အခန်းဆက်သစ်တစ်ခု

"အရှင်မင်းကြီးကို အရိုအသေပြုပါတယ်"

'လမင်းတောအုပ် ခန်းမ' အတွင်းတွင် ကျန်းပေရန်ကို သုံးလလုံးလုံး ခါးသီးစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော ဟုန်ယာရွှမ်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပြီး သူ့ကို ဦးညွှတ် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ထလို့ ရပြီ ငါ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတာ သုံးလ ကြာသွားပြီး သံတမန်ဟုန်ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းထားမိပြီ"

"ယာရွှမ်းက အချိန်အခါ မသင့်ဘဲ ရောက်လာမိတာပါ အရှင်မင်းကြီးနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဟုန်ယာရွှမ်းက သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ သေတ္တာရှည်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသေတ္တာထဲမှာ 'နှစ်တစ်သောင်း ဝိညာဉ် ဂျင်ဆင်း' တစ်ခု ပါပါတယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် စားသုံးရင် သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို တိုးမြှင့်နိုင်ပြီး သာမန်လူတစ်ယောက် ဆိုရင်တော့ သက်တမ်း ရှည်စေနိုင်ပါတယ် ကျွန်မရဲ့ ဆရာသခင်က အရှင်မင်းကြီး အသက်ရှည်ပြီး စည်ပင်ဝပြောဖို့ ဆုတောင်းတဲ့အနေနဲ့ ဧကရာဇ်အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ဒါကို အထူးတလည် ပို့ခိုင်းလိုက်တာပါ"

"ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်က တော်တော် စဉ်းစားပေးတတ်တာပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ဝမ်ရှို့ကွေးကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

ဝမ်ရှို့ကွေးက နားလည်သဘောပေါက်ပြီး ချက်ချင်းပင် သေတ္တာရှည်ကို လက်ခံလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုယ်စား ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပေးပါ ဒါ့အပြင် ငါလည်း ကျိုးနွံတဲ့ လက်ဆောင်တချို့ ပြင်ဆင်ထားတယ် သံတမန်ဟုန် ပြန်တဲ့အခါ ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ဆီ ယူသွားပေးဖို့ အခက်တွေ့ရပါဦးမယ်"

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မကို နာမည်ပဲ ခေါ်သင့်ပါတယ် ဒါမှမဟုတ် ယာရွှမ်းလို့ ခေါ်လို့လည်း ရပါတယ် 'သံတမန်' ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းက တော်တော်လေး စိမ်းကားသလို ခံစားရလို့ပါ"

"ခေါ်ဝေါ်တဲ့ ပုံစံတွေကို ဒီလို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြောင်းလဲတာက မကောင်းပါဘူး သံတမန်ဟုန်က အဝေးကြီးက လာခဲ့ရတာဆိုတော့ ငါ စားသောက်ပွဲတစ်ခု ပြင်ဆင်ဖို့ အမိန့်ပေးထားပြီးသားပါ အစောင့်တွေ သံတမန်ဟုန်ကို..."

"ဟေး နေဦး နေဦး"

ဧကရာဇ်က သူ့ကို နှင်ထုတ်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေတာကို ကြားတော့ ဟုန်ယာရွှမ်းက အလျင်အမြန် လက်ခါယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး စားဖို့ အလျင်မလိုပါဘူး ကျွန်မ အရှင်မင်းကြီးကို ပြောပြရမယ့် အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ စကားတချို့ ရှိပါသေးတယ် ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အခြွေအရံတွေကို အရင် ထွက်သွားခိုင်းပေးပါ"

နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ခန်းမထဲရှိ နန်းတွင်းသူများနှင့် မိန်းမစိုးများကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ သူတို့အားလုံး နောက်ဆုတ် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

"ပြောလေ မင်းမှာ ဘာ အရေးကြီး စကားတွေ ရှိလို့လဲ"

