အခန်း (၅၄)

ယွဲ့ဝူတောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်း၌ မြင့်မားသော သစ်ပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်လျက် ရှိပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး လူသူ အရောက်အပေါက် နည်းသော အရိပ်အောက်တွင် ဆွေးမြေ့နေသော အရွက်များ၏ အနံ့များ ရှိသည်။

"ကျွန်မတို့ ဒီလောက်ကြာအောင် လျှောက်လာတာ မျိုးပြောင်း နတ်ဆိုးသားရဲကို ဘာလို့ မမြင်ရသေးတာလဲ"

ဟွမ်လင်းလင်းနှင့် ဆုကြေးမုဆိုး အများအပြား လျှောက်လာခဲ့ကြပြီး တောင်ထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ နေရောင်ခြည် မှေးမှိန်လာပြီး အရာအားလုံးသည် ထူးဆန်းပြီး ကြောက်စရာ ဖြစ်လာသည်။ ဟွမ်လင်းလင်း ပို၍ မလုံမလဲ ခံစားလာရသည်။

"အခုဆို နီးနေပြီ အဲဒီ မျိုးပြောင်း နတ်ဆိုးသားရဲက ကောက်ကျစ်တယ်။ တောင်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းမှာ ပုန်းနေတာ သေချာတယ်။ သခင်မလေး မင်း အရှေ့တိုင်း မြို့တော်က လာတယ်လို့ ပြောတာ ဟုတ်သလား"

ဤမုဆိုးများသည် လမ်းလျှောက်နေစဉ် ဟွမ်လင်းလင်းထံမှ အချက်အလက်များကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြသည်။

မိန်းကလေးငယ်သည် ရိုးသားပုံရသော်လည်း သူတို့သည် သူမ၏ မိသားစုအကြောင်း မေးသောအခါ သူမ၏ ပါးစပ်ကို ခရုခွံကဲ့သို့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားလေ့ ရှိသည်။

တဖြည်းဖြည်းချင်း မုဆိုးများသည် သူတို့၏ စိတ်ရှည်မှုကို ဆုံးရှုံးလာခဲ့သည်။

သူတို့သည် ဟွမ်လင်းလင်းကို လူသူကင်းမဲ့သော နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ဟွမ်လင်းလင်း သတိထားမိသွားပြီး သူမ၏ မှော်လှံတံကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ။ သခင်မလေး မင်း မျိုးပြောင်း နတ်ဆိုးသားရဲကို လိုက်ဖမ်းနိုင်မယ်လို့ ထင်နေလား။ အိပ်မက် မမက်နဲ့တော့။ ဒါ့အပြင် အဲဒီ မျိုးပြောင်း နတ်ဆိုးသားရဲက လေနဲ့ မိုးကြိုး ဒြပ်စင်

နှစ်မျိုး ဂုဏ်သတ္တိတောင် မပါဘူး။ မင်းမှာရှိတဲ့ တန်ဖိုးရှိတာမှန်သမျှ လက်ထဲ အပ်လိုက်။ ငါတို့ စကားကို နားထောင်ပြီး မင်းမိသားစုဆီ စာတစ်စောင် ရေးလိုက်"

ထိပ်ပြောင်သော မုဆိုးက မကောင်းသော အပြုံးဖြင့် သူတို့၏ အကြံအစည်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး မိန်းကလေးကို လင်းယုန်များ ကြက်ပေါ် ခုန်အုပ်သကဲ့သို့ ဟွမ်လင်းလင်းပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကြသည်။

ခရမ်းရောင် အလင်းတန်း မိုးကြိုးတစ်ခုသည် ထိပ်ပြောင်သော မုဆိုး၏ အောက်ဘက်တွင် ထိုးချလိုက်သည်။

"မှော်ဆရာ စုတ်"

မဟာစစ်သည်ချုပ်ဖြစ်သော ထိပ်ပြောင်သော မုဆိုးသည် သူ၏ လက်များဖြင့် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးကို လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။

မသိလိုက်ကြသော်လည်း ဟွမ်လင်းလင်းသည် အခွင့်အရေးကို ယူပြီး လေပေါ့ပါး ကိုယ်ခန္ဓာ နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ ဖျတ်လတ်သော သားရဲကဲ့သို့ လျင်မြန်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် သူမသည် သစ်ပင်များထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် ယခုအခါ မြေမျက်နှာသွင်ပြင် မညီမညာဖြစ်နေပြီး ရှေးဟောင်း သစ်ပင် အမြစ်များနှင့် အကိုင်းအခက်များ နေရာအနှံ့ ပြည့်နှက်နေသော ယွဲ့ဝူတောင်တန်း၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရှိနေသောကြောင့် ခြေချော်ရန် လွယ်ကူသည်။

