အခန်း (၆၇)

ဝူကျီ တိုက်ကြီး၏ အနောက်ဘက် ဒေသတွင် အစည်ကားဆုံး မြို့ဖြစ်သော ယွီကျင်းသည် ကျိုး မြစ်အနီးတွင် တည်ရှိပြီး သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးတွင် အဆင်ပြေသည်။ မှော်ဘုရားကျောင်း၊ မုဆိုး စစ်သည် အစည်းအရုံး၊ ကောင်းကင်သားရဲ ဆိပ်ကမ်းနှင့် သင်္ဘောကျင်းတို့ဖြင့် တပ်ဆင်ထားပြီး နိုင်ငံ တစ်ဝှမ်းမှ ဆရာဝန်များနှင့် ပညာရှင်များ စုဝေးရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။

ဒေသခံ စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးတို့သည် ကောင်းမွန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးနေပြီး အခြား ဒေသများနှင့် နိုင်ငံများမှ လူ သောင်းနှင့်ချီ၍ နေ့စဉ် လာရောက်ကြသည်။ ၎င်းကို အင်အားကြီးသူများ၏ မြို့ အဖြစ်လည်း သိထားသည်။ မှော်ဆရာများ၊ ကိုယ်ခံ ပညာရှင်များနှင့် တိုက်ကြီးတွင် ရှားပါးသော ဆင့်ခေါ်သူများပင် ပုန်းကွယ်နေကြသည်။

ယွင်ရှန်းနှင့် မဲမဲလေးသည် သတိလစ်နေသော ယန်ခန်းဟိုင်နှင့်အတူ ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက် ကြာပြီးနောက် ယွီကျင်း မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမ မသိသည်မှာ သူမ ယွီကျင်း မြို့သို့ ရောက်ရှိခြင်း၏ ရက်အနည်းငယ်အလိုက ယီပိုင်မင်းသည် သားရဲသွေးတိမ်ကို လိုက်လံ ရှာဖွေရန် မဟာကျိုး မြို့တစ်ခွင် ခရီးစရန် အမိန့် ပေးခံခဲ့ရပြီး ယွင်ရှန်းသည် မသိလိုက်ဘဲ ယီပိုင်မင်းကို ကျော်လွန်၍ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

ယွီကျင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဝင်ကြေး အဖြစ် ငွေဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြား ပေးရမည်ပင်။

ယွင်ရှန်းသည် မြင်းလှည်း မောင်း၍ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသော မိန်းကလေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ မြို့အစောင့်အချို့သည် ရှေ့သို့ လာ၍ စစ်ဆေးရန် မနေနိုင်ခဲ့ကြပေ။

လှည်းလိုက်ကာကို အနည်းငယ် မလိုက်သည်နှင့် ခွေးအမည်း တစ်ကောင် ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ခွေးအမည်းတွင် အမည်းရောင်အမွေး အတိုများ ရှိပြီး ၎င်း၏ လည်ပင်းသည် ရယ်ရွှင်ဖွယ်ရာ ကောင်းစွာ ညာဘက်သို့ လိမ်နေသော်လည်း မြို့ အစောင့်များ မည်သူမျှ ၎င်းကို အထင် မသေးဝံ့ကြပေ။

ခွေးအမည်းတွင် တိဘက် ခွေးဘီလူးသွေး ရောနေပုံ ရသည်။ ဖယောင်း သုတ်ထားသကဲ့သို့ တောက်ပသော အမွေးများနှင့် သိုးသေးသေးလေး အရွယ် ရှိသည်။ အားကောင်းပြီး ကြွက်သား များသော ခြေလက်များ၊ လူစိမ်းများကို မြင်သောအခါ ချွန်ထက်သော သွားများကို ဖော်ပြကာ အတော်လေး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။

မဲမဲလေးသည် လေပိုးလောင်း သားရဲ၏ အသား တစ်ပိုင်းကို မျိုချပြီးနောက် ၎င်း၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ၎င်း၏ အဆင့်ကို မခွဲခြားနိုင်သေးသော်လည်း မဲမဲလေးသည် အရင်ကထက် များစွာ ပိုအားကောင်းလာခဲ့ပြီး ယခု အမဲလိုက် ခွေးများ သို့မဟုတ် ခွေးဘီလူးများနှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

"စစ်သည်တို့ လှည်းထဲက လူက ကျွန်မရဲ့ အဖေပါ။ ယွီကျင်းမြို့သားပါ။ သူ ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါ ဖြစ်နေလို့ လေကို ရှောင်ရတာပါ"

ယွင်ရှန်းသည် စိုးရိမ်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမသည် ယန်ခန်းဟိုင်ကို ဂရုစိုက်ရာတွင် အား မလျှော့ခဲ့ပေ။

သတိမေ့ လူနာကို ပြုစုရာတွင် အရှုပ်ထွေးဆုံး အပိုင်းမှာ နေ့စဉ် ထိန်းသိမ်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူတို့ မစားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခေတ်မီ အာဟာရ အရည် ပေးသွင်းမှု စနစ်များ မရှိဘဲ ယွင်ရှန်းသည် ခရီး တစ်လျှောက် အဖိုးတန်သော ဂျင်ဆင်း ဟင်းချိုကို ပိုက်ဖြင့် ယန်ခန်းဟိုင်ကို တိုက်ကျွေးနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ ဆုငွေအဖြစ် ရရှိခဲ့သော ရွှေဒင်္ဂါးပြားများ အများစုသည် ထိုအတွက် ကုန်သွားခဲ့သည်။

ထိုသို့ ဖြစ်သော်ငြားလည်း ယန်ခန်းဟိုင်သည် နေ့စဉ် ကိုယ်အလေးချိန် ဆက်လက် ကျဆင်းနေသည်။

ခုနစ်ရက် သို့မဟုတ် ရှစ်ရက် အတွင်း ယန်ခန်းဟိုင်သည် အရိုးနှင့် အရေခွံ သာ ကျန်တော့သည်။ ထိုအရာက ယွင်ရှန်းကို အလွန် ဝမ်းနည်းစေသည်။

သူမသည် သူမ၏ ဖခင်အတွက် ကုသနည်းကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေရန် စစ်သူကြီး အိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိရန် မျှော်လင့်ကာ နေ့မအား ညမအား မောင်းခဲ့သည်။

"လူနာပေါ့။ ဘာ ရောဂါ ဖြစ်တာလဲ။ ကူးစက်တတ်တဲ့ ပြင်းထန်သော ရောဂါ ဖြစ်ရင် မြို့ထဲကို ဝင်ခွင့် မပြုဘူး"

စစ်သားများ စိတ်ပူစွာဖြင့် ပြောလိုက်ကြသည်။

ယွီကျင်းသည် မြို့ကြီးတစ်မြို့နှင့် နိုင်ငံ၏ မြို့တော် ဖြစ်သဖြင့် နေ့စဉ် ရေတွက်မရသော လူများ ဝင်လာပြီး ထွက်သွားကြသည်။

ကူးစက်ရောဂါ ဝင်ရောက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော သတ်မှတ် စည်းမျဉ်းများ ရှိသည်။ ပြင်းထန်သော ကူးစက်ရောဂါ ရှိသူ မည်သူ့ကိုမျှ အတွင်းသို့ ဝင်ခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

"ကျွန်မ အဖေရဲ့ ရောဂါက မကူးစက်ပါဘူး။ ဒါက ရှားပါးတဲ့ သတိလစ် အခြေအနေမျိုးပါ။ ကျွန်မတို့ ဆွေမျိုးတွေကို ရှာဖို့ ဒီကို လာတာပါ။ သခင်တို့ ကျေးဇူး ပြုပြီး ဝင်ခွင့် ပေးပါ"

ယွင်ရှန်းသည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ယွီကျင်းတွင် ဤသို့ စည်းမျဉ်းများ ရှိမည်ကို မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

"အစ်မလေး ကျွန်မတို့ လိုက်လျောလို့ မရတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ အပေါ်က လူတွေရဲ့ အပြစ်ကို ယူရင် ကျွန်မတို့ ခေါင်းကို ပေးရလိမ့်မယ်။ ဒီလိုလုပ်ပါ။ မင်း အရင် တစ်ယောက်တည်း အတွင်းကို ဝင်ပြီး လှည်းကို မြို့ တံခါးမှာ ထားခဲ့ပါ။ မင်း မြို့ထဲမှာ ဆွေမျိုး တွေကို တွေ့ပြီဆိုရင် သူတို့ကို အနည်းဆုံး အဆင့်တစ်ခု ရှိတဲ့ ဆရာဝန်ရဲ့ လက်မှတ်ကို ယူလာပြီး မင်းရဲ့ အဖေကို လာခေါ်ခိုင်းပါ"

