အနက်ရောင်ဧကရာဇ် တစ်ပါးကလည်း အရက်မူးပြီး ရမ်းကားတတ်လို့လား

ဟူး...

တဲကြီး တစ်လုံးထဲတွင် မုန်စစ်ဖေက သူမ၏ ပါးများကို လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည် သူမ၏ မျက်နှာက ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

တစ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း မုန်စစ်ဖေက သူမ အဆိပ်ငွေ့ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဟု ခံစားနေရသည် သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် ထို စိတ်ချရသော ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့ရဦးမလိုပင်။ သို့သော် ဒါက ခံစားချက်တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သူမ သက်ပြင်းချနေစဉ် တဲအကာက လွှင့်တင်ခံလိုက်ရသည်။ ဝမ်အန်ချင်းက အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်တွင် ဟုန်ယာရွှမ်းက အခါအားလျော်စွာ နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်ရင်း လိုက်ပါလာသည်။

ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ မုန်စစ်ဖေက အလျင်အမြန် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်"

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဝမ်အန်ချင်းက မုန်စစ်ဖေကို အကဲခတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ကြည့်ရတာ မင်း ခုထိ နည်းနည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံပဲ"

ဒီလို ကြားတော့ မုန်စစ်ဖေက သူမ၏ ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ငုံ့လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ ရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရူး လုပ်မိသွားပါတယ်"

"ကိစ္စ ပြီးသွားမှတော့ မင်း ရှေ့ကို မျှော်ကြည့်ပြီး ရှေ့ဆက်ရမယ်"

စကားပြောပြီးနောက် ဝမ်အန်ချင်းက နောက်မှီပါသော ထိုင်ခုံ တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

"ဒီနေ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ဘယ်လို ဖြစ်သွားလဲ"

အရိုအသေပြုရင်း မုန်စစ်ဖေက ပြန်ဖြေသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကို လျှောက်တင်ရရင် တံဆိပ် စောင့်ရှောက်သူဖန်းက အဆိပ်ငွေ့ နမူနာတွေ လုံလုံလောက်လောက် စုဆောင်းပြီးပါပြီ။ ငါတို့ ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ဖိုကို စတင်နိုင်ပါပြီ။ ဒါ့အပြင် ငါတို့ လမ်းတစ်လျှောက်က မြို့တွေ ရွာတွေ အားလုံးမှာ ကြားခံ ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတဲ့ အရာတွေကို မှတ်သားပြီး အမှတ်အသားတွေ ချန်ထားခဲ့ပါတယ်"

"ကောင်းတယ်။ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အဖြစ်အပျက် အတွက် ငါတို့ လေးမျက်နှာဂိုဏ်းက နောက်ကျ ကျန်နေလို့ မဖြစ်ဘူး"

လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် ဝမ်အန်ချင်းက ဆက်ပြောသည်။

"တောင်ထွတ်ပြည်နယ်မှာ ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ ဧကရာဇ်အသစ်က တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။ သူ့မှာ ကျင့်ကြံမှု မရှိပေမယ့် ငါတို့ လျစ်လျူရှုမိတဲ့ ပြဿနာတွေ အများကြီးကို သူ ထောက်ပြနိုင်တယ်။ ဒါက တကယ် ချီးကျူးစရာပဲ"

ဒီလို ကြားပြီးနောက် မုန်စစ်ဖေက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ဆီက ဒီလို ချီးကျူးမှုမျိုးကို လက်ခံ ရရှိမှတော့ ကြည့်ရတာ အဲ့ဒီ ဧကရာဇ်မှာ တကယ် အရည်အချင်း အချို့ ရှိပုံပဲ"

"အင်း ဒါကြောင့် ငါ တွေးနေခဲ့တာ ငါတို့ အဲ့ဒီ ဧကရာဇ်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှု မထားသင့်ဘူး။ ဒါ့အပြင် လက်ရှိ အခြေအနေတွေအောက်မှာ ငါတို့ ဒီအခက်အခဲကို တောင်ထွတ်ပြည်နယ်နဲ့ အတူတကွ ကျော်လွှားသင့်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ တွေးနေမိတာက ငါတို့ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ ဂုဏ်ပြု လက်ဆောင်တစ်ခုနဲ့ နန်းတော်ဆီ လူတစ်ယောက် စေလွှတ်သင့်မလားလို့။ စစ်ဖေ မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ"

