အခန်း (၆၂)

ဆယ်ကျော်သက်သည် လှည်း ကန့်လန့်ကာကို ဆွဲလိုက်သည်နှင့် နောက်ထပ် တစ်ယောက် ကန်ချခံလိုက်ရပြီး ထိုသူမှာ အရင်က ဆူညံသော ရွာသူ အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။

"မင်း တက်လာပြီး ကူညီပါဦး"

ယွင်ရှန်းသည် အမျိုးသမီး ဆူညံနေသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူမကို အောက်သို့ စေလွှတ်လိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ တစ်ယောက်တည်း ကလေးမွေးရာတွင် မကူညီနိုင်ပေ။ စကား မပြောတတ်သော မှော်

ဘုရားကျောင်းမှ ဆယ်ကျော်သက်သည် ကုသမှုတွင် ကျွမ်းကျင်ရမည်။

ဆယ်ကျော်သက်လေး တွေဝေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ လက်ပေါ်ရှိ သွေးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ကို ဆွဲတင်လိုက်သည်။

"အိုး အမလေး အရှင်ဘုရား"

ပိုစကားများသော ကလေး နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးသည် စိုးရိမ်မှုဖြင့် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့၏ ကံကြမ္မာ သခင်သည် မည်သို့ ညစ်ပတ်သော အရာများအား ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံနိုင်ပါ့မလဲ။

အို ဘုရားသခင်….

ဆယ်ကျော်သက် လှည်းပေါ်သို့ တက်သည်နှင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး၏ အောက်သို့ လက်လှမ်းကာ တစ်ခုခုကို စမ်းနေသကဲ့သို့သော ယွင်ရှန်းကို မြင်လိုက်သည်။

"ရပ်မနေနဲ့ သူမရဲ့ လက်နဲ့ ခြေထောက်တွေကို ဖိထား။ သူမကို ရုန်းကန်ခွင့် မပြုနဲ့"

ယွင်ရှန်းသည် ချွေးများ ရွှဲနေပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများက ပိတ်ဆို့နေသော ကလေး၏ အစိတ်အပိုင်းကို အဆက်မပြတ် ရှာဖွေနေသည်။

အထိအတွေ့အားဖြင့် ကလေး၏ လည်ပင်းသည် ချက်ကြိုးဖြင့် ပတ်နေသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။

ဆယ်ကျော်သက်သည် ရနံ့ကို သည်းခံရင်း သူမ၏ ကိုယ်ကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး၏ လက်ခြေများကို ဖိထားလိုက်သည်။

ခဏ အကြာတွင် ကလေးကို နောက်ဆုံး၌ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ကလေး၏ မျက်နှာက ပြာသွားခဲ့ပြီး ထင်ရှားသည်မှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသက်ရှူ ကြပ်နေခဲ့သောကြောင့် အသက်ရှူခြင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကလေး ငါ့ရဲ့ ကလေး"

ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးသည် အသက်ရှူ မဝဘဲ ဘေးမှ အားနည်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"နောက်ကျသွားပြီ"

ဆယ်ကျော်သက်သည် ခေါင်းခါရင်း ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး ထို မိန်းကလေးကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်မိခဲ့သည်။

သူမသည် ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ခုနစ်နှစ် အရွယ် ကလေးငယ် မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ၏ အလေးအနက် မျက်လုံးအကြည့်နှင့် သားဖွားဆရာမများထက်ပင် ပိုမို ကျွမ်းကျင်သော အမူအရာများက ဘာဖြစ်မလဲ။

ယွင်ရှန်းသည် ကလေးငယ်ကို ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ လက်သည် အဝတ် မပါသော မွေးကင်းစ၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် တင်ထားပြီး စိုစွတ်သော အရေပြားသည် အေးပြီး ချောမွတ်ကာ အပူချိန်က တစ်စ တစ်စ လျော့ကျနေသည်။

အသက်ရှူခြင်း မရှိသလို နှလုံးခုန်ခြင်း မရှိပေ။

ဝူကျီ တိုက်ကြီး၏ စံနှုန်းများအရ ၎င်းသည် သေပြီးသား ကလေးဖြစ်နေ၏။

သူမ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

"သူ ပြန်အသက်ရှင်လာလိမ့်မယ်"

