အခန်း (၆၆)

မဟာကျိုး၏ မြို့တော်ဖြစ်သော ယွီကျင်းမြို့သည် ဝူကျီ တိုက်ကြီး၏ အနောက်တောင်ဘက် ဒေသတွင် အကြီးဆုံးသော မြို့ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မဟာကျိုး၏ ဧကရာဇ် နန်းဆောင်အတွင်း၌ အရပ်သားနှင့် စစ်ဖက် အရာရှိ တစ်ရာနီးပါး နံနက်ခက်းခစားခြင်းကို တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်က မဟာကျိုးသည် စစ် အင်အားဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ကိုယ်ခံ ပညာသည် နိုင်ငံ၏ အခြေခံ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤ နံနက် ခစားရာတွင် စစ်ဖက် အရာရှိများ သာ လွှမ်းမိုးသင့်သည်။ သို့သော် မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း နိုင်ငံ အတွင်းရှိ ကိုယ်ခံ ပညာ ပညာရှင်ပါရမီများ ကျဆင်းလာခြင်းကြောင့် နန်းတော် မြင်ကွင်းသည် မမျှော်လင့်ဘဲ အရပ်သားနှင့် စစ်ဖက် အရာရှိများ တစ်ဝက်စီ အာဏာ ရသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

အရပ်ဘက် အရာရှိများ အနက်တွင် အသစ် ထွက်ပေါ်လာသော အကြီးအကဲချန်နှင့် ပညာရှင် ကျောက်တို့သည် အုပ်စုကို ဦးဆောင်နေပြီး စစ်ဖက်မှ မားကွစ်ဝေယွမ်နှင့် စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံ ပညာရှင် အိမ်တော်တို့သည် ဦးဆောင် ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။

"ဧကရာဇ် မင်းမြတ်ကို သတင်းပို့ပါတယ်။ မဟာကျိုး အတွင်းရှိ ဒေသ များစွာတွင် ဒုက္ခသည်များ များပြားလာပါတယ်။ သူတို့ကို ဘယ်လို နေရာ ချရမလဲ မသေချာပါဘူး"

အရပ်ဘက် အရာရှိများ၏ ခေါင်းဆောင် အကြီးအကဲချန်သည် ရှေ့သို့ တိုး၍ ပြောလိုက်သည်။ ယနေ့ နံနက် ခစားခြင်းက ပုံမှန်မဟုတ်သော လေထု ရှိသည်။

"ဒေသ အရာရှိတွေကို ဒုက္ခသည်တွေကို အနီးအနားမှာ နေရာ ချဖို့ အမိန့် ပေးပါ။ မဆင်မခြင် မောင်းထုတ်ခြင်း မပြုရဘူး။ ဒီ ဒုက္ခသည် များပြားလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေကို စုံစမ်းပြီးပြီလား"

ဧကရာဇ် ယီချန်ထျန်းသည် သူ့၏ အကောင်းဆုံး အရွယ်တွင် ရှိနေပြီး ပြင်းထန်သော အမူအရာနှင့် တင်းမာသော မျက်နှာ ပိုင်ဆိုင်ကာ အာဏာ၏ အရောင်အဝါကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။

"ကျွန်တော့်လူကို စုံစမ်းခိုင်းထားပါပြီ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း အတော်ကို လှုပ်ရှားနေတဲ့ သားရဲသွေး တိမ် ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်။ ဒီတိမ်တွေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ နေရာဆိုရင် လူပဲဖြစ်ဖြစ် တိရစ္ဆာန်ပဲဖြစ်ဖြစ် နေလို့မဖြစ်တော့ဘူး။ အခုနောက်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ဘိကျိုးရွာက ဗဟိုဒေသမှာပါ။ စစ်သူကြီး ပိုင်ရဲ့ နယ်မြေအောက်မှာ။ စစ်သူကြီးမှာ မလွဲမရှောင်သာတဲ့ တာဝန်တော့ ရှိကိုရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆပါတယ်..."