ဤ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်သည် ရှောင်တိမ်းရန်နှင့် ပုန်းအောင်းရန်အတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ပေါ့ပါးမှုနှင့် လေမှော်ပညာ၏ အကူအညီကို အားကိုးပြီး ဟွမ်လင်းလင်းသည် မုဆိုးငါးဦးကို ခဏတာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။

"ကောင်မစုတ် ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ် တူးနေတာ"

အမျိုးသမီး စစ်သည်တော်က အော်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေးမြားကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရန်လိုမှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လက်များက လေးကြိုးကို ဆွဲကာ လွှတ်လိုက်ရာ ချွန်ထက်ပြီး အေးစက်သော အလင်းရောင်ရှိသည့် မြှားသည် သစ်တောထဲသို့ ပစ်သွားခဲ့သည်။

ဟွမ်လင်းလင်းသည် သူမ၏ နောက်မှ မြှားသံကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်မှုဖြင့် လေမှော်ပညာကို သုံး၍ ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မှော်စွမ်းအားကို အကြိမ်ကြိမ် အသုံးပြုခဲ့ပြီးနောက် အလွန် အားနည်းနေသောကြောင့် မြှားကို အနည်းငယ်သာ တွန်းထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ချွန်ထက်သော မြှားခေါင်းသည် သူမ၏ ပခုံးကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။ သူမ နာကျင်မှုဖြင့် အော်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားရာ သူမ၏ မှော်လှံတံ လွင့်စင်သွားသည်။

စစ်သည်တော်များသည် ချုံပုတ်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကျော်ဖြတ်ပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။

ဟွမ်လင်းလင်းသည် သူမ၏ မှော်လှံတံကို ရမ်းကန်၍ အသည်းအသန် ဆွဲယူခဲ့သည်။

ထိပ်ပြောင်သော စစ်သည်တော်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ နင်းချလိုက်ပြီး တံတွေးထွေးကာ "ပြေးဦးလေ ကောင်မလေး စကားပြောမှာလား မပြောဘူးလား။ မင်း ဘယ်မိသားစုကလဲ အတိအကျ ပြောစမ်း" ဟု ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ထိပ်ပြောင်သော စစ်သည်တော်၏ ကိုယ်အလေးချိန်သည် ကီလိုဂရမ် ၂၀၀ အောက်မရှိဘဲ ဟွမ်လင်းလင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် ဖိထားသောကြောင့် သူမသည် ကျိုးတော့မည်ကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။

ဟွမ်လင်းလင်းသည် သူမ၏ ငိုသံကို မျိုချလိုက်ပြီး ခေါင်းမာစွာဖြင့် ဖြေဆိုရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။

"ခေါင်းမာနေတုန်းပဲ သူမရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို အရင် ဖြတ်လိုက်။ သူမရဲ့ လက်နဲ့ စာကို ပြန်ပို့လိုက်ရင် သူမရဲ့ မိသားစုက ငွေကို သေချာပို့လာလိမ့်မယ်"

မုဆိုးများက ယုတ်မာစွာ ရယ်မောရင်း အကြံပြုလိုက်ကြသည်။

မဝေးလှသော ချုံပုတ်များထဲတွင် ယွင်ရှန်းနှင့် မဲမဲလေးတို့ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။

ဟွမ်လင်းလင်းသည် သေရတော့မည့် အခြေအနေတွင်ပင် သနားခံရန် ငြင်းဆန်သည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် သူမကို အမြင်သစ်ဖြင့် စတင် ကြည့်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အနည်းငယ် မာနကြီးသော်လည်း ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ် ရှိသည်မှာ အမှန်ဖြစ်သည်။