"ဒီစကားတွေက ကျွန်မ ဆရာသခင်ဆီကပါ သူက အရှင်မင်းကြီးက ဉာဏ်ကောင်းရုံတင်မကဘဲ အလုံးစုံကို ခြုံငုံသုံးသပ်နိုင်စွမ်းလည်း ကြီးမားတယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ် ကျွန်မတို့ လေးမျက်နှာဂိုဏ်းက လက်ရှိမှာ အဆောင်အုပ်ချုပ်သူ အကြီးအကဲတစ်ယောက် လိုအပ်နေပြီး ဒီရာထူးကို တာဝန်ယူဖို့ အရှင်မင်းကြီးလို ထူးခြားတဲ့ အမြင်ရှိတဲ့သူကို လိုအပ်နေပါတယ်"

"ဒါပေါ့ ကျွန်မတို့ ဂိုဏ်းရဲ့ အဆောင်အုပ်ချုပ်သူ အကြီးအကဲအတွက် လစာကလည်း အရမ်း ရက်ရောပါတယ် လစဉ် ဝေငှပေးမယ့် အလယ်အလတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရေအတွက် အတိအကျ ရှိသလို အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အများအပြားလည်း ပါဝင်မှာပါ..."

"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က နေရာမှားပြီး ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှု ပြတဲ့အတွက် ငါ မျက်နှာပန်း လှရပါတယ်လို့ပဲ ပြောနိုင်တယ် ငါက စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးသားမို့ နောက်ထပ် ဂိုဏ်းတစ်ခု ဝင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး"

"အရှင်မင်းကြီး ကျွန်မ ဆရာသခင်က အရှင်မင်းကြီးကို အလျင်စလို လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး အရှင်မင်းကြီး အချိန်ယူ စဉ်းစားလို့ ရပါတယ်"

"ကောင်းပြီလေ ဒီလိုဆိုရင် ငါ့ကိုယ်စား ဂိုဏ်းချုပ်ဝမ်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောပေးပါ အစောင့်တွေ"

ကျန်းပေရန်၏ ခေါ်သံနောက်တွင် ဝမ်ရှို့ကွေးက အပြင်မှ အလျင်အမြန် လျှောက်ဝင်လာသည်။

"သံတမန်ဟုန်ကို ဘေးခန်းမဆောင်ကို ခေါ်သွားပြီး သူ့အတွက် အစားအစာ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်"

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ"

ဝမ်ရှို့ကွေးက ဦးညွှတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့မှာ နိုင်ငံတော် ကိစ္စတချို့ လုပ်စရာ ရှိသေးလို့ မင်းနဲ့ အဖော်လိုက် မစားပေးနိုင်တော့ဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

"ဟေး"

ဟုန်ယာရွှမ်းမှာ ပြောစရာ စကားများစွာ ရှိနေသေးသော်လည်း ကျန်းပေရန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဝမ်ရှို့ကွေးနောက်သို့ ဘေးခန်းမဆောင်သို့ လိုက်ပါသွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ဟုန်ယာရွှမ်းကို လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် နန်းတွင်း စာကြည့်ခန်းသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်လာခဲ့သည်။

အံ့အားသင့်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက် နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်သော မုယောင်၏ အကြည့်အောက်တွင် သူက နဂါးပလ္လင်၏ စားပွဲ၌ ပြန်လည် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

အလိုက်သိစွာပင် မုယောင်က ဘာမှ မမေးဘဲ သူမ၏ စာအုပ်ကိုသာ ဆက်လက် ဖတ်ရှုနေသည်။

ညဘက်တွင် ဖြစ်တန်ခြေရှိသော အရေးပေါ် အစီအစဉ် ရာပေါင်းများစွာကို ချရေးပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး အမွှေးတိုင် တစ်တိုင် ထွန်းညှိကာ နဂါးပလ္လင်၏ ကုတင်ပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောင်းလိုက်သည်။

တခြား ဘယ်လို မူဝါဒတွေ ထပ်ထည့်ဖို့ လိုအပ်သေးလဲဟု တွေးတောရင်း ကျန်းပေရန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

"လျှပ်"

သူ အိပ်ပျော်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျန်းပေရန်၏ မျက်နှာကို တစ်စုံတစ်ခုက ရုတ်တရက် လျက်လိုက်သည်။

"ငါ ပြောပြီးသားပဲ မင်းမှာ ခံတွင်းနံ့ ဆိုးတယ်လို့"

သူ ပြောလိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။

နှစ်ထပ်တိုက် တစ်လုံးလောက် မြင့်သော အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးတစ်ကောင်က အိပ်ဆောင်၏ နေရာအများစုကို နေရာယူထားပြီး သူ၏ မြေခွေးမျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ သူ့ကို စူးစိုက် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းပေရန် နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးသည် သူ၏ လျှာကို ဆန့်ထုတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ကာ အလွန် ကြမ်းတမ်းသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

"အွတ်..."

