မြှားတစ်ချောင်းကို ပစ်လွှတ်လာရင်တောင် မြှားတစ်စင်းတည်းနဲ့ ဖျက်ပစ်မယ်

အချိန်တွေက အကုန်မြန်သဖြင့် ခဏအတွင်း သုံးရက်ဖြတ်ကျော်သွားသဖြင့် မကြာမီ ယှဉ်ပြိုင်ရမည့်နေ့ ရောက်ရှိလို့လာသည်။

ညပိုင်း ဆိုပေမယ့် လီရွှေရေကန် ပတ်လည်တွင် လူများ ရောနှောနေသည်။ ညသန်းခေါင်ကျော်နေတာတောင် ဆူညံသံများကို ကြားနေရဆဲ။

မြင်ကွင်းစင်မြင့်တစ်ခု စိုက်ထူထားသည်။ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရင်တော့ လူအုပ်ကြီးက လေထဲမှာ ပြည့်နေသလိုပင်။ စွမ်းအားမြင့် ရှာဖွေရေးမီးများက ညကောင်းကင်ကို လင်းထိန်နေစေကာ မြက်ခင်းပြင်တွေမှာတောင် မိသားစုတွေ ပျော်ပျော်ပါးပါး ထိုင်စောင့်နေကြ၏။

ရယ်မောသံများနှင့် စကားစမြည် ပြောခြင်းသည် တစ်နည်းတစ်ဖုံ တိတ်ဆိတ်သောညကို ပြည့်နှက်စေပြီး လှုပ်ရှားမှု၏ အသံကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်သူက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် လှော်ချင်နေတာလဲ!"

"ဘယ်တော့ပွဲစမှာလဲ"

"ဟိုမှာကြည့်...ရဲဌာနက ဧရိယာကို ပိတ်ဆို့ထားပြီ"

"ဒီနေ့ ကြယ်လမ်း၃ကလည်း လမ်းပိတ်နေတာ နာရီနဲ့ချီတယ်လို့ ကြားတယ်...ငါလည်း မြို့ပြင်က မောင်းလာတာ"

...

ကျယ်လောင်သော အသံများကြား၌ ကြယ်ပွင့်သံချပ်ကာ ရဲယာဉ်တန်းများသည် လမ်းဘေးတွင် စီတန်းကာ လမ်းပိုင်းများဖွဲ့စည်းကာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။

ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်တော့ ပိုမိုများပြားသော နိုင်ငံသားများ၊ ပရိသတ်များက လီရွှေရေကန်ဆီသို့ ပြေးလာကြသည်။

"အားလုံး လုံခြုံအောင် ထိန်းထား။"

ရဲဦးစီးချုပ်သည် ရေကန်ဘေးတွင် ရပ်ကာ လိုင်းပေါ်ရှိ အရာရှိများကို ၎င်း၏ စကားပြောစက်ဖြင့် အမိန့်ပေးနေသည်။

"အားလုံး သေချာ စောင့်ကြည့်ကြပါ! မြှားနတ်ဘုရားနဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သခင်တို့ကြားက တိုက်ပွဲဝင်တဲ့နေ့ပဲ... ဘယ်နတ်ဆိုးတွေမှ ဝင်ခွင့်မပေးနဲ့!"

"နားလည်ပါပြီ!"

အဖွဲ့သားများက စကားပြောစက်မှတဆင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။ ဦးစီးချုပ်လည်း အဖြေကို ကြားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားလေသည်။ သူက သူ့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ အဘိုးကြီးလီကို ကြည့်ပြီး ပြော၏။

"ရဲဌာနက ဝန်ထမ်းတွေနဲ့တင် မလုံလောက်သေးဘူး... ကျန်းဟိုင် ကိုယ်ခံပညာ အကယ်ဒမီက တစ်ယောက်ယောက်ကို ပို့ပေးလာတာ ကျေးဇူးပါပဲ"

လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်အတွင်း သတင်းကြားသိရသူ အရေအတွက်သည် ကျန်းဟိုင်မြို့ထဲ ပြည့်လျှံသွားစေခဲ့သဖြင့် ယာဉ်ကြောပိတ်ဆို့မှုများ ကြီးမားလာပြီး ရဲဌာနကို တင်းမာမှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ နောက်ထပ် ဝန်ထမ်းခေါ်ယူဖို့ကလွဲလို့ သူ့မှာလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါ။

သူနဲ့ လူအိုလီက စေတနာ့ဝန်ထမ်း ကျောင်းသားအနည်းငယ်ကို ခေါ်ယူခဲ့ရသည်။

"ရပါတယ် ဦးစီးချုပ်... ဒီကလေးတွေလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတာ"

လူအိုလီသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူများကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလျက် ရပ်နေ၏။ သူက သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ယာယီပလက်ဖောင်းကို ကြည့်ပြီး။

"စီစဉ်ထားတဲ့ တိုက်ပွဲအပြီးမှာ လီရွှေရေကန်နားက ထိုင်ခုံတွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် အဖိုးတန်တယ်... လှုပ်ရှားမှုကို အနီးကပ် ကြည့်ရှုနိုင်တယ် သူတို့အားလုံးလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြတယ်"

သူစကားပြောနေစဉ် ဆူညံနေသော လူအုပ်ကိုလည်း ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချသည်။

"နောက်ဆုံး သွေးနတ်ဆိုး တိုက်ပွဲပြီးကတည်းက လီရွှေရေကန်ကလည်း မစည်ကားတော့ဘူး"

"ဟူး... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ အချိန်တွေ အများကြီးကုန်သွားခဲ့တယ်..."

ဦးစီးချုပ်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူပင်လယ်ပြင်ကို စူးစမ်းကြည့်၍ သူ့နှလုံးသားက နာကျင်လာသည်။ ကျန်းဟိုင်ဓားနတ်ဘုရားက နောက်ဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက် လှုပ်ရှားခဲ့တာ ကြာခဲ့ပြီ။ ဒါပေမယ့် သွေးဆာနေတဲ့ မျှော့ဖြစ်ရပ်ကြောင့် အကျိုးဆက်တွေ အများကြီး ရှိနေဆဲပါပဲ။

နောက်ဆုံး ဓားနတ်ဘုရားက သွေးဆာနေတဲ့ မျှော့ကို သူ့ရဲ့ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ ထိုးသတ်လိုက်တာ ဒီရေကန်ပေါ်မှာပါပဲ။ နေရာတိုင်းတွင် သွေးများ စွန်းထင်းခဲ့သလို ၎င်းသည် နေထိုင်သူအများအပြား၏ စိတ်နှလုံးကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ လီရွှေရေကန်က ပို၍ တိတ်ဆိတ်လာသည်။

"ကြယ်သိုင်းရဲစခန်းကလည်း ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာ ငါ မှတ်မိပါတယ်"

ဦးစီးချုပ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ဒေါသတကြီး ပြုံးနေသည်။

“သွေးဆာနေတဲ့ မျှော့တစ်ကောင်ကြောင့် လူတွေ သေဆုံးပြီးကတည်းက လီရွှေရေကန်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အရင်ကလောက် မကောင်းတော့ဘူး လူတိုင်းက ရေအရည်အသွေးကို စိုးရိမ်နေကြတယ်.. သူတို့ရဲ့ မလိုမုန်းထားမှုတွေကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တဲ့ လူသိရှင်ကြား အရေအတွက်လည်း မရှိဘူး.. ဒါပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ တိုက်ပွဲက ဒီမှာပဲ ကျင်းပနေပြီ ဒါက သူတို့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကို ပြေပျောက်စေမှာပါ"

ဒါကိုကြားတော့ လူအိုလီက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မှန်တယ်... နိုင်ငံသားတွေက ဒီတိုက်ပွဲမှာ မြှားနတ်ဘုရားကို ခြွင်းချက်မရှိ သဘာဝအတိုင်း ထောက်ခံလိမ့်မယ်... ဒီပွဲအတွက် ငါ တကယ်ကို မျှော်လင့်ထားမိတယ်...."

ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သော ရယ်မောသံက သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။

"ကျန်းဟိုင်မြှားနတ်ဘုရား ကြိုးစားထား!!"

ဟောက်သံတစ်ချက်က ရေကန်ကိုဖြတ်၍ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ ရေကန်ကြီးတစ်ခုလုံးရဲ့ ကြည်နူးမှုတွေက တိမ်မြုပ်သွားခဲ့၏။

"ဘယ်သူလဲ?"

ဦးစီးချုပ်လည်း ထိုအသံကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နယ်မြေခံတပ်မှူးအဖြစ် စီမံဆောင်ရွက်ပေးရမည် ဖြစ်ပါသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ရှည်ရှည်ထားပါဦး ဦးစီးချုပ်... အဲဒါ နတ်ဆိုးမဟုတ်ဘူး... အဲဒီမိန်းကလေး ချင်းဟဲပဲ!"