ရန်သူများမှာ ငါးယောက် ရှိပြီး သူတို့ထဲတွင် လေးရှည် သယ်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးသည် အအားနည်းဆုံးဖြစ်ကာ ထိပ်ပြောင်သော မုဆိုးသည် အသန်မာဆုံး ဖြစ်ပြီး မဟာစစ်သည်ချုပ်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဟွမ်လင်းလင်းကို ကယ်တင်နိုင်မည့် ဖြစ်နိုင်ခြေကို စိတ်ထဲ၌ တွက်ချက်နေခဲ့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ယွင်ရှန်း၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မဲမဲလေး လှုပ်ရှားလာသည်။ ၎င်း၏ အနက်ရောင် အမွေးများ ထောင်လာပြီး ခြေထောက်တိုများကို ကွေးကာ အဝေးသို့ သွားဖြဲလိုက်သည်။

"သူဌေး ဘာသံကြားလိုက်တာလဲ"

စစ်သည်တော်များသည် ဟွမ်လင်းလင်း၏ လက်ကို ခုတ်ဖြတ်ရန် ပြင်နေစဉ် နောက်မှ တရှပ်ရှပ် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူငါးဦးစလုံး ထိတ်လန့်စရာတစ်ခုကို လှစ်ခနဲ မြင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့နှင့် မီတာ ရာဂဏန်း အကွာတွင် ကျွဲပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော်လည်း လျှပ်စစ်မီးဖြင့် ဝန်းရံထားသော သားရဲတစ်ကောင် ရပ်နေသည်။

၎င်း၏ အရွယ်အစားသည် ယွင်ရှန်း အရင်က မြင်ဖူးသော ရွှေဖျံ ဝက်ထက် နှစ်ဆ ပိုကြီးပြီး ရွေ့လျားနေသော ခံတပ်ငယ်တစ်ခုနှင့်တူသည်။

၎င်းတွင် နွား၏ ဦးခေါင်း ရှိသော်လည်း ခြင်္သေ့ထီးကဲ့သို့ သန်မာသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဝမ်းဗိုက်အောက်တွင် အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေသော အဆိပ်အစက်များ၏ အကွက်တစ်ခု ရှိနေကာ ဒဏ်ရာက ဆက်လက် ပြန့်နှံ့နေသည်။

ထို နေရာသည် အရင်က အခြား ဆုကြေးမုဆိုးများ၏ အဆိပ်သင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်မှာ သေချာသည်။

"ဒါ လိုချင်သော မှော်သားရဲပဲ"

ဆုကြေးမုဆိုးများသည် သတိမမူဘဲ ဤ လိုချင်သော မှော်သားရဲ၏ နယ်မြေထဲသို့ လှည့်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရက်အနည်းငယ် အရင်က ကင်းမြီးကောက် အမြီး၏ အဆိပ်ဖြင့် ဒဏ်ရာရခဲ့သော မီးခြင်္သေ့ ဟု ခေါ်သည့် ဤ သားရဲကြီးသည် တောင်၏ အတွင်းပိုင်း၌ နက်ရှိုင်းစွာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။

နတ်ဆိုးသားရဲများသည် သွေးကို လိုလားကြပြီး ဟွမ်လင်းလင်း၏ မြှားကြောင့် သွေးနံ့သည် ယခုလေးတင် ၎င်းကို ဆွဲဆောင်၍ ထွက်လာစေခဲ့သည်။

"မပူနဲ့ သူ ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရထားတယ်။ လောင်ဝူ မင်း ဒီ ကောင်မလေးကို စောင့်ကြည့်ဖို့ နောက်မှာ နေခဲ့။ နံပါတ်နှစ်၊ သုံး၊ နဲ့ လေး၊ ငါတို့ အတူတူ သွားကြစို့"

ထိပ်ပြောင်သော မုဆိုးသည် ဤ လိုချင်သော မှော်သားရဲကို သတ်ရန် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဒါဟာ ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ သူတို့ ကံကောင်းရင် သူတို့ရဲ့ မြေခွေးစိမ်းမုဆိုးတွေက တိုက်ပွဲတစ်ခုတည်းနဲ့ ကျော်ကြားလာနိုင်တယ်။

ကိုယ်ခံပညာရှင်များအားလုံးသည် ၎င်းတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ထိပ်ပြောင်သော မုဆိုးက ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ သူသည် အေးစက်သော ဓားမြှောင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်လျက် မြင့်မားစွာ ခုန်တက်သွားသည်။

အခြား မုဆိုးသုံးဦးသည်လည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဒဏ်ရာရနေသော နတ်ဆိုးသားရဲကို လေးဘက်လေးတန်မှ ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

မီးခြင်္သေ့ နွားသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး ၎င်း၏ ပါးစပ်မှ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

