ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု ကုန်ကျစရိတ်က အလွန်များလွန်းခြင်း

ပိုပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို စတင်ခံလာရတဲ့ အချိန်ကတည်းက ကျန်းပေရန်က သူ့ရဲ့ အဓိက အခြေစိုက်စခန်းကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ ပြဿနာကို စတင် စဉ်းစားခဲ့တယ်။

စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းရဲ့ နောက်တောင်ကို ပြင်ပလူတွေ ဝင်ခွင့် တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားပြီး တံခါးဝမှာလည်း အစီအရင်ကြီးတစ်ခု ချမှတ်ထားပေမယ့် တစ်နေ့နေ့မှာ လုယင်လုံက နောက်တောင်ကို ကြည့်ချင်တယ်လို့ တင်းခံနေခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဒါမှမဟုတ် စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းကပဲ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရရင်ရော။

ဒါတွေအားလုံးက သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်တယ်။

ဒါကြောင့် ကျန်းပေရန်က သူ့ရဲ့ အဓိက အခြေစိုက်စခန်းကို ဘယ်ကို ရွှေ့ရမလဲဆိုတာ အဆက်မပြတ် စဉ်းစားနေခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူ အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ သူ့အလိုလို ပါဝင်နေတဲ့ အကာအရံက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပဲ။

အဲ့ဒီနေ့က ကျန်းပေရန်ကို တစ္ဆေတစ်ကောင်က လမ်းမပြခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ အဲ့ဒီနေရာမှာ အကာအရံ နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိနေတာကို ဘယ်တော့မှ အာရုံခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

အဲ့ဒီ သူ့အလိုလို ပါဝင်နေတဲ့ အကာအရံကနေ မထွက်ခွာခင်မှာ ကျန်းပေရန်က သူ့ရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကို အခြေခံအားဖြင့် နားလည်ခဲ့တယ် ဒါကြောင့် သူ ထွက်လာပြီးနောက် ပထမဆုံး လုပ်ခဲ့တဲ့ အရာကတော့ သူ့ကိုယ်ပိုင် သူ့အလိုလို ပါဝင်နေတဲ့ အကာအရံကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အဓိက အခြေစိုက်စခန်းကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ပါပဲ။

ပြီးတော့ သူ့အလိုလို ပါဝင်နေတဲ့ အကာအရံတစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ ပထမဆုံး အဓိက အချက်ကတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကြွယ်ဝတဲ့ နေရာကို ရွေးချယ်ဖို့ပဲ။

ကျန်းပေရန်က သူ ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်တော်ကို သဘာဝအတိုင်း သတိရလိုက်တယ်။

ခြံဝင်းထဲက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က သူ့အလိုလို ပါဝင်နေတဲ့ အကာအရံတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ လုံလောက်တယ်ဆိုတာ အတည်ပြုပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ့ဘေးနားက ကူချင်းဟွမ်းကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်

"မင်း လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့ အကိုကြီး"

ကျန်းပေရန်ကို လက်သီးဆုပ်မိုး အရိုအသေပြုပြီးနောက် ကူချင်းဟွမ်းက ခြံဝင်းထဲကနေ ထွက်သွားတယ်။

ခြံဝင်းရဲ့ အပြင်အဆင်ကို နောက်တစ်ခေါက် လေ့လာကြည့်ရှုပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က သူ့ရဲ့ လက်စွပ်ထဲကနေ ရှစ်လက်မ၊ သတ္တု ဆယ့်နှစ်ခု၊ အလွှာ နှစ်ဆယ့်ကိုးလွှာပါတဲ့ အနက်ရောင် လဟာပြင် ပျံသန်းကြယ်တာရာ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။

ဝိညာဉ် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ဟောကိန်းထုတ် သံလိုက်အိမ်မြှောင်လို့လည်း ခေါ်ကြပြီး "အရာခပ်သိမ်းကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို စုစည်းပေးတဲ့" မြင့်မြတ်တဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ကြတယ် ဒါက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အတတ်ပညာတွေရဲ့ မရှိမဖြစ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။

ဒီတိုက်ကြီးမှာ မှော်ဆန်တဲ့ ပစ္စည်းအားလုံးမှာ အဆင့်တွေ ရှိကြပြီး ဝိညာဉ် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကလည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ဘူး။

အခြေခံအကျဆုံး ယင်ယန် ဝိညာဉ် သံလိုက်အိမ်မြှောင်နဲ့ သုံးပါး အနှစ်သာရ ဝိညာဉ် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကနေ ငါးလက်မ၊ သတ္တု သုံးခု၊ အလွှာ နှစ်ဆယ်ပါတဲ့ ရွှေကျောက်စိမ်း ခန်းမ ဝိညာဉ် သံလိုက်အိမ်မြှောင်၊ ပြီးတော့ ခုနစ်လက်မ၊ သတ္တု ခြောက်ခု၊ အလွှာ နှစ်ဆယ့်ငါးလွှာပါတဲ့ အရှေ့တိုင်း ချိန်ညှိခြင်း ဝိညာဉ် သံလိုက်အိမ်မြှောင် အစရှိသဖြင့်ပေါ့။

ဝိညာဉ် သံလိုက်အိမ်မြှောင်မှာ အလွှာတွေ ပိုများလေ ပိုအစွမ်းထက်လေလို့ မဆိုနိုင်ပေမယ့် အလွှာတွေ ပိုများတာကို ကျွမ်းကျင်နိုင်တာက ဟောကိန်းထုတ်သူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သက်သေပြရာ ရောက်တယ်။

ကျန်းပေရန် လက်ထဲက ဒီ ရှစ်လက်မ၊ သတ္တု ဆယ့်နှစ်ခု၊ အလွှာ နှစ်ဆယ့်ကိုးလွှာပါတဲ့ အနက်ရောင် လဟာပြင် ပျံသန်းကြယ်တာရာ သံလိုက်အိမ်မြှောင်မှာ အစီအရင်များနဲ့ ဟောကိန်းထုတ်ခြင်း၊ တိုက်ယီ၊ ရှစ်လုံး၊ ရန် နတ် ပညာ ခြောက်ပါး အစရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အတတ်ပညာတွေ ပါဝင်တယ်။

အလွှာတစ်ခုချင်းစီမှာ သူ့ရဲ့ သီးခြား လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အသုံးချမှုတွေ ရှိကြတယ်။

အနက်ရောင် လဟာပြင် ပျံသန်းကြယ်တာရာ သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကိုင်ပြီး ကျန်းပေရန်က ခြံဝင်း အလယ်ကို လျှောက်သွားပြီး ဝိညာဉ် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို စတင် လေ့လာခဲ့တယ်။

ဝိညာဉ် သံလိုက်အိမ်မြှောင် အမျိုးအစား ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် အလယ်ဗဟိုအကျဆုံး အလွှာကတော့ ရွှေအပ်ကို ထားရှိတဲ့ ကောင်းကင် ရေကန် ဖြစ်တယ် ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဒါက အရာအားလုံးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လို့ပဲ။

စည်းမျဉ်းတွေ ချမှတ်တာ အရေးကြီးတာကို ချိန်ဆတာ ပုံသဏ္ဌာန်နဲ့ ပုံစံကို သတ်မှတ်တာ အားလုံးကို သူ့အပေါ် မူတည်ပြီး ဆုံးဖြတ်တယ်။

ရွှေအပ်က ဇီဝူ မျဉ်းကို အဓိက စွမ်းအား နှစ်ခုအဖြစ် ပိုင်းခြားလိုက်ပြီး မောင်ယို နဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး သင်္ကေတ လေးခု ဖြစ်ပေါ်လာစေတယ်။

သင်္ကေတ လေးခုက ထရိုင်ဂရမ် ရှစ်ခုကို မွေးဖွားပေးပြီး ထရိုင်ဂရမ် ရှစ်ခုက အရပ်မျက်နှာတွေကို ဆုံးဖြတ်ပေးတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ကောင်းကင် လမ်းစဉ် ဖြစ်ပေါ်လာတယ် မြေကမ္ဘာ လမ်းစဉ် တည်ငြိမ်သွားပြီး လူသား လမ်းစဉ်ကို ထူထောင်ခဲ့တယ်။

ရွှေအပ် စတင် လည်ပတ်လာတာနဲ့အမျှ ကျန်းပေရန်က ဂါထာတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် စတင် ရွတ်ဆိုခဲ့တယ်။

ဝိညာဉ် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ပေါ်က အရပ်မျက်နှာ ဆယ့်နှစ်ခုကို မြောက်၊ တောင်၊ အရှေ့၊ အနောက်လို့ ရေးမထားဘူး။

ထိုအစား မြောက်ဘက်ကနေ စပြီး သူတို့ကို မြေကြီး ရှာခွဲ ဆယ့်နှစ်ခု ဖြစ်တဲ့ ဇီ၊ ချိုး၊ ယင်၊ မောင်၊ ချန်၊ စီ၊ ဝူ၊ ဝေ၊ ရှန်၊ ယို၊ ရှူ နဲ့ ဟိုင် တို့နဲ့ မှတ်သားထားတယ်။

သူတို့ကို တောင် ဆယ့်နှစ်လုံးလို့လည်း ခေါ်ကြတယ်။

မြောက်၊ တောင်၊ အရှေ့၊ အနောက်နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ အရပ်မျက်နှာ လေးခုကတော့ ဇီ၊ ဝူ၊ မောင် နဲ့ ယို တို့ပဲ။