"ဂိုဏ်းချုပ်က ပညာရှိ အမြော်အမြင် ကြီးမားပါတယ်"

မုန်စစ်ဖေက အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဒီအဖြစ်အပျက်ကနေ ငါတို့ လျန်တိုင်းပြည်က အဲ့ဒီ လူယုတ်မာတွေရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို အမှန်တကယ် တွေ့မြင်နိုင်ပါတယ်။ ဒီအခြေအနေတွေအောက်မှာ ငါတို့ ပြင်ပ ရန်သူကို ဖယ်ရှားဖို့ တောင်ထွတ်ပြည်နယ်နဲ့ အရင်ဆုံး အပြည့်အဝ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်သင့်တယ်"

"ကောင်းပြီ..."

ဝမ်အန်ချင်းက ခေါင်းညိတ်သည်။

"ဒါဆို ဒီဂုဏ်ပြု လက်ဆောင်ကို ပို့ဆောင်ဖို့ ဘယ်သူက ရွေးချယ်မှု ကောင်းတစ်ခု ဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

ဝမ်အန်ချင်း၏ အသံ ဆုံးသည်နှင့် သူ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ဟုန်ယာရွှမ်းက အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာပြီး အရိုအသေပြုကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"တပည့် သွားဖို့ ဆန္ဒ ရှိပါတယ်"

ဟုန်ယာရွှမ်း ဒီလောက် တက်ကြွနေတာကို မြင်တော့ ဝမ်အန်ချင်း တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားသည်။ ထို့နောက် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ငါ့တပည့်က သူ့ကို ကိုယ်တိုင် လက်ဆောင် သွားပို့တာက အဲ့ဒီ ဧကရာဇ်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ပေးရာ ရောက်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရွှမ်းအာ..."

သူမ၏ ဆရာသခင်၏ စူးစမ်းသော အကြည့်ကို ကြည့်ရင်း ဟုန်ယာရွှမ်း၏ ပါးပြင်များက အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ နီမြန်းသွားပြီး သူမ အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ဝမ်အန်ချင်းကတော့ အားလုံးကို သိသည့် အပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ ဘေးမှ မုန်စစ်ဖေပင်လျှင် ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို မြင်နိုင်သည်။

"ဟားဟားဟား မင်း ဧကရာဇ်ကို ပထမဆုံး တွေ့တုန်းက ဘာလို့ အဲ့ဒီလို တည်ငြိမ်မှု ပျောက်ဆုံးသွားလဲ ဆိုတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီလို ဖြစ်နေတာကိုး ဒီလို ဖြစ်နေတာကိုး..."

"ဆရာ... ကျွန်မ... ကျွန်မ မဟုတ်ပါဘူး"

ဟုန်ယာရွှမ်းက အလျင်အမြန် လက်ခါပြသည်။

"ရှင်းပြစရာ မလိုပါဘူး။ စိတ်ချပါ ဆရာက ခေတ်နောက်ကျတဲ့ အဘိုးကြီး တစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒီ ဧကရာဇ်မှာ ကျင့်ကြံမှု သိပ် မရှိပေမယ့် သူ့မှာ ထူးကဲတဲ့ အရည်အချင်း တချို့ ရှိတယ်။ ဆရာ ဒီကိစ္စကို သဘောတူတယ်"

"ဒါ တကယ် အဲ့ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ဆရာ ဆရာ နားလည်မှု လွဲနေပြီ။ တပည့်က..."

"တော်ပြီ ဘာမှ ဆက် မပြောနဲ့တော့။ ဒါက အမှန် ဟုတ်သည် ဖြစ်စေ မဟုတ်သည် ဖြစ်စေ မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ မင်း သိတယ်။ ဒါဆို ဒီလက်ဆောင် ပို့ဆောင်တဲ့ တာဝန်က မင်းအတွက်ပဲ။ အချိန် ကျလာတဲ့အခါ လက်ဆောင် ပို့ပြီးနောက် နန်းတော်ထဲမှာ နည်းနည်း ပို နေချင်တယ် ဆိုရင် ဆရာ မင်းကို ကြိုတင် ခွင့်ပြုချက် ပေးထားတယ်"