ကမ်းစပ်မှာ ပန်းရောင် ယူနီဖောင်းကို ၀တ်ဆင်ထားသည့် လီချင်းဟဲသည် သူမ၏ သွယ်လျသော အသွင်အပြင်၊ သူမ၏ ပေါင်များကို ကြွေသွားသလို ဖြူဖွေးအောင် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင် လက်ဆွဲ အဆင်တန်ဆာများဖြင့် ကပြဖျော်ဖြေနေသည့် လှပသော အမျိုးသမီးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့လည်း ရှိပြီး ထူးထူးခြားခြား အာရုံ ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ ခေါင်းထက်တွင် ထင်ရှားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။

[ကျန်းဟိုင်မြှားနတ်ဘုရား နိုင်ရမယ်!] 】

 ….

"ဟီးဟီး ဒီစာသားနဲ့ဆို... ဆရာဘိုးဘိုး ငါ့ကို သတိထားမိသင့်တယ် ဟုတ်တယ်မလား"

လီချင်းဟဲ သူမလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြားနတ်ဘုရား ရောက်ရှိလာခြင်းကို စောင့်မျှော်လျက် ညကောင်းကင်ယံကို မျှော်ကြည့်နေသည်။ သူ့နောက်မှ သူ့ညီမတွေက ဒရမ် နှင့် တီးမှုတ်သံများဖြင့် ဆူညံသွားသည်။

"ဆရာဘိုးဘိုး ရောက်လာပြီး ဒါကိုမြင်တာနဲ့ ငါ့ရဲ့တိုးတက်မှုအတွက် အစီအစဉ်တွေ ဆက်လို့ရပြီ!"

ဒါကိုတွေးပြီး သူ့နောက်က ညီအစ်မတွေဆီ ပြန်လှည့်လာကာ ဆက်လက် အားပေးတော့၏။

"အားလုံးရဲ့အသံကို နည်းနည်း မြင့်မြင့်တင်လိုက်! အရမ်းငြိမ်နေသေးတယ်!"

“ကောင်းပြီ!”

လခြမ်းက တဖြည်းဖြည်း ကောင်းကင်ယံ၌ မြင့်မားလာပြီး ရွှင်မြူးမှုသံများကြားတွင် လေထုကလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ အချိန်တွေက ရွေ့လျားလာပြီး မိုးသောက်တဲ့ အချိန်အထိ လီရွှေရေကန်ဘေးက စောင့်တော့မလို လူတိုင်းဟာ အသံကို လျှော့ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ စိတ်ရှည်စွာ စောင့်နေကြသည်။

ခဏအကြာ။

ရွှီး!

အသံတစ်ခု ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်သွားသည်။ လေးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် အရိပ်တစ်ခု ညကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်လျက်ရှိသည်။ လျိုဝူရွှမ်းက ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသူပင်။

သူသည် တိမ်တိုက်များပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လှမ်းတက်လှမ်းကာ အပေါ်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားသွားသည်။ သူ့အကြည့်တွေက အောက်ခြေလူအုပ်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ထိတ်လန့်သွား၏။

"???"

"လူတွေအများကြီးလား?"

လျိုဝူရွှမ်း အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးများကလည်း သူ့ဆီ ပြန်ရောက်လာသည်။ လူများစွာ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် သူ ခဏတာ အံ့သြသွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်လုံးလုံး သူသည် မြှားနတ်ဘုရား နှင့် ရန်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး ပြင်ပကမ္ဘာကို သိပ်ဂရုမစိုက်မိပေ။ ဒီလူတွေကို ရေကန်ဘေးမှာ မြင်လိုက်ရတော့ သူ ရုတ်တရက် အံ့သြသွားရသည်။

"ဒီနေ့ ဘယ်လိုအားလပ်ရက်မျိုးလဲ?"

လျိုဝူရွှမ်း အောက်ဖက်က လူအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်နေရာမှ ရွှင်လန်းနေသော ဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့မျက်နှာက မည်းမှောင်သွားတော့သည်။ အနှီ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆိုင်းဘုတ်က သူ့မျက်လုံးများကို မှိန်သွားစေ၏။

ရေကန်ဘေးတွင် ကျန်းဟိုင်မြှားနတ်ဘုရားကို အားပေးနေသော ပျော်ရွှင်စရာများက ပြည့်နှက်နေပါသည်။

"ဒါက ချင်းယန်ရဲ့ အငယ်တန်း ဆရာဦးလေးအတွက် အားပေးနေတာလား"

လျိုဝူရွှမ်း ရေကန်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး အသံများကို နားထောင်ရင်း ပဟေဋ္ဌိဖြစ်သွားသည်။

ဒီသတင်းက အရမ်းမမြန်လွန်းဘူးလား?

အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်ရင် မြို့သူမြို့သားအားလုံး သိထားကြပုံရလေ၏။ သက်ရောက်မှုက အရမ်းကြီးလာရင် ရပ်တန့်ဖို့ ခက်လိမ့်မည်။

"ဟမ့် ငါ့ကို ဖိအားပေးဖို့ ကြိုးစားနေပုံပဲ"

လျိုဝူရွှမ်း တွေးတောနေသော်လည်း စိတ်မ၀င်စားပါ။

"ကျန်းဟိုင် မြားနတ်ဘုရား အနိုင်ရရမယ် ဆိုတာက ဘာလဲ? ငါသူ့ကိုအနိုင်ယူပြမယ်!!"

ရုတ်တရက် အရှေ့တောင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသော နောက်ထပ် အားကောင်းသည့် ရောင်ဝါအား ခံစားလိုက်ရ၏။ လှိုင်းလုံးများသည် လီရွှေရေကန်၏ မျက်နှာပြင်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ လှိုင်းလုံးများပင် တုန်ခါသွားစေသည်။ အားလုံးက အသံနောက်ကို တညီတညွတ်တည်း ကြည့်နေကြသည်။

ကောင်းကင်မှာတော့ ချင်းယန်သည် ကတိအတိုင်း ရောက်ရှိလာပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ၀တ်ထားသည်။ အေးမြသော လရောင်ကို ဆန့်ကျင်၍ သူသည် အမတတစ်ယောက်လိုပင်။

သူပေါ်လာသည်နှင့် အောက်ခြေက လူအုပ်ကြီးမှာလည်း ရင်ခုန်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရောက်လာပြီ!"

"ကျန်းဟိုင်မြှားနတ်ဘုရားက သူ့ရဲ့ ပွဲဦးထွက်ကို နောက်ဆုံးတော့ ထုတ်ပြလိုက်ပြီ"

...

မိုင်ထောင်ချီဝေးတဲ့ လူနေရပ်ကွက်ထဲမှာတော့ ရုပ်မြင်သံကြားမှ ဤလှုပ်ရှားမှုကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေသဖြင့် ဆံပင်ဖြူသေးသေးလေးနဲ့ အမြီးတွန့်ကွေးနေတဲ့ ကောင်မလေးက တီဗီရှေ့မှာ ခုန်ကရင်း ကြည့်နေ၏။

"သခင် ကတိတည်ရမယ်နော်!"

ရှောင်ပိုင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝဘ်ဆိုဒ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်တွေ တုန်နေသည်။ ချင်းယန် ပေါ်လာသည့်အခိုက်တွင် ဝက်ဘ်ဆိုဒ်၏ မသာမယာများ တစ်ဖန်ပြန်လည် မြင့်တက်လာကာ မြှားနတ်ဘုရား အနိုင်ရမယ့်အဖွဲ့ကလည်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"သခင်က သူ့ကတိကို ထိန်းထားသရွေ့ ဒီနတ်သမီးက ငွေရေးကြေးရေး လွတ်လပ်ခွင့် ရပြီ!"

ရှောင်ပိုင် တီဗီရှေ့တွင် ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။

….

ရေကန်တွင် လူအုပ်ကြီး၏ ရွှင်မြူးမှုကလည်း မီးတောက်ကြီးအလား တောက်လောင်လာသည်။

"…"

"မင်းက ကျန်းဟိုင် မြှားနတ်ဘုရားလား"

လျိုဝူရွှမ်းသည် အောက်ဖက်က အော်ဟစ်သံကို လျစ်လျူရှုကာ ချင်းယန်၏ ၀တ်စားဆင်ယင်မှုကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို လိုက်ရှာနေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ!"

"ဟုတ်တယ် ငါပဲ..."

ဒါကိုကြားတော့ ချင်းယန် သူ့ရဲ့အဖြူရောင် အင်္ကျီလက်တွေကို လှန်လိုက်ပြီး။

"လွန်ခဲ့တဲ့ရက် အနည်းငယ်က မင်း ငါ့တူလေးဆီ စာတစ်စောင်ပို့ခဲ့တယ်ဆို... အခု ငါရောက်နေပြီ အခုကစပြီး မင်းငါ့အငယ်တန်းကို ထပ်ပြီး အရှက်ရအောင် လုပ်နေတာ ရပ်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့..."

လျိုဝူရွှမ်းလည်း လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောင်းသတိရကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"အဲဒါလေးက အဖုအထစ်တစ်ခုပါပဲ.. မင်းရဲ့တူလေးကို နောက်မှ လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်"

သူပြောပြီးတာနဲ့ ချင်းယန် နေပစ်လေးကို ထုတ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

"စကြရအောင်"

ထို့နောက် သူက လျိုဝူရွှမ်းကိုကြည့်ကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလေသည်။

"မင်းနဲ့ငါက မြှားကိုသုံးမယ်... အဲဒီမြှားကပဲ အနိုင်ရသူကို ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်"

"ကောင်းတယ်! မိုက်တယ်!"