ပဉ္စမအဆင့် မှော်သားရဲသည် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရနေသော်လည်း တိုက်ပွဲတွင် အရေးမပါသော ရန်သူ မဟုတ်ပေ။

ဟွမ်လင်းလင်းသည် ဒဏ်ရာရနေပြီး သူမ၏ နောက်ကျောမှ သွေးများ စီးကျနေကာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမ ပို၍ အေးခဲလာသည်ဟု ခံစားရသည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ဘေးမှ အမျိုးသမီး မုဆိုးသည် တိုတောင်းသော အော်သံများကို ထုတ်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်သို့ တင်းမာစွာ လဲကျသွားသည်။

ထို့နောက် ဟွမ်လင်းလင်းသည် သူမ၏ နောက်ကျောတွင် အေးစက်သော ခံစားမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သွေးတိတ်ဆေးကို တစ်စုံတစ်ဦးက လောင်းလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သွေးတိတ်

ဆေး၏ အာနိသင်က အံ့သြဖွယ် ကောင်းခဲ့သည်။ လိမ်းလိုက်သည်နှင့် သွေးသည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

"ကံကောင်းလို့ မင်းရဲ့ နှလုံးကို မထိတာ။ မင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ အသက်ရှိတယ်"

ယွင်ရှန်း၏ အသံသည် သူမ၏ နောက်ဘက်တွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

"မင်း မင်းရဲ့ အကူအညီကို ငါ မလိုဘူး"

ဟွမ်လင်းလင်းသည် သူမကို ကယ်လိုက်သူမှာ ယွင်ရှန်းဖြစ်သည်ကို မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။

"ကယ်ပါ သူဌေး ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါ"

အကူအညီတောင်းသော ညည်းညူသံသည် နှစ်ဦးစလုံးကို ရှေ့သို့ ကြည့်စေခဲ့သည်။

သူတို့၏ ရှေ့တွင် အရာအားလုံးက သွေးနီရောင် ဖြစ်နေသည်။

ယွင်ရှန်းနှင့် ဟွမ်လင်းလင်းတို့သည် မီးခြင်္သေ့ နွားက မုဆိုးတစ်ဦးကို နှစ်ပိုင်း ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်ကို သူတို့၏ မျက်လုံးများဖြင့် ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ကြသည်။

အခြား မုဆိုး သုံးဦးသည် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရနေသော မီးခြင်္သေ့ နွားသည် ပုံမှန်ထက်ပင် ပိုမို ကြမ်းတမ်းသော တိုက်ခိုက်ရေး စိတ်ဓာတ်ကို ပြသလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။

"ပြေး မြန်မြန် ပြေး"

ယွင်ရှန်းသည် ကြာကြာ ကြည့်ဝံ့တော့ခြင်း မရှိဘဲ ထိတ်လန့်မှုဖြင့် တောင့်တင်းသွားသော ဟွမ်လင်းလင်းကို ပွေ့ကာ ထွက်ပြေးရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ နောက်မှ နာကျင်မှုဖြင့် အော်ဟစ်သံ နှစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်ထပ် မုဆိုး နှစ်ဦး သေသွားပြီမှာ သေချာသည်။

အဆင့် C လိုချင်သော မှော်သားရဲသည် ဂုဏ်သတင်းနှင့် တကယ် ထိုက်တန်သည်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက် ပြေးဖို့တောင် မစဉ်းစားနဲ့"

ကျန်ရှိနေသော ထိပ်ပြောင်သော မုဆိုးသည် ကြမ်းတမ်းပြီး အနိုင်မယူနိုင်သော မီးခြင်္သေ့ နွားကို မြင်သောအခါ သူ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသော ယွင်ရှန်းနှင့် ဟွမ်လင်းလင်းကို တွေ့လိုက်သည်။

ဤ မိန်းကလေး နှစ်ဦးကို ဆိတ်ကွယ်ရာ အဖြစ် အသုံးချရန် ဖြစ်သည်။

မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်သည် ထိပ်ပြောင်သော မုဆိုး၏ မျက်လုံးများတွင် တောက်ပလာသည်။ သူသည် သူတို့ကို လျင်မြန်စွာ လိုက်လာပြီး လက်တစ်ဖက်ကို ယွင်ရှန်းထံ အခြားတစ်ဖက်ကို ဟွမ်လင်းလင်းထံ လှမ်းလိုက်သည်။