သူမ အချိန်တိုအတွင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်မှန်း သိသဖြင့် ဟုန်ယာရွှမ်းက အရိုအသေပြု ဦးညွှတ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ဆရာ့ရဲ့ ကျေးဇူးတော်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ဟုန်ယာရွှမ်း၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သော မုန်စစ်ဖေက ဒီမြင်ကွင်းကြောင့် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မပြောဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ယာရွှမ်း မင်း တကယ် သဘောကျရတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ကို တွေ့ပြီ ဆိုရင် တုံ့ဆိုင်း မနေနဲ့ မဟုတ်ရင် အရမ်း နောက်ကျသွားတဲ့အခါ မင်း နောင်တ ရလိမ့်မယ်"

ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ်၏ လေးနက်သော လေသံကို ကြားသောအခါ ဟုန်ယာရွှမ်း ရှက်ရွံ့ဖို့ အချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။ သူမ ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ်ကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"တပည့် ဒုတိယ ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သင်ကြားမှုတွေကို မှတ်သားထားပါ့မယ်"

သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ရင်း နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် ကြည့်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ဝမ်အန်ချင်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်ရင်း တွေးမနေဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

နွေဦး ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်မလား။

အခြား တစ်ဖက်တွင် ကျိချင်းလင်၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များကို သိရှိပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူနှင့် အချိန်အကြာကြီး စကား စမြည် ပြောခဲ့ပြီး သူ၏ စရိုက် အချို့ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာသည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် သူက မိတ်ဆွေ ဖွဲ့ထိုက်သူ ဖြစ်သည်။

ကျိချင်းလင်က ဝိုင်အိုး တစ်လုံးကို ဆွဲယူရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ စကားတွေ အများကြီး ပြောပြီးပြီ မင်း အခု ငါနဲ့ တစ်ခွက်လောက် သောက်နိုင်ပြီ မဟုတ်လား"

ကျန်းပေရန် သဘောတူမည် အပြုတွင် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

[ရွေးချယ်စရာ တစ်ခု: ကျိချင်းလင်နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ သောက်စား စကားပြောပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်းအတွက် ဆုလာဘ်: မှိတ်တုတ် လင်းလက် မိစ္ဆာ ကျမ်း (အနက်ရောင်အဆင့် အဆင့်မြင့်)]

[ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု: နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာပါ။ ပြီးမြောက်ခြင်းအတွက် ဆုလာဘ်: ကျပန်း အခြေခံ ကျွမ်းကျင်မှု အမှတ် +၁]

ဟင်

ရွေးချယ်စရာများက ဒီကိစ္စအတွက် ထပ်မံ အချက် ပေးသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန် အမှန်တကယ် ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူ ဒီ ကျိချင်းလင်နှင့် တစ်ခွက် သောက်လိုက်ခြင်းက ဘာကြောင့် ဒီလောက် အန္တရာယ် များမည်ကို သူ မသိပေ။ ဒုတိယ ရွေးချယ်စရာကို ရွေးချယ်ရင်း ကျန်းပေရန်က မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး အရိုအသေပြုကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် တကယ် မသောက်နိုင်ပါဘူး။ ညဉ့် နက်နေပြီ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်မှာ အဆိပ်ငွေ့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ညှိနှိုင်း စီစဉ်စရာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် ဒါကြောင့် အရင် နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာခွင့် ပြုပါ"

[ရွေးချယ်စရာ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားသည်။ ဆုလာဘ်: ဆေးဖော်စပ်ခြင်း +၁]

စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ တဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဟေး ဒီကောင်စုတ်လေး..."

ကျန်းပေရန် ဒီလောက် ပြတ်သားစွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိချင်းလင်က သူ့ကို ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု အပြစ် မတင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အစောပိုင်း စကားဝိုင်း အတွင်း သူ၏ ဆရာသခင်က ဒီလူငယ် တပည့်ကို ဘာကြောင့် ရွေးချယ်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို သူ အနည်းငယ် နားလည်လာခဲ့ပြီး သူက ရှန့်တိုင်းပြည်ကို အပြောင်းအလဲ ယူဆောင်လာပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။

သူ့ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက တကယ် နည်းနည်း ထူးဆန်းတာပဲ... ဒါပေမယ့် အံ့ဩစရာ ကောင်းတာက ဒါက ငါ့ အရသာနဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်။

ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကျိချင်းလင်က ဝိုင်အိုးကို ကောက်ယူကာ အကြိုက်ကြီး အများအပြားကို မော့ချလိုက်သည်။

"ဂလု... ဂလု... ဂလု"

...