ကျန်းပေရန်က ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် နှာခေါင်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက သလင်းကျောက်တွေပဲ စားတာ ရှင်းရှင်းလေးပဲ ဒါဖြင့် ဘယ်လိုလုပ် မင်းပါးစပ်က ဒီလောက် ပုပ်အဲ့အဲ့ အနံ့ ထွက်နေရတာလဲ ဟူး"

ကျန်းပေရန်က အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့သည်ကို မြင်သောအခါ အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးသည် သူ၏ ပုံစံကို ပြောင်းလိုက်ပြီး သူ၏ ထူထဲ ရှည်လျားသော အမြီး ခြောက်ချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

သူက ဂူပေါက်ကြီးသဖွယ် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်ကာ သူ့ထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"ဘာလဲ မင်း ငါ့ကို စားတော့မလို့လား"

ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု ကြောက်သွားပြီ မဟုတ်လား ဟီးဟီးဟီး လူသား အတိတ်က မင်း ငါ့ကို အရှက်ခွဲခဲ့တဲ့ အတွက် မင်းကို တန်ရာတန်ကြေး ပေးဆပ်စေချင်တယ်"

"ငါက မင်း ငါ့ကို စားမှာကို တကယ် ကြောက်နေခဲ့ရင် မင်းကို လွှတ်ပေးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းပေရန်က ထိုသို့ပြောရင်း စောင်ကို ဖယ်ခွာလိုက်ပြီး စားပွဲဆီ လျှောက်သွားကာ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အဲ့ဒီလို ရပ်နေရတာ မမောဘူးလား"

ကျန်းပေရန်က သူ့ကို လုံးဝ မကြောက်သည်ကို မြင်သောအခါ အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးက နှာမှုတ်လိုက်သည်။

သူမ အနည်းငယ် မပျော်သလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အများစုကတော့ ပျော်ရွှင်နေသည်။

ညင်သာသော အော်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးသည် ကျန်းပေရန် ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့စဉ်ကကဲ့သို့ တောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော လူသား ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်းက ငါ မင်းကို မစားဘူးလို့ တကယ် ယုံကြည်တာပဲ ဟုတ်လား"

အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးသည် စားပွဲဆီသို့ ခုန်ပေါက် ပြေးလွှားလာပြီး လက်ဖက်ရည် အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ကာ လက်ဆန့်တန်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါလည်း သောက်ချင်တယ်"

"မင်း သောက်ချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ငှဲ့လေ"

"သခင်က တကယ်ကို အထူးခြားဆုံး တည်ရှိမှုတစ်ခုပဲ"

အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးသည် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ကောက်ယူပြီး သူ့ကိုယ်သူ တစ်ခွက် ငှဲ့ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ရှာဖို့ ပြန်လာတာ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိလို့လား"

"ဟေး ငါက အခုထိ သခင်လို့ ခေါ်နေတာနော် မင်း နည်းနည်းလောက် ကျေးဇူးတင်တဲ့ပုံ မပြသင့်ဘူးလား"

"မင်းက ငါ့ကို မင်းရဲ့ သခင်အဖြစ် တကယ် မြင်နေသေးတယ် ဆိုရင် မင်း ဒီလို ကျိုးကြောင်းမညီတဲ့ တောင်းဆိုမှုမျိုး မလုပ်သင့်ဘူး"

"ရှောင်ရှောင်က သခင်ကို သခင်အဖြစ် မြင်တာပေါ့ ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ခုနက သခင်ကို တစ်ကိုက်တည်း စားပစ်လိုက်ပြီ"

အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးက မျက်နှာချိုသွေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း ငါ့ကို ရှာဖို့ လာတာ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

"ဟွန်း ပျင်းစရာကြီး"

ကျန်းပေရန်က ခြိမ်းခြောက်တာရော ဖျောင်းဖျတာရော နှစ်ခုလုံးကို တုံ့ပြန်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မြင်တော့ အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးသည် လက်ဖက်ရည်ပူ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မူလကတော့ ဒီမြေခွေးက ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ လာခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ အခု ငါ အဲ့လို မခံစားရတော့ဘူး"

ကျန်းပေရန်က "အိုး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း နှမြောစရာလို့ မထင်ဘူးလား ဒီမြေခွေးက မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင်နော် မင်းရဲ့ ရှန့်တိုင်းပြည်လို နိုင်ငံငယ်လေးအတွက် မင်း ဘယ်လို ဆုတောင်းမျိုးပဲ လုပ်လုပ် ဒီမြေခွေးက မင်းအတွက် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်"

"ငါက မင်းကို ဘယ် ကျေးဇူးကြွေးမှ ဆပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ဒါဆို နှမြောစရာလို့ ပြောစရာ ဘာရှိမှာလဲ"

နှာခေါင်းမှ လေနှစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးသည် ဒီလူနှင့် ဆက်ပြောနေပါက သူ့ကို မစားမိအောင် ထိန်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါကြောင့် သူမက စားပွဲပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို တည့်တည့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီနေ့က... ဘာလို့ မင်း ငါ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တာလဲ"

"မင်းက အသက်ရှင်ချင်ရုံ သက်သက်ပဲလေ အဲ့ဒါ ဘာမှားလို့လဲ"

ဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးသည် မျက်တောင် နှစ်ချက် ခတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... လူသားတွေက ထူးဆန်းတဲ့ သားရဲတွေကို သတ်တာက ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်အရာမှ ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် ကိစ္စဆိုတာ မရှိဘူး"

"ဒါပေမဲ့ လူအများစုက အဲ့လို ထင်ကြတယ်"

"ငါက ဘာလို့ သူတို့နဲ့ အတူတူ ဖြစ်နေရမှာလဲ"

"ဟီးဟီး"

ဒီစကားကို ကြားပြီးနောက် အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ့သခင်က တခြားသူတွေနဲ့ တကယ် မတူဘူးပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အမြီးခြောက်ချောင်းနှင့် မြေခွေးသည် ကျန်းပေရန်၏ မျက်နှာကို နောက်တစ်ကြိမ် လျက်လိုက်ပြီး "ငါ အမေ့ကို ရှာဖို့ ပြန်တော့မယ်" ဟူသော စကားများကို ချန်ထားခဲ့ကာ အိပ်ဆောင်ထဲမှ ပျံထွက်သွားသည်။

မျက်နှာကို ရွံရှာစွာ သုတ်လိုက်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် အကြောဆန့်ကာ နဂါးပလ္လင်၏ ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လှဲချလိုက်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျန်းပေရန်သည် မနက်ခင်း တစ်ခုလုံး အပြင်းအထန် ရေးသားခဲ့သည်။

ခဏတာ ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လုံလောက်အောင် ရေးသားပြီးပြီဟု ခံစားရသောအခါ သူက အားလုံးကို မုယောင်ထံ ထားခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းကင်တိမ်တိုက်ကို စီးနင်းကာ စိတ်နှလုံးပြန်ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

မနေ့က ထိုက်ရင်းကျုံးနှင့် နေ့လည်ခင်း တစ်ခုလုံး စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ဧရာမ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး နှစ်ဦး၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို အတော်လေး နားလည်သွားခဲ့သည်။

လုလင်ပြည်နယ်ရှိ မူဝါဒအသစ်များကို ဆက်လက် တိုးချဲ့နိုင်သော်လည်း သူ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ တိုးချဲ့မှုသည် လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များဖြင့် ကျောထောက်နောက်ခံ ပြုထားရမည် ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် လောလောဆယ်တွင် သူသည် မူဝါဒအသစ်များ၏ နယ်ပယ်ကို မျက်စိမှိတ် တိုးချဲ့ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ဒီအချက်ကို စိတ်ထဲ ထားပြီး ကျန်းပေရန်သည် ဒီကိစ္စကို ဆွေးနွေးရန် ပထမဆုံး ကျူပိုင်ရှန်းကို သွားရှာခဲ့သည်။

နားထောင်ပြီးနောက် ကျူပိုင်ရှန်းကလည်း သူ၏ လုံးဝ သဘောတူညီမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

လုလင်ပြည်နယ်တွင် မူဝါဒအသစ်များ အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း ကိစ္စတွင် သူသည် လက်တွေ့တွင် တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်သည်။

လုလင်ပြည်နယ်၏ သာယာဝပြောမှု နောက်ကွယ်တွင် မည်မျှ အားထုတ်မှု ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။

အကယ်၍ ဧရိယာကို တစ်ကြိမ်တည်း နှစ်ဆ တိုးလိုက်ပါက အခက်အခဲသည် နှစ်ဆထက် ပိုမို များပြားလိမ့်မည်။

ကျူပိုင်ရှန်းနှင့် သဘောတူညီမှု ရရှိပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူ၏ တွေးခေါ်ပုံအရ လုလင်ပြည်နယ်သည် အမှန်တကယ် သာယာဝပြောပြီး သန်မာလာစေရန် အနည်းဆုံး တစ်နှစ်ခွဲ အချိန်ယူရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဒါက ဂရုတစိုက် ပြုစုပျိုးထောင်ရန် လိုအပ်နေသေးသည့် အဆင့်တွင် ရှိနေပြီး အောင်မြင်မှု၏ အသီးအပွင့်များကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရိတ်သိမ်းရန် နည်းလမ်း မရှိသေးပေ။

'ကောင်းကင် တိမ်တိုက် တောင်ထိပ်' မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် သူ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာမှ ထွက်လာကြောင်း အသိပေးရန် ပထမဆုံး သူ၏ အကိုကြီးထံ သွားရောက် အရိုအသေပြုခဲ့သည်။

ကျန်းပေရန်ကို မြင်သောအခါ လုဘိုကွေးက သူ့ကို အိမ်ထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ကြိုဆိုပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ပြန်လာတာ အချိန်ကိုက်ပဲ ငါလည်း အခုလေးတင် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာတာ"

"အကိုကြီးက တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံတာ ထပ်လုပ်ပြန်ပြီလား"

ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် မင်း ငါ့ကို 'မြောက်အရပ် ကြယ်ခုနစ်လုံး ဝိညာဉ် အတတ်ပညာ' ပေးတဲ့နေ့က ငါ အဲ့ဒါကို တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ဖတ်ကြည့်လိုက်တာ ဒီကျင့်စဉ်က ငါနဲ့ အရမ်း သင့်တော်ပုံရတယ်"

"ဒါ ကောင်းတာပေါ့ ဒါဆို အကိုကြီး ဒီတစ်ခေါက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာတာက ကျွမ်းကျင်သွားလို့လား"

"အား"

လုဘိုကွေးက လက်ခါယမ်းလိုက်သည်။

"အဝါရောင်အဆင့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုက ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ကျွမ်းကျင်နိုင်ပါ့မလား ငါ နည်းနည်း သဘောပေါက် နားလည်သွားရုံပဲ ရှိသေးတယ် ငါ ဒီတစ်ခေါက် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံရာကနေ ထွက်လာတာက တခြား ကိစ္စတွေ ကိုင်တွယ်ဖို့ပါ"

"သဘောပေါက် နားလည်တာက ကောင်းပါတယ် ဒါဆို အကိုကြီး ကျွမ်းကျင်ဖို့ မဝေးတော့ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပဲ"

"အဲ့လို မျှော်လင့်ရတာပဲ"

လုဘိုကွေးက စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်ပန်းကန်ကို ကျန်းပေရန် ရှေ့သို့ တွန်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မြည်းစမ်းကြည့်ဦး မြစ်လယ် ခရိုင်က ဆီးပန်း ကိတ်မုန့်တွေ အရမ်း နာမည်ကြီးတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အကိုကြီး"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဆီးပန်း ကိတ်မုန့် တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အထူး မွှေးရနံ့တစ်ခုက ကျန်းပေရန်၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အရည်ပျော်သွားသည်။

ဒါက ချိုသော်လည်း မအီဘဲ လတ်ဆတ်မှု အငွေ့အသက် အနည်းငယ် ပါဝင်သည်။

"မြစ်လယ် ခရိုင်ရဲ့ ဆီးပန်း ကိတ်မုန့်က သူ့နာမည်နဲ့ တကယ် ထိုက်တန်တာပဲ"

"မင်း ကြိုက်ရင် ထပ်စားဦး ငါ အများကြီး ဝယ်လာတယ် မင်း ဒါတွေ ယူသွားလိုက်"

လုဘိုကွေးက ဆီစိမ်စက္ကူ အိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ပြီး ဆီးပန်း ကိတ်မုန့်များကို အထဲသို့ ထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဆီးပန်း ကိတ်မုန့်များ အားလုံး ဆီစိမ်စက္ကူ အိတ်ထဲ ရောက်သွားပြီးနောက် လုဘိုကွေးက ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ငါ လဲ့နန် ပြည်နယ်ကို တစ်ခေါက် သွားရမယ် ငါ ခန့်မှန်းရသလောက် ဆယ်ရက်ကနေ တစ်လခွဲလောက် ကြာမယ်"

"လဲ့နန် ပြည်နယ်"

ကျန်းပေရန်က ခဏ စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက် အဲ့ဒါ နေကျဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေ မဟုတ်လား အကိုကြီးက အဲ့ဒီကို ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ"

"ဟားဟား ဧကရာဇ် ဖြစ်ရတာ တကယ် ကွာခြားတာပဲ မင်း နယ်မြေ ပိုင်းခြားတာတွေကို ဒီလောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေတာပဲ ဟုတ်တယ် လဲ့နန် ပြည်နယ်က နေကျဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေ မှန်တယ် ငါ ဒီတစ်ခေါက် သွားတာက နောက်ဆုံး သူပုန်တွေ ရှင်းလင်းတဲ့ စစ်ဆင်ရေးတုန်းက ငါတို့ သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တချို့ ရှိခဲ့လို့ သူတို့က ငါ့ကို ကိစ္စတချို့ ဆွေးနွေးဖို့ ဖိတ်ထားလို့ပါ"

"သြော်"

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်သီးဆုပ်မိုး အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဒါဆို အကိုကြီး အမြန်ဆုံး အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"

"ကောင်းပြီလေ ညီလေးရဲ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ စကားကို ငါ လက်ခံလိုက်ပါတယ်"

နေ့စဉ် ကိစ္စများအကြောင်း အနည်းငယ် ထပ်မံ စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး ရေမှန်ခန်းမ အတွင်းရှိ သစ်ခွရေစင်အဆောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

"ဒေါက် ဒေါက်"

တံခါးခေါက်သံကို ကြားသောအခါ တာ့ဟူလေးသည် သူမ၏ တံမြက်စည်းကို ချထားပြီး အော်လိုက်သည်။

"လာပါပြီ"

ခြေလှမ်းငယ်များဖြင့် တံခါးဆီသို့ အမြန် လျှောက်သွားပြီး တာ့ဟူလေးသည် တံခါး ဖွင့်လိုက်ကာ ဘယ်သူလဲဟု မေးမည့်ဆဲဆဲ သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားသည်။

"အကိုကြီးကျန်း"

သူမ ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ပြီး အော်လိုက်သည်။

"ခန်းမသခင်မ အကိုကြီးကျန်း လာပါတယ်"

"ရှူး"

ကျန်းပေရန်က တံခါးခုံကို ကျော်ဖြတ်ဝင်လာပြီး သူ့နောက်မှ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကာ တာ့ဟူလေးကို တိတ်ဆိတ်စေသော အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်သည်။

"ပေ ရန် လေး"

ခွန်အား အပြည့်နှင့် အော်ဟစ်သံနောက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုက လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး သူ ရှောင်လွှဲလို့ မရနိုင်သော အရှိန်ဖြင့် ကျန်းပေရန်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ဝင်လာသည်။

"မင်း ကတိပေးခဲ့တဲ့ တစ်လကရော တစ်လကရော တစ်လကရော"

ရှီဖုန်းလန်သည် မျက်ရည်စမ်းစမ်းနှင့် ကျန်းပေရန်၏ ရင်ဘတ်ကို သူမ၏ လက်သီးဆုပ်လေးများဖြင့် ထုရိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါက အမြန်ဆုံး တစ်လလို့ ပြောခဲ့တာ တစ်လ တိတိ ဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူး"

"ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး အဲ့ဒါ တစ်လပဲ တစ်လပဲ မင်း နောက်ကျတယ် မင်း လူလိမ်ကြီး"

"ဒါကို အကျိုးအကြောင်း မရှိဘူးလို့ ခေါ်တယ်"

"ဟွန်း ငါက အကျိုးအကြောင်း မရှိတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကျန်းပေရန်က သူမကို ဆက်ပြီး အာရုံစိုက်တော့မည် မဟုတ်ပေမယ့် ဒီနေ့ ရှီဖုန်းလန်က အထူးသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး သူမ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်များ စွန်းထင်းနေသည်။

"ငါ နည်းနည်း နောက်ကျပြီး ပြန်လာတာပဲဟာ ဒါက ငိုရလောက်တဲ့အထိ မလိုပါဘူး မဟုတ်လား"

ရှီဖုန်းလန်က မျက်ရည်တစ်စကို သုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို မသွားခင် 'သိုင်းလောက တုပဂိမ်း' ကို ငါနဲ့အတူ ထားခဲ့ခိုင်းလို့လဲ ဒါက နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ပွဲလို ခံစားရတယ်"

"ဒါဆို ဒါက ငါ့အမှားလား"

"ဒါ မင်းအမှားပဲ"

ဒီအချိန်မှာ တာ့ဟူလေးက အနားကပ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အကိုကြီးကျန်း ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်လလုံး ခန်းမသခင်မက တစ်နေ့လုံး အစားအသောက်ပျက်ပြီး သူ တကယ်ပဲ အကိုကြီးအတွက် စိတ်ပူနေခဲ့တာ အကိုကြီးသာ အမြန် ပြန်မလာရင် ခန်းမသခင်မက အကိုကြီးကို ရှာဖို့ အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားမှာ ကြောက်ရတယ်"

တာ့ဟူလေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှီဖုန်းလန်က သူမကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ မပြောနဲ့ဟု မတားမြစ်ရုံတင်မကဘဲ "ကောင်းတယ် ဆက်ပြော" ဟု ပြောနေသလို မျက်လုံးများဖြင့် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်သည် လက်ကိုင်ပုဝါ တစ်ထည် ထုတ်ကာ ရှီဖုန်းလန်၏ မျက်နှာပေါ် ဖိကပ်ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မျက်နှာကို မြန်မြန် သုတ်လိုက်တော့ မဟုတ်ရင် နောက်ကျ 'အော့စ်မန်သပ်စ် ကိတ်မုန့်' က အရသာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းပေရန်က 'အော့စ်မန်သပ်စ် ကိတ်မုန့်' လုပ်ပေးမည်ကို ကြားသောအခါ ရှီဖုန်းလန်သည် ချက်ချင်း ငို တိတ်သွားပြီး သူ့နောက်မှ လိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ 'နဂါးမုတ်ဆိတ် သကြားလုံး' နဲ့ ပဲစိမ်းကိတ်မုန့်လည်း စားချင်တယ်"

"သွား သွား သွား အခွင့်အရေးကို အလွဲသုံးစား မလုပ်နဲ့"

"ငါ့အတွက် လုပ်ပေးပါနော် နော်"

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်သည် တစ်ဖက်တွင် 'အော့စ်မန်သပ်စ် ကိတ်မုန့်' တစ်ကိုက်၊ တစ်ဖက်တွင် 'နဂါးမုတ်ဆိတ် သကြားလုံး' တစ်ကိုက်ဖြင့် အလွန် အရသာခံကာ စားသုံးနေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာသည် အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေပုံ ဖြစ်သည်။

တာ့ဟူလေးကလည်း ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ပဲစိမ်းကိတ်မုန့် တစ်တုံးကို ကိုင်ပြီး တစ်ကိုက်ချင်း စားသုံးနေကာ သူမ၏ မျက်လုံးများက လခြမ်းကွေးများကဲ့သို့ ပြုံးနေသည်။