အကြီးအကဲချန်သည် ပြောဆိုရင်း မျက်လုံး မှိတ်ကာ တရား ထိုင်နေသော စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံ ပညာရှင် ယန်ပါဟဲဆီသို့ အပြစ်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

အကြီးအကဲချန်၏ စကားများ အောက်တွင် စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံ ပညာရှင်သည် ကြီးကြပ်မှုတွင် ပေါ့ဆခဲ့ပြီး သူ့ ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေကိုပင် မစီမံနိုင်ခဲ့ဟု အကြံပြုထားသည်။

အကြီးအကဲချန်သည် အရပ်ဘက် အရာရှိများ အကြား ဩဇာ ကြီးမားသည်။ သူ စကား ပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ အရိပ်အယောင်ကို ဖမ်းဆုပ်မိသော အရပ်ဘက် အရာရှိ အချို့သည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှေ့သို့တိုးလာကာ စုပေါင်း ပြစ်တင် ရှုတ်ချရန် စတင်ခဲ့ကြသည်။

ယီချန်ထျန်း၏ မျက်နှာက အားမလို အားမရ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ဘေးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရှိနေသော မားကွစ်ဝေယွမ်နှင့် အခြားသူများ၏ ကံဆိုးမှုတွင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသော ပညာရှင်ကျောက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်... စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်"

အရပ်ဘက် အရာရှိများ အဖွဲ့သည် သူတို့၏ စကားများ ဝါဂွမ်းကို ထိုးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မသိဘဲ အသက်ရှူ မဝသည်အထိ ပြောဆိုကြသည်။ စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင် ယန်ပါဟဲသည် အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။

အားလုံး ကြားနိုင်သည်မှာ ဟောက်သံသဲ့သဲ့သာ ဖြစ်သည်။

ဟောက်သံသည် အရပ်ရှည်ရှည်ဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဆံပင်ဖြူဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသော အသက် ခုနစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ရှိသူ တစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူသည် မဟာကျိုးတွင် ကျော်ကြားပြီး လေးစားခံရသော စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင် ယန်ပါဟဲပင်။

မဟာကျိုး တစ်ခုလုံးတွင် စစ်သူကြီးယန်တစ်ဦးတည်းသာ နန်းတော်တွင် အိပ်ရဲလိမ့်မည်။

ဧကရာဇ်ယီချန်ထျန်း ကျယ်လောင်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်သည်။ ထို အချိန်တွင် ယန်ပါဟဲ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများ တုန်ယင်သွားပြီး အိပ်မက်မှ နိုးလာသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်

သည်။

"ဘာအရေးကိစ္စလဲ။ ရှိရင် မြန်မြန်ပြောပါ မရှိရင် နန်းတော် ပိတ်တော့မယ်တဲ့လား။ တင်ပြစရာက ဘာမှမရှိပါဘူးဗျာ။ ငါက အသက်လည်း ကြီးလှပြီ။ ဒီလိုကြီး ကြာကြာ မတ်တတ်ရပ်နေတာ မကောင်းဘူးလေ။ အစောကြီး ပြန်ခွင့်ပြုပါလို့ပဲ တောင်းဆိုရတော့မယ်။ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သာ သေသေချာချာ စဉ်းစားပေးပါတော့"

ယန်ပါဟဲ ပြောပြီးသည်နှင့် နန်းတော်မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။

အရပ်ဘက် အရာရှိအဖွဲ့က မတတ်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ယန်ပါဟဲ မင်း လူယုတ်မာ"

အကြီးအကဲချန် ဒေါသ ထွက်ပြီး နှာမှုတ်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ ဒေါသက အချည်းနှီးပင်။ မဟာကျိုး၏ လက်ရှိ မင်းသားများပင် ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ခံပညာကို အဆိုပါ အဖိုးစစ်သူကြီးက လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ပြီး မဟာကျိုး၏ မျိုးဆက် ပေါင်းများစွာသော ဧကရာဇ်များကို ကိုယ်ခံ ပညာကို သင်ကြားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဤလူသည် နှစ်များတစ်လျှောက် ပိုမို အားနည်းလာသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါ ရှိသော အရောင်အဝါက ကျန်ရှိနေဆဲပင်။

