လွန်လွန်းတယ်

"နေဝင် ဓားသိုင်း မင်းမဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို အသက်သွင်းပြီးနောက် သံကြိုးနတ်သမီးရဲ့ ခွန်အားက ၁၆ ပဲ ပေရန်လေး မင်း ဒါကို ဘယ်လိုမှ ပိတ်ဆို့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါ ပိတ်ဆို့ဖို့ စီစဉ်မထားခဲ့ဘူး ငါ ခွန်အား ၁၅ ထက် ပိုတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရတဲ့အခါ ငါက 'ထိုက်ကျိ နဂါး လှည့်လည်ခြင်း' တိုက်ကွက်ကို အသက်သွင်းပြီး မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို မင်းဆီ ပြန်ပို့နိုင်တယ်"

"ဟင် မင်းက 'ထိုက်ကျိ နဂါး လှည့်လည်ခြင်း' ကို ဘယ်တုန်းက သင်ယူလိုက်တာလဲ"

ရှီဖုန်းလန်က မျက်လုံးများ ကျယ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ ခုနက ချောက်ထဲက ပြုတ်ကျတုန်းက သင်ယူခဲ့တာ"

"မင်း ဘာလို့ အစောကြီးက မပြောတာလဲ"

"ကိုယ် သင်ယူထားတဲ့ ပညာရပ်တွေကို တခြားသူတွေကို ပြောပြရမယ်လို့ စည်းမျဉ်း မရှိဘူးလေ မြန်မြန် ခန်းမသခင်ရဲ့ သွေးကို လျှော့လိုက်တော့ ငါ ပြောရမယ် ခန်းမသခင်ရဲ့ မင်းမဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းတာပဲ"

ကျန်းပေရန်၏ အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်သလို ပြုံးနေသော အပြုံးကို မြင်တော့ ရှီဖုန်းလန်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး သူမ၏ သွေး သုံးမှတ်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။

သူမ နောက်တစ်လှည့် ရွှေ့ရန် အော်ဟစ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းပေရန်က သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ရာ ယွီမန်ဝင်းက ရွှေကြာပန်း ငါးပွင့်နှင့်အတူ ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ ထပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။

[ရွေးချယ်စရာ တစ်: ပင်မ ခန်းမမှ ထွက်ခွာပါ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု: မိုးပြာနဂါး အဆိပ် လက်စွဲကျမ်း (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်စရာ နှစ်: နေရာတွင် ဆက်နေပါ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု: ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် +၁]

………

ဒီ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံနိုင်ခြင်း အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပြသနေသည်။

နေရာတွင် ဆက်နေပါ

ဒီ ရွေးချယ်စရာ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ သူက ရွှေကြာပန်း ငါးပွင့်နှင့် တက်ကြွစွာ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရန် ရှင်းလင်းစွာ ဆိုလိုနေသည်။

စနစ်က အခု ဘယ်လို လှည့်ကွက်မျိုး သုံးနေတာလဲ။

ရွှေကြာပန်း ငါးပွင့် တစ်ဖွဲ့တည်းက သူ့ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို ခြိမ်းခြောက်ဖို့ မလုံလောက်တော့ဘူး ဆိုရင်တောင် စနစ်က ရွေးချယ်စရာ ပေါ်လာအောင် လုပ်ဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်သေးဘူး။

စနစ်က ရွေးချယ်စရာ ပေါ်လာရခြင်း အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်: ရွှေကြာပန်း ငါးပွင့် သို့မဟုတ် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်သည် အနာဂတ်တွင် သူနှင့် ရှုပ်ထွေးစွာ ပတ်သက်လာလိမ့်မည်။

ထူးဆန်းတဲ့ သံသရာ လည်ခြင်းတစ်ခုပဲ

သူ ညည်းတွားနေစဉ် တာ့ဟူလေးသည် တံခါး ဖွင့်ရန် ပြေးသွားခဲ့ပြီး ကျန်းပေရန်သည် ဒုတိယ ရွေးချယ်မှုကို ရွေးချယ်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

[ရွေးချယ်မှု ပြီးမြောက်သည်။ ဆု: ခန္ဓာကိုယ် +၁]

ကျန်းပေရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ထိုင်ချလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ရှီဖုန်းလန်သည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က ဘာမှ မပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း သူက ဒီ အမျိုးသမီး တပည့် ငါးယောက်ကို တမင်တကာ ရှောင်ရှားနေခဲ့မှန်း သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသည်။

သူ၏ ပုံမှန် အပြုအမူနှင့် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခြင်းက သူမကို ဘာကြောင့်မှန်း မသိ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။

'ကျွီ' ကနဲ အသံနှင့်အတူ ပင်မတံခါး ပွင့်သွားပြီး ယွီမန်ဝင်းက လျိုဇီဂျင်းနှင့် တခြား လေးယောက်ကို ခေါ်ဆောင် ဝင်လာသည်။

ဒီအချိန်မှာ ငါးယောက်လုံးက ယူနီဖောင်း လေ့ကျင့်ရေး ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့၏ စိုစွတ်သော ဆံပင်များနှင့် ယိုစီးကျနေသော မွှေးကြိုင်သည့် ချွေးများက သူတို့ကို ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပေးနေသည်။

"အစ်မဇီဂျင်း ကျွန်မ နောက်ကျ ညီမ ကျော တိုက်ပေးမယ်"

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆို ငါက မင်း ကျောက သွေးကြောတွေကို ရှင်းပေးမယ်"

"ကျွန်မကိုရောပဲ ကျွန်မကိုရောပဲ ဒီနေ့ ကျွန်မ ပေါင်တွေ အရမ်း နာနေတာ"

...

ထုံးစံအတိုင်း သူတို့ ငါးယောက်သည် ရယ်မော စကားပြောရင်း ပင်မ ခန်းမထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာကြသည်။

သူတို့ မော့ကြည့်ပြီး ရှီဖုန်းလန်ကို နှုတ်ဆက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူတို့၏ အကိုကြီးက သူတို့ ရှေ့ တည့်တည့်တွင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ခဏတာမျှ သူတို့ ငါးယောက်လုံး ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ နေရာတွင်တည်း ခဲသွားပုံရပြီး သူတို့၏ ချစ်စဖွယ် မျက်နှာ ငါးခုသည် မျက်မြင် သိသာသော နှုန်းဖြင့် နီရဲလာကြသည်။

'ရှပ်' ကနဲ အသံနှင့်အတူ သူတို့ ငါးယောက်သည် ကျောက်ဆောင်တု နောက်ကွယ်သို့ အလျင်အမြန် ပုန်းကွယ်ကာ ဆံပင် ပြင်ဆင်ကြပြီး ထို ဖြစ်စဉ်အတွင်း သူတို့၏ ချွေးများကို လုံးဝ သုတ်သင်လိုက်ကြသည်။

"အကိုကြီး ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ"

"ထူး... ထူးဆန်းလိုက်တာ... အကိုကြီး ပြန်ရောက်နေရင်တောင် သူက အထဲမှာ ထိုင်နေသင့်တာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်... အရင်က ငါတို့ လာတိုင်း အကိုကြီးက အကြောင်းပြချက် ရှာပြီး ထွက်သွားနေကျ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ အစ်မဇီဂျင်း ကျွန်မဆီက အနံ့ဆိုးတွေ ထွက်နေလား"

"မထွက်ပါဘူး မြန်မြန် ငါ့ကို ကြည့်စမ်း ငါ့ ဆံထုံး ပြေနေလား"

"နည်းနည်း ပြေနေသလိုပဲ ငါ ပြင်ပေးမယ်"

...

သူမ၏ ချစ်လှစွာသော တပည့် ငါးယောက် လုံးဝ ထိတ်လန့်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ယွီမန်ဝင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပင်မ ခန်းမထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာကာ ကျန်းပေရန်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ"

" မနေ့ကမှ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာတာ"

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယွီမန်ဝင်းက ရှေ့တိုးကာ သူမအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားသည် ရှီဖုန်းလန်၏ သံသယမျိုးနှင့် တူညီစွာ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းပေရန်က သူမ၏ အမျိုးသမီး တပည့် ငါးယောက်ကို တမင်တကာ ရှောင်ရှားနေခဲ့သည်ကို သူမလည်း သိသည်။ သူက ဒီနေ့ ဒီလိုမျိုး ရုတ်တရက် လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းသည် အမှန်တကယ် မမျှော်လင့်ထားသည့် ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ဒီမေးခွန်းကို သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝှက်ထားလိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထုတ် မမေးခဲ့ကြပေ။

သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို သောက်ပြီးနောက် ယွီမန်ဝင်းက ကျောက်ဆောင်တုဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ငါးယောက် ပြီးလောက်ပြီလား"

သူတို့၏ ဆရာသခင် ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ အချင်းချင်း ပြင်ဆင်ပေးရန် အလုအယက် လုပ်ဆောင်နေကြသော ငါးယောက်သည် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျောက်ဆောင်တု နောက်ကွယ်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

တုံ့ဆိုင်းသော ခြေလှမ်းများ ခိုးကြည့်သော အကြည့်များဖြင့် ပင်မ ခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာပြီး လျိုဇီဂျင်းနှင့် တခြား လေးယောက်သည် ရှီဖုန်းလန်ကို လက်သီးဆုပ်မိုး အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြသည်။

"ခန်းမသခင်မကို အရိုအသေပြုပါတယ်"

အနီရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ရှီဖုန်းလန်သည် သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်လုံးများကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ခေါင်း အနည်းငယ် ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြ"

မင်း... မင်း ဘယ်သူလဲ

ရှီဖုန်းလန် ရုတ်တရက် ဧကရီတစ်ပါး၏ သြဇာအာဏာကို ပြသလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ ရှေ့မှ လူသည် လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကမှ သူ၏ လက်စကို ဆွဲကာ ပဲစိမ်းကိတ်မုန့် တောင်းနေခဲ့သော သူနှင့် တူညီသော တစ်ယောက်တည်း ဟုတ်မဟုတ် ခဏတာ မခွဲခြားနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ရှီဖုန်းလန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ် အရိုအသေပြုပြီးနောက် လျိုဇီဂျင်းနှင့် တခြားသူများသည် ကျင့်သားရနေသော လွယ်ကူမှုဖြင့် သူတို့၏ ဆေးဖက်ဝင် ရေချိုးခြင်းကို ခံယူရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြစဉ်တွင် သူတို့သည် ကျန်းပေရန်ကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ခိုးကြည့်မိကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့၏ အကိုကြီး၏ ဒီလို ပုံစံမျိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မြင်တွေ့ခွင့် ရဦးမည်လား ဆိုတာ သူတို့ မသိကြပေ။

လျိုဇီဂျင်းနှင့် တခြားသူများ ယွီမန်ဝင်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်သည် ကလေးမလေး တစ်ယောက်လို ပြန်လည် ကျုံ့ဝင်သွားပုံရပြီး "ပေရန်လေး မြန်မြန်လုပ် မင်း ရွှေ့ရမယ့် အလှည့်" ဟု အော်လိုက်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှု ကတ်ပြားကို ကောက်ယူလိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် လျိုဇီဂျင်းနှင့် တခြားသူများ ထွက်သွားရာ လမ်းကြောင်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်မိသည်။

အခု အချိန်အထိ သူ ခုလေးတင် ရရှိလိုက်သော ရွေးချယ်စရာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ မသိသေးပေ။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ရှီဖုန်းလန်ကို ဒဏ်ရာရနေသော အခြေအနေတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ဖမ်းမိလိုက်ပြီး သူမကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အနိုင်ယူလိုက်သည်။

"အာ"

ရှီဖုန်းလန်က ဝမ်းနည်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ ဒီ ဆက်တိုက် တာဝန်ကို ပြီးမြောက်ဖို့ နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာ ငါ အဲ့ဒီအခါကျ သေချာပေါက် အနိုင်ပြန်ယူနိုင်မှာ"

"အင်း ငါ မင်းကို ယုံပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က အနည်းငယ် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအပြုံးက ရှီဖုန်းလန်ကို သူ့အပေါ် ခုန်အုပ်ပြီး တစ်ကိုက်လောက် ကိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေသည်။

ရှီဖုန်းလန်က "နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ကစားမယ် နောက်တစ်ပွဲ ထပ်ကစားမယ်" ဟု အော်ဟစ်နေစဉ် ရွှေကြာပန်း ငါးပွင့်သည် သူတို့၏ ဆေးဖက်ဝင် ရေချိုးခြင်းကို ပြီးဆုံးသွားပြီး ယွီမန်ဝင်းနှင့်အတူ ထွက်လာကြသည်။

ရေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြာပန်းများကြားတွင် ကခုန်နေသည့် ခေါင်ရမ်းပန်းများကဲ့သို့ ဆေးဖက်ဝင် ရေချိုးခြင်း ပြီးဆုံးသွားသော မိန်းကလေး ငါးဦး၏ အသားအရေသည် ခဲနေသော အဆီကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသည်။ မျက်စိ ကျိန်းလောက်အောင် လှပလျက် တစ်ယောက်ချင်းစီသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အလှတရားကို လွတ်လပ်စွာ ပြသနေကြသည်။

မိန်းကလေး ငါးဦးစလုံးက သူတို့ ထွက်လာသည့်အခါ သူတို့၏ အကိုကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် တွေ့မြင်ရမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြသောကြောင့် သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပင် သူတို့သည် သူတို့၏ ဆရာသခင်မ၏ ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းမှုကို ခံလိုက်ရသည်။

ကျန်းပေရန်က လျိုဇီဂျင်းနှင့် တခြား လေးယောက် ထွက်ခွာတော့မည်ကို ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံး ရွေးချယ်စရာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို တွေးတောနေဆဲမှာပင် စနစ် ရွေးချယ်စရာများ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

[ရွေးချယ်စရာ တစ်: သူတို့ကို ထွက်ခွာခွင့် ပြုပါ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု: ရှစ်ခွင် စစ်မှန်သော အစီအရင် ပုံကားချပ် (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်စရာ နှစ်: သူတို့ ငါးယောက်ကို မကြာသေးမီက သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှု ဘယ်လို ရှိသလဲဟု မေးပါ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု: သီချင်းကိုးပုဒ် ဆေးလုံး ကျမ်းစာ (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်စရာ သုံး: သူတို့ကို 'သိုင်းလောက တုပ ဂိမ်း' အတူတူ ကစားရန် ဖိတ်ခေါ်ပါ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု: ကျပန်း အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှု အမှတ် +၁]

စနစ် မင်း တကယ် တစ်ခုခု မှားနေပြီ

စနစ်နှင့် အတူ ရှိနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော ကျန်းပေရန်သည် မရေမတွက်နိုင်သော လွန်လွန်းသည့် ရွေးချယ်စရာများကို တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဤမျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာကို တွေ့မြင်ဖူးခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ဒီ ငါးယောက်သည် မြေကမ္ဘာအဆင့် ရွေးချယ်စရာများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော ဒုက္ခများသည့် ဇာတ်ကောင်များ ဖြစ်ကြသည်။

စနစ်က သူ့ကို သူတို့နှင့် ဝေးဝေးနေရန် ရွေးချယ်စရာ မပေးခဲ့လျှင် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သေးသော်လည်း ယခုအခါ ရွေးချယ်စရာများက သူ့ကို သူတို့နှင့် ပိုမို ရင်းနှီးရန် ပြောဆိုနေသည်။

ဒါက တကယ် လွန်လွန်းတယ်

သူ စနစ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားမလည်သော်လည်း ကျန်းပေရန်သည် တတိယ ရွေးချယ်မှုကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ အလျင်မလိုဘူး ဆိုရင် ငါတို့နဲ့ အတူတူ တစ်ပွဲလောက် ကစားကြည့်ကြမလား"

[ရွေးချယ်မှု ပြီးမြောက်သည်။ ဆု: ပန်းချီ +၁]

"ဘာ"

ကျန်းပေရန်၏ စကားများသည် မိန်းကလေး ငါးဦး၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုး တစ်ချက် ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ဒီအချိန်တွင် သူတို့၏ ခံစားချက်များကို သူတို့ထက် ပို နားလည်နိုင်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။

အ... အကိုကြီးက သူ့အစီအစဉ်နဲ့သူ ငါတို့ကို တကယ် ဖိတ်ခေါ်လိုက်တာ

စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးခဲ့သည့် နေ့မှစ၍ အကိုကြီးသည် သူတို့နှင့် ဘာမှ မပတ်သက်လိုကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင် အကိုကြီးသည် သူ၏ စကားများကို အမြဲတမ်း တည်ခဲ့ပြီး သူတို့နှင့် ရင်းနှီးရန် တစ်ခါမှ ပင်ကို အစီအစဉ်ဖြင့် မကြိုးစားခဲ့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ အကိုကြီးက သူတို့ကို အမှန်တကယ် ဖိတ်ခေါ်ချက် ပေးခဲ့သည်။

ဖန်းချိုးယောင်သည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိအောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်။

ဒီနေ့ ငါ ဝတ်ဆင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ပဝါက အကိုကြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်မလား

သူမ ဘေးတွင် လျိုဇီဂျင်းသည်လည်း သူမ ဒီနေ့ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်ဝတ်ရတနာ အားလုံးကို တွေးတောနေပြီး ဘယ်တစ်ခုက အကိုကြီး၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို နှိုးဆွခဲ့သလဲဟု တွေးတောနေသည်။ သူမသည် အနာဂတ်တွင် ၎င်းကို ဘယ်တော့မှ ချွတ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ယွီညီအမ သုံးဦးကတော့ အချင်းချင်း အကဲခတ်နေကြသည်။

သူတို့အားလုံး တစ်ပုံစံတည်း ဝတ်ဆင်ထားကြသောကြောင့် အချင်းချင်း ကြည့်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ကြည့်ခြင်းနှင့် တူနေသည်။

သူတို့ အကဲခတ်နေရင်း သုံးယောက်သား အဆက်မပြတ် မျက်စိ မှိတ်ပြကာ သူတို့၏ အမျိုးမျိုးသော ခန့်မှန်းချက်များကို မျှဝေနေကြသည်။

ငါထင်တာတော့ အကိုကြီးက ဆံပင် နှစ်ခွ ကျစ်တာကို ကြိုက်တာ ဖြစ်ရမယ်

ငါ အဲ့လို မထင်ဘူး ငါတို့ အကိုကြီး ရှေ့မှာ ဆံပင် နှစ်ခွ ကျစ်ခဲ့ဖူးတာပဲ

အိုး ဟုတ်သားပဲ... ဒါဆို မြူခိုးပြာရောင် အမှုန့်နဲ့ ဆွဲထားတဲ့ မျက်ခုံးမွှေးကြောင့် ဖြစ်နိုင်မလား ငါလည်း ဒီနေ့ အထူးသဖြင့် ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ထင်တယ်

ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ ဝယ်ထားတဲ့ နဖူး အဆင်တန်ဆာ အသစ်တွေကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ် အကိုကြီးက ငှက်ကလေးတွေကို ကြိုက်ပုံရတယ် ဒါကြောင့် ဒီ ငှက်ကလေးက သူ့ရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်

...

ရွှေကြာပန်း ငါးပွင့် မျက်နှာပန်း လှပြီး အံ့အားသင့်နေကြစဉ် ယွီမန်ဝင်းနှင့် ရှီဖုန်းလန်တို့သည်လည်း အလွန် အံ့အားသင့်နေကြသည်။

ကျန်းပေရန်သည် သူ ယူဆောင်လာသော ဂိမ်းကို ကစားရန် တခြားသူများကို ဖိတ်ခေါ်ခွင့် ဘယ်တုန်းကမှ မပေးခဲ့ပေမယ့် ဒီနေ့တော့ နေ အနောက်က ထွက်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့ ငါးယောက် လုံးဝ ကြက်သေသေနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က သူတို့ကို ထပ်မံ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ ဝင်ကစားချင်ကြလား"

ဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် ငါးယောက်လုံး နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။

သူတို့အားလုံး သူတို့၏ မျက်လုံး ဝိုင်းစက်စက် အရည်လဲ့လဲ့များဖြင့် ယွီမန်ဝင်းကို လှည့်ကြည့်ကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များဖြင့် ကြယ်ပွင့်ငယ်များကို သူမထံသို့ အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်နေကြသည်။

ဒီ တိုက်ခိုက်မှုကို အနည်းငယ် မခံနိုင်သော ယွီမန်ဝင်းသည် "မင်း သေချာလို့လား" ဟု မေးနေသကဲ့သို့ ကျန်းပေရန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က သူ သေချာကြောင်း ညွှန်ပြရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ယွီမန်ဝင်းက နောက်လှည့်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ညစာ မစားခင် အချိန် နည်းနည်း ကျန်သေးတယ် ဒါကြောင့် သွားပြီး တစ်ပွဲလောက် ကစားလိုက်ကြ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာသခင်မ"

"ဆရာသခင်မက အကောင်းဆုံးပဲ"

အော်ဟစ်ရင်း သူတို့ ငါးယောက်သည် စားပွဲပတ်လည်တွင် တိုးဝှေ့ နေရာယူကြပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ ထိုင်ရန် နေရာ ရှာဖွေကာ "သိုင်းလောက တုပ ဂိမ်း" ကို စပ်စုစွာ အကဲခတ်နေကြသည်။

အတိတ်တုန်းက သူတို့ လာသည့်အခါ ခန်းမသခင်မက ဒီ ရောင်စုံ ဂိမ်းဘုတ်ပြားကို တစ်ယောက်တည်း လေ့လာနေသည်ကို ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရတတ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ခန်းမသခင်မ၏ တင်းမာသော အမူအရာနှင့် တွန့်ချိုးနေသော မျက်မှောင်များကို မြင်ရသောအခါ သူတို့ ဘယ်တုန်းကမှ ကျူးကျော် မဝင်ရဲခဲ့ကြပေ။

သို့သော် ဒီနေ့တော့ သူတို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးနိုင်ကြပြီ။

စပ်စုနေသော မျက်လုံး ငါးစုံက ဂိမ်းဘုတ်ပြားကို အဆက်မပြတ် အကဲခတ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှီဖုန်းလန်သည်လည်း ရှင်းပြမရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ စတင်လာသည်။

သူမသည် အတူတူ ကစားရန် လူများ ပိုမို ရှာဖွေချင်ခဲ့ပြီး အခုတော့ သူမ၏ ဆန္ဒ နောက်ဆုံးတွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

ဟင်

ချက်ချင်းပင် ရှီဖုန်းလန် ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။

ဖြစ်နိုင်မလား... ပေရန်လေးက ငါ့ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးဖို့ လျိုဇီဂျင်းနဲ့ တခြားသူတွေကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာလား ဒါ သေချာတယ် ဟီးဟီး ပေရန်လေးက စကားပြောတာ ကြမ်းတမ်းပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ ငါ့ကို အလေးအနက် အထားဆုံးမှန်း ငါ သိသားပဲ

ဒီလို တွေးမိရင်း ရှီဖုန်းလန်သည် ကျန်းပေရန်၏ ခြေထောက်ကို မနင်းမိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ရုတ်တရက် အနင်းခံလိုက်ရသော ကျန်းပေရန်သည် နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထား ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ရှီဖုန်းလန်က သူ့ကို အဓိပ္ပာယ် ဖတ်ရ အလွန် ခက်ခဲသော အကြည့်တစ်ခု ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာလဲ"

ကျန်းပေရန်က ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟီးဟီး"

ကျန်းပေရန်ကို ရယ်ပြပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်သည် ရုတ်တရက် စားပွဲကို ရိုက်ကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး လျိုဇီဂျင်းနှင့် တခြားသူများကို အော်ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ နားမလည်တာ တစ်ခုခု ရှိရင် ငါ့ကို အားမနာတမ်း မေးလို့ ရတယ်"

ဒီအချိန်တွင် ခန်းမသခင်မကို ကြည့်ရင်း လျိုဇီဂျင်းနှင့် တခြားသူများ၏ နှလုံးသားများ အားလုံး တစ်ချက် ခုန်သွားသည်။

သူတို့ ရှေ့မှ လူသည် ခန်းမသခင်မ ဖြစ်သည်မှာ ရှင်းလင်းနေသော်လည်း သူမသည် ပုံမှန် ခန်းမသခင်မ၏ ပုံရိပ်နှင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးနေပုံရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့၏ အကိုကြီးက သူတို့ကို တက်ကြွစွာ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် သူတို့သည် ခန်းမသခင်မက ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် တွေ့ရှိသွားလျှင်တောင် သိပ် အံ့အားသင့်ကြတော့မည် မဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ ခြောက်ယောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် စနစ်က သူ့ကို ပေးခဲ့သော ရွေးချယ်စရာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အဆက်မပြတ် တွေးတောနေသည်။

အရင်တုန်းက သူသည် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုတည်းဖြင့် စနစ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်နိုင်ပြီး ၎င်းနှင့် ချောမွေ့စွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်သာ ကျန်းပေရန်သည် ဒီ ရွေးချယ်စရာက ဘာကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်မှန်း တကယ် စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။

"အကိုကြီး အကိုကြီး"

ယွီကွေ့မြောင်၏ ခေါ်သံကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန်သည် သူမကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ခန်းမသခင်မ၏ လက်ထဲမှ သံကြိုးနတ်သမီးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ယွီကွေ့မြောင်က သတိကြီးစွာ မေးလိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်မက အကိုကြီးက ဒီ သံကြိုးနတ်သမီးကို ထွင်းထုခဲ့တာလို့ ပြောတယ် အဲ့ဒါ ဟုတ်လား"

"အင်း"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက အရမ်း လှတာပဲ ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း တစ်ခုလောက် ရနိုင်မလား ကျွန်မ တစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်လို့ ရပါတယ်"

ယွီကွေ့မြောင်၏ "ကျွန်မ တစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်လို့ ရပါတယ်" ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန်၏ စိတ်ထဲသို့ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဖြစ်နိုင်မလား...

စနစ်၏ မကြာသေးမီက အကြီးမားဆုံး ပြောင်းလဲမှုကို ပြောရလျှင် ဒါက မနေ့က ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော "အဓိက တာဝန်" ဖြစ်လိမ့်မည်။

ဒီနေ့၏ လွန်လွန်းသော ရွေးချယ်စရာများသည် အဲ့ဒီ အဓိက တာဝန်ထဲတွင် ဖော်ပြထားသော ကောင်းကင်ဘုံ ရတနာများနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သလား။

ငါက ဒီ ရွှေကြာပန်း ငါးပွင့်ဆီကနေ သူတို့ထဲက တစ်ခု ဒါမှမဟုတ် အများအပြားကို ရနိုင်လို့လား ဒါပေမဲ့ ဒါက မဖြစ်နိုင်သင့်ဘူး...

လုလင်ပြည်နယ်ရှိ မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင်များ အစည်းအဝေးတွင် ကျန်းပေရန်သည် ဒီ ရွှေကြာပန်း ငါးပွင့်သည် မျိုးနွယ်စု ခေါင်းဆောင် အသီးသီး၏ သမီးများ ဖြစ်ကြသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဒီ မျိုးနွယ်စုများသည် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေရုံမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူတို့က ရွေးချယ်စရာများထဲမှ ရှားပါးပြီး ထူးဆန်းသော ရတနာများကို ဘယ်လိုလုပ် ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။

တကယ် ထူးဆန်းတာပဲ...

အဖြေရှာမရသဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် ခဏတာမျှ ၎င်းအကြောင်း တွေးတောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူက ယွီကွေ့မြောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏ စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ဘာနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

"ကျွန်မ..."

ယွီကွေ့မြောင် ချက်ချင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သူမက ခန်းမသခင်မ၏ လက်ထဲမှ သံကြိုးနတ်သမီးကို အလွန် သဘောကျသောကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘယ် ရတနာနှင့် လဲလှယ်ရမည်ကိုတော့ သူမ တကယ် သေချာ မစဉ်းစားထားခဲ့ပေ။

ယွီကွေ့မြောင်၏ မျက်နှာလေး စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် နီရဲလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က နောက်ဆုံးတွင် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တာပါ ဒါက သာမန် ထွင်းထုထားတာလေးပါ သိပ် တန်ဖိုးမရှိပါဘူး မင်း သဘောကျရင် မင်းကို တစ်ခု ပေးလိုက်ပါ့မယ်"

ဘယ်လို

လျိုဇီဂျင်းနှင့် တခြား လေးယောက်၏ နားထဲတွင် နောက်ထပ် မိုးကြိုး တစ်ချက် ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"အကိုကြီးက ငါတို့ကို ဒီလောက် ကြင်ကြင်နာနာနဲ့ တစ်ခုခု ပေးနေတာ"

သတိပြန်ဝင်လာရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရပြီးနောက် ယွီကွေ့မြောင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး ကျွန်မ ကျွန်မ ဒါကို သေချာပေါက် တန်ဖိုးထားမှာပါ"

ယွီကွေ့မြောင် လက်ဆောင် ရသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီကွေ့ကျွေးနှင့် ယွီကွေ့ရွှေတို့က မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"အကိုကြီး... ကျွန်မတို့အတွက်လည်း တစ်ခု ထွင်းပေးလို့ ရမလား"

ကျန်းပေရန်က ညီအမ သုံးယောက်ကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ငါ မင်းတို့အတွက် ညီအမ သုံးယောက် ပုံစံ ပန်းပုတစ်ခု ဒီဇိုင်းဆွဲပေးရင် ဘယ်လိုလဲ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

သူတို့ သုံးယောက်သည် တစ်ယောက် လက်ကို တစ်ယောက် ကိုင်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်ကြသည်။

နေရာအလယ်တွင် ထိုင်နေသော ရှီဖုန်းလန်သည် ဒီအချိန်တွင် ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်။

ပေရန်လေးက သူတို့ ငါနဲ့အတူ ကစားပေးအောင်လို့ ဒီလောက် ရက်ရောသွားတာ... ဒါ တကယ်... တကယ်...

ကောင်းတယ် ငါ ပေရန်လေးအတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ရတနာတွေ ပို ရှာပေးရမယ် ဟွန်း... ငါ မှတ်မိသလောက် အဖေ့မှာ သီးသန့် ဝှက်ထားတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ ရှိပုံရတယ်