ရုတ်တရက် ထောင်ချောက်

[နောက်ဆုံးတော့... အခုမှ ဘေးကင်းသွားတော့တယ်]

တောင်ဂူတစ်ခုအတွင်း ပုန်းအောင်းရင်း ကျန်းပေရန်သည် အားကုန် အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

သူ သေခြင်းတရားနှင့် ဤမျှ နီးကပ်စွာ ခံစားခဲ့ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

ကန်ရေပြင်မှ ဤဂူအထိ သူသည် စနစ် ရွေးချယ်စရာ ခုနစ်ခုကို တစ်ထိုင်တည်း လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပြီး အစောပိုင်းက ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်များနှင့်ပါ ရေတွက်လျှင် စနစ်သည် ဒီနေ့ ဆယ့်ငါးကြိမ် အသက်ဝင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဒါက သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်မှတ်ထားသော ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ကန့်သတ်ချက်နှင့် အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် နီးကပ်နေသည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူသာ နောက်ထပ် ရွေးချယ်စရာ အနည်းငယ် ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါက စနစ်သည် မနက်ဖြန်တွင် သပိတ်မှောက်သွားနိုင်ခြေ အလွန် များသည်။

ပြီးတော့ အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ချီတိုင်းပြည်ကဲ့သို့ နိုင်ငံမျိုးတွင် စနစ်၏ အကူအညီ မရှိဘဲ ကျန်းပေရန်သည် မနက်ဖြန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ တာအို လမ်းစဉ်က သူ့ကို ရှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိမ့်မည်ဟု တော်တော်လေး ယုံကြည်သည်။

"ဟား... ဟား..."

သူ နောက်ထပ် အသက်ပြင်းပြင်း နှစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေသော နှလုံးသားကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လှမ်းလိုက်တိုင်း ရွေးချယ်စရာများ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းက သူ့ကို တစ်ချိန်က သိခဲ့ဖူးသော ပျော်ရွှင်မှုကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သေးလျှင် ယခုအခါ ထို ပျော်ရွှင်မှုသည် ကြီးမားသော ခေါင်းကိုက်မှုတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။မဟုတ်ဘူး၊ ဖိနှိပ် ချေမှုန်းနေသော ဖိအားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန်က ဒါကို သူ သတိ လက်လွတ် ဖြစ်သွားသောကြောင့်ဟု မထင်ခဲ့ပေ၊ သူက စိတ်ပျက်ဖွယ် အခြေအနေတစ်ခုက ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးဖြင့် ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထင်ခဲ့မိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

မူလက သူသည် မပြန်ခင် ဒီနေရာတွင် အရည်အချင်း အမှတ်များ တစ်သုတ် ကြိတ်ခွဲ ရယူရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။

အခုတော့ သူ အဲ့ဒီ အတွေးကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ။

စနစ်၏ ဖြစ်ပေါ်နှုန်းက အလွန် မြင့်မားလွန်းပြီး လုံခြုံသော အိမ်တစ်လုံးကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ခု မရှိဘဲ သူသည် နဂါးတွင်းထဲသို့ အခြေခံအားဖြင့် ကိုယ်တုံးလုံး ဝင်သွားသလို ဖြစ်နေသည်။

[ဒါက အဆင့်မြင့် မြေပုံထဲကို စောစီးစွာ ဝင်တိုးမိတဲ့ တန်ကြေးပဲ ဖြစ်မယ်]

ဂူ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် လင်ယုယန်သည် မီးမွှေးပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော သူမ၏ အကိုကြီးကို တိတ်တဆိတ် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာထားက ပုံမှန်နှင့် ဘာမှ မကွာခြားသော်လည်း လင်ယုယန်သည် သူက စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု ရှိနေပုံရသည်ဟု မှိန်မှိန်လေး ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါက သူမ သူ့ထံမှ ဘယ်တုန်းကမှ မခံစားခဲ့ဖူးသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။

[ကြည့်ရတာ ငါက အကိုကြီးကို ဒုက္ခ အများကြီး ပေးမိပြီ ထင်တယ်]

ခဏတာမျှ လင်ယုယန်သည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားချက်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမ စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် သူ ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်:

"ငါတို့ အရင်က သဘောတူထားခဲ့သလိုပဲ မင်းမှာ ချီတိုင်းပြည်က အဓိက အင်အားစု အားလုံးအကြောင်း လေ့လာဖို့ သုံးရက် အချိန် ရှိတယ် ငါ မင်းကို သူတို့အကြောင်း မေးတဲ့ ဘယ်မေးခွန်းကိုမဆို မင်း ဖြေနိုင်ရမယ်"

သူ့ကို ကူညီရန် နည်းလမ်းတစ်ခု သူမတွင် ရှိနေသေးသည်ကို သတိရရင်း လင်ယုယန်သည် ချက်ချင်း ပြန်လည် မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်မ အကိုကြီး ပေးတဲ့ တာဝန်ကို သေချာပေါက် ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီ နောက် သုံးရက်နေရင် ငါ့ကို ဒီနေရာမှာ ပြန်တွေ့ သွားတော့"

"ဟုတ်ကဲ့"

ထိုသို့ပြောပြီး လင်ယုယန်သည် ဂူ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။

သူမ၏ ပုံရိပ် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

သူမကို လွှတ်လိုက်ခြင်းသည် သူမကို သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းရန် လိုအပ်သောကြောင့် သက်သက် မဟုတ်ပေ သူက ချီတိုင်းပြည်က ဤမျှ အန္တရာယ် များနေခြင်းသည် သူမ လင်မိသားစု၏ သခင်မလေးနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှု ရှိမရှိကိုလည်း အတည်ပြုချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ငြိမ်းချမ်းသော ညတစ်ညတာ အိပ်စက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ဂူ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်လာရင်း အကြောဆန့်လိုက်သည်။

အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရာ သူ ချက်ချင်း လန်းဆန်းသွားသည်။

[မနေ့က ခရီးက အရမ်း တင်းကျပ်နေလို့ သတိမထားမိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုမှ အနားယူနိုင်တော့ ငါ သဘောပေါက်လာတယ် ချီတိုင်းပြည်က အလယ်ပိုင်း ဒေသတွေနဲ့ အနီးဆုံး နိုင်ငံတွေထဲက တစ်နိုင်ငံ ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ် ထိုက်တန်တာပဲ ဝိညာဉ် သွေးကြောတွေ မရှိတဲ့ နေရာတွေမှာတောင် ဝိညာဉ် စွမ်းအင် ကြွယ်ဝမှုက ရှန့်တိုင်းပြည်က ဂိုဏ်းတချို့နဲ့ ယှဉ်နိုင်တယ်]

တစ်ညတာ အနားယူပြီးနောက် အဲ့ဒီ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ခံစားချက်က ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အခု သူက မနေ့က မကြာခဏ ရွေးချယ်စရာ ဖြစ်ပေါ်မှုများက လင်ယုယန်ကြောင့် တကယ် ဟုတ်မဟုတ် စမ်းသပ်ရန် လိုအပ်သည်။

သူ၏ တည်နေရာကို အတည်ပြုရန် မြေပုံကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်သည် လင်ယုယန် ဖော်ပြခဲ့သော နေရာဆီသို့ ဦးတည် လျှောက်သွားသည်။

တစ်လှမ်း... နှစ်လှမ်း... သုံးလှမ်း...

သတိကြီးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် ထူထပ်သော တောအုပ်ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာသည်။

[မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ မနေ့က လင်ယုယန်နဲ့ အတူတူ သွားလာခဲ့တာက အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ]

စနစ်က ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုတောင် မဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် သက်ပြင်းငယ် တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက သူ၏ 'သာမန်အသွင်ဖျောက်ခြင်း' ကို ချွတ်လိုက်သည်။

ရှန့်တိုင်းပြည်တွင် ၎င်း၏ တည်ရှိမှုကို ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်းက လုံလောက်သည်ထက် ပိုပြီး သူ့ကို ဒုက္ခများစွာ ရှောင်ရှားနိုင်စေခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ပညာရှင်များ နေရာတကာ ရှိနေသော ချီတိုင်းပြည်တွင် ၎င်းကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်းသည် "ဒီနေရာမှာ ငွေ မမြှုပ်ထားဘူး" ဟုဆိုင်းဘုတ်ထောင်ထားသလို ဖြစ်နေပြီး ဒါက အမှန်တကယ် ဒုက္ခကို ဆွဲဆောင်နိုင်လောက်သည်။

၎င်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားသည်။

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် အရက်ဆိုင်ငယ် တစ်ခုတွင် ထိုင်နေပြီး 'မက်မွန်ပန်း ဝိုင်' တစ်အိုး၊ ဝက်ခေါင်းသုပ် တစ်ပွဲ၊ နှင့် မြေပဲ တစ်ပွဲ မှာထားသည်။

တောအုပ်မှ ဤ မြို့ငယ်လေးအထိ စနစ်၏ ဖြစ်ပေါ်နှုန်းသည် မနေ့ကလောက် မမြင့်မားသော်လည်း တစ်နာရီ အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ဆယ်ကြိမ် ပေါ်ပေါက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အစွန်းနှင့် အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် နီးကပ်နေသည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲသင့် မသင့် စတင် စဉ်းစားလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် သူက ဒီကိစ္စကို သူ ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေများ မကောင်းမွန်မှန်း ရှင်းလင်းနေသည်။သူက စတင် လှုပ်ရှားရခြင်းပင် မရှိသေးဘဲ သူ အလွန်အမင်း ကန့်သတ် ခံထားရပြီ ဖြစ်သည်။

[ဒီ အဓိက တာဝန်က တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတဲ့ ဒုက္ခ အမျိုးမျိုးကို ဖုံးကွယ်ထားတာပဲ... ကောင်းကင်ဘုံ တာအို လမ်းစဉ်ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားနိုင်စွမ်းကလည်း တိုးလာတာလား]

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်... ခင်ဗျားရဲ့ 'မက်မွန်ပန်း ဝိုင်'... မြေပဲ... နဲ့ ဝက်ခေါင်းသုပ်... အားလုံး ရပါပြီ သုံးဆောင်ပါဦး"

စားပွဲထိုးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်သည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရက် တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။

မြေပဲ တစ်စေ့ကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး သူ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

[အင်း... နည်းနည်း ပေါ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မဆိုးပါဘူး]

ဝက်ခေါင်းသုပ် တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး သူက သူ၏ အစီအစဉ်ကို မည်သို့ ညှိယူရမည်ကို ဆက်လက် တွေးတောနေသည်။

"ဟားဟားဟား လှလိုက်တဲ့ ကောင်မလေးပဲ ဒီ ဖြူဖျော့ဖျော့ ကောင်ချောလေးနဲ့ နေရတာ ဘာ အဓိပ္ပာယ် ရှိလို့လဲ ငါနဲ့ တစ်ခွက်လောက် သောက်ကