အခန်း (၆၈)

ငယ်စဉ် ကလေးဘဝကတည်းက စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံ ပညာရှင် အိမ်တော်တွင် ကြီးပြင်းလာသော တန်ယုသည် အလွန် အာဏာ အနိုင်ကျင့်တတ်သော စိတ်နေစိတ်ထားရှိသည်။ သွေးခြေသည်း ဝံပုလွေနှစ်ကောင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူလည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ဝံပုလွေ သားငယ်များ၏ ပစ်မှတ်သည် သူတောင်းစားကဲ့သို့ ဖုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တန်ယုသည် ၎င်းတို့ကို ရပ်တန့်ရန် ဝေးစွ တကယ်ပင် လက်ခုပ် တီး၍ အားပေးလိုက်သည်။

"ဝံပုလွေ သွား…ဝံပုလွေ….သူမကို သတ်လိုက်"

နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ခွေးသူတောင်းစားလေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမကို သတ်ခြင်းသည် ကောက်ရိုး ဖျာတစ်ချပ်နှင့် စက္ကူငွေအချို့၏ တန်ဖိုးထက် ပိုမည် မဟုတ်ပေ။

သွေးခြေသည်း ဝံပုလွေသည် အပူပိုင်း သစ်တောဇာတိ နတ်ဆိုးသားရဲဖြစ်ပြီး မွေးရာပါ တတိယအဆင့် သတ္တဝါဖြစ်သည်။ သားငယ်များပင် အံ့မခန်း သေစေနိုင်သော ခြေသည်းနှင့် သွားများရှိပြီး သာမန်လူများ တိုက်ခိုက်ခံရပါက အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိပေ။

ဆင့်ခေါ်သူမဟုတ်သူများအတွက် နတ်ဆိုးသားရဲနှင့် နီးကပ်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ သားပေါက်အရွယ်မှ မွေးမြူခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်သောအခါ နတ်ဆိုးသားရဲသည် ကြီးပြင်းလာသောအခါ တိုက်ပွဲဝင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် ဖြစ်လာသည်။

တိုက်ပွဲဝင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များသည် ဆင့်ခေါ်သူများ၏ စစ်ပွဲဝင်သားရဲများနှင့် အတော်လေး ကွာခြားသည်။ တိုက်ပွဲဝင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် အများစုသည် ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်သို့ တိုးမြှင့်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ယွီကျင်းရှိ မင်းမျိုးမင်းနွယ် မိသားစု များစွာသည် သူတို့၏ သားသမီးများနှင့် မြေးများ၏ လုံခြုံရေး အတွက် နတ်ဆိုးသားရဲ သားငယ်များကို ဝယ်ယူရန် နှစ်သက်ကြသည်။

ယွီကျင်းတွင် ဖက်ရှင်နှင့် ဂုဏ်အဆင့်အတန်း နှစ်မျိုးလုံးကို ပုံဆောင်သော တိုက်ပွဲဝင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်များ မွေးမြူသည့် လမ်းကြောင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

တန်ယု၏ သွေး ခြေသည်း ဝံပုလွေနှစ်ကောင်ကို သူမ၏ မိခင် ယန်ချန်ယွဲ့က သူ မကြာသေးမီက ကိုယ်ခံ ပညာ သခင်၏ အကဲဖြတ်မှုကို အောင်မြင်ပြီးနောက် ဝယ်ယူပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေ နှစ်ကောင်သည် အနီရောင် အမွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မီးလျှံ ဂွမ်းလုံးများကဲ့သို့ မြင်ရသည်။ တော်တော်လေး ချစ်စဖွယ် ကောင်းပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် တန်ယု နေ့စဉ် သူတို့ကို အလွန် ဂရုစိုက်သည်။

တန်ယု၏ မျက်လုံးများတွင် ဝူနင်း လမ်းကြားတွင် အမှိုက်ကဲ့သို့သော ခွေး သူတောင်းစား လေး တစ်ဦး ပေါ်လာခြင်းက နေရာကို ညစ်ညမ်းစေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

အစောင့်အချို့က ဒါကို မြင်ပြီး အလျင်အမြန် ဝင်ရောက် ဖြေရှင်းဖို့ လုပ်ကြပေမယ့် သခင်လေးက "အပေါ်ကို မတက်နဲ့ ဒါက ဝံပုလွေ အတွက် သရေစာပါ။ သူမကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ သူ ဘယ်သူမဆို စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်အိမ်တော်ကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားရမယ်" ဟုခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင်သည် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာသည့်အတွက် အိမ်တော်ကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲခြင်း မပြုတော့ပေ။ လူငယ်စစ်သူကြီး မသန်စွမ်း ဖြစ်သွားသည့်အချိန်မှစ၍ သူသည် ယိုယွင်းပြီး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်တော်၏ ကိစ္စအားလုံးသည် မသိမသာအားဖြင့် အကြီးဆုံးသမီး ယန်ချန်ယွဲ့၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အစောင့်များသည် တိုက်ပွဲဝင် အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်က လူကို ထိခိုက်စေခြင်းမှာ မှားယွင်းသည်ကို သိရှိကြသော်လည်း သူတို့သည် စစ်သူကြီး ကိုယ်ခံပညာရှင် အိမ်တော်မှ အထုတ်ခံရပြီး သူတို့၏ ထမင်းပန်းကန်ကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာခြင်း မရှိဘဲ နေခဲ့ကြသည်။

ဤရုတ်တရက် ကံဆိုးမှုကို ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ ယွင်ရှန်းသည် မည်သို့ ရှေ့သို့ တက်၍ မေးမြန်းရမည်ကို စဉ်းစားနေစဥ် ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်ခွံသည် စူးစူးဝါးဝါး လှုပ်ရှားခြင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေ နှစ်ကောင်သည် သူမဆီသို့ တည့်တည့် ခုန်အုပ်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မဝေးသော နေရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကောင်လေးက ကျယ်လောင်စွာ အားပေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အေးစက်မှုတစ်ခုသည် ယွင်ရှန်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားခဲ့ပြီး သူမသည် ဤကလေးက စစ်သူကြီး အိမ်တော်၏ သခင်လေး ဖြစ်ရမည်ကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော်လည်း ဤမျှယုတ်မာခြင်းက မည်ကဲ့သို့သော ဖိနှိပ်တတ်သည့် စစ်သူကြီး အိမ်တော် ဖြစ်နေတာလဲ။

တတိယအဆင့် ဝံပုလွေသားငယ် နှစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများသည် လောဘဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ လူသားအသား၏ လတ်ဆတ်မှုကို အရသာ ခံစားနေရသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော်လည်း သူတို့သည် သဋတို့၏ ပါးစပ်ထဲမှ နူးညံ့သောအသားကို မြည်းစမ်းရန် ပြုလုပ်နေစဥ် သူတို့ရှေ့မှ သေးငယ်သော ပုံသဏ္ဌာန်က ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ခြေချော်သွားပြီး ဝံပုလွေသားငယ် နှစ်ကောင်ကို ရှောင်တိမ်းကာ အရိုးအပ်ကို အလျင်အမြန် ထုတ်၍ ဝံပုလွေသားငယ်များ၏ ခါးကို ရိုက်လိုက်သည်။

ဝံပုလွေသားငယ် နှစ်ကောင်သည် အူသံပေးပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာ မြင်တွေ့ရခြင်း မရှိသော်လည်း အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ပါက ၎င်းတို့၏ ကျောရိုးပေါ်တွင် အပ်ပေါက်တစ်ခုကို တွေ့ရလိမ့်မည်ပင်။

ဝံပုလွေများတွင် ကြေးနီခေါင်း၊ သံအမြီးနှင့် တို့ဖူးခါး ရှိသည်ဟူသော စကားအသုံးအနှုန်း ရှိသည်။ ယွင်ရှန်းသည် အရိုးအပ် နှစ်ချောင်းကို ဝံပုလွေများ၏ ခါးထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဒုတိယ ချီသွေးကြောကို ဖွင့်ထားပြီး သူမ၏ လက်ရှိ ခြင်ဆီ ကျောက်စိမ်း နည်းပညာ၏ စွမ်းအားက သူမအား လွတ်လပ်စွာ ထုတ်၍ ပြန်သိမ်းနိုင်စေသည်။ မမြင်ရသော မှောင်မိုက်အပ်များက သေစေနိုင်သည်။ သူမသည် တတိယအဆင့် ဝံပုလွေသားငယ် နှစ်ကောင်ကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း အခြားသူများအတွက်မူ သူမသည် ခြေချော်ပြီး ရှောင်တိမ်းလိုက်ပုံရပြီး ဝံပုလွေနှစ်ကောင်သည် ရုတ်တရက် လဲကျ၍ သေဆုံးသွားသကဲ့သို့ပင်။

စစ်သူကြီး အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် တန်ယု၏ လက်ခုပ်တီးဟန်သည် ကျောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ အစောင့်များလည်း အံ့အားသင့်နေကြသည်။

အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရာ ဝံပုလွေ သားငယ် နှစ်ကောင်က အသက်ရှူရပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ခွေးသူတောင်းစားမလေး မင်း ငါတို့ ဝံပုလွေတွေကို သတ်လိုက်တာ"

ဒေါသ ထွက်ပြီး ရှက်ရွံ့နေသော တန်ယုသည် သူတို့ စစ်သူကြီး အိမ်တော်၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရှိနေသည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခွေးသူတောင်းစားမလေး ရှေ့သို့ ခုန်ချလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ပြင်းထန်သော အလင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အဓိပ္ပာယ် မရှိလိုက်တာ။ မင်းရဲ့ ဝံပုလွေက ငါ့ကို အရင် တိုက်ခိုက်တာ။ ငါ သူတို့ကို သတ်တာ မင်းရဲ့ ဘယ်မျက်လုံးက မြင်လဲ"

ယွင်ရှန်းသည် တန်ယုကို တိုက်ရိုက် ကြည့်ဖို့ပင် အရေးမစိုက်ပေ။ သူသည် ဒုတိယ ကြည့်ရန်ပင် မထိုက်တန်သော အရေးမပါသည့် ရွှံ့ တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

"မင်း ဖြစ်နေတာပဲ။ မင်း ယုတ်မာတဲ့ ခွေးသူတောင်းစားကောင်မ ငါ့ ဝံပုလွေတွေရဲ့ တန်ဖိုး ဘယ်လောက် ရှိလဲ မင်း သိလား။ ဝံပုလွေ တစ်ကောင်ကို ရွှေဒင်္ဂါး ဆယ်ပြား၊ မင်းရဲ့ သနားစရာ ကောင်းတဲ့ ဘဝက တစ်ပြားတောင် တန်ဖိုး မရှိဘူး"

တန်ယုသည် ယွင်ရှန်း ငယ်သော်လည်း သူတို့၏ ရင်ဆိုင်မှုတွင် လက်မ မလျှော့သည်ကို မြင်သောအခါ ပိုမို ဒေါသ ထွက်လာသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ညစ်ပတ်သော သူတောင်းစား တစ်ဦးက ဘာမှ တန်ဖိုး မရှိပေ။

"သနားစရာ ဘဝလား။ မင်း ငါ့ အသက်ကို မဝယ်နိုင်ဘူး"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဆရာတံဆိပ်ကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ အဝတ်အစား ရှေ့တွင် တပ်လိုက်သည်။

မှော်ဆရာ တံဆိပ်ကို မြင်သောအခါ စစ်သူကြီး အိမ်တော်မှ အစောင့်များသည် သခင်လေးကို ချက်ချင်း မဆူပူဖို့ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။ လူငယ်ဘိုးဘေးလေးသည် ဒီ တစ်ကြိမ် တကယ်ပဲ ဒုက္ခ ပေးလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း မဟာကျိုးမြို့သည် အရည်အချင်း ကျဆင်းနေသည်။

အထူးသဖြင့် မှော်ဆရာများသည် မဟာကျိုးမြို့တွင် အတော်လေး ရှားပါးသည်။ နိုင်ငံခြားမှ မှော်ဆရာများနှင့် အပြင် ဒေသများမှ သူများကို ဆွဲဆောင်ရန် ဧကရာဇ် ကျိုးသည် မှော်ပညာ အကယ်ဒမီကို တည်ထောင်ခဲ့ရုံ သာမက မြို့ထဲတွင် မှတ်ပုံတင်ထားသော မှော်ဆရာများနှင့် ဆင့်ခေါ်သူများအတွက် ကာကွယ်မှု ပေးသည့် ဥပဒေကိုလည်း ပြဋ္ဌာန်းခဲ့သည်။ သူတို့ကို တိုက်ခိုက်သူများသည် ရွှေဒင်္ဂါးငါးဆယ် ဒဏ်ရိုက်ခံရပြီး ကြာပွတ်အချက်သုံးဆယ် ရိုက်ခံရသည်။

အခြားသူက ခွေးသူတောင်းစားမလေး တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် နောက်ထပ် ရိုက်နှက်ခြင်း တစ်ခု သာ ဖြစ်ပြီး ငွေ အနည်းငယ်ဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့မည်ပင်။

သို့သော် အခြား သူသည် မှော်ဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ဤသို့သော ငယ်ရွယ်သော မှော်ဆရာက မဟာကျိုးမြို့တွင် ရှားပါးသော မြင်ကွင်း ဖြစ်သည်။

မှော်ဘုရားကျောင်းက ဒီ ကိစ္စကို လိုက်လံ စစ်ဆေးမယ်ဆိုရင် အဘိုးစစ်သူကြီး ဒေါသထွက်လိမ့်မည်။

ယွင်ရှန်း၏ မှော်ဆရာတံဆိပ်သည် အစစ် ဖြစ်ပြီး အတု ဖြစ်ပုံ မရပေ။

အိမ်တော် အစောင့်များသည် အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို ချိန်ဆကြသည်။ အထူးသဖြင့် ကြာပွတ် ရိုက်ခြင်းကို ဖော်ပြသောအခါ တန်ယု၏ မျက်နှာပင် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူသည် ငယ်သော်လည်း စစ်ဖက် မိသားစု၏ မျိုးဆက် ဖြစ်သောကြောင့် ဥပဒေများနှင့် စစ်ရေး စည်းမျဉ်းများကို အလွန် ကောင်းစွာ နားလည်သည်။

အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူမက မှော်ဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။

ဒီ မှော်ဆရာတွေဟာ သူတို့ရဲ့ တံဆိပ်တွေကို ရင်ဘတ်မှာ အမြဲ ဝတ်ဆင်ပြီး ဒေါင်းငှက်တွေလို မြို့ကို လှည့်လည် နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တန်ယု သူ့ ရင်ထဲမှာ ခါးသီးစွာ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ နောက်ထပ် အတွေး တစ်ခု ရလိုက်သည်။

ကြောက်စရာ ဘာရှိလဲ။

နောက်ဆုံးတွင် ငွေဖြင့် ဖြေရှင်းလိုက်ရုံ သာ။ တန်ယုသည် သူ ဆောင်ထားသော ပိုက်ဆံအိတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ငွေ ထုတ်တော့မည့် အချိန်တွင်….

သူ့ မျက်စိရှေ့တွင် အရာအားလုံး မှောင်သွားသည်။

ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း ဖျန်း…

မီးရှူးမီးပန်း တစ်ချောင်း ထွက်လာသကဲ့သို့ ယွင်ရှန်းသည် သုံးချက် ဆက်တိုက် ပါး ရိုက်လိုက်သည်။

တန်ယု၏ တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းသော မျက်နှာသည် ယခု ပူဖောင်းကဲ့သို့ ဖောင်းကားပြီး နီရဲနေသည်။ ပါးရိုက်ခြင်းကြောင့် ရောင်ရမ်းနေသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် လုံးဝ ကြောင်သွားခဲ့သည်။

သူ့ အမေပင် သူ့ကို ဒီလို တစ်ခါမျှ မရိုက်ဖူးပေ။

ယွင်ရှန်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူမ ပြီးသွားမှ တန်ယုသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး အစောင့်များလည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကြောင်သွားခဲ့ကြသည်။

"မင်း ယုတ်မာတဲ့ ကောင်အ မင်း ငါ့ကို ရိုက်ရဲတာလား။ ငါ မင်းကို သတ်မယ်"

တန်ယုသည် သူ၏ ခါးမှ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ယွင်ရှန်းဆီသို့ ခုန် အုပ်လိုက်သည်။

"ယုတ်မာတဲ့ ကောင်မလား။ မင်း ဘယ်သူ့ကို ယုတ်မာတဲ့ ကောင်မလို့ ခေါ်နေတာလဲ။ ငါ့ နာမည်က ယွင်ရှန်းပါ။ ငါ့မှာ နာမည် အပြည့်အစုံ ရှိတယ်။ ငါ ယန်ခန်းဟိုင်ရဲ့ သမီးပဲ။ ငါ့ကို ယုတ်မာတဲ့ ကောင်မလို့ ခေါ်တာက မင်း မင်းရဲ့ ဘိုးဘေး ဆယ့်ရှစ် မျိုးဆက် အပါအဝင် စစ်သူကြီး အိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို စော်ကားနေတာ"

ယွင်ရှန်းသည် မာန ကြီးစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မိုယွီကဲ့သို့သော မျက်လုံးများသည် ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းသော မှောင်မိုက်သည့် အရောင်အဝါဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ထို အချိန်တွင် ယဉ်ကျေးစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးသည် သန်မာသော ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အစေခံမ နှစ်ဦးနှင့်အတူ လျှောက် ထွက်လာပြီး ယန်ရှန်တန်ယုကို ဆုံးမနေသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွင်ရှန်း၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ယဉ်ကျေးစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာ အမူအရာက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဘေးရှိ အစေခံမများ၏ မျက်နှာများသည်လည်း အံ့အားသင့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။