြေခံ မှော်ပညာကို အသုံးပြုသောအခါ မှော်လှံတံ ပိုင်ဆိုင်ထားရန် လုံးဝ မလိုအပ်ပေ။ ကျွမ်းကျင်မှု လုံလောက်စွာ ရှိပြီး ဂါထာကို မှန်ကန်စွာ ရွတ်ဆိုနိုင်ပါက မှော်တိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း ထုတ်လွှတ်နိုင်ပါသည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် မီးဒြပ်စင် မှော်ဆရာဖြစ်သော်လည်း သူသည် အခြား မှော်အမျိုးအစားများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ကျယ်ပြန့်သော အသိပညာ ရှိသည်။ ၎င်းသည် ယွင်ရှန်း မကြာသေးမီကမှ သိလာရသော အရာဖြစ်သည်။

မှော်ဆရာ၏ အဆင့် မြင့်မားလေလေ ဂါထာရွတ်ဆိုချိန် တိုတောင်းလေလေ မှော်ဒြပ်စင်များ၏ ပြန်လည်ကောင်းမွန်နှုန်းမြန်လေလေ ဖြစ်သည်။

ယန်ခန်းဟိုင်၏ သင်ကြားမှုများသည် သူ အကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်သော မီးမှော်ပညာဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ဖခင်နှင့် သမီးတို့သည် တိတ်ဆိတ်သော သစ်တော၏ အစွန်အဖျားသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အနီးအနားတွင် သူတို့ တည်းခိုနိုင်သော ရွာများ သို့မဟုတ် အိမ်များ မရှိပေ။ ယန်ခန်းဟိုင်သည် ယနေ့ည အပြင်ဘက်တွင် စခန်းချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ယန်ခန်းဟိုင်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဥက္ကာပျံကဲ့သို့သော လှပသော မီးလုံးတစ်လုံးသည် ထင်းပုံပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

မီးသည် ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေပြီး ည၏ ချမ်းအေးမှုကို ချက်ချင်း ပယ်ဖျက်ပေးခဲ့သည်။

"အံ့ဩစရာကြီး"

ယွင်ရှန်းသည် လက်ခုပ်တီး၍ အားပေးလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ယန်ခန်းဟိုင်၏ စကားကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာမှ အပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဒီမီးက ငါ့မီးပဲ။ နွေးချင်ရင် ကိုယ့်မီးကိုယ် ဖန်တီး"

ယွင်ရှန်းသည် မသိမသာဖြင့် ခြောက်သွေ့သော သစ်ကိုင်းအချို့ကို ကောက်ယူပြီး ယန်ခန်းဟိုင် ယခုလေးတင် ရွတ်ဆိုခဲ့သော ဂါထာကို အားစိုက်၍ ပြန်လည် အမှတ်ရရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူမသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိတ်စူးစိုက်လိုက်ပြီး အနီရောင် မှော်ဒြပ်စင်များ သူမ၏ လက်ထဲတွင် စုစည်းနေသည်ကို စိတ်ကူးလိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် မီးမှော်ဒြပ်စင်ကို ဘောလုံးပုံစံဖြစ်အောင် ပေါင်းစည်းပြီး ပစ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသောအခါ ဒြပ်စင်များက အပြာရောင် မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ညသည် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာပြီး ယန်ခန်းဟိုင်သည် မီးပုံဘေးတွင် အသားများကို ကင်နေသည်။ နွေးလာသော အစားအစာ၏ ရနံ့က လွင့်ပျံ့လာပြီး သွေးဆောင်မှုရှိကာ စိတ်ကို ဖမ်းစားနေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် လက်လျှော့ပြီး အဖေ့ကို တောင်းဆိုချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း သူမ၏ ဇွဲနပဲကြောင့် သူမ၏ ဖခင် ဖြစ်နေသည့်တိုင် ယန်ခန်းဟိုင်ကို အလွယ်တကူ တောင်းပန်မည်မဟုတ်ပေ။