"ဘုန်း"

ကျန်းပေရန် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားရောက် နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံ တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ 'ပန်းထိုး နွေဦး ဝိုင်' အိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း လေထဲ ပျံသန်းနေသော ကျိချင်းလင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဂလု... ဂလု... ဂလု..."

နောက်ထပ် အကြိုက်ကြီး အများအပြားကို မော့ချပြီးနောက် ကျိချင်းလင်က ဝိုင်အိုးကို သူ၏ နောက်သို့ ပစ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး တက်ကြွကြစမ်း။ မင်းတို့ ပုံစံတွေက ဘာလဲ အားလုံး စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ညှိုးငယ်နေလိုက်တာ"

သူ စကားပြောနေစဉ် သူ၏ လက်ဝါးကို ဆန့်တန်းလိုက်ရာ အနက်ရောင်ဝိညာဉ် နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး အဝေးမှ သူ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုထဲသို့ ဆွဲသွင်း ခံလိုက်ရသည်။

"မင်း မင်း အဘိုးကို ပြုံးပြစမ်း"

အဖမ်းခံလိုက်ရသော အနက်ရောင်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူက လုံးဝ ကြောင်အသွားပြီး ရုန်းကန်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျား ဘာလိုချင်တာလဲ"

အနက်ရောင်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူက ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိချင်းလင်က အရက်မူးကာ လေချဉ် တစ်ချက် ထုတ်လွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကောင်း ပေးတဲ့ခွက်ကို ငြင်းဆန်ပြီး အပြစ်ဒဏ်ခွက်ကိုမှ သောက်ချင်တာကိုး"

ကျိချင်းလင် ဒီ အနက်ရောင်ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံသူကို သင်ခန်းစာ ပေးရန် သူ၏ အတွင်းအားကို စုစည်းမည် အပြုတွင် မလှမ်းမကမ်းမှ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ပုန်ကန်တဲ့ တပည့် ဒါကို ငါ့အတွက် ချက်ချင်း ရပ်လိုက်စမ်း"

ချက်ချင်းပင် ယင်ကျန်းဟုန်၏ ပုံရိပ်က လေထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံတက်လာပြီး ကျိချင်းလင်၏ မျက်နှာပေါ် လက်သီး တစ်ချက် ထိုးချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက် ခံရပြီးနောက် ကျိချင်းလင် အနည်းငယ် အမူး ပြေသွားပုံရသည်။ အသစ် ရောက်လာသူမှာ ယင်ကျန်းဟုန် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားပြီး သူ သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ ဆရာ အဘိုးကြီး 'အင်မော်တယ် ငါးပါး တောင်တန်း' ကို သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျိချင်းလင်ထံမှ ဒီဝါကျက ယင်ကျန်းဟုန်ထဲမှ အမှတ်တရ တစ်ခုခုကို နှိုးဆွလိုက်ပုံရသည်။ တစ်ခဏမျှ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာက အံ့ဩခြင်းမှ ချစ်ခင် သဘောကျခြင်း တစ်မျိုးသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် သူ အလျင်အမြန် ကျိချင်းလင်၏ မျက်နှာပေါ် နောက်ထပ် လက်သီး တစ်ချက် ထပ် ထိုးချလိုက်သည်။

"ပုန်ကန်တဲ့ တပည့် ဒီမှာ ရှက်စရာတွေ လုပ်မနေဘဲ ငါနဲ့ အမြန် ပြန်လိုက်ခဲ့"

စကားပြောပြီးနောက် သူ ကျိချင်းလင်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန် ဆွဲချသွားသည်။

"ဆရာ... ကျေးဇူးပြုပြီး ညင်ညင်သာသာ လုပ်ပါ ညင်ညင်သာသာ" ဟူသော တောင်းပန်သံများ နှင့်အတူ သူတို့ နှစ်ဦး ပို၍ ပို၍ ဝေးကွာရာသို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ဒီ ဆရာနဲ့ တပည့် နှစ်ယောက်... သူတို့ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ။

ဒီ ပြဇာတ်ဆန်သော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် ခေါင်း မခါဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရွေးချယ်စရာများက သူ့ကို ဘာလို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခိုင်းခဲ့လဲ ဆိုတာကို သူ နားလည်သွားသည်။

ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိတဲ့ အနက်ရောင်ဧကရာဇ် တစ်ပါးက... တကယ် အရက်မူးပြီး ရမ်းကားတတ်တယ်။

...

နောက်တစ်နေ့ နံနက် အစောပိုင်းတွင် ဂိုဏ်းများနှင့် ဂိုဏ်းခွဲများ အားလုံး စခန်း သိမ်း စပြုလာသည်။ သူတို့ မူလက နောက်ကျ ကျန်နေခဲ့ခြင်းမှာ ထောက်လှမ်းရေး သတင်း စုံစမ်းရန် သက်သက် မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်ငွေ့ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကို တားဆီးရန်လည်း ဖြစ်သည်။ ယခု နှစ်ရက် ကြာမြင့်သွားပြီး ဘာအဖြစ်အပျက်မှ မရှိသဖြင့် ရှိနေသူ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များက ခြုံငုံကြည့်မြင်နိုင်စွမ်းကို ကြီးကြပ်ရန် သဘာဝကျကျ ပြန်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

မနေ့ညက ကျန်းပေရန်က လက်ရှိ အခြေအနေကို လုယင်လုံထံ အစီရင်ခံခဲ့ပြီး အဓိက အင်အားကြီးများ၏ လာမည့် အစီအစဉ်များကို အတိုချုံး ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကြီးမားသော လှုပ်ရှားမှုများ ရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိပြီးနောက် လုယင်လုံ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ ထို့နောက် သူ ကျန်းပေရန်နှင့် လုလင်ပြည်နယ်ရှိ မကြာသေးမီက အခြေအနေအကြောင်း စကားစမြည် ပြောခဲ့သည်။

ကဏ္ဍ အားလုံးရှိ မူဝါဒများနှင့် တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းများက ယခုမှ စတင်ခါစ ဖြစ်သော်လည်း ဘယ် ထောင့်ကမှန်း မသိသော ဒုက္ခသည် အများအပြား အဲ့ဒီကို အစုလိုက် အပြုံလိုက် ရောက်ရှိနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ အရှိန်အဟုန်အရ ကြည့်လျှင် လူဦးရေ တိုးတက်မှု လမ်းကြောင်းက ကျန်းပေရန် ကတိ ပေးခဲ့သော သုံးဆယ် ရာခိုင်နှုန်းကို သေချာပေါက် ကျော်လွန်သွားလိမ့်မည်။

သူ သူ၏ အစီရင်ခံစာကို ပြီးဆုံးအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းပေရန်က လုယင်လုံ နောက်မှ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းသို့ လိုက်မသွားဘဲ အဲဒီအစား နန်းတော်သို့ အရင် ပြန်လာခဲ့သည်။

သူ ငြိမ်သက်နှလုံးသား နန်းဆောင်တွင် မဆင်းသက်မီမှာပင် ကျန်းပေရန်က အဝေးမှ ဗုံသံ တီးခတ်သံများ ဆူညံနေသည်ကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်တိမ်တိုက်ကို ထိန်းချုပ်ပြီး မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ကျန်းပေရန်က ဆင်းသက်ပြီးနောက် သူ၏ နဂါးဝတ်ရုံကို ပထမဦးစွာ ဖြောင့်တန်းလိုက်ပြီးမှ ငြိမ်သက်နှလုံးသား နန်းဆောင်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ဝင်လာသည်။

ဒီနေ့ခေတ်မှာ ဧကရာဇ်၏ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းများနှင့် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာခြင်းများက နန်းတော်ထဲတွင် ပုံမှန် ဖြစ်ရိုး ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ဒါက မိန်းမစိုးများနဲ့ နန်းတွင်း အပျိုတော်များ အားလုံးကို အခိုက်အတန့်တိုင်းတွင် သတိ ရှိနေစေပြီး အနည်းငယ်မျှ ပေါ့လျော့ဖို့ မဝံ့ရဲစေပေ။

ကျန်းပေရန် ငြိမ်သက်နှလုံးသား နန်းဆောင်ထဲ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ရှို့ကွေးက သူ့ကို ကြိုဆိုရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရှေ့ထွက်လာပြီး ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ်"