ယွင်ရှန်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး ဆယ်ကျော်သက်ကို ပြင်းထန်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ လက်ညိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို အသုံးပြု၍ ကလေးငယ်၏ ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ဖြင့် ကလေးငယ်၏ နဖူးကို အနည်းငယ် ဖိချပြီး မေးစေ့ကို ထောက်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ လေနှစ်ချက် ညင်သာစွာ မှုတ်သွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် စည်းချက် လိုက်၍ ကလေးငယ်၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

"ပြန်အသက်ရှင်ရမယ်"

ဖိနှိပ်မှုတိုင်းတွင် ယွင်ရှန်း၏ ပြတ်သားသော အသံသည် သူမ၏ လုပ်ရပ်များနှင့် အတူ ပါလာပြီး မွေးကင်းစ၏ ရင်ဘတ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

"ပြန်အသက်ရှင်ရမယ်။ မင်းရဲ့ အမေက မင်းကို စောင့်နေတယ်"

သူမ၏ လက်များသည် ဖိနှိပ်မှုကြောင့် နီရဲနေသော်လည်း သူမ၏ အကြည့်သည် အရင်ကဲ့သို့ ပြတ်သားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

၁၅ မိနစ် ကြာသွားပြီး အရောင် ပြောင်းနေပြီဖြစ်သော ကလေးငယ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာက တဖြည်းဖြည်း ပန်းရောင် ပြန်လည် ရရှိလာခဲ့သည်။

သူ၏ ကွေးထားသော လက်ခြေများသည်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျော့ပျောင်းလာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ယွင်ရှန်းသည် ကလေးငယ်ကို ဇောက်ထိုး ကိုင်လိုက်ပြီး တင်ပါးကို ပြင်းပြင်း နှစ်ချက် ပုတ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လှည်း အတွင်းမှ "ဝါး ဝါး…." ဟူသော ကျယ်လောင်သည့် အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ရွာသား အဖွဲ့သည် ထို အော်သံကို ကြားသောအခါ ဝမ်းသာ၍ အားလုံး ငိုကြွေးကြသည်။

ဘဝသစ်တစ်ခုသည် ဤ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေသော ရွာအတွက် မျှော်လင့်ချက် အရောင်ကို ဆောင်လာပြီး ပြိုကွဲနေသော မိသားစုအတွက် အားအင် တိုးလာစေခဲ့သည်။

လှည်း အောက်တွင် ကလေး နှစ်ဦးသည် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ကံကြမ္မာ သခင် ဝင်ရောက် ကူညီခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သလား။

သို့သော် မထွက်ခွာမီက စီနီယာကံကြမ္မာသခင်သည် ဂျူနီယာကံကြမ္မာသခင်ကို မည်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင်မှ လူများကို သူတို့၏ ကောင်းကင် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် မကူညီသင့်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သတိပေးထားခဲ့သည်။

ဤ ကလေး နှစ်ဦးသည် ဆယ်ကျော်သက် နောက်တွင် ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်ကြာ လိုက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် မျက်နှာ ဖတ်နိုင်စွမ်း အကြမ်း ရှိသည်။ အရင်က ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးသည် သေခြင်း၏ အရောင်ဖျော့သော မျက်နှာနှင့် မှောင်သော မျက်ခုံး ရှိခဲ့ပြီး ထင်ရှားသည်မှာ သေခြင်း၏ နိမိတ် ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာ သခင် ဝင်ရောက် ကူညီခြင်း မရှိပါက သူမသည် သေခြင်းမှ ဘယ်လိုလုပ် ပြန်လည် ရှင်သန်လာနိုင်မှာလဲ။

"ဒီတိုင်း ရပ်မနေနဲ့ မင်းရဲ့ အပေါ်ဝတ်ကို ချွတ်"

မိန်းကလေးသည် ကံကြမ္မာ သခင်နှင့်အတူ လှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

ကလေး နှစ်ဦး အံ့အားသင့်သွားစေသော အရာမှာ မိန်းကလေးက ကံကြမ္မာ သခင်အား သူ၏ အပေါ်ဝတ်ကို ချွတ်၍ ကလေးစောင်အဖြစ် အသုံးပြုရန် ရဲဝံ့စွာ တောင်းဆိုခြင်း ဖြစ်သည်။