'ကြယ်ငါးလုံး ညီတူညီမျှ ဖြစ်ပြီး အရပ်ငါးမျက်နှာကို ထွန်းလင်းစေ'

ဂါထာ ရွတ်ဆိုမှု အဆုံးသတ်သွားတာနဲ့ ကောင်းကင် ရေကန်ထဲက ရွှေအပ်က စတင် လည်ပတ်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ [ရှန်] နေရာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညွှန်ပြကာ ကြက်ကလေး ဆန်ကောက်သလို အပေါ်အောက် လှုပ်ခါနေတယ်။

'အပေါ်အောက် လှုပ်ခါနေတာက နစ်မြုပ်နေတဲ့ အပ်တစ်ချောင်းပဲ မြေအောက်မှာ တက်ကြွတဲ့ ချီ ရှိတဲ့ မြေကြီး ရှိနေတာကို ညွှန်ပြနေတာ 'မဆိုးဘူး' 'ကျပန်း ဝယ်လိုက်တဲ့ အိမ်တော်တစ်လုံးက အစီအရင်တစ်ခု ချမှတ်ဖို့ ဒီလောက် သင့်တော်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး'

အရပ်မျက်နှာကို ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က တတိယ အလွှာဖြစ်တဲ့ လောဘကြီးသော ဝံပုလွေ ကိုးကောင် သံလိုက်အိမ်မြှောင်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။

ဒီအလွှာမှာ ကောင်းကင်၊ မြေကြီးနဲ့ လူသားတွေရဲ့ ပုံရိပ်တွေကနေ ဖန်တီးထားတဲ့ မြစ်ပုံကားချပ်နဲ့ လော့ကျမ်းလိပ်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပါဝင်တယ်။

"ကိုးကို ဝတ်ဆင် တစ်ကို နင်း လျက် သုံး ဘယ် ခုနစ် ညာ နှစ်နဲ့ လေး ပခုံး ခြောက်နဲ့ ရှစ် ခြေထောက် ငါးက အလယ်မှာ"

"အပေါ်ကို ထိုးထွက်နေတဲ့ ဂျီယာက ဂန် နဲ့ တွေ့ရမှာ ကြောက်တယ် ရှင်း နဲ့ ရန် ရေလမ်းကြောင်းတွေက ချန် ကို မျက်နှာမူရမှာ ကြောက်တယ်"

' ဖြစ်ချင်တော့ မကောင်းတဲ့ ချီ အနည်းငယ် ရှိနေတုန်းပဲ'

"ဟူး..."

သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က သူ့ပခုံးတွေကို ဖြေလျှော့လိုက်ကာ သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာလောကဓာတ် လက်စွပ်ထဲကနေ မက်မွန်သစ်သား ဓားတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။

"ဒါက အားစိုက်ထုတ်ရဦးမယ့် ပုံပဲ"

သုံးလကြာသောအခါ...

ရှောင်ဘားက နောက်ဖေးခြံထဲမှာ ထင်းခွဲနေတယ် ဒါက သူ့အတွက် နေ့စဉ် အလုပ်တစ်ခုပဲ။

"ဟေးယိုး"

အော်သံတစ်ချက်နဲ့အတူ ရှောင်ဘားက သူ့လက်ထဲက ပုဆိန်ကို အားကုန် လွှဲလိုက်ရာ ထင်းခုံပေါ်က ထင်းက 'ဂျွမ်း' ကနဲ အသံနဲ့အတူ ကွဲထွက်သွားတယ်။

အဝတ်ကြမ်း တစ်ထည် ကောက်ကိုင်ပြီး ချွေးသုတ်လိုက်တယ် ရှောင်ဘားက သူ့အလုပ် တစ်ဝက် ပြီးသွားပြီဖြစ်လို့ ခဏ နားတော့မလို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ သူ့သခင်က ဥယျာဉ်ထဲကနေ လျှောက်ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"သူဌေး မင်္ဂလာပါ"

ရှောင်ဘားက သူ့ပုဆိန်ကို ချထားပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။

ရှောင်ဘားရဲ့ ခေါ်သံကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန်က လှည့်ကြည့်ပြီး သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်။

"မင်္ဂလာပါ"

ပြီးတော့ သူက လှည့်ထွက်သွားတယ်။

သူဌေး ထွက်သွားပြီးနောက် ရှောင်ဘားက ထိုင်နားမလို့ အလုပ်မှာပဲ ချွန်းယာက ဥယျာဉ်ဘက်ကို ခြေဖျားထောက်ပြီး သွားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

ဒါကို မြင်တော့ ရှောင်ဘားက ချက်ချင်း အော်လိုက်တယ်

"ချွန်းယာ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

လန့်သွားပြီး ချွန်းယာက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားတယ် ပြီးတော့ သူမ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး ပြောလိုက်တယ်

"အကိုကြီးရှောင် ရှင် ကျွန်မကို လန့်သေအောင် လုပ်တာပဲ"

"ဥယျာဉ်က တားမြစ်ထားတဲ့ နေရာလို့ သူဌေးက မင်းကို မပြောထားဘူးလား"

"ပြောထားပါတယ်"

ချွန်းယာက ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြန်ဖြေတယ်။

"ဒါဆို မင်း သိသိကြီးနဲ့ ဘာလို့ ဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"

"ကျွန်မ ဝင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး"

ချွန်းယာက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်တယ်

"ကျွန်မက... ခဏ ကြည့်ချင်လို့ပါ"

"ကြည့်တာလည်း ခွင့်မပြုဘူး"

ရှောင်ဘားက အော်လိုက်တယ်။

ဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် ချွန်းယာက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ရှောင်ဘားကို သတိကြီးစွာနဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်

"အကိုကြီးရှောင် ရှင် မစပ်စုဘူးလား သူဌေးက ဘာလို့ နေ့တိုင်း အထဲမှာ အကြာကြီး နေနေရတာလဲ ဆိုတာကိုလေ"

"ဒါ ငါတို့နဲ့ မဆိုင်ဘူး သွား သွား မြန်မြန် ပြန်တော့ နောက်တစ်ခါ မင်းကို ထပ်မိရင် ငါ အစေခံချုပ်ကျူကို တိုက်ရိုက် တိုင်ပြောပြီး သူ့ကို မင်းကို နှင်ထုတ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

"မလုပ်ပါနဲ့ မလုပ်ပါနဲ့ ကျွန်မ နောက်မလုပ်တော့ပါဘူး အကိုကြီးရှောင် အစေခံချုပ်ကျူကို မပြောပြပါနဲ့ ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ အလုပ်လုပ်ဖို့ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ မိသားစုကို ဘယ်မှာ သွားရှာရတော့မလဲ"

"မင်း သိတာ ကောင်းတာပေါ့ သူဌေးက ကြင်နာတတ်တယ် သူဌေးသာ မရှိရင် ငါတို့ အပြင်မှာ ငတ်သေတာ ကြာလှပြီ ဒါကြောင့် သူဌေး ပြောသမျှကို မင်း နာခံရမယ် ကြားလား"

"ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီးရှောင် ကျွန်မ သန့်ရှင်းရေး သွားလုပ်တော့မယ်"

ထိုသို့ပြောပြီး ချွန်းယာက အိမ်တော်ထဲသို့ တဒုန်းဒုန်း ပြေးဝင်သွားတယ်။

ချွန်းယာ ပြေးထွက်သွားတဲ့အခါ ရှောင်ဘားက နောက်လှည့်ရင်း ဥယျာဉ်ဘက်ကို မနေနိုင်ဘဲ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်မိတယ်။

စပ်စုတာကို ပြောရရင် သူလည်း သဘာဝအတိုင်း စပ်စုတာပေါ့။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူဌေးက အဲ့ဒီဥယျာဉ်ထဲကို သုံးလဆက်တိုက် နေ့တိုင်း သွားနေခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ သူ သိသလောက်တော့ အဲ့ဒီဥယျာဉ်ထဲမှာ ပန်းတွေကလွဲပြီး ဘာမှ မရှိဘူး။

ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဘားက မြန်မြန် ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

'ငါ ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ သူဌေးရဲ့ ကိစ္စတွေက ငါနဲ့ ဆိုင်လို့လား'

ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးနောက် ရှောင်ဘားက ထင်းခွဲတဲ့ အလုပ်ကို ပြန်လုပ်နေလိုက်တယ်။

ရွှေကျောက်စိမ်းမြို့ရဲ့ လမ်းတွေပေါ် လမ်းလျှောက်ရင်း ကျန်းပေရန်က သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က တဖြည်းဖြည်း သန့်ရှင်းလာတဲ့ လမ်းတွေကို ကြည့်ပြီး ကြည်နူးစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။

သုံးလဆိုတာ မတိုသလို မရှည်ဘူး ဒါပေမဲ့ မူဝါဒအသစ်တွေ အကောင်အထည်ဖော်နေတဲ့ လုလင်ပြည်နယ်အတွက်တော့ နေ့တိုင်း အပြောင်းအလဲသစ်တွေ ဖြစ်ပေါ်နေတယ်။

လူဦးရေ အများအပြား ဝင်ရောက်လာတာကလည်း ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်စေခဲ့ဘူး။

ဒေသခံ အရာရှိတွေရဲ့ ပေါင်းစပ်ညှိနှိုင်းမှုအောက်မှာ ဘေးဒဏ်သင့်သူတွေနဲ့ ဒုက္ခသည်တွေအားလုံးကို လိုအပ်တဲ့ နေရာတွေမှာ စနစ်တကျ တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့တယ်။

အခုဆို လုလင်ပြည်နယ်က ရွာတွေ မြို့တွေအားလုံး တက်ကြွတဲ့ အခြေအနေကို ပြသနေပြီ။

အိမ်တိုင်း အစားအစာ အကြိမ်တိုင်း အဝအလင် မစားနိုင်သေးပေမယ့် တစ်နပ်စားပြီး သုံးနပ် ဆက်တိုက် ဗိုက်ဆာနေရတဲ့ အခြေအနေကတော့ ရှားပါးသွားခဲ့ပြီ။

သူက ပြောင်းပြားဝါ နှစ်ခုကို လှမ်းဝယ်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က စားရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ နောက်အစီအစဉ်တွေကို စဉ်းစားနေသည်။

အခုဆို သူ့အလိုလို ပါဝင်နေတဲ့ အကာအရံက ပြီးသွားပြီမို့ သူ့ရဲ့ အဓိက အခြေစိုက်စခန်းကိုလည်း ဒီကို လုံးဝ ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီ။

သူ့အလိုလို ပါဝင်နေတဲ့ အကာအရံကို ပြီးမြောက်သွားမှပဲ ကျန်းပေရန်က သူ့ရဲ့ မှော်ဆန်တဲ့ အချက်အလက်တွေနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ ဒုက္ခတွေကိုပါ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ပထမဆုံး သူ့ရဲ့ မှော်ဆန်တဲ့ အချက်ကတော့ ဒါက ကောင်းကင်ဂူ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းချီးမြေလိုမျိုး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သူ့ဘာသာသူ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်တာပဲ။

ဒါက ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ရဲ့ သိပ်သည်းမှုက အပြင်လောကထက် အများကြီး ပိုသာလွန်တယ် ဒါက ကျန်းပေရန်အတွက် သတင်းကောင်းတစ်ခုပဲ။

သူ့ရဲ့ ချစ်စရာ သတ္တဝါလေးတွေ၊ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ၊ ဝိညာဉ်သစ်သားတွေကို မွေးမြူပြုစုတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဆင့်မြင့် ဆေးလုံးတွေ၊ မှော်ရတနာတွေ၊ အင်းကွက် အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ ဖန်တီးတာပဲဖြစ်ဖြစ် သိပ်သည်းတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က အထောက်အကူ အများကြီး ဖြစ်စေတယ်။

ဒါပေမဲ့ သက်ဆိုင်ရာ ဒုက္ခကတော့ သူ့အလိုလို ပါဝင်နေတဲ့ အကာအရံက အလွန်အမင်း စားသုံးမှုနှုန်း မြင့်မားတာပဲ။

ဒီ သူ့အလိုလို ပါဝင်နေတဲ့ အကာအရံကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ နေ့စဉ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြား သုံးစွဲနေရတယ်။

ဒါ့အပြင် အကာအရံက ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုသိပ်သည်းလာတာနဲ့အမျှ ကျန်းပေရန်က အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက သူ့ကို ကျေနပ်အောင် မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တော့ဘူးဆိုတာ တွေ့ရှိလာရတယ် သူ အလယ်အလတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို သုံးစွဲရတော့မယ်။

ပြီးတော့ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို အထွတ်အထိပ် ရတနာတွေအဖြစ် သတ်မှတ်တဲ့ ရှန့်တိုင်းပြည်အတွက် အလယ်အလတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက အနက်ရောင်ဝိညာဉ် နယ်ပယ်နဲ့ အထက်က ကျင့်ကြံသူတွေကြားက ခက်ခဲတဲ့ ငွေကြေးလို့ ပြောနိုင်တယ်။

သူတို့ကို ရဖို့က တကယ် မလွယ်ကူဘူး။

ကျန်းပေရန်ရဲ့ လက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက တော်တော်လေး များပြားပေမယ့် ဒီ သူ့အလိုလို ပါဝင်နေတဲ့ အကာအရံရဲ့ ကြီးထွားနှုန်းကလည်း တော်တော်လေး မြန်ဆန်တယ်။

ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် သူ မကြာခင်မှာ မတတ်နိုင်တော့မှာ သေချာတယ်။

'အရင်ဆုံး ငါ အလယ်အလတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပိုရအောင် နည်းလမ်း ရှာရမယ်' 'ပြီးတော့... အခွင့်အရေး ရှိရင် အဲ့ဒီ ဂိုဏ်းချုပ်ယန်ကို အကြံဉာဏ် တောင်းကြည့်လို့ ရတယ်'

မနက်ဖြန်က ကျန်းပေရန်က ထန်တိုင်းပြည်က အနက်ရောင် ဧကရာဇ်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ချိန်းဆိုထားတဲ့ နေ့ဖြစ်တာကြောင့် သူက လီဖူချန်နဲ့အတူ နန်းတော်ကို ပြန်ပြီး သူ့ကို သွားတွေ့ရမယ်။

'နောက်တစ်ခါ ငါ ဂိုဏ်းကို တစ်ခေါက် ပြန်သွားသင့်တယ်'

ဂိုဏ်းချုပ်ဆီ အခြေအနေတွေ သတင်းပို့တာအပြင် ကျန်းပေရန်က မူဝါဒအမျိုးမျိုးကို ဘယ်လို အကောင်အထည်ဖော်နေသလဲ ဆိုတာနဲ့ နှောင့်နှေးအောင် လုပ်နေတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေ ရှိမရှိ ဆိုတာကို ကျူပိုင်ရှန်းဆီကနေ အသေးစိတ် နားလည်အောင် လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်။

"အကိုကြီးကို အရိုအသေပြုပါတယ်"

ကျန်းပေရန်က သူ့ပြောင်းပြားကို ဝါးရင်း အစီအစဉ်တွေ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ သူ့နောက်ကနေ ကူချင်းဟွမ်းရဲ့ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်

"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

"အကိုကြီးရဲ့ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ပိုက်ကွန် ချလိုက်ပါပြီ"

စကားပြောပြီးနောက် ကူချင်းဟွမ်းက လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို ထုတ်ပြီး သူ့အကိုကြီးဆီကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆက်သလိုက်တယ်

"ဒါတွေက ဒီ အရောင်းအဝယ်ကနေ ရတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေပါ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာ့လေးဆယ့်နှစ်တုံးနဲ့ အလယ်အလတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဆယ့်နှစ်တုံး စုစုပေါင်း ရပါတယ်"

သူ့အလိုလို ပါဝင်နေတဲ့ အကာအရံထဲက သိပ်သည်းတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့အတူ ဝူချင်းစစ်နဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အခု အဆင့်မြင့်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ကျန်းပေရန်က သူတို့ကို ကူညီခိုင်းနိုင်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေကလည်း များပြားလာတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက်ပဲ ရှာနိုင်ရှာနိုင် သူ့ရဲ့ လက်ရှိ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ မလုံလောက်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ပါတဲ့ လက်စွပ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က ခဏ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်တယ်

"ငါ မင်းကို ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ ဆေးလုံးတွေနဲ့ ဝိညာဉ် ပစ္စည်းတွေ တစ်သုတ် ပေးလိုက်ရင် မင်း သူတို့ကို ဈေးကောင်းကောင်းနဲ့ ရောင်းနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်မှု ရှိလား"

တုံ့ဆိုင်းမှု တစ်စိုးတစ်စိမှ မရှိဘဲ ကူချင်းဟွမ်းက ချက်ချင်း လက်သီးဆုပ်မိုး အရိုအသေပြုပြီး ပြောလိုက်တယ်

"ချင်းဟွမ်းက အကိုကြီးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို အလွဲသုံးစား မလုပ်ပါဘူး"

"ကောင်းသားပဲ"

ကျန်းပေရန်က သူ့ဝတ်ရုံထဲကနေ ကမ္ဘာလောကဓာတ် လက်စွပ် လေးကွင်းကို ထုတ်ပြီး ကူချင်းဟွမ်းဆီ ပစ်ပေးလိုက်တယ်

"အထဲက အရာအားလုံးကို ရောင်းလိုက် မင်းဘာသာမင်း ဈေး သတ်မှတ်နိုင်တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ စိတ်ချပါ အကိုကြီး"

"အင်း ဒါဆို ချက်ချင်း သွားလုပ်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကူချင်းဟွမ်းက ပြောပြီး အရိုအသေပြုကာ လှည့်ထွက်သွားတယ်။

'ချင်းဟွမ်းက ဒီ ပစ္စည်း တစ်သုတ်ကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်နိုင်ပေမယ့် ရလာမယ့် အလယ်အလတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက အဲ့ဒီ အကာအရံကို ကျွေးမွေးဖို့ လုံလောက်ဦးမှာ မဟုတ်ဘူး' 'ငါ နောက်တစ်နည်း စဉ်းစားရဦးမယ်'

စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က တိမ်လိပ်ကျည်တောက်ကို ထုတ်ယူပြီး ကောင်းကင်တိမ်တိုက်တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်ကာ အပေါ်မှာ ထိုင်ပြီးနောက် နန်းတော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားတယ်။