ကြိုးပမ်းမှု အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အောင်မြင်မှုမရရှိပြီးနောက် သူမတွင် ရလဒ် မရှိသေးပေ။

အစာငတ်နေသော ယွင်ရှန်းသည် မှောင်ထဲတွင် ရိုးရိုးလေး ထိုင်ပြီး တရားထိုင်နေလိုက်သည်။

ညက သူမကို ဝန်းရံထားစဉ် ယွင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ယန်ခန်းဟိုင်၏ ယခင်က လှုပ်ရှားမှုများ စဉ်ဆက်မပြတ် ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် နွေးထွေးသော မီးပုံက တဖျတ်ဖျတ် တောက်လောင်နေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသည်ဟု မသေချာသော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် ပူလောင်သော ခံစားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ ဆန္ဒအတိုင်း မီးမှော်ဒြပ်စင်သည် လက်သီးအရွယ်အစား မီးလုံးပုံစံကို ယူဆောင်ပြီး ဖွတ်ခနဲမြည်သံဖြင့် သစ်ကိုင်းပုံပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် ကျေနပ်အားရစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ မှော်ပါရမီသည် သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုကောင်းနေခဲ့သည်။ ယန်မိသားစု၏ ပါရမီရှင်ဟု လူသိများသော သူပင်လျှင် အခြေခံအကျဆုံး မီးလုံးပညာကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် တစ်နေကုန် အချိန်ယူခဲ့ရသည်။

နောက်ရက်များတွင် ဖခင်နှင့် သမီး ခရီးဆက်နေစဉ်အတွင်း ယွင်ရှန်းသည် မီးလုံးပညာတွင် ကျွမ်းကျင်လာပြီးနောက် မြေဒြပ်စင်၏ အခြေခံအကျဆုံး မြေစွယ်ချွန်ကိုလည်း သင်ယူခဲ့သည်။

ဤ အစွမ်းနှစ်ခုသည် ယွင်ရှန်း မှော်လှံတံ အသုံးမပြုဘဲ ဤအဆင့်တွင် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်သော မူလတန်းအဆင့် မှော်စွမ်းများလည်း ဖြစ်သည်။

"ရှေ့မှာ ချီမြို့ရှိတယ်။ ထိုက်ရှန်မြို့ထက် ပိုပြီး စည်ကားတဲ့မြို့ပဲ။ ငါတို့ ရက်များစွာ အပြင်မှာ စခန်းချခဲ့ပြီး ရိက္ခာတွေလည်း ကုန်သွားပြီ။ မြို့ထဲဝင်ပြီး ရေနဲ့ အစားအစာ ဝယ်ရအောင်။ တစ်ည အနားယူပြီးရင် ခရီးဆက်ကြမယ်"

ယန်ခန်းဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ သမီးသည် ဒုက္ခများကြားမှ ညည်းညူခြင်းမရှိဘဲ ခရီးကို လိုက်ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် ကျေနပ်အားရသော်လည်း သူမကို ဤသို့ ဒုက္ခပေးရခြင်းအတွက် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။

ယွင်ရှန်းက ဝမ်းမြောက်စွာ သဘောတူခဲ့သည်။

ဖခင်နှင့် သမီးတို့သည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းကာ ချီမြို့သို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

အကြာကြီး မနားဘဲ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ရှုပ်ပွနေပြီး သူတောင်းစားများနှင့် သိပ်မကွာခြားတော့ပေ။

ကံကောင်းစွာဖြင့် နှစ်ဦးစလုံးသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စရိုက်ရှိကြပြီး မြို့သူမြို့သားများ၏ လက်ညှိုးထိုးခြင်းနှင့် တီးတိုးပြောဆိုခြင်းကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။