သို့သော် စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်အိမ်တော်တွင် နှစ်ပေါင်း များစွာ ဆက်ခံသူ မရှိခဲ့ပေ။ အိမ်တွင် မသန်မစွမ်းသားတစ်ဦးနှင့် မုဆိုးမသမီး တစ်ဦးသာ ရှိသည်။

မားကွစ်ဝေယွမ်သည် မတ်တပ် ရပ်ပြီး ပြောလိုက်ကာ

"အင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို တင်ပြရပါမယ်။ ဒီသားရဲသွေး တိမ်ကိစ္စကို ဆက်လိုက်ဖို့ လိုကိုလိုနေတာပါ။ မှော်ဘုရားကျောင်းတွေသာမက မုဆိုးတွေတောင် ပါလာကြပါပြီ။ တခြားနိုင်ငံတွေပါ ခြေရာခံနေတယ်လို့တောင် သတင်းတွေ ထွက်နေတာပါ။ ဒီကိစ္စမှာ ဘယ်လိုမှ နောက်ကျ မကျန်ခဲ့သင့်ဘူးလို့ လူတွေက ပြောနေကြပါတယ်..."

တူထျန် သားရဲသွေးတိမ် ပိုမို တက်ကြွလာသည်နှင့်အမျှ တိုက်ကြီးပေါ်တွင် စကားတစ်ခွန်း ပျံ့နှံ့လာသည်။ သားရဲသွေးတိမ် အတွင်းရှိ နတ်ဆိုးသားရဲများသည် ထူးခြားသော မှော်စွမ်းအားကိုပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူတို့၏ အသားနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများပင် ကိုယ်ခံပညာရှင်နှင့် မှော်ဆရာများအကြား တပ်မက်ဖွယ် ရတနာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုအရာရှိများသည် ဒါကို ကြားသောအခါ လှောင်ပြောင် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"လိုက်လံ ရှာဖွေတာ….ခင်ဗျား စကားကောင်းကောင်း ပြောတတ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သားရဲသွေး တိမ်က ကြိုတင် ခန့်မှန်းလို့ မရဘဲ ပေါ်လာလေ့ရှိတာ။ မှော်ဘုရားကျောင်းကတောင် အနည်းငယ်သာ သတ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်။ မားကွစ်ဝေယွမ်နှင့် စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင် ဒီလို စွမ်းရည်ရှိရင် သူတို့တွေ တစ်စုံတစ်ဦးကို စေလွှတ်နိုင်တယ်"

မားကွစ်ဝေယွမ်ပင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။

သားရဲသွေးတိမ်သည် ပြောစရာမလိုဘဲ အလွန် အန္တရာယ် ရှိသော နတ်ဆိုးသားရဲများပင်။

၎င်းမှ ပေါက်ဖွားလာသော သတ္တဝါများအားလုံး ထူးခြားစွာ အစွမ်းထက်သည်။ မှော်ဘုရားကျောင်းသည် ကောင်းကင် အဆင့်မှော်ဆရာများကို အောင်မြင်စွာ သတ်နိုင်ဖို့ စေလွှတ်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။

မဟာကျိုးတွင် သားရဲသွေး နတ်ဆိုးသားရဲများကို ရင်ဆိုင်နိုင်သော ကိုယ်ခံပညာရှင်များ မရှိခြင်း မရှိသော်လည်း ဤ ကိုယ်ခံပညာရှင်များအများစုသည် အပြင်လူများ ဖြစ်ပြီး မင်းဆက်ကို မနာခံကြပေ။

နန်းတော် အတွင်းတွင် လျှို့ဝှက် ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း ဤအရည်အချင်း ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များသည် တော်ဝင် မိသားစု၏ လုံခြုံရေးကို ကာကွယ်ရန်သာ တာဝန်ရှိပြီး မြို့တော်မှ အလွယ်တကူ မထွက်ခွာကြပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စစ်ပွဲ ဆင်နွှဲနိုင်သော သူများမှာ စစ်ဖက် အရာရှိ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မားကွစ်ဝေယွမ်တွင် သမီး တစ်ဦးသာ ရှိပြီး သားမရှိပေ။ သူ၏ တော်ဝင် အစောင့်တပ်မှူး ရာထူးအရ သူသည် မြို့တော်ကို အလွယ်တကူ မထွက်ခွာနိုင်ပေ။