မြို့ အစောင့်သည် ယွင်ရှန်း၏ ငယ်ရွယ်မှုနှင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားများကို မြင်ပြီး သူမ တစ်ဦးတည်း ဆွေမျိုး တစ်ဦးကို ပြုစုနေသည်ကို သတိထားမိသောအခါ သနားစိတ် ဝင်လာပြီး ရှင်းလင်းသော လမ်းညွှန်ချက်ကို ပေးလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်း မြို့အစောင့်ကို ကျေးဇူးတင်ပြီး မြင်းလှည်းကို နေရာချကာ မဲမဲလေးကို ၎င်း၏ ဘေးတွင် လှည်းကို စောင့်ကြည့်ရန် အမိန့် ပေးလိုက်သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများကို လမ်းညွှန် မေးပြီးနောက် သူမသည် စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင် အိမ်တော်ဆီသို့ အပြေး သွားခဲ့သည်။

ယွီကျင်းသည် ကျယ်ဝန်းပြီး ယွင်ရှန်း စစ်သူကြီး အိမ်တော်သည် ပဉ္စမအဆင့်နှင့် အထက် စစ်

ဖက် အရာရှိများ၏ နေထိုင်ရာ စုစည်းဧရိယာ ဖြစ်သော ဝူနင်းလမ်းကြားတွင် တည်ရှိသည်ကို သိခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ယန်ခန်းဟိုင်က စစ်သူကြီး အိမ်တော်မှ ဖြစ်ကြောင်းသာ သိခဲ့ပြီး စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင် အိမ်တော် အကြောင်း ဘာမှ မသိခဲ့ပေ။

သူမ ငှက်ပျောဖူးရွာတွင် ရှိစဉ် နောက်ပိုင်း ရွာ၏ အစ်မကြီး ဖြစ်လာခဲ့သောကြောင့် ယွင်ရှန်း

သည် ကိုယ်ခံပညာရှင်များ အကြောင်းကို အနည်းငယ် သိခဲ့သည်။ သူတို့သည် မှော်ဆရာများကဲ့သို့ပင် အဆင့်များစွာဖြင့် ပိုင်းခြားထားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ငှက်ပျောဖူးရွာမှ လိုင်ဟုသည် အစပြု အဆင့် ကိုယ်ခံ ပညာရှင်သာ ဖြစ်ပြီး ဟူရွှမ်ရွာမှ တင်းမောင်သည် ကိုယ်ခံပညာသခင်ဖြစ်သည်။ အစပြု အဆင့်မှ အထက်ရှိ ကိုယ်ခံ ပညာရှင်၏ အဆင့်များမှာ ကိုယ်ခံပညာရှင်၊ ဆာမူရိုင်း၊ ကိုယ်ခံပညာသခင်၊ ကိုယ်ခံပညာ ပညာရှင်၊ မားကွစ်၊ ကိုယ်ခံပညာဂိုဏ်း၊ ကိုယ်ခံပညာသူတော်စင်၊ ကိုယ်ခံပညာဧကရာဇ်၊ ကိုယ်ခံပညာနတ်ဘုရားတို့ ဖြစ်သည်။

ယန်မျိုးနွယ်သည် ကိုယ်ခံပညာ သူတော်စင် စစ်သူကြီး အိမ်တော်အဖြစ် သိခဲ့ရခြင်းမှာ သူတို့၏ ဘိုးဘေးများမှ ကိုယ်ခံပညာ သူတော်စင် နှစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခြင်းကြောင့် သာမက ယွင်ရှန်း၏ အဘိုးဖြစ်သူ ယန်ခန်းဟိုင်၏ ဖခင်သည်လည်း ကိုယ်ခံပညာသူတော်စင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခံပညာသူတော်စင်သည် မှော်ဆရာများ အကြားရှိ သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်း ဘုရင်နှင့် ညီမျှသည်။ မဟာကျိုး တစ်ခုလုံးတွင် ကိုယ်ခံပညာသူတော်စင် သုံးဦးထက် မပိုဘဲ ၎င်းတို့ အနက်တွင် စစ်သူကြီးယန်က ကိုယ်ခံပညာသူတော်စင် ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အကြာဆုံး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မဟာကျိုးမှ လူများအတွက် စစ်သူကြီးကိုယ်ခံပညာရှင်သည် တိုင်တောင်နှင့် မြောက်ကြယ်ကဲ့သို့ ခိုင်မာသော တည်ရှိမှု ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဤ ဒဏ္ဍာရီလာအဘိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း စစ်သူကြီးကိုယ်ခံပညာရှင် အိမ်တော် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရုံဖြင့် ပြင်းထန်ပြီး ပြင်းပြသော အရောင်အဝါကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

စစ်သူကြီးကိုယ်ခံပညာရှင် အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် အနီရောင်သံဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကျောက်ခြင်္သေ့ရုပ်များသည် နှစ်ဖက်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်နေသည်။ သွေးနီရောင် သုတ်ထားသော ကြေးနီ တံခါးများကို ဓားကိုင်ထားသော အိမ်အစေခံ နှစ်ဦးက စောင့်နေသည်။ သူတို့သည် အိမ် အစေခံများသာ ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ခံပညာသခင်များ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကိုယ်ခံပညာသခင်ကို တံခါးစောင့်အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းက စစ်သူကြီးအိမ်တော်တွင်သာ တွေ့နိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