"အင်း"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် ဗုံသံ တီးခတ်သံများ လာရာ လမ်းညွှန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဟိုဘက်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက် ဆူညံနေရတာလဲ"

ဝမ်ရှို့ကွေးက အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို လျှောက်တင်ရရင် အဲ့ဒါက အရည်အချင်းရှိ အပျိုတော်တွေက ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုကို လေ့ကျင့်နေတာပါ။ သူတို့က အရှင်မင်းကြီးက ဒါကို ကြည့်ရှုချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်"

"ငါကိုယ်တော်က ကြည့်ချင်တယ် ဟုတ်လား"

ကျန်းပေရန် တစ်ခဏမျှ ပြန် သတိရလိုက်ပြီး သူက နွေဦး ပွဲတော် ညစာစားပွဲ သို့မဟုတ် အဲ့ဒီလို အရာတစ်ခုခု အတွက် အစီအစဉ် အချို့ကို လေ့ကျင့်ခိုင်းဖို့ တစ်ခုခု ပြောခဲ့ပုံရသည်ဟု ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ ဆိုတာကို နားလည်သွားပြီး ကျန်းပေရန်က စာကြည့်ခန်းဆီသို့ ဦးတည်မည် အပြုတွင် မုယောင်က လေပြင်းတစ်ချက်လို သူ့ထံ ပြေးလာပြီး သူ့ကို အပေါ် အောက် ဘေးတိုက် ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာလဲ" ကျန်းပေရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ထိုက်ဟယ် ပြည်နယ်မှာ ကိစ္စကြီး တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်မ ကြားတယ် ဟုတ်လား။ အဖေနဲ့ တခြားသူတွေ အားလုံး သွားကြတယ်"

"မင်းရဲ့ သတင်းက တော်တော် မြန်တာပဲ"

ကျန်းပေရန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး စာကြည့်ခန်းထဲ ဝင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စက ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီ။ စိတ်မပူနဲ့ မင်းအဖေ အဆင်ပြေတယ်။ ဒါ့အပြင် မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ငါကိုယ်တော်လည်း အဆင်ပြေတယ်"

မုယောင်က ဒီလို ကြားပြီးမှ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဟိုမှာ အတိအကျ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

နဂါးပလ္လင် စားပွဲတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က သူ့နောက်မှ လိုက်ဝင်လာသော ဝမ်ရှို့ကွေးကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"မင်း သွားနိုင်ပြီ"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ"

ဝမ်ရှို့ကွေးက ပြောပြီး နောက်ပြန် လျှောက်ရင်း ထွက်ခွာသွားသည်။ အဆိပ်ငွေ့ အတွင်းမှ အဖြစ်အပျက်များကို မုယောင်အား အတိုချုံး ဖော်ပြပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ခရာ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ခရာသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် မုယောင်က သူမ၏ တုန်လှုပ်မှုမှ ပြန်လည် မသက်သာ လာသေးပေ။

ရှန့်တိုင်းပြည် တစ်ခုလုံးကို နီးပါး ဝါးမြိုသွားတဲ့ အဆိပ်ငွေ့ ဘယ်ကမှန်း မသိဘဲ ပေါ်လာတဲ့ တိုင်းတပါးသား မျိုးနွယ်စု။ ပြီးတော့ အဖေတောင် မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်...

အတန်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ငြိမ်သွားသော မုယောင်က ကျန်းပေရန်ကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုပြီး စကား စတင်လိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... နောက်ဆုံးမှာ ဒါက ရှင့်..."

"မင်း မမေးသင့်တာကို မမေးနဲ့"

သူမ စကား မဆုံးမီ ဖြတ်တောက် ခံလိုက်ရသဖြင့် မုယောင်က သူမ၏ ခေါင်းကို လွှဲလိုက်ပြီး ပြောမနေဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

"ဟမ့်... ရှင် ကျွန်မကို မမေးစေချင်ဘူး ဆိုရင် ကျွန်မ မမေးဘူးပေါ့"

