ဇာစ်မြစ်

"အကြီးအကဲ... ဒီအဆိပ်ငွေ့ နည်းနည်း ပါးသွားသလိုပဲ"

သူတို့ လျှောက်လှမ်းနေစဉ် မုန်စစ်ဖေက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ မျက်နှာဖုံးစွပ် ကျွမ်းကျင်သူကို မေးလိုက်သည်။

"စူး... အဲ... အစီအရင် သခင်ကြီးက အစီအရင်ရဲ့ ဗဟိုချက်ကို အခုလေးတင် နေရာ ရွှေ့လိုက်ပေမယ့် ဗဟိုချက် တစ်ခု ပျက်စီးသွားပြီ ဆိုတဲ့ အချက်က ပြန်ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။ အစီအရင်ကြီးရဲ့ စွမ်းအားက သဘာဝကျကျ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားလိမ့်မယ်"

စူး….. အလွန် ထက်မြက်သော နား ရှိသည့် မုန်စစ်ဖေ၏ နားများ တွန့်သွားသည်။ သူမ အခုလေးတင် ကြီးမားသော လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အစီအရင် သခင်ကြီးကို သိတယ်။ သူတို့က ညှိနှိုင်းမရတဲ့ ရန်သူတွေ ဖြစ်နိုင်မလား။

ညှိနှိုင်းမရတဲ့ ရန်သူတွေ ဆိုတဲ့ ဆက်ဆံရေးကလွဲလို့ မုန်စစ်ဖေက ဒီအကြီးအကဲက ရှန့်တိုင်းပြည်ကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လူတွေကို ဒီလောက် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကူညီ ကိုင်တွယ်ပေးရတဲ့ တခြား အကြောင်းပြချက်ကို မစဉ်းစားနိုင်တော့ပေ။

ရှေ့သို့ ခဏတာ ဆက်လျှောက်သွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ ငါးဖမ်းရွာ တစ်ရွာသို့ ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လွင့်မျောနေသော ငါးဖမ်း ပိုက်များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်က ၎င်းတို့၏ ပိုင်ရှင်များ သေချာပေါက် သဘာဝမကျသော သေဆုံးမှုဖြင့် သေဆုံးသွားလောက်ပြီဟု တွေးလိုက်သည်။

"အဟင့် အဟင့်... ငါ့မိန်းမ... ဒါအားလုံး ငါ့အမှားပါ အားလုံး ငါ့ အမှားပါ..."

ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချနေစဉ်မှာပင် မလှမ်းမကမ်းမှ ရှိုက်ငိုသံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ မုန်စစ်ဖေကို ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး ငိုသံ လာရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားသည်။

သစ်သား တဲတစ်လုံးသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန်က ငိုကြွေးနေသော လူကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့လိုက်သည်။ ဒါဆို ငါ နောက်ထပ် သရဲ တစ်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ရပြန်ပြီ။

ထောင့်တစ်နေရာတွင် ဖောက်ထွင်း မြင်နိုင်သော လူငယ် တစ်ဦးက ပုပ်ပွနေသော အလောင်း တစ်လောင်း ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရင်း ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးနေသည်။ သူ၏ ယခင် သရဲများ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်း အတွေ့အကြုံအရ ကျန်းပေရန်က ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် သတင်းစကား တစ်ခု ပေးပို့လိုက်သည်။

"လူငယ် မင်း ဘာလို့ ဒီလောက် ဝမ်းနည်းတကြီး ငိုကြွေးနေရတာလဲ"

သရဲက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လန့်သွားပြီး သုံးပေခန့် လေထဲသို့ ခုန်တက်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ပို၍ပင် ဖောက်ထွင်း မြင်သာသွားပုံရသည်။ လေထဲတွင် လူငယ်က ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ရင်း တုန်ယင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ခင်... ခင်ဗျားက လူလား"

"ဟုတ်တယ် ငါက လူပဲ" ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။

"လူတိုင်း သေကုန်ကြပြီ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျား ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ"

"ငါ လျှောက်လာတာ"

"လျှောက်... လျှောက်လာတာ"

လူငယ်က တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားသော်လည်း သူ၏ စိတ်ခံစားမှုများက အများကြီး ငြိမ်သက်သွားပုံရသည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် လွင့်မျော ကျဆင်းလာပြီး လူငယ်က ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မေးပါရစေ... ကျွန်တော် သေသွားပြီလား"

"ဟုတ်တယ် အရမ်း သေသေချာချာ သေသွားပြီ။ မင်း သရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ" ကျန်းပေရန်က သေချာစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"..."

တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူငယ်က သူ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ တစ်ဖန် ငိုကြွေးမနေဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ဘာသာသူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေသည်။ "ငါ့ရဲ့မိန်းမ မင်းကို သတ်ခဲ့တာ ငါပဲ ဒါ အားလုံး ငါ့ အမှားပဲ ရှိုက်..."

"လူငယ် ငိုဖို့ ဒီလောက် အလျင် မလိုပါနဲ့။ ဒီမှာ အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာကို မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ မပြောပြတာလဲ"

"မရှိတော့ဘူး... အားလုံး မရှိတော့ဘူး" လူငယ်က သူ၏ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခါယမ်းသည်။

"ဒါဆို မင်း လက်စားချေချင်လား"

"လက်စားချေ" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသောအခါ လူငယ်၏ ခေါင်းက ဆတ်ခနဲ မော့လာသည်။

"ကျွန်တော် ချေချင်တယ်။ ကျွန်တော် လက်စားချေချင်တယ်"

"ဒါဆို ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြ ပြီးတော့ ငါ မင်းအတွက် လက်စား ချေပေးမယ်"

လူငယ်က ဒီလို ကြားတော့ တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောပြနိုင်တယ် ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်မှာ အခြေအနေ တစ်ခု ရှိတယ်"

"ပြော"

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့် ဇနီးကို မြှုပ်နှံပေးနိုင်မလား"

ကျန်းပေရန်က မြေပြင်ပေါ်မှ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒါ သူမလား"

"ဟုတ်ပါတယ်..."

လူငယ်က အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်သည်။

"ပြဿနာ မရှိဘူး"

စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသော မုန်စစ်ဖေကို ကြည့်ပြီး ခေါ်လိုက်သည်။

"ဒီကို လာပြီး ဒီအလောင်းကို မြှုပ်လိုက်။ တွင်းကို နည်းနည်း နက်နက် တူး"

"ဟင်"

မုန်စစ်ဖေက သူမကိုယ်သူမ လက်ညှိုးထိုးရင်း သူမ၏ မျက်နှာက လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနေသော ပုံ ဖြစ်နေသည်။

"မင်း ဘာရပ်နေတာလဲ။ အလုပ် စလုပ်တော့"

ကျန်းပေရန်က သူ၏ မျက်လုံးများဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။

"ဒါ..."

မုန်စစ်ဖေ နက်နက်နဲနဲ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်ပြီး တွင်း တစ်တွင်း တူးရန် ထွက်သွားသည်။ မုန်စစ်ဖေ တွင်း တူးနေစဉ် ကျန်းပေရန်က လူငယ်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အခု ပြောလို့ ရပြီလား"

လူငယ်က တွင်း တူးနေသော မုန်စစ်ဖေကို ပထမဦးစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမှတ်တရများ ပြန်လည် သတိရသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ငါတို့ ငါးဖမ်းဖို့ ပင်လယ် ထွက်သွားတုန်းက ပင်လယ် မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ သေလုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ငါ တွေ့လိုက်တယ် ဒါကြောင့် ငါ လူတိုင်းကို သူ့ကို ကယ်တင်ပြီး လှေပေါ် ခေါ်တင်ဖို့ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ဖို့ ခေါ်လိုက်တယ်"

ဒီအချက်တွင် လူငယ်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။

"ငါတို့ သူ့ကို ရွာကို ပြန်ခေါ်လာပြီး သူ့ကို ကုသဖို့ သမားတော် တစ်ယောက် ရှာပေးခဲ့တယ်။ နှစ်ရက် ကြာတော့ အဲ့ဒီလူ နိုးလာတယ်။ သူက ငါတို့ အားလုံးကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ကျေးဇူးတင်ခဲ့ပြီး သူက လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခုကြောင့် သင်္ဘော မှောက်သွားတဲ့ ကုန်သည် တစ်ယောက်လို့ ငါတို့ကို ပြောပြတယ်။ ငါတို့သာ မရှိခဲ့ရင် သူ သေချာပေါက် ငါးတွေရဲ့ အစာ ဖြစ်သွားမှာတဲ့"

လူငယ်ကို ဝင် မနှောင့်ယှက်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ကျန်းပေရန်က တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသည်။ ဒါက အရာအားလုံး၏ ဇာစ်မြစ် ဖြစ်နိုင်ဖွယ် ရှိသည်ဟု ပို၍ ပို၍ ခံစားမိလာသည်။

"ငါတို့ရဲ့ ကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ အဲ့ဒီ ကုန်သည်က ရွာမှာ နေခဲ့တယ်။ သူက အရမ်း အရည်အချင်း ရှိတယ် ဆေးပညာမှာ ကျွမ်းကျင်ရုံတင် မကဘူး လက်သမား ပညာမှာလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်။ သူ ရွာကို အများကြီး ကူညီခဲ့တယ်။ နောက်ပိုင်း ရွာက ငါးတွေ သွားရောင်းတဲ့အခါ သူက ငါတို့ကို သုံးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း ပိုရအောင်တောင် ကူညီ ရောင်းချပေးခဲ့တယ် ရွာတစ်ရွာလုံးကို သီးနှံ ပေါများတဲ့ နှစ်တစ်နှစ် ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ရွာက ဒီအပြင်လူကို လုံးဝ လက်ခံလိုက်တယ်။ လူတိုင်းက သူ့ကို အိမ်တစ်လုံး ဆောက်ဖို့တောင် ကူညီပေးခဲ့ကြတယ် ဒါပေမယ့် ဒါက အိပ်မက်ဆိုးရဲ့ အစ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ..."

လူငယ် စကားပြောနေစဉ် သူ၏ လက်များက သူ၏ ဆံပင်ကို ဆက်တိုက် ဆုပ်ကိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာက အလွန်အမင်း နာကျင်မှုဖြင့် ရှုံ့မဲ့နေသည်။ သူ့ကို အလျင်မလိုစေဘဲ ကျန်းပေရန်က လူငယ်၏ စိတ်ခံစားမှုများကို အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားစေရန် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် လူငယ်က နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မုန်စစ်ဖေက တွင်းတူးပြီး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ဇနီး၏ အလောင်းကို သယ်ယူရန် ပြင်ဆင်ရင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းပေရန်က မုန်စစ်ဖေကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူမကို သေသေချာချာ မြှုပ်နှံလိုက်။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကိုတော့ ငါ မင်းကို နောက်မှ ရှင်းပြမယ်"

ကျန်းပေရန်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် လုံးဝ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသော မုန်စစ်ဖေ အနည်းငယ် နေသာထိုင်သာ ရှိသွားသည်။ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ပုပ်ပွနေသော အလောင်းကို အတွင်းအားဖြင့် ပတ်ရုံလိုက်ကာ သူမ တူးခဲ့သော တွင်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ ဇနီးကို သယ်ဆောင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ လူငယ်ကလည်း တွင်းကြီး၏ ဘေးသို့ မုန်စစ်ဖေ နောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်ပါသွားသည်။

"ငါ့ဇနီး ကောင်းကောင်း အိပ်စက်ပါတော့။ မင်းကို ဘယ် ပိုးကောင်တွေမှ နှိပ်စက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

အလောင်းကို သူမ၏ အတွင်းအားဖြင့် တွင်းထဲသို့ ညင်သာစွာ ချလိုက်ပြီး မုန်စစ်ဖေက ပထမဦးစွာ ကျန်းပေရန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အတည်ပြု ခေါင်းညိတ်မှု ရရှိပြီးမှသာ သူမ တွင်းကို မြေကြီးများဖြင့် ပြန်ဖို့ စတင်လိုက်သည်။ တွင်းထဲသို့ မြေကြီးများ တစ်စွန်းစီ ဖို့နေသည်ကို ကြည့်ရင်း လူငယ်က ဖြည်းညင်းစွာ ဒူးထောက်လိုက်ပြီး မျက်ရည် မပါဘဲ ကြီးမားသော ငိုကြွေးမှုတစ်ခုကို စတင်လိုက်သည်။ လူငယ်၏ ပုံရိပ် အနည်းငယ် ပို၍ ဖောက်ထွင်း မြင်သာလာမှသာ သူ နောက်ဆုံးတွင် တုန်ယင်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထပ်မံ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်း အချိန် နည်းနည်း ပို လိုသေးလား" ကျန်းပေရန်က လူငယ်ထံ လျှောက်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။

"မလိုတော့ပါဘူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စကားပြောပြီးနောက် လူငယ်က ကျန်းပေရန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ မုန်စစ်ဖေကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် လူငယ်က ဆက်လက် ပြန်လည် သတိရရင်း ပြောသည်။

"အဲ့ဒီ ကုန်သည်က ငါတို့ ရွာရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် တရားဝင် ဖြစ်လာကတည်းက ရွာသားတွေရဲ့ ဘဝက တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ ပို ကောင်းလာခဲ့တယ်။ ငါတို့ ဆာလောင်မှု မကြုံရတော့ရုံတင် မကဘူး ဆောင်းရာသီအတွက် အစားအစာတွေတောင် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် လူတိုင်း ပျော်ရွှင်မှုထဲ နစ်မျောနေတုန်းမှာပဲ အဒေါ်လျောင် ရုတ်တရက် နေမကောင်း ဖြစ်လာတယ်။ သူ အရမ်း နေမကောင်း ဖြစ်တယ် သူ့ ခန္ဓာကိုယ်က အေးလိုက် ပူလိုက် ဖြစ်နေတယ်။ မြို့ပေါ်က သမားတော်ကို ခေါ်တာတောင် အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူး"

"နောက်ဆုံးမှာ အဲ့ဒီ ကုန်သည်က အဒေါ်လျောင်ကို သူ့ရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင် လျှို့ဝှက် ချက်နည်းနဲ့ ကယ်တင်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ကယ်တင် ခံရပြီးနောက် အဒေါ်လျောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရင်ကထက်တောင် ပို ကောင်းမွန်လာခဲ့တယ် သူ့ရဲ့ ခြေထောက် ပြဿနာတွေတောင် ပျောက်ကွယ်သွားတယ်"

"အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး ကုန်သည်အပေါ် လူတိုင်းရဲ့ လေးစား ကြည်ညိုမှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတယ်။ သူတို့ ကိစ္စ အကြီးအသေး အားလုံးမှာ သူ့ကို တိုင်ပင်ကြတယ်။ တဖြည်းဖြည်း... လူတိုင်း ပြောင်းလဲသွားကြတယ်။ ငါတို့ ငါးဖမ်း မသွားကြတော့ဘူး။ အဲဒီအစား ငါတို့ ကုန်သည်ရဲ့ တဲငယ်လေး ရှေ့မှာ နေ့တိုင်း စုဝေးကြပြီး သုံးကြိမ် ဒူးထောက် ကိုးကြိမ် ဦးချရင်း ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်ရဲ့ ကောင်းချီးကို အော်ဟစ် တောင်းခံကြတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကုန်သည်က ငါတို့ကို ဒါက နောက်နှစ်မှာ ငါတို့ ဝဝလင်လင် စားသောက်ရပြီး ဘယ်တော့မှ နေမကောင်း မဖြစ်တော့ဘူးလို့ အာမခံတယ်လို့ ပြောလို့ပဲ"

"ဒါက ဆောင်းရာသီအထိ ဆက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျတော့ လူတိုင်းက သူတို့ သိုလှောင်ထားတဲ့ ကောက်နှံတွေကို စားသုံးပြီးနေကြပြီ။ ဆာလောင် မွတ်သိပ်နေတော့ သူတို့ ကုန်သည်ရဲ့ တဲ ပတ်လည်မှာ ဆက်လက် စုဝေး ဆုတောင်းရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ် ပြီးတော့ သူတို့က အရင်ကထက် အများကြီး ပိုပြီး ဆည်းကပ် ကိုးကွယ်ကြတယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆုတောင်းပြီးတိုင်း ကုန်သည်က ငါတို့ကို အမှုန့်လို အရာဝတ္ထု တစ်ခု စားဖို့ ပေးလို့ပဲ။ သူက ဒါက အင်မော်တယ် ဆေးတစ်မျိုးလို့ ပြောတယ် ပြီးတော့ ဒါကို စားရင် အသက်ရှည်ပြီး ကျန်းမာစေလိမ့်မယ်တဲ့"

"ငါတို့ ဒါကို သံသယ မရှိခဲ့ဘူး။ ငါတို့ အမှုန့် အားလုံးကို စားလိုက်တယ် ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ဗိုက်တွေက တကယ် မဆာတော့ဘူးလို့ တွေ့ရှိခဲ့ရတယ် ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေတောင် တက်ကြွလာခဲ့တယ်"

"ဒီလိုနဲ့ ငါးဖမ်းခြင်း ဒါမှမဟုတ် လယ်ယာ စိုက်ပျိုးခြင်းကို လူ အနည်းငယ်ကပဲ လုပ်တော့တယ်။ ရွာသား အားလုံး နေ့တိုင်း လုပ်တာက ဆုတောင်းတာနဲ့ အမှုန့် စားတာပဲ တစ်နေ့ကျတော့ ကုန်သည်က ရုတ်တရက် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ပိုးကောင်တွေကို တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် ထုတ်ယူလာပြီး ဒါတွေက ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်ဆီက လက်ဆောင် တစ်ခုလို့ ငါတို့ကို ပြောခဲ့တယ်။ ပိုးကောင်တွေကို စားတဲ့ သူတွေကသာ အကိုးကွယ်ဆုံး ယုံကြည်သူတွေ ဖြစ်တယ်တဲ့"

"ဒီဝါကျက လူတိုင်းကို လှုံ့ဆော်လိုက်တယ်။ သူတို့အားလုံး ပိုးကောင်တွေကို စားဖို့ အလုအယက် တိုးဝှေ့ကြတယ် ငါနဲ့ ငါ့ဇနီး အပါအဝင်ပေါ့... ဒါပေမယ့် ငါတို့အပေါ် အံ့ဩဖွယ်ရာတစ်ခု သက်ရောက်လိမ့်မယ်လို့ တွေးထင်နေတုန်းမှာပဲ ဦးလေးသုံးချီက ရုတ်တရက် သွေး တစ်အိုင်ကြီး အန်ထုတ်လိုက်ပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ထူးဆန်းစွာ တွန့်လိမ်လာတယ်"

"လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြတယ် ဒါပေမယ့် ကုန်သည်က ငါတို့ကို ဒါက ဦးလေးသုံးချီက စိတ်ရင်းမှန် မရှိလို့ ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်ရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံရတာလို့ ပြောတယ်။ အပြစ်ပေး မခံရတဲ့ သူတွေကသာ နောက်ဆုံးမှာ ကောင်းကင်ကို တက်လှမ်းနိုင်ပြီး ထာဝရ ဘုန်းတန်ခိုးနဲ့ ကြွယ်ဝမှုကို ခံစားရမှာတဲ့"

"ဘယ်သူမှ ကုန်သည်ရဲ့ စကားတွေကို သံသယ မဝင်ခဲ့ဘူး။ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်တဲ့ ရွာသားတွေ အားလုံးက ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် အောင်ပွဲခံ ကခုန်ကြတယ် ဦးလေးသုံးချီရဲ့ အလောင်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြဘူး"

"ဒါပေမယ့် ဘယ်သူမှ မမျှော်လင့်ခဲ့တာက ဦးလေးသုံးချီရဲ့ သေဆုံးမှုက အစပဲ ရှိသေးတယ် ဆိုတာပဲ။ အဲ့ဒီညမှာ လူတွေ ပိုများများ ထူးဆန်းတဲ့ နည်းလမ်း မျိုးစုံနဲ့ သေဆုံးခဲ့ကြတယ်။ တစ်ယောက်က သူ ပူတယ်လို့ အော်ဟစ်ရင်း ပင်လယ်ထဲ ပြေးဝင်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။ တစ်ယောက်က သူ ရေဆာတယ်လို့ အော်ဟစ်ရင်း သူ့ပါးစပ်ထဲ ရေတွေ လောင်းထည့်ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ပြည့်လျှံပြီး သေဆုံးသွားတယ်။ တစ်ယောက်က သူ ယားယံတယ်လို့ အော်ဟစ်ရင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အသည်းအသန် ကုတ်ခြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အရေပြားကို ဆုတ်ဖြဲပြီးသည့်တိုင် မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး..."

"ငါ့ဇနီးလည်း ရူးသွားခဲ့တယ်... သူ ချမ်းတယ်လို့ အော်ဟစ်ရင်း ပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ ရေနွေးပူတွေကို သူ့ကိုယ်သူ လောင်းချနေခဲ့တယ်။ ငါ သူ့ကို တားချင်ခဲ့တယ် ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ အင်အားက ကြီးမားလာပြီး ငါ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ တွန်းပစ်လိုက်တယ်"

"နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ဇနီးက ရေနွေးပူတွေကြောင့် လောင်ကျွမ်းပြီး သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ သူ မသေခင်မှာ သူ ငါ့ကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ် ငါ ဘာလို့ သူ့ကို မကယ်တင်ခဲ့လဲလို့ မေးနေသလိုပဲ... ငါ သူမရဲ့ အလောင်းကို ပွေ့ဖက်ပြီး အချိန်အကြာကြီး ငိုကြွေးခဲ့တယ် သူ၏ ကိုယ်ထဲကနေ အနီရောင် ပိုးကောင် တစ်ကောင် တွားသွား ထွက်လာတာကို ငါ တွေ့တဲ့အထိပဲ။ ငါ ဒါကို မှတ်မိတယ်။ ဒါက ကုန်သည်က ငါတို့ကို ပေးခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်ပဲ..."

ဒီလို ကြားတော့ ကျန်းပေရန် သိလိုက်သည်မှာ ဒီရွာသားတွေက အမျိုးမျိုးသော ကူကောင်များ သေချာပေါက် ထည့်သွင်း ခံလိုက်ရပြီး ထို ကုန်သည်ဟု ခေါ်သော လူအတွက် စမ်းသပ်ခံများ ဖြစ်သွားသည်။ ယခင်က လုပ်ဆောင်ချက် အတွဲလိုက် အတွက်မူ ဒါက သူတို့၏ ယုံကြည်မှု စွမ်းအားကို စုဆောင်းရန် ဖြစ်နိုင်ဖွယ် ရှိပြီး ဒီလို ယုံကြည်မှု စွမ်းအားမျိုးက ပုံမှန်အားဖြင့် တစ်မျိုးမျိုးသော ယဇ်ပူဇော်မှု ထုံးတမ်းစဉ်လာတစ်ခုအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပြီးတော့ရော" ကျန်းပေရန်က ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသော လူငယ်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ မသေခဲ့ဘူး..." လူငယ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"ရွာတစ်ရွာလုံးမှာ ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ မသေဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီ အခိုက်အတန့်မှာ ကုန်သည် ဝင်လာတယ်။ သူ ပြုံးပြီး ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ပြီး ယုံကြည်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့အတွက် ငါ့ကို ဂုဏ်ပြုခဲ့တယ်"

"သူ့ရဲ့ သောက်ကျိုးနည်း ယုံကြည်သူကို ငရဲ ပို့လိုက်။ ငါ ကုန်သည်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖမ်းဆုပ်ပြီး သူ ဘာလို့ လူတိုင်းကို သတ်ခဲ့လဲလို့ မေးခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲ"

"ကုန်သည်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက ဒါကို ကြားတော့ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ သူ ငါ့ဆံပင်ကို ဆွဲကိုင်ပြီး ငါ့ကို မြှောက်တင်ကာ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ မျက်နှာအမူအရာ တစ်ခုနဲ့ ငါ့ကို အော်ဟစ်ခဲ့တယ် 'မင်း ပုရွက်ဆိတ်။ ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်က ရွေးချယ်တာကို ခံရတာက မင်းရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာပဲ။ မင်း ပျော်ရွှင်သင့်တယ် ပြုံး ငါ့အတွက် ပြုံး' "

"ငါ မပြုံးခဲ့ဘူး ဒါကြောင့် သူက ငါ့မျက်နှာကို ဖြတ်ဖို့ သူ့လက်ချောင်းကို သုံးပြီး အပြုံးတစ်ခုကို ဆွဲခဲ့တယ်"

" 'ဒါမှ ပို ကြည့်ကောင်းသွားတာပေါ့။ ငါ မင်းကို ကြီးမြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်ကို တွေ့ဖို့ အခု ခေါ်သွားမယ်' ဒီလို ပြောပြီးနောက် ကုန်သည်က ငါ့ကို ဖမ်းဆွဲပြီး သူ့အိမ်ရဲ့ မြေအောက်ခန်းဆီ ခေါ်သွားတယ်။ ရွာမှာ ဒီလို နေရာမျိုး ရှိမှန်း ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒါက စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် ဥတွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူ ငါ့ကို စင်တစ်ခုမှာ ချည်နှောင်ခဲ့တယ် ပြီးတော့... ငါ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူး"

"သူ မင်းကို ဘယ်ကို ခေါ်သွားလဲ ဆိုတာ မင်း မှတ်မိလား"

"သူ့အိမ်"

"ငါ့ကို သွားကြည့်ခွင့် ပေး"

လူငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး တဲငယ်လေး တစ်လုံးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ကျန်းပေရန်က မုန်စစ်ဖေကို လိုက်လာရန် တိတ်တဆိတ် လက်ယက် ခေါ်လိုက်ပြီး လူငယ်နှင့်အတူ သစ်သား အိမ်တစ်လုံးထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။

"ဒါက လူတိုင်း သူ့ကို ကူညီ ဆောက်ပေးခဲ့တဲ့ အိမ်ပဲ။ ဒီနေရာမှာပဲ သူက ငါ့ကို အိမ်အောက်ကို ခေါ်သွားခဲ့တာ"

"အောက်"

ကျန်းပေရန်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ကို နှစ်ချက် ခေါက်ကြည့်ရာ ဘာမှ ထူးခြားမှု မတွေ့ရပေ။ သူ ထို့နောက် လူငယ်ကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဝင်ပေါက် ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား"

လူငယ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ငါလည်း မသိဘူး... မူးဝေနေရင်းနဲ့ ငါ မြေအောက်ကို ရောက်နေပြီးသားပဲ"

မူးဝေနေရင်းနဲ့။

ကျန်းပေရန် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားပုံရပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ကြယ်တာရာ ရှုပ်ထွေး အစီအရင်... တကယ် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေပဲ။

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က ပန်းအိုး တစ်လုံးဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ၎င်းကို စစ်ဆေး ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ပန်းအိုးက ကောင်းကင်ဘုံ တိုက်ခိုက်ရေး ကြယ်နဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ ဒါက တောင်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်တယ် လမ်းကြောင်းက မြောက်ဘက်ကို ဦးတည်တယ် လက်ယာရစ် လှည့်ခြင်းက နှလုံးသား..."

ကျန်းပေရန် စကားပြောနေစဉ် သူ ပန်းအိုးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မှင်တံ တစ်ခုကို ကြည့်ကာ သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မှင်တံက ကောင်းကင်ဘုံ ဗဟိုချက် ကြယ်နဲ့ ကိုက်ညီတယ်။ ဒါက မြောက်ဘက်ကို ရွေ့လျားတယ် ပန်းက တောင်ဘက်မှာ ပွင့်တယ် လက်ဝဲရစ်က ငှက်..."

ဒီလိုနဲ့ ကျန်းပေရန်က အခန်းထဲရှိ အရာဝတ္ထု ဆယ့်နှစ်ခုလုံးကို လှည့်လိုက်သည်။ မုန်စစ်ဖေ သူ ဘာတွေ ထပ် လုပ်နေပြန်ပြီလဲဟု အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူမ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ မရင်းနှီးသော နေရာတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အော့...