နန်းတော်ကို ရောက်တော့ ကျန်းပေရန်က အရင်ဆုံး အပေါ်ကနေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကင်းလှည့် ကြည့်ရှုလိုက်တယ်။

အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းပဲဆိုတာ အတည်ပြုပြီးမှ သူက ငြိမ်သက် နှလုံးသား ခန်းမ ရှေ့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လိုက်တယ်။

"ဧကရာဇ်"

သူ တိမ်တိုက်ပေါ်က ဆင်းလိုက်တာနဲ့ ကျန်းပေရန်က သူ့ဆီ ပြေးလာနေတဲ့ ခုံချင်ချင်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။

"ရပ်လိုက်"

ခုံချင်ချင်က သူ့အပေါ် ခုန်အုပ်တော့မယ့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ ကျန်းပေရန်က ပြောလိုက်တယ်။

ပြေးလွှားနေတုန်း ခုံချင်ချင်က ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် ရှေ့မှာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်လိုက်တယ်

"ဧကရာဇ် ကျွန်မ အဝေးကနေ တိမ်တိုက်တစ်ခု မျောဆင်းလာတာ မြင်တယ် ဒါ မင်းကြီးပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ ကျွန်မ သိတယ်"

"မင်းက အဲ့လောက်တောင် အားနေတာလား တိမ်တိုက်တွေ ရေတွက်ပြီး ပျော်နေရအောင်"

"ကျွန်မက ပြန်လာတာကို မျှော်လင့်နေရုံ သက်သက်ပါ ဒီတစ်ခါ အရှင်မင်းကြီးက အကြာကြီး ပျောက်သွားတာကိုး"

"ငါ လုပ်စရာ ကိစ္စတချို့ ရှိလို့ပါ"

ကျန်းပေရန်က နန်းတွင်း စာကြည့်ခန်းဆီ လျှောက်သွားရင်း ပြောလိုက်တယ်

"မကြာသေးခင်က နန်းတော်ထဲမှာ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့ မဟုတ်လား"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်... မကောင်းပါဘူး မင်းကြီး မရှိတဲ့အခါ လူတိုင်းက စိတ်ဓာတ်ကျနေကြတယ် အထူးသဖြင့် အကြီးဆုံး အစ်မနဲ့ ကျွန်မပေါ့"

ဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ရယ်မောလိုက်ပြီး

"ငါကိုယ်တော် နန်းတော်ထဲမှာ မရှိတော့ မင်း မုန့်ခိုးစားတဲ့အခါ အပြစ်ပေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး မဟုတ်လား"

ဧကရာဇ်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ လေသံကို ကြားတော့ ခုံချင်ချင်က ချက်ချင်း ရူးကြောင်ကြောင် ပြုံးပြပြီး ပြန်ဖြေသည်။

"ဧကရာဇ်ရဲ့ အပြစ်ပေးတာ မခံရဘဲ မုန့်ခိုးစားရတာက အရသာ မရှိဘူး"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ကျန်းပေရန်ရဲ့ မျက်နှာထားက ချက်ချင်း တည်တင်းသွားတယ်။

သူက ခုံချင်ချင်ကို စွေကြည့်ပြီး

"ဒါဆို မင်း ဆိုလိုတာက မင်း ငါကိုယ်တော်ရဲ့ အပြစ်ပေးတာကို ခံရမယ်မှန်း သိလျက်နဲ့ မုန့်ခိုးစားရဲတယ်ပေါ့ ဒီကိစ္စက ဘယ်လောက် ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုလဲ မင်း သိလား"

ကျန်းပေရန်ရဲ့ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားတာကို မြင်တော့ ခုံချင်ချင်က ကြောက်လန့်ပြီး မြေပြင်ပေါ် အလျင်အမြန် ဒူးထောက်လိုက်တယ်

"အသက် ချမ်းသာပေးပါ ဧကရာဇ် ကျွန်မ မှားမှန်း သိပါပြီ"

"မင်းဘာသာမင်း သွားပြီး အပြစ်ဒဏ် ခံယူလိုက် သစ်သားတုတ်နဲ့ အချက် ရှစ်ဆယ်"

ဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် ခုံချင်ချင်က သတိကြီးစွာနဲ့ ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး

"ကျွန်မ နောက်မှ သွားယူလို့ ရမလား မင်းကြီးက အခုမှ ပြန်ရောက်တာလေ ကျွန်မကို ခဏလောက် ပြုစုခွင့် ပေးပါဦး"

"တစ်ရာ"

"ကျွန်မ အခု သွားပါ့မယ် အခု ချက်ချင်းပါ"