သို့သော် မုယောင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူမ ဧကရာဇ်က ဒီကိစ္စမှာ ပါဝင် လှုပ်ရှားခဲ့ပြီး သူက အဆိပ်ငွေ့ အကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရာတွင် အဓိက ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် မုယောင် အဆိပ်ငွေ့ အတွင်း၌ ဘာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မေးရန် နောက်တစ်နည်း ကြိုးစားမည် အပြုတွင် စာကြည့်ခန်း တံခါး ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် 'အရိပ်မဲ့ လဟာပြင်ထီး' ကို ရုတ်သိမ်းပြီးနောက် ပေါ်လာသော စူးရှို့ယွီက ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပြီး ပြောသည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

"အရမ်း နှေးတယ်"

ကျန်းပေရန်က သူ၏ ညာလက်ဖြင့် ခေါင်းကို ထောက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ထိတ်လန့်မှု လှိုင်းလုံးတစ်ခုကို ခံစားမိရင်း စူးရှို့ယွီက ဒူးနှစ်ဖက် ထောက်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး အလေးအနက် ရှင်းပြသည်။

"ဒီအစေခံ ခုနက ငြိမ်သက်မြို့တော်မှာ မရှိနေခဲ့ပါဘူး ဒါကြောင့် နောက်ကျ ရောက်ရှိလာတာပါ။ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုကို တောင်းခံပါတယ်"

"မင်းလည်း အဆိပ်ငွေ့ကို သွား လေ့လာခဲ့တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

စူးရှို့ယွီက ဘာမှ ဖုံးကွယ် မထားရဲဘဲ တိုက်ရိုက် ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းကို ဆက်သွယ်ခဲ့လား"

"ဟုတ်ကဲ့"

စူးရှို့ယွီ ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။

"အဆိပ်ငွေ့ ပေါ်လာပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဂိုဏ်းချုပ်က ရှန့်တိုင်းပြည်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲလို့ မေးပြီး စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့ပါတယ်"

"မင်း ဘယ်လို ပြန်ဖြေခဲ့လဲ"

"ကျွန်တော်က ရှန့်တိုင်းပြည်က မကြာခင် ဖြေရှင်းပြီးသွားမယ့် အသေးအမွှား ဒုက္ခလေးတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရုံ သက်သက်ပါလို့ ပြောလိုက်ပါတယ်"

"အင်း ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တယ်"

တကယ်တော့ ကျန်းပေရန် အဆိပ်ငွေ့ထဲက ထွက်လာပြီး ကွမ်းရှီအန်းက လျန်တိုင်းပြည်က လူတွေ အားလုံးကို အော်သံ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ခြောက်လှန့် မောင်းထုတ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတာကို ကြားစဉ်ကတည်းက သူ စူးရှို့ယွီက အကြောင်းရင်း တစ်ခု ဖြစ်ရမည်ဟု ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက လျန်တိုင်းပြည်၏ ပြင်းထန်ပြီး ဓားပြဆန်သော သဘာဝအရ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးနဲ့ ကြုံတွေ့ရချိန်မှာ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် လောင်းကြေး မထပ်ဘဲ နေနိုင်မလဲ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး"

စူးရှို့ယွီက ခေါင်းငုံ့ထားရင်း ပြန်ဖြေသည်။ ဘေးတွင် မုယောင် စူးရှို့ယွီ၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားက ဧကရာဇ်အပေါ် လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမ တွေးလိုက်သည်မှာ အကယ်၍ လျန်တိုင်းပြည်က ရှန့်တိုင်းပြည်ကို ကျူးကျော်ဖို့ အခွင့်အရေး အရယူခဲ့မယ် ဆိုရင် နှစ်ထပ်ကွမ်း ဒဏ်ခတ် ခံထားရတဲ့ ရှန့်တိုင်းပြည်က သေချာပေါက် ကြီးမားတဲ့ အကျပ်အတည်းထဲ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်။ သို့သော် ဧကရာဇ်က ဒီအကျပ်အတည်းကို သူ့ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဖြေရှင်း လိုက်သည်။

သူ တကယ် အရမ်း အံ့ဩဖို့ ကောင်းတာပဲ...