ခြောက်သွေ့သော အစားအစာနှင့် ရေကို ဝယ်ယူပြီးနောက် တည်းခိုရန် ဧည့်ရိပ်သာကို ရှာဖွေနေစဉ် ယွင်ရှန်းနှင့် ယန်ခန်းဟိုင်တို့သည် မှော်ပစ္စည်းဆိုင်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မှော်ပစ္စည်းနှင့် ပတ်သက်သော ဆိုင်ကို ယွင်ရှန်း ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုင်အဝင်ဝတွင် ပစ္စည်းများစွာ ခင်းကျင်းပြသထားပြီး အထူးသဖြင့် မှော်လှံတံ အမျိုးမျိုးက အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် မီးနှင့် မြေဒြပ်စင် မှော်ပညာကို အသုံးပြုတတ်လာပြီဖြစ်သော်လည်း ဂါထာရွတ်ဆိုရန် မှော်လှံတံကို တစ်ခါမျှ ကိုင်တွယ်အသုံးပြုဖူးခြင်း မရှိပေ။ လှံတံများကို မြင်သောအခါ သူမသည် အပို ကြည့်ရှုခြင်းမှ မရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ သိမ်မွေ့သော စိတ်ဝင်စားမှုသည် ယန်ခန်းဟိုင်၏ သတိပြုမိခြင်းမှ မလွတ်မြောက်ခဲ့ဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများက ချစ်ခင်မှုဖြင့် နူးညံ့သွားခဲ့သည်။

"ရှန်းအာ မင်း ကိုယ်ပိုင် မှော်လှံတံကို ပိုင်ဆိုင်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ မှော်လှံတံကို ကိုင်ဆောင်ဖို့အရည်အချင်းပြည့်မီဖို့အတွက် မင်း မှော်ဆရာဘွဲ့ ရှိရမယ်။ ချီမြို့မှာ ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ သွားပြီး မှော်စာမေးပွဲကို ဖြေလိုက်ပါ။ မင်း အောင်မြင်ရင် ဆုလာဘ်

အနေနဲ့ ဖေဖေက မင်းကို မှော်လှံတံ ဝယ်ပေးမယ်"

ယန်ခန်းဟိုင်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် ချီမြို့ ဘုရားကျောင်းသို့ လမ်းညွှန်ချက်များ မေးမြန်းရန် လမ်းသွားလမ်းလာများကို စတင်မေးမြန်းခဲ့သည်။

ချီမြို့ကဲ့သို့သော အလယ်အလတ် အရွယ် မြို့ရှိ ဘုရားကျောင်းသည် ငှက်ပျောဖက်ရွာကဲ့သို့သော ရွာငယ်များရှိ ဘုရားကျောင်းများထက် များစွာ ပိုကြီးသည်။

၎င်းသည် သုံးဧကကျော် ကျယ်ဝန်းသည်။ သာမန် ဘုရားကျောင်းများတွင် တွေ့ရသော မှော်

အလင်းပေးခြင်းနှင့် အခြေခံ မှော်ကုသခြင်းတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်များအပြင် ချီမြို့ ဘုရားကျောင်းတွင် ငှက်ပျောဖက်ဘုရားကျောင်း၌ မတွေ့ရသော အပိုလုပ်ဆောင်ချက် တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းသည် မှော်ဆရာများ၏ အဆင့်ကို အကဲဖြတ်ပြီး သက်ဆိုင်ရာ မှော်ထောက်ပံ့ကြေးများကို ဖြန့်ဝေပေးသည်။ သို့သော် ဘုရားကျောင်းတွင် စာရင်းသွင်းထားသော မှော်ဆရာများသာ အရည်အချင်းပြည့်မီသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဘုရားကျောင်းပတ်လည်မှာ ဘာတွေ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေကြတာလဲ။ မင်းတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်လိုက်ဦး။ ကုသဖို့ လာတာဆိုရင် တန်းစီ"

ယန်ခန်းဟိုင်သည် ယွင်ရှန်းနှင့်အတူ ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရန် ရည်ရွယ်နေစဉ် မှော်ပညာ လေ့လာသူတစ်ဦးက သူတို့ကို တားဆီးခဲ့သည်။

ထိုသူသည် ဖခင်နှင့် သမီးတို့၏ ညစ်ပတ်သော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် မသပ်မရပ်ဖြစ်နေသော အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ ပူဇော်သက္ကာ ခိုးယူရန် ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ခိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေသော သူတောင်းစားများအဖြစ် အထင်မှားကာ မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

"ကျွန်မ မှော်စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ လာတာပါ"

ယွင်ရှန်းက ပြောပြီး ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားသည်။

"ဖူး…မှော်စာမေးပွဲ ဟုတ်လား။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူက မှော်ပညာ လေ့လာသူလဲ။ သူလား မင်းလား။ အရွယ်တောင် မရောက်သေးဘဲ ပရိယာယ်များတဲ့ သူခိုးပုံ ပေါက်နေတာ၊ မင်းတို့က ဘုရားကျောင်းကြမ်းပြင်ကို ညစ်ပတ်စေလိမ့်မယ်"

မှော်ပညာ လေ့လာသူသည် ထိုစုံတွဲအား အချွဲကြီးတစ်ခဲ ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သူတို့ကို မောင်းထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် မီးလုံးတစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး သူ၏ ဆံပင်ကို မီးစွဲသွားခဲ့သည်။

ထိတ်လန့်သွားသော မှော်ပညာ လေ့လာသူသည် မီးလျှံများကို ရိုက်ခတ်ရင်း ထိတ်လန့်တကြား ခုန်ပေါက်နေသည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် သူ့သမီး၏ ဆိုးသွမ်းသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ချစ်ခင်စွာ ပြုံးကာ ယွင်ရှန်းအား ဘုရားကျောင်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ချီမြို့ ဘုရားကျောင်းတွင် ငှက်ပျောဖက်ရွာထက် မှော်ဆရာများ ပိုမို တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပြီး မဟာမှော်ဦးစီးမှူးတစ်ဦးနှင့် မှော်ဆရာနှစ်ဦးတို့သည် နေ့စဉ် လုပ်ငန်းဆောင်တာများကို ကြီးကြပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ စိတ်နေသဘောထားသည် ဆင်ခြင်တုံတရားမရှိသော မှော်ပညာ လေ့လာသူထက် များစွာ ပိုကောင်းသည်။

ယွင်ရှန်း မှော်စာမေးပွဲ ဖြေရန် လာရောက်ကြောင်း ကြားသောအခါ ကြီးကြပ်သူ မဟာမှော်ဦးစီးမှူးက အတော်လေး စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်ခဲ့သည်။

"မင်း ဒီနှစ် ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ မှော်ဆရာ စာမေးပွဲဖြေဖို့ လာတာ သေချာလား။ မှော်ပညာ လေ့လာသူ စာမေးပွဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ထိုအသက်အရွယ်ရှိ ကလေးအများစုမှာ မှော်ပညာ လေ့လာသူများသာ ဖြစ်နေသေးသည်။

"ခြောက်နှစ်ပါ။ ကျွန်မ မှော်ဆရာ စာမေးပွဲ ဖြေဖို့ လာတာ သေချာပါတယ်"

ယွင်ရှန်းက ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြန်ဖြေသည်။

မဟာမှော်ဦးစီးမှူးသည် ပိုမို မမေးမြန်းတော့ဘဲ မှော်စမ်းသပ်မှု ပုံဆောင်ခဲကို ထုတ်ယူလာပြီး "မှော်အလင်းပေးခြင်းကို သင် စတင်ခဲ့ပြီးသူ ဖြစ်ရပါမယ်။ မှော်ဆရာ စာမေးပွဲနဲ့ မှော်ပညာ လေ့လာသူ စာမေးပွဲတို့က အများအားဖြင့် အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မှော်ဆရာ စာမေးပွဲ အောင်မြင်ဖို့အတွက် ဒြပ်စင်တွေရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး မှော်ပုံဆောင်ခဲကို အနည်းဆုံး စက္ကန့်သုံးဆယ်ကြာအောင် အလင်းပေးရပါမယ်"

ထိုစကားများဖြင့် မဟာမှော်ဦးစီးမှူးသည် ကြာချိန်ကို တိုင်းတာရန် အသုံးပြုသည့် သဲနာရီကို ထုတ်ယူပြီး ယွင်ရှန်းအား သူမ၏ မှော်စာမေးပွဲ စတင်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။