အခြား မြို့များတွင် ကိုယ်ခံပညာသခင်သည် ကိုယ်ခံပညာခန်းမတွင် လွတ်လပ်စွာ နည်းပြ အဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။

ယွင်ရှန်း ချဉ်းကပ်နေစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော ကောင်လေးတစ်ဦးသည် ကြောက်မက်ဖွယ် သွေးခြေသည်းဝံပုလွေအချို့နှင့်အတူ စစ်သူကြီး အိမ်တော်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

မဟာကျိုးသည် စစ်ပညာ ထွန်းကားမှုကို လေးစားသည်။ ပဉ္စမ အဆင့်အရာရှိများ သို့မဟုတ် ထို့ထက်ပိုသော အိမ်ရာများတွင် အစောင့်များရှိခြင်းအပြင် အချို့ဩဇာရှိသော အရာရှိများ၏ သားများပင် မိသားစု၏ မျိုးဆက်ကိုယ်ခံပညာလေ့ကျင့်မှုအတွက် သာမက နှစ်စဉ် နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦး အမဲလိုက်ရာတွင် အဆိုပါ သားရဲများကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် ရက်စက်သော နတ်ဆိုးသားရဲအမျိုးမျိုးကို မွေးမြူရန် သီးသန့် နတ်ဆိုးသားရဲခြံကိုပင် ထားရှိကြသည်။

ယွီကျင်းတွင် မေလ နှောင်းပိုင်းသည် နွေရာသီ၏ အစောပိုင်း အပူအငွေ့များ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထွက်လာသော ကောင်လေးသည် ယွင်ရှန်းထက် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ် ပို ကြီးသည်။ သူ၏ မျက်နှာ ဖွဲ့စည်းပုံသည် သာယာပြီး ကိုယ်ဟန် သွက်လက်သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။

"သခင်လေး မင်္ဂလာပါ။ နတ်ဆိုးသားရဲတွေကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားတာလဲ"

အစောင့်အချို့က လေးစားစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။

ထွက်ပေါ်လာသော ကောင်လေးသည် ယန်ချန်ယွဲ့၏ ပထမ ခင်ပွန်း၏သား တန်ယုဖြစ်ပြီး စစ်သူကြီး အိမ်တော်တွင် မုဆိုးမ အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည်။ ယန်ချန်ယွဲ့၏ ခင်ပွန်းသည် မူလက ယန်ပါဟဲ၏ ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ခံ ဖြစ်ပြီး နယ်စပ် ပဋိပက္ခတစ်ခုတွင် ဝမ်းနည်းဖွယ် သေဆုံးခဲ့သည်။

ယန်ချန်ယွဲ့သည် စိတ်နေခက်ထန်သူ အဖြစ် သိကြပြီး ယောက္ခမနှင့်အဆင်မပြေသောကြောင့် သူမ၏သား တန်ယုကို စစ်သူကြီး အိမ်တော်သို့ ပြန် ခေါ်လာခဲ့သည်။

ယန်ပါဟဲတွင် မြေးယောက်ျားလေး မရှိပေ။ တန်ယုသည် အလွန် လိမ္မာပြီး အသက် ငယ်သော်လည်း ကိုယ်ခံပညာရှင် စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ယန်ခန်းဟိုင်၏ အလွန်ချစ်ခင်မှုကို ခံရသည်။

"သွေးခြေသည်းဝံပုလွေ သားငယ်နှစ်ကောင်ကို အခု ပဲ ဝယ်လာတာပါ။ သူတို့ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေပုံရလို့ အပြင်ကို လမ်းလျှောက် ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ"

တန်ယု ပြောလိုက်ပြီး ဝံပုလွေ သားငယ်များကို ဦးဆောင်၍ ထွက်သွားသည်။

သူ မသိလိုက်သည်မှာ မကြာသေးမီက အိမ်တော်က ဝယ်ယူခဲ့သော ဤသားငယ်များသည် သူတို့၏ ရိုင်းစိုင်းသော ဗီဇများ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူတို့ တံခါးမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ဝင်ပေါက်မှ မဝေးသော ယွင်ရှန်းကို မြင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မေးရိုးများ ကျယ်စွာ ပွင့်သွားပြီး ယွင်ရှန်းဆီသို့ ခုန် အုပ်လိုက်ကြသည်။