အခန်း (၆၀)

သူတို့ မသိလိုက်ဘဲ ယွင်ရှန်းနှင့် ယန်ခန်းဟိုင်တို့သည် မဟာကျိုးမြို့၏ ဗဟို ဒေသသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မဟာကျိုး၏ နယ်မြေ ဗဟိုအပိုင်းသည် ကျယ်ပြန့်ပြီး ခြောက်သွေ့သော ကျောက်စရစ် ခဲမြေဖြစ်သည်။

ဤ ဒေသတွင် ငှက်ပျောဖက် ရွာကဲ့သို့သော စိမ်းလန်းသော အပင်များ နည်းပါးသည်။ လေတိုက်ခတ်ပြီး မိုးရေချိန် ရှားပါးကာ ရာသီဥတုက အလွန် ခြောက်သွေ့သည်။ လေတိုက်သော နေ့ရက်များတွင် သဲနှင့် ကျောက်တုံးများသည် မြင်းလှည်း၏ အမိုးကို ကြောက်စရာကောင်းသော အသံဖြင့် ကျောက်ခဲ ပစ်သကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သည်။

တစ်နေ့တွင် ယန်ခန်းဟိုင်သည် မြင်း၏ ဇက်ကြိုးကို ဆွဲ၍ ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် မျက်ခုံး ကြုတ်ကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ယွင်ရှန်းသည် လှည်း ရပ်သွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး ကန့်လန့်ကာကို လှန်လိုက်သည်။

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဤ ဒေသရှိ နေရောင်ခြည်သည် အလွန် မှိန်ပြီး အရောင် မှေးမှိန်နေပုံရသည်။ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ တိမ်ဖုံးပြီး မှုန်မှိုင်းနေကာ ယွင်ရှန်း၏ အရင်ဘဝမှ မြောက်ပိုင်းမြို့ရှိ မီးခိုးမြူများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သတိရစေပြီး ကောင်းကင်၏ အရောင်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲစေသည်။

"အဖေ"

ယွင်ရှန်းသည် ယန်ခန်းဟိုင်၏ မျက်နှာထားက အလွန် လေးနက်နေသည်ကို သိသိသာသာ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ရှေ့ရှိ စွန့်ပစ်မြေပြင်တွင် ပိုးနဂါးကဲ့သို့ ရွေ့လျားနေသော လူ အတန်းတစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။

"အဖေ အဲဒီ လူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ"

ယွင်ရှန်း၏ အမြင်အာရုံသည် ထူးထူးခြားခြား ကောင်းမွန်သည်။ သူမသည် ယန်ခန်းဟိုင် မမြင်မီကပင် ပိုးနဂါး၏ စစ်မှန်သော သဘာဝကို မြင်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် အိုမင်းသူများ၊ အားနည်းသူများ၊ အမျိုးသမီးများ၊ နှင့် ကလေးငယ်များ ပါဝင်သော ဒုက္ခသည်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်ပြီး အားလုံးသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

"ဒုက္ခသည်တွေ"

ယန်ခန်းဟိုင်လည်း ထိုအဖွဲ့၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုက်သည်။

သူ၏ ငယ်ဘဝတွင် မဟာကျိုး၏ ဗဟို အပိုင်းသို့ ခရီးသွားခဲ့ဖူးသော ယန်ခန်းဟိုင်သည် ဤ နေရာသည် ယခု မြင်နေရသကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့ မနေခဲ့ကြောင်း မှတ်မိသည်။ ဘာလို့ ဒီလောက် များပြားတဲ့ ဒုက္ခသည် အဖွဲ့ကြီး ရုတ်တရက် ပေါ်လာရတာလဲ။

ဒုက္ခသည် အဖွဲ့သည် ယခုအခါ လှည်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အစ်မ ရေရှိလား"

အသက် လေးနှစ်မှ ငါးနှစ် ခန့်ရှိသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ကပ်လာပြီး လှည်း၏ ကန့်လန့်ကာကို သနားစဖွယ် ဆွဲကာ သူ့၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သစ်ပင်ဟောင်း၏ အခေါက်ကဲ့သို့ ကွဲအက်နေသည်။

ယန်မျိုးနွယ် ဖခင်နှင့် သမီးတို့ ဆောင်ထားသော ရေနှင့် အသင့်စား အစားအစာများ၏ ထောက်ပံ့မှု မများပေ။ ၎င်းတို့ကို ပေါ့ဆစွာ ထုတ်ဖော်ပါက လုယက်မှုကိုသာ ဖြစ်ပေါ်စေမည် ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့ထဲမှ အမျိုးသား အနည်းငယ်တွင် အချို့မှာ ပြင်းထန်သော မျက်လုံးအရောင် ရှိပြီး ရူးနေသော ခွေးများကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာကာ ယွင်ရှန်းနှင့် အခြားသူများ၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို လုယက်ရန် ရည်ရွယ်ကြသည်။

ချက်ချင်းလိုလို မီးတံတိုင်းတစ်ခု မြေပြင်မှ ထိုးထွက်လာပြီး ၎င်း၏ ပြင်းထန်သော မီးလျှံများက ရဲရဲ တောက်လောင်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အကြမ်းဖက်မှုကို ကျူးလွန်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော အမျိုးသားများသည် ကြောက်ရွံ့သွားကြသည်။ သူတို့အားလုံး ထိတ်လန့်ကာ ဝေဝါးနေကြသည်။

ဒါက မှော်ဆရာ မှော်ဆရာပဲ။

"မှော်ဆရာ ကျွန်တော့်ရဲ့ သခင်"

ထို အမျိုးသားများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး "မြင့်မြတ်သော မှော်ဆရာကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပါဦး"

ယန်ခန်းဟိုင်သည် သူ၏ မှော်လှံတံကို အဝတ်များ အောက်တွင် ဝှက်ထားပြီး သတိထားသော အမူအရာကို ပြနေခဲ့သည်။ သူသည် သူတော်ကောင်း သို့မဟုတ် ပရဟိတသမား မဟုတ်ပေ။ သူ့အတွက် သူ့သမီး၏ ဘေးကင်းမှုက မည်သည့်အရာထက်မဆို ပို၍ အရေးကြီးသည်။

ယန်ခန်းဟိုင်၏ မီးတံတိုင်းသည် ပြင်းထန်ပြီး ပူပြင်းလောင်ကျွမ်းနေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အပူချိန်ကို ချက်ချင်း သိသိသာသာ မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ယန်ခန်းဟိုင် မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ထို အမျိုးသားများသည် စိတ်ပျက်စွာ ထရပ်လိုက်ကြပြီး တောင်းပန်နေသော ကလေးငယ်ကို ဆွဲခေါ်ကာ သေလုဆဲဆဲ အသက်ကြီးသူများကို ကူညီမ ထူပြီး ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားသွားကြသည်။

သွားလာသူများ၏ လျစ်လျူရှုခြင်းကို သူတို့ ကြာမြင့်စွာကတည်းက အကျွမ်းတဝင် ဖြစ်နေကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် ရေတွက်မရသော ခရီးသွားများကို တောင်းပန်ခဲ့ကြသော်လည်း ထို ခရီးသွားများ၏ မျက်နှာများက အမည်တစ်ခုကို ကြားသောအခါ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။

"ခဏ စောင့်ပါဦး"

ယန်ခန်းဟိုင်သည် ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးသည် အတန်း၏ ရှေ့မှ အသက်ကြီးသူတစ်ဦး၏ ခရီးဆောင်အိတ်ပေါ်တွင် ပန်းထိုးထားသော မိသားစု တံဆိပ်ကို ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သည်။ ကံကောင်းသော တိမ်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော တံဆိပ်ဖြစ်သည်။

ရွာသားများသည် ယန်ခန်းဟိုင်နှင့် ပတ်သက်၍ အချို့ စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် မီးတံတိုင်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

ဤ အချိန်တွင် အတန်း၏ အဆုံး၌ ပိန်လှီသော ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ခရီး၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သတိလစ်သွားသည်။ သူ့ဘေးရှိ ဆွေမျိုးများ မည်မျှပင် အော်ဟစ်ခေါ်သော်လည်း သူသည် တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။

ဒါကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး "အဖေ သူ အပူရှပ်နေတာ။ ချက်ချင်း ကုသမှု မရရင် သူ သေသွားလိမ့်မယ်" ဟု ပြောကာ အမျိုးသား အနည်းငယ်ကို ကလေးငယ်အား လှည်းပေါ်သို့ ရွှေ့ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

မိုင်အနည်းငယ် အကွာ ပတ်ပတ်လည်တွင် လှည်းသည် ယာယီ အရိပ်အဖြစ် သာ ရှိနေပြီး စွန့်ပစ်မြေသာ ရှိသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ကလေးငယ်အတွက် ရေအိတ်ကို အလျင်အမြန် ဖြည်လိုက်ပြီး ဆားအချို့ ဖြူးကာ ကလေးငယ်အား နှစ် ကျိုက် တိုက်လိုက်သည်။

အပူရှပ်ခြင်းသည် အသေးအမွှား ဖြစ်နိုင်သလို ပြင်းထန်နိုင်ပြီး အချိန်မီ ကုသမှု မရှိပါက အထူးသဖြင့် ပိန်လှီသော ကလေးငယ်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် အသက် အန္တရာယ်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အရိုးအပ်ကို ထုတ်ယူကာ ကလေးငယ်၏ နဖူးကို ဖောက်လိုက်ရာ အနက်ရောင် သွေးအချို့ ထွက်လာပြီး ကလေးငယ်၏ မျက်နှာ အသားအရောင် အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်း ကလေးငယ်ကို ကုသနေစဉ် ယန်ခန်းဟိုင်သည် အတန်းထဲမှ အသက်ကြီးသူတစ်ဦးနှင့် စကားပြောဆိုရန် စတင်ခဲ့သည်။

"အဘိုး ကျွန်တော် မမှားရင် ဒီ မြေက စစ်သူကြီး သူတော်စင် စံအိမ်ရဲ့ ပိုင်နက်ဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားတို့က စစ်သူကြီး စံအိမ်ရဲ့ လက်အောက်ခံတွေ ဖြစ်ရမယ်။ မိမိ တာဝန် ပေးထားတဲ့ မြေကို စွန့်ခွာတာ သေဒဏ် သင့်တဲ့ ပြစ်မှုပဲ။ ဘာလို့ အကြောင်းမဲ့ ခွင့်မပြုဘဲ ကိုယ်ပိုင် မြေကို စွန့်ခွာခဲ့ကြတာလဲ"

ဝူကျီ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် ကောင်းမှုပြုသော အရာရှိများနှင့် ဟွမ်မျိုးနွယ်တို့သည် စစ်ရေး အောင်မြင်မှုများ ထူထောင်ပြီးနောက် မြေများ ချီးမြှင့်ခံရသည်။

ချီးမြှင့်ခံရသော မြေများသည် ကိုယ်ပိုင်မြေများ ဖြစ်လာပြီး ထို နေရာတွင် မျိုးဆက် ပေါင်းများစွာ နေထိုင်သူများသည် လက်အောက်ခံများဟု သတ်မှတ်ခံရပြီး အခြေခံအားဖြင့် သခင်၏ ပုဂ္ဂလိက ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သည်။ သခင်၏ အမိန့် မရှိဘဲ သူတို့သည် မိမိ ဆန္ဒအတိုင်း ထွက်ခွာ၍ မရသလို မိသားစုများကိုလည်း နေရာ ပြောင်း၍ မရပါ။

"ဂုဏ်သရေရှိ မှော်ဆရာ ကျွန်တော်တို့ သေတာကို မကြောက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော်တို့မှာ ပြန်လို့ မရနိုင်တဲ့ အိမ်တွေ ရှိနေပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရွာမှာ မူလက လူ နှစ်ထောင်ကျော် ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ထူးဆန်းတဲ့တိမ် ကျွန်တော်တို့ ရွာကို ရောက်လာပြီးနောက် ခင်ဗျား အခု မြင်နေရတဲ့ အနည်းငယ်သာ ကျန်ပါတော့တယ်"

ယန်ခန်းဟိုင်နှင့် စကားပြောနေသော ရွာသူကြီးက ပြောလိုက်သည်။

သူ သက်ပြင်း ချပြီး သူသည် တကယ်ပင် စစ်သူကြီး သူတော်စင် စံအိမ်၏ လက်အောက်ခံ သာမန်ပြည်သူဖြစ်ကြောင်း ယန်ခန်းဟိုင်ကို ပြောပြသည်။ သူတို့၏ ရွာသည် လဝက်ခန့် အထိ ငြိမ်းချမ်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း ထို အချိန်တွင် အနီရောင် တိမ်တစ်ခု ရွာ၏ အထက်တွင် ပျံဝဲလာခဲ့သည်။

ရွာသားများက ပထမတွင် ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြဘဲ ထူးဆန်းသော အရောင်ရှိသည့် တိမ်မျှသာဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ရက်များ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထို တိမ်ပေါ်လာပြီးနောက်ပိုင်း ရွာတွင် ထူးဆန်းသော အရာများ ဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။

"ပထမတော့ ရွာက မွေးမြူရေး တိရစ္ဆာန်တွေ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သေဆုံးလာတယ်။ ပြီးတော့ ရေတွင်းရေတွေ ခမ်းသွားတယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ရွာမှာ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ သီးနှံတွေလည်း သေဆုံးသွားတယ်။ အကြောက်ဆုံး အပိုင်းကတော့ ကောင်းကင်က တိမ်က ကြီးထွားနေတယ်။ အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ရွာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားတယ်။ မကြာခဏ တိမ်က ထူးဆန်းတဲ့ လေကို လှုပ်ခတ်ပြီး ရွာသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို စုပ်ယူသွားပါတယ်"

ရွာသားတွေ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာ သဘောပေါက်တဲ့အခါ ရွာလူဦးရေရဲ့ တစ်ဝက်ကျော်ဟာ ထူးဆန်းတဲ့ တိမ်ထဲကို စုပ်ယူခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

လူတွေကို ဆွဲသွင်းနိုင်တဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တိမ်လား။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် လေးနက်သော အမူအရာကို ပြလိုက်သည်။

"ဒီလို ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာလား။ စစ်သူကြီး စံအိမ်ကို သတင်းပို့ခြင်း မရှိဘူးလား"

ကိုယ်ပိုင်မြေသည် သခင်၏ ပုဂ္ဂလိက ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် တူသောကြောင့် အတွင်းတွင် ဖြစ်ပျက်သည့် မည်သည့် အဖြစ်အပျက်ကိုမဆို သခင်ထံ အရင် သတင်းပို့ရမည် ဖြစ်သည်။

သခင်သည် သူတို့၏ မိသားစုမှ အရည်အချင်းရှိသော အဖွဲ့ဝင်များကို အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် စေလွှတ်လိမ့်မည်။

"ကျွန်တော်တို့ လူ တစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ခဲ့ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်ရက်က သတင်း ပို့ဖို့ သွားတဲ့ ရွာသားက ခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။ ရွာသား အရေအတွက်က နေ့စဉ် လျော့နည်းလာတာကြောင့် ကျွန်တော် သေဒဏ် သင့်နိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ပြီး ရွာသားတွေကို အနီးအနားက ရွာကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး"

ရွာသူကြီးသည် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး ငိုကြွေးခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ရှန်လေး သမီး ဒီမှာ နေပြီး ရွာသားတွေနဲ့ အတူ နေပါ။ အဖေ ရှေ့ကို သွားပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ယန်ခန်းဟိုင်သည် ယွင်ရှန်းကို ဒီမှာ နေရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

သူသည် လှည်းကို ယွင်ရှန်းအတွက် ချန်ထားခဲ့ပြီး ရှေ့ရှိ ရွာသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

စစ်သူကြီး သူတော်စင် စံအိမ်လား။

ယွင်ရှန်းသည် ရွာသားများကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် ဤ လူများသည် ယန်မျိုးနွယ်၏ လက်အောက်ခံများ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ဖခင်သည် မူမမှန်ဘဲ ဤ ကိစ္စတွင် ပါဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူများကို စုပ်ယူနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် တိမ်လား။ ဒါက နတ်ဆိုးလား ဒါမှမဟုတ် အမည် မသိရသေးတဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲလား။

ဘယ်လို နတ်ဆိုး မျိုးများ ဖြစ်နိုင်မလဲ။

သူမသည် သူမ၏ ဖခင်ကို စိုးရိမ်ပြီး ကိုယ်တိုင် နောက်က လိုက်ကြည့်ချင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ နားထဲတွင် မြင်းဟီသံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူတိုင်းသည် လရောင် အဖြူရောင် လှည်းတစ်စီးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးနေပြီး အလွန် လှပသော ဂါလီယန် မြင်းနှစ်ကောင်ဖြင့် ဆွဲထားသည်။ ထို မြင်းများတွင် လည်ပင်း မြင့်မားပြီး ထူထဲသော အမွေးများ ရှိကာ ခေါင်းမှ ခွာအထိ အညစ်အကြေး မရှိဘဲ အဖြူရောင် စွန်းထင်းမှု မရှိပေ။

တူညီသော အမွှာကလေး နှစ်ဦးသည် ဇိမ်ခံ မှော်ဝတ်ရုံများဝတ်ဆင်ထားပြီး ဇက်ကြိုးကို ကိုင်ထားကြသည်။ သူတို့၏ နူးညံ့သော ရုပ်သွင်သည် ခမ်းနားပြီး မြင့်မြတ်သော မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသူများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

ကိုယ်ဝန်ဆောင် ရွာသူတစ်ဦး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လှည်း၏ ရှေ့တွင် လဲကျသွားခဲ့သည်။