စီမင်၏ ချောမောသော မျက်နှာတွင် ရုန်းကန်မှုတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ အပေါ်ဝတ်ကို ချွတ်ပြီး မိန်းကလေးအား ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ အဝတ်များကို ပေးစဉ် မိန်းကလေး၏ လက်ချောင်းများသည် လူငယ်၏ လက်ချောင်းများကို အနည်းငယ် ထိမိခဲ့သည်။

လူငယ်၏ မျက်လုံး အနက်တွင် အံ့အားသင့်မှု တစ်ခဏ ပေါ်လာသော်လည်း ၎င်းသည် ခဏတာ သာ ဖြစ်ပြီး သူသည် သူ့၏ မျက်လုံးများမှ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

"ရွာသူကြီး ဒီမှာ အနီရောင်ဂျင်ဆင်း၊ကွေဆေးနဲ့ သကြားခဲအချို့ ရှိတယ်။ အခြေချပြီးရင် မိခင်အတွက် ပြုတ်ပြီး တိုက်ပါ။ သူမ သွေး အချို့ ဆုံးရှုံးထားတယ်။ နောက် ရက် အနည်းငယ်အတွင်း ကလေးရော မိခင်ပါ လေကို ရှောင်ရပါမယ်။ လှည်းကို ယူပြီး ရှေ့ကို တည့်တည့် သွားပါ။ နေ့တစ်ဝက်ခရီး သွားပြီးရင် နောက်ထပ် ရွာတစ်ရွာကို မြင်ရပါလိမ့်မယ်"

ယွင်ရှန်း ချွေးများ ရွှဲနေရင်း ပြောလိုက်သည်။ လှည်း၏ တကယ့် ပိုင်ရှင် မည်သူဖြစ်သည်ကို မမေးဘဲ သူမသည် ရွာသူကြီးအား ရွာသားများကို ချက်ချင်း နောက် ရွာသို့ ခေါ်ဆောင်ရန် တိုက်ရိုက် စီစဉ်လိုက်သည်။

"ဟေး မင်းမှာ ရှက်စိတ် မရှိဘူးလား။ ဒါ ငါတို့ရဲ့ လှည်းလား။ ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာ သခင်က မင်းကို လှည်း ပေးဖို့ သဘောတူခဲ့တာလား"

ယွင်ရှန်းသည် ဒါ ပုံမှန် ဖြစ်သကဲ့သို့ တာဝန် ယူနေသည်ကို မြင်သောအခါ ပို စကားများသော ကလေးသည် မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ့လက်များဖြင့် ခါးထောက်ကာ ယွင်ရှန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ကျယ်လောင်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"ရှက်စိတ်က တန်ဖိုး ဘယ်လောက် ရှိလဲ။ အသက်ထက် ပို အရေးကြီးသလား။ လိုချင်ရင် မင်းကိုပါ ရောင်းလိုက်မယ်"

ယွင်ရှန်းသည် ကြယ်ကဲ့သို့သော မျက်လုံးများဖြင့် စူးစူး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် မင်း အခု ဒီလှည်းကို တကယ် လိုချင်သေးလား"

အား….

ကလေး နှစ်ဦးလုံး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စကားလုံးမဲ့သော အနက်ရောင် မျဉ်းများ ဖုံးအုပ်နေသည်။

မိခင် နေခဲ့သော လှည်းသည် သွေးနှင့် ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသည်။ သူတို့၏ အကြီးအကဲများ၏ မသန့်ရှင်းမှုကို မနှစ်မြို့ခြင်းကြောင့် ၎င်းသည် လုံးဝ မလိုချင်တော့သည်မှာ သေချာသည်။

အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော ကောင်လေးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လှည်းကို မလိုချင်တော့ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။

"ငါ ထင်သားပဲ"

ယွင်ရှန်းသည် အစကတည်းက သိနေသကဲ့သို့သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ စတင် လျှောက်သွားသည်။

မဲမဲလေးသည် တော်တော်ကြာအောင် ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း သတင်း မရသေးပေ။

အဖေ ဘာတွေ လုပ်နေလဲ သတင်း မရှိသေးပေ။

"စောင့်နေ"