ထိုသို့ပြောပြီး ခုံချင်ချင်က ငြိမ်သက် နှလုံးသား ခန်းမထဲကနေ ထွက်ပြေးသွားတော့တယ်။

နန်းတွင်း စာကြည့်ခန်းထဲမှာတော့ အပြင်က အဖြစ်အပျက်တွေကို ကြာကြာကတည်းက ကြားနေရတဲ့ မုယောင်က နည်းနည်း ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေတယ်။

သူမက တကယ်တော့ ခုံချင်ချင်လိုပဲ ဧကရာဇ်ကို ကြိုဆိုဖို့ အပြင်ကို ပြေးထွက်ချင်နေတာ ဒါပေမဲ့ သူမ ခြေထောက်တွေကို လှုပ်ရှားဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မတိုက်တွန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။

ပြီးတော့ သူမက ကိုယ့် ခြေသလုံးကို ဆွဲနေတုန်းမှာပဲ စာကြည့်ခန်းရဲ့ စန္ဒကူးတံခါးက 'ကျွီ' ကနဲ ပွင့်လာသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။

လန့်သွားပြီး မုယောင်က အမြန် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး နန်းတွင်းစာလွှာ တစ်စောင်ကို လှမ်းယူ ကြည့်နေလိုက်တယ်။

"မင်းက နန်းတွင်းစာလွှာတွေကို အမြဲတမ်း ပြောင်းပြန် ဖတ်တတ်လား"

ဧကရာဇ်ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ မုယောင်ရဲ့ ပါးပြင်က ချက်ချင်း နီရဲတက်သွားတယ်။

သူမက နန်းတွင်းစာလွှာကို သုံးပြီး မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားရင်း

"ကျွန်မက ဒီ နန်းတွင်းစာလွှာထဲမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခု ရှိနေတယ်လို့ ခံစားမိလို့ ပြောင်းပြန် လှည့်ကြည့်ချင်လို့ပါ"

"ဟုတ်လို့လား ဒါဆို မင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုကို ရှာတွေ့ခဲ့လား"

"ခုနက... ကျွန်မ တွေ့တော့မလိုပဲ မင်းကြီးက အဲ့ဒါကို လန့်အောင် လုပ်လိုက်တာ"

"အိုး မင်းက ငါကိုယ်တော်ကို အပြစ်တင်နေတာလား"

"ဘယ်ဟုတ်မလဲ"

မုယောင်က ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပဲ အကြောင်းအရာ ပြောင်းလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပြန်လာတာလဲ"

"ငါကိုယ်တော် အလုပ်ကိစ္စ ပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း ပြန်လာတာပေါ့ ဘယ်လိုလဲ ဒီလတွေအတွင်း အခက်အခဲတွေ ရှိခဲ့လား"

ဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် မုယောင်က မာနကြီးစွာ မေးစေ့ကို မော့လိုက်ပြီး

"ကျွန်မ တာဝန်ယူထားတာလေ ဘယ်သူက ဒုက္ခပေးရဲမှာလဲ"

"ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့ နောက်ဆို မင်းပဲ ဧကရာဇ် လုပ်လိုက်တော့"

မုယောင် ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူမ စကား အရမ်းလွန်သွားမှန်း သိလိုက်တယ်။

သူမက အလျင်အမြန် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး

"ကျွန်မ မဝံ့ရဲပါဘူး... နန်းတွင်းက အခုလို တည်ငြိမ်နေတာ အားလုံးက ဧကရာဇ်ရဲ့ လူမှန်နေရာမှန် သုံးတတ်တဲ့ မျက်လုံးကြောင့်ပါ"

နဂါးပလ္လင်ပေါ် ထိုင်ရင်း ကျန်းပေရန်က နန်းတွင်းစာလွှာ တစ်စောင်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး

"မင်းအဖေ ဒီကို လာခဲ့သေးလား"

"အင်း... သူ အကြိမ်အနည်းငယ် လာတယ်"

"သူ ငါ့အကြောင်း တစ်ခုခု မေးသေးလား"

"ဟုတ်တယ် သူက မင်းကြီး ဘယ်သွားလဲ ကျွန်မ သိလားလို့ မေးတယ်"

"တခြား ဘာပြောသေးလဲ"

မုယောင်က ခေါင်းခါလိုက်တယ်

"ဒါကလွဲရင်... တခြား ဘာမှ မရှိတော့ဘူး"

ဒီအဖေနဲ့ သမီး အတွဲက အခု သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တချို့ကို သိနေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် ကျန်းပေရန်က မုယောင်ကို စကားတွေ အများကြီး မပြောဖို့ သတိပေးဖို့ စဉ်းစားခဲ့သည်။။

ဒါပေမဲ့ စနစ်က ရွေးချယ်စရာတွေ မပြလာတာကြောင့် သူက အပို အဆင့်တွေကို လုပ်မနေတော့ဘူး မလိုအပ်တဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာမှာ စိုးလို့ပဲ။