အသက် ကြီးနေပြီဖြစ်သော စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်သည် ကြာရှည် ခရီး ထွက်ရန် မသင့်တော်ပေ။

ခဏတာအတွင်း နန်းတော် အတွင်း၌ စေလွှတ်ရန် လူမရှိတော့ပေ။

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ဦးက "လူငယ်စစ်သူကြီးယန်သာ ရှိသေးရင်" ဟု အော်လိုက်သည်။

ဒါကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်ကျိုးနှင့် မားကွစ်ဝေယွမ် နှစ်ဦးလုံး မျက်နှာ အမူအရာ မပြောင်းဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

စစ်သူကြီးကိုယ်ခံပညာရှင်တွင် မူလက သားနှစ်ဦးနှင့် သမီးတစ်ဦး ရှိသည်။ သို့သော် ရည်ညွှန်းခဲ့သော လူငယ်စစ်သူကြီးယန်မှာ ယန်မျိုးနွယ်၏ ဒုတိယ သားငယ် သခင်ယန်ချန်လန်ပင်။

ယန်မျိုးနွယ်တွင် သား နှစ်ဦး ရှိသည်မှာ လူသိများသည်။ တစ်ဦးက မှော်ဆရာဖြစ်ပြီး နောက် တစ်ဦးက ကိုယ်ခံ ပညာရှင်ဖြစ်သည်။

အစဉ်အလာအရ မဟာကျိုးမြို့တွင် မှော်ဆရာများ ရှားပါးသည်။

ယန်ခန်းဟိုင်သည် မဟာကျိုးမြို့၏ သမိုင်းတွင် အငယ်ဆုံး ကောင်းကင် မှော်ဆရာ ဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် အမျိုးသမီး တစ်ဦးအတွက် အဘိုး စစ်သူကြီးယန်နှင့် ဖခင်နှင့် သား ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်ခဲ့ပြီး ယွီကျင်းမြို့မှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် နိုင်ငံခြားတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်ဟု တစ်ချို့က ပြောကြပြီး အခြားသူများက ကျေးလက်ဒေသသို့ အနားယူသွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ထူးချွန်သော ကောင်းကင် မှော်ဆရာ၏ မဟာကျိုးမြို့၏ ကံကြမ္မာ အပေါ် ကြီးမားသော ဩဇာ လွှမ်းမိုးမှုကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲသည်။

ယန်ခန်းဟိုင် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယန်မျိုးနွယ်၏ ဒုတိယ သားသည်လည်း စစ်မြေပြင်တွင် ရန်သူများ၏ လက်များဖြင့် မသန်စွမ်းဖြစ်သွားကာ မသန်စွမ်း တစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ အင်ပါယာ၏ အမြွှာရတနာများအဖြစ် တစ်ချိန်က သိခဲ့သော စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင် အိမ်တော် ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး အဘိုးစစ်သူကြီးယန်သည် အသွင်အပြင်တွင် ဆယ်စုနှစ်ကျော် အိုမင်းသွားခဲ့ပြီး နန်းတော်တွင် သူ့၏ ယခင် ခမ်းနားမှုများ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခု လွန်သွားခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်ကျိုးပင်လျှင် အဘိုးစစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင် ရှေ့တွင် ယန်၏ အတိတ် ကိစ္စများကို မပြောဝံ့တော့ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး ဝူရွှမ်ဝူကျီခန်းမရဲ့ ဒုတိယခန်းမ မာစတာက ခန်းမ အပြင်ဘက်မှာ တွေ့ဆုံဖို့ တောင်းဆိုနေပါတယ်"

အတွင်းဝန်တစ်ဦး ဝင်လာပြီး နန်းတော်ရှိ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"ဝင်ခွင့် ပြုလိုက်"

ဝူရွှမ်ဝူကျီခန်းမသည် မဟာကျိုး၏ ပထမဆုံး ကိုယ်ခံပညာခန်းမ ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဒုတိယ ခန်းမ