"အဲဒါဆို ငါမင်းကို မယဉ်ကျေးတော့ဘူး!"

လူနှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက် နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ ပေရာနှင့်ချီသော အကွာအဝေးကို ခြားထားလိုက်ကြသည်။ ပြီးတာနဲ့ တစ်ပြိုင်တည်း လေးမြှားတို့ကို ဆွဲကြ၏။

ရွှင်း!

ခဏအတွင်း ရေကန်အထက်တွင် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်သွားရာ လူတိုင်း မျက်လုံးတွေကို ကာထားကာ အတွင်းထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာကို မြင်အောင် ကြိုးစားကြည့်နေကြရသည်။ ပြင်းထန်သော ရောင်ဝါတစ်ခု လွှမ်းသွားကာ ရေများ ပွက်ပွက်ဆူလာသည်။

"..."

လျိုဝူရွှမ်းကလည်း သူ့အနက်ရောင်လေးကို မြင့်မြင့်တင်လိုက်ပြီး ကြိုးကို ဦးစွာဆွဲကာ ကြယ်စွမ်းအင်များ ပြင်းပြင်းထန်ထန် စုစည်းလိုက်သည်။ ခဏအတွင်း မြှားတစ်စင်း၏ ထိပ်တွင် ကြယ်ရောင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ဆုံစည်းစေခဲ့သည်။

ရွှီး!

မြှားသည် ကောင်းကင်ထက်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး လေထုထဲဖြတ်တိုင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အလင်းရောင်က လေထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး တိမ်များထဲသို့ တည့်တည့် တိုးဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် ထောင်ပေါင်းများစွာသော မြှားများအဖြစ် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲသွားကာ ချင်းယန်ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

ဖရိုဖရဲ မြှားမိုး ရွာချလေပြီ။

"လာတာ အတော်ပဲ!"

ချင်းယန်ရဲ့ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံ လွင့်ပျံလာသည်။ သူက အဆောတလျင် မလှုပ်ရှားဘဲ နေပစ်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သေချာ အာရုံစိုက်နေ၏။ မြှားမိုးရွာကို ချိန်ရွယ်ပြီး တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လေးကြိုးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

နောက်အခိုက်။

ရွှီး!

မြှားတစ်စင်း အထက်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ ရွှေရောင်မြှားတစ်စင်းက မိုးသက်မုန်တိုင်းထဲမှ ငှက်တစ်ကောင်အလား။ ပြိုင်ဘက်၏ မြှားအရေအတွက်ထက် အားနည်းတာကြောင့် ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သူတိုင်း စိတ်ပျက်အားငယ်မှု လှိုင်းလုံးတွေကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

မြှားတစ်သောင်းနဲ့ တစ်စင်းလား?

သူတို့ ဘယ်လို အောင်ပွဲခံနိုင်မှာလဲ။

သို့သော် သူတို့ မတုံ့ပြန်မီ မြှားပတ်လည်ရှိ နိယာမစွမ်းအင်များ ပြန့်နှံ့သွားပြီး အာကာသလမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်သည့်နှယ် မြှားတစ်သောင်းကို လှည့်ထွက်စေခဲ့သည်။ သောင်းချီသောမြှားများ လှည့်ပတ်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပြန်ပြေးသွား၏။

လျိုဝူရွှမ်းရဲ့ မူလ မြှားထောင်ပေါင်းများစွာ ရောင်ဝါဟာ တစ်ပြိုင်နက် ငြိမ်းသွားသည်။

လင်မော့ဖုန်း: "ဒါတွေက အကြီးအကဲ မြှားနတ်ဘုရားရဲ့ မြှားတွေပဲ! သူက အကြီးအကဲ လျိုဝူရွှမ်းရဲ့မြှားတွေကို ဆွဲခေါ်နေတာ!!!"

ဒီလို ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းက လူတိုင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့ပြီး စကားမပြောနိုင်အောင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေခဲ့သည်။

"???"

လျိုဝူရွှမ်းလည်း ချင်းယန်က ပျံသန်းနေသော မြှားအားလုံးကို အလွယ်တကူ လမ်းညွှန်သည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မင်းက မြှားပစ်တယ်လို့ ပြောပြီးတော့ ငါ့မြှားအားလုံးကို ခိုးယူပစ်လိုက်တယ်... မင်းက အဲဒါကို မြှားပစ်တာလို့ ခေါ်တာလား?"