ပြီးတော့ မုယောင်၏ မျက်လုံးများက ကြယ်ပွင့်ငယ်လေးများဖြင့် တောက်ပတော့မည် အပြုတွင် ကျန်းပေရန်က ရုတ်တရက် သူမဘက်သို့ ခေါင်းလှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာရပ်နေသေးတာလဲ။ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာပြီ အမြန် လက်ဖက်ရည် သွားဖျော်"

"ဟုတ်ကဲ့"

မုယောင်က ပြန်ဖြေပြီး လက်ဖက်ရည် ဖျော်ရန် ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားသည်။ သူ၏ ခေါင်းကို အောက်တွင် ဒူးထောက်နေသော စူးရှို့ယွီဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က ဆက်ပြောသည်။

"အဲ့ဒီနောက် မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က မင်းကို ထပ် ဆက်သွယ်ခဲ့သေးလား"

"မဆက်သွယ်သေးပါဘူး"

စူးရှို့ယွီ ချက်ချင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သူ မင်းကို ထပ် ဆက်သွယ်ခဲ့ရင် မင်း ဘာပြောရမလဲ ဆိုတာ သိလား"

"ရှန့်တိုင်းပြည်က ဘေးကင်း လုံခြုံပြီး ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေ မခံစားခဲ့ရပါဘူး"

"အင်း အရမ်း ကောင်းတယ်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်သည်။ ထို့နောက် ဆက်ပြောသည်။

"မင်း ရှန့်တိုင်းပြည်ကို ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ"

"လေးရက် အကြာကပါ"

"ဘာလို့ မင်း ငါကိုယ်တော်ကို လာ ဂါရဝ မပြုတာလဲ"

"ကျွန်တော်မျိုး လာခဲ့ပါတယ် ဒါပေမယ့် အရှင်မင်းကြီးက နန်းတော်ထဲမှာ မရှိ..."

"ဘာလို့ ငါကိုယ်တော် မင်းကို ပေးထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းငှက်ကို အဆက်အသွယ် လုပ်ဖို့ မသုံးခဲ့တာလဲ"

"ဒါ..."

ချွေးအေးများ ချက်ချင်း စူးရှို့ယွီ၏ ကျောကုန်းပေါ် စို့တက်လာသည်။

"ဒီအစေခံ တွေးနေခဲ့တာက အရှင်မင်းကြီးက နေ့တိုင်း မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေနဲ့ အလုပ်များနေတယ် ပြီးတော့ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်တွေက အရှင်မင်းကြီးကို အနှောင့်အယှက် ပေးဖို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ပါ ပြီးတော့..."

"ဒါက အနှောင့်အယှက် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကို မင်းက ဆုံးဖြတ်မှာလား ဒါမှမဟုတ် ငါကိုယ်တော်က ဆုံးဖြတ်မှာလား"

"ဒီအစေခံ မှားမှန်း သိပါပြီ" စူးရှို့ယွီ ချက်ချင်း ဦးချလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်ပဲ။ မင်း နောက်တစ်ခါ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ငါကိုယ်တော်ကို ချက်ချင်း အစီရင်ခံ မဝင်ဘူး ဆိုရင် မင်း အခုထိ တကယ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ အခြေအနေမှာ မရှိသေးဘူး ဆိုတာကို ငါကိုယ်တော် မင်းကို နားလည်အောင် လုပ်ပေးမယ်"

"ဂလု..."

ကျန်းပေရန်၏ စကားများက စူးရှို့ယွီကို ချွေးအေးများ ထွက်သွားစေသည်။ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချပြီးနောက် သူ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဒီအစေခံ မှတ်သားထားပါ့မယ် ပြီးတော့ နောက်တစ်ခါ အလားတူ အမှားမျိုး ဘယ်တော့မှ ထပ် မလုပ်တော့ပါဘူး"

ဒီအခိုက်အတန့်တွင် မုယောင်က ကျန်းပေရန်၏ ဘေးသို့ လက်ဖက်ရည် ယူလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်တော်မူပါ"

လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူရင်း ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း သူ့ဆီကိုလည်း တစ်ခွက် ပို့လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့"

မုယောင်က ခေါင်းညိတ်သည်။ ဧကရာဇ် ချီးမြှင့်သော လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် စူးရှို့ယွီ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စိတ်ကို အနည်းငယ် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ သိုလှောင်လက်စွပ် အများအပြားကို ထုတ်ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက အရှင်မင်းကြီး လိုချင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေပါပဲ။ ကျွန်တော်မျိုး ဒါတွေ အားလုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့ပါတယ်"

"ပြ"

ကျန်းပေရန်က လက်ယက် ခေါ်လိုက်သည်။