မာစတာသည် ယနေ့ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ခြင်းက သားရဲသွေးတိမ်ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်နေသည်မှာ သေချာသည်။

အရပ် မြင့်၍ ကျယ်ပြန့်သော မျက်ခုံးရှိသော အရွယ်လတ် လူတစ်ဦး ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ နောက်တွင် နောက်ထပ် ပုံသဏ္ဌာန် တစ်ဦး ရှိနေသည်။

ထိုသူကို မြင်သောအခါ ဧကရာဇ်ယန်ချန်ထျန်း၏ လက်သည် နဂါး ပလ္လင်ပေါ်တွင် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။

နန်းတော်ရှိ အရာရှိများလည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သူလား။

သူ ဘာ အတွက် လာတာလဲ။

ဧကရာဇ် ကျိုး၏ မျက်နှာတွင် မသက်မသာဖြစ်နေသော အသွင် ပေါ်လာသည်။

ထိုသားကို မွေးဖွားသည့် အချိန်မှစ၍ သူ မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် တင်းဖာ ဘုရားကျောင်းမှ စီမင်ဟောကိန်း ထုတ်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်သည်။

"သူက ဘယ်သူလဲ... မဟုတ်ဘူး။ သူက မင်းသားပိုင်မင်းပဲ"

နန်းတွင်း အရာရှိများ တီးတိုး ပြောဆိုကြသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားက ညကဲ့သို့ ချောမောသော အငြိမ်းစား အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ယီ ပေမင်သည် ဧကရာဇ် နန်းဆောင်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူ၏ နုပျိုသော ရုပ်ရည်နှင့် ကြည်လင်သော မီးခိုးရောင် မျက်လုံးတစ်စုံသည် ဝန်ကြီးများကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။

သူ၏ အသွင်အပြင်သည် အရာရှိများ အကြား လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်စေခဲ့သည်။ မားကွစ်ဝေယွမ်ပင် ဘေးသို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါက အအေးနန်းတော်မှာ အကျဉ်းချခံထားရတယ်လို့ ကောလဟာလ ထွက်ခဲ့တဲ့ မျက်စိ ကွယ်နေတဲ့ မင်းသားလား။

အငြိမ်းစား အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ယီပိုင်မင်းသည် မင်းသားပိုင်မင်းအဖြစ်သို့ ရာထူး လျှော့ချခံခဲ့ရပြီး မျက်စိကွယ်ကာ အအေးနန်းတော်မှာ အနားယူနေသည်ဟု ပြောကြသည်။

သူ့ မျက်လုံးတွေ….

ဧကရာဇ်ကျိုးနှင့် နန်းတွင်း အရာရှိများ ယီပိုင်မင်းကို နှစ်များစွာ ကြာပြီးမှ ပထမဆုံး အကြိမ် ပြန်မြင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ တစ်ချိန်က မျက်စိကွယ်နေသော မျက်လုံးများသည် ယခု တောက်ပစွာ လင်းနေသည်။

သူ၏ အမြင်ကို ဖုံးကွယ်ထားသော မီးခိုးရောင်အငွေ့များသည် သူ ပြန်လည် ကောင်းမွန်ပြီးနောက် ရှင်းလင်းသွားခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် တစ်ချိန်က ကွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခု ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည်။ အမည်းနှင့် အဖြူဖြစ်ကာ ကောင်းမှုနှင့် ဆိုးမှုကြားရှိ မီးခိုးရောင် ဖြစ်သည်။

အငြိမ်းစား အိမ်ရှေ့စံ မင်းသား ယီပိုင်မင်းသည် ဒူးနှစ်ဖက် ထောက်၍ လဲလျောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံသည် ကွဲနေသော ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်သည်။

"ခမည်းတော် ကျွန်တော် နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှာရှိတဲ့ သွေးတိမ် သားရဲတွေကို လိုက်လံ ရှာဖွေဖို့အတွက် စေလွှတ်ပေးဖို့ လေးနက်စွာ တောင်းဆိုပါတယ်"