"အကိုကြီးကျန်း ဘာလို့ အကိုကြီး လုပ်တဲ့ မုန့်တွေက ဒီလောက် မွှေးနေရတာလဲ အရမ်း အရသာ ရှိတာပဲ"

တာ့ဟူလေးက ပဲစိမ်းကိတ်မုန့် တစ်တုံးလုံး ကုန်သွားပြီးနောက် ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ငါ မင်းကို ဒါတွေ အကုန် သင်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

" သင်ပေးခဲ့လို့ ကျွန်မ ပိုတောင် နားမလည်တော့ဘူး ဘာလို့ နည်းလမ်း အတူတူ ဖြစ်ပေမယ့် အကိုကြီးကျန်း လုပ်တဲ့ ဟာတွေက ဒီလောက် အရသာ ပိုကောင်းနေရတာလဲ"

"ဒါက မင်း စိတ်မပါသေးဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပဲ"

"ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ တော်တော် အာရုံစိုက်ပါတယ်"

သူမ ပြောနေရင်း တာ့ဟူလေးသည် ပဲစိမ်းကိတ်မုန့်များ မျက်စိရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဒါကြောင့် သူမသည် သခင်နှင့် ကျွန်ကြားက ကျင့်ဝတ်ကို လျစ်လျူရှုပြီး တစ်တုံးကို လျင်မြန်စွာ လှမ်းယူကာ ဆက်လက် အရသာခံနေလိုက်သည်။

မုန့်ပန်းကန် သုံးချပ်လုံး ကုန်သွားမှသာ ရှီဖုန်းလန်သည် သူမ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရမ်း အရသာ ရှိတာပဲ ပေရန်လေး မင်းက တကယ်ပဲ ကမ္ဘာ့ နံပါတ်တစ် မုန့်လုပ် ပညာရှင်ပဲ"

ရှီဖုန်းလန်၏ လုံးဝိုင်းသော ဗိုက်လေးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် အပြာရောင် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ပြီး သူမထံ ကမ်းပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကို စားလိုက် ဒါက အစာကြေဖို့ ကူညီပေးလိမ့်မယ်"

"ငါ မသောက်ချင်ဘူး"

ရှီဖုန်းလန်က ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဗိုက်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သူတို့ကို ငါ့ဗိုက်ထဲမှာ ခဏလောက် ထပ်နေစေချင်သေးတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ထိုင်ခုံပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး 'သိုင်းလောက တုပ ဂိမ်း' အတွက် လောင်းကစားဝိုင်းကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းပေရန်ဆီ ပြန်ပြေးလာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လာ ကစားရအောင် လာ ကစားရအောင် ငါ အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းဗျူဟာတွေ အများကြီး ရှာဖွေတွေ့ရှိထားတယ်"

စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ရှီဖုန်းလန်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွားသည်။

သူ သိသော လူအားလုံးထဲတွင် ရှားပါးပြီး ထူးဆန်းသော ရတနာများအကြောင်း အသိနိုင်ဆုံးသူမှာ ရှီဖုန်းလန် ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူ ရှီဖုန်းလန်၏ တိကျသော နောက်ခံကို မသိသေးသော်လည်း သူမက ငှက်ပန်းလို ရတနာမျိုးကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ခိုးယူနိုင်သော အချက်က သူမ၏ မိသားစု မည်မျှ ချမ်းသာကြွယ်ဝသည်ကို ပြသနေသည်။

ဒါကြောင့် ကျန်းပေရန် မနေ့က အဲ့ဒီ ခြောက်ဆင့် ရွေးချယ်စရာကို လက်ခံရရှိခဲ့စဉ်က သူ ပထမဆုံး တွေးမိခဲ့သူမှာ ရှီဖုန်းလန် ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ ဒီရတနာတွေကို သူမထံမှ တိုက်ရိုက် မရနိုင်ခဲ့လျှင်တောင် သဲလွန်စ အချို့ ရရှိရုံမျှဖြင့် အလွန် တန်ဖိုးရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟူး သူဌေးမလေး တစ်ယောက်ရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုက တကယ်ကို တွန်းလှန်ရ ခက်တာပဲ