မုန်စစ်ဖေက ထူးဆန်းသော အရာများကို မြင်တွေ့ရခြင်းနှင့် ဘယ်လောက်ပဲ အသားကျနေပါစေ ဒီနေရာထဲက အမျိုးမျိုးသော ပြည်ဖုကဲ့သို့ အရာများကြောင့် သူမ ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်သွားသည်။ မုန်စစ်ဖေက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲ ဒါ ဘယ်နေရာလဲ"

သို့သော် ကျန်းပေရန်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မေးခွန်းကို ဖြေရန် အချိန် မရှိပေ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ ဒီ အစီအရင် အတွင်းမှ အစီအရင်က သူ ရှာဖွေနေခဲ့သော အရာ အတိအကျ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိမိဘာသာ ပါဝင် ပြီးပြည့်စုံသော အတားအဆီး...

ဒီ အစီအရင် အမျိုးအစားက အစီအရင် သခင်ကြီး တစ်ဦးတည်းနှင့်သာ သက်ဆိုင်သော နေရာတစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်နိုင်သည်။ ၎င်း အတွင်းတွင် အပြင်လောကမှ အာရုံခံ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဒါက ကျန်းပေရန်၏ အသိပညာထဲမှ အကောင်းဆုံး "ဘေးကင်းသော အိမ်" ဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အချိန်က ကျပ်တည်းနေပြီး ကျန်းပေရန်က ၎င်းကို လေ့လာ သင်ယူလိုသော စိတ်ဖြင့် လေ့လာရန် အားလပ်ချိန် မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ သိသည်မှာ သူ ဒီအတားအဆီးထဲ ဝင်ရောက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ၎င်း၏ သခင်က သူ့ကို အာရုံခံမိပြီး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။

အစီအရင်ကို မဖျက်မီ ကျန်းပေရန်က မုန်စစ်ဖေကို ပထမဦးစွာ နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီနေရာတွင် ကာကွယ်မှုများ မရှိသောကြောင့် ဆိုလိုသည်မှာ အစီအရင်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သော လူက သူ ဒီနေရာကို ရှာဖွေ တွေ့ရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် သူက ယုံကြည်မှု ရှိနေတာ မဟုတ်ဘဲ သူက သူ့ကို လမ်းမှားသို့ တွန်းပို့ရန် ဒီနည်းလမ်းကို အသုံးပြုချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပထမ အစီအရင် ဗဟိုချက်က ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ပုံမှန် တွေးခေါ်မှုအရ အစီအရင် သခင်ကြီးက သူ၏ ကာကွယ်ရေး အင်အား အားလုံးကို ဒုတိယ အစီအရင် ဗဟိုချက် ပတ်လည်တွင် သေချာပေါက် စုစည်းထားမည် ဖြစ်ပြီး လူများကို အပြင်းအထန်ဆုံး ကာကွယ်ထားသော နေရာက ဒုတိယ အစီအရင် ဗဟိုချက် ဖြစ်သည်ဟု ထင်စေမည်။ သို့သော် ဒီ မိုက်မဲတဲ့ မိန်းကလေးက အမှန်တကယ် စစ်မှန်သော ဒုတိယ အစီအရင် ဗဟိုချက်ကို မတော်တဆ တွေ့ရှိသွားသည်။

သူမက လူမိုက်တစ်ယောက်ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းကိုပဲ အားကိုးနေတာလား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

အကယ်၍ ဒီ မိုက်မဲတဲ့ မိန်းကလေးက ပထမ အစီအရင် ဗဟိုချက်ကိုသာ ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့မည် ဆိုလျှင် ကျန်းပေရန်က ၎င်းကို ကံကောင်းခြင်းဟု သတ်မှတ်နိုင်သေးသည် ဒါပေမယ့် နောက်ထပ် တစ်ခုကို ထပ်မံ ရှာဖွေ တွေ့ရှိနိုင်ခြင်းက ဒါ သေချာပေါက် ကံတရား ကိစ္စ မဟုတ်တော့ပေ။

သူမမှာလည်း တစ်မျိုးမျိုးသော အထူး ကိုယ်ခန္ဓာ ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိနေတာ ဖြစ်နိုင်မလား။