စကားများသော လူငယ် မှော်ဆရာသည် ယွင်ရှန်းကို မခေါ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

"ရှေ့မှာ သားရဲသွေး တိမ်တွေ ရှိတယ်။ သေဖို့ ရှာနေတာလား"

"သားရဲသွေး တိမ်လား။ လူတွေကို စားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ တိမ်တွေကို ပြောတာလား။ ကျွန်မရဲ့ အဖေကို သွားကြည့်မှာ"

ယွင်ရှန်းသည် ဂရုမစိုက်သော လေသံဖြင့် ပြောရင်း ရှေ့သို့ ဆက် လျှောက်သွားသည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ ရှေ့တွင် ရေခဲချောင်းများ အများအပြား ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် စကား နည်းသော လူငယ် မှော်ဆရာက ဖန်ဆင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့။ မင်းရဲ့ အဖေက သားရဲသွေး တိမ်တွေကို သွားကြည့်တာလား။ အဲဒီလို အရာမျိုးတွေက မင်းလို အစပြုသူတွေ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူး။ အခုဆိုရင် သူ သားရဲသွေး တိမ်တွေရဲ့ အစာ ဖြစ်နေပြီ"

စကားများသော မှော်ဆရာသည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ယွင်ရှန်း၏ အဝတ်အစားက ရိုးရှင်းသည်ကို မြင်သည်။ သူမ မှော်ပညာကို သိသော်လည်း အခြေခံ မှော်ဆရာ တံဆိပ်ကိုပင် ဆောင်ထားခြင်း မရှိဘဲ အခြေခံ မှော်ပညာကို ခုမှ သင်ယူထားသော မှော်ပညာ အလုပ်သင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

"အစ်မ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးသားရဲတွေရဲ့ သားရဲသွေး တိမ်ကနေ မွေးဖွားတဲ့ နတ်ဆိုး သန္ဓေသားတွေက အရမ်းအန္တရာယ် ရှိတယ်။ မင်း ဒီမှာ နေတာ ပိုကောင်းမယ်"

အဖြူရောင် ရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော ကောင်လေးက ရုတ်တရက် စပရင်းကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး ချိုမြိန်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကောင်လေး နှစ်ဦး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ စီမင်သည် တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ဦးကို စကားပြောရန် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

စီမင်သည် အပြင်ပန်းတွင် နွေးထွေးသော်လည်း အတွင်းတွင် အေးစက်သူအဖြစ် ကျော်ကြားသည်။ သူတို့ ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်ကြာ သူ့ နောက်တွင် လိုက်ခဲ့သည့် စုစုပေါင်း စကားလုံးများက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေတွက်နိုင်ရုံ သာ ရှိသည်။

သို့သော် ယနေ့တွင် သူသည် မိန်းကလေးနှင့် စကားပြောဆိုရန် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည်လည်း ဤ လူများသည် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဖခင် တကယ်ပင် အန္တရာယ် ရှိနေနိုင်ကြောင်း ရုတ်တရက် နားလည်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

ဤ အချိန်တွင် ရှေ့မှ သားရဲ အော်ဟစ်သံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှေ့ရှိ မြေပြင်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်။ ကြီးမားသော နတ်ဆိုးသားရဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေဆင်နှာမောင်းကဲ့သို့သော စွမ်းအားသည် အောက်မှ တိုး ထွက်လာသကဲ့သို့ပင်။

မြေပြင် တစ်ခုလုံးသည် ဆူနာမီနှင့် ငလျင်ဒဏ် သင့်သကဲ့သို့ မရပ်မနား တုန်ခါနေသည်။

"အဖေ"

မကောင်းသော နိမိတ်သည် ယွင်ရှန်း၏ နှလုံးသားတွင် မြင့်တက်လာသည်။ ဆက် မမေးတော့ဘဲ သူမသည် လေးမှ လွတ်ထွက်သွားသော မြှားကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

လူငယ်၏ အမိန့်အရ သူသည် ယွင်ရှန်း နောက်မှ မှော်ဆရာ နှစ်ဦးနှင့်အတူ ရှေ့ရှိ ရွာဆီသို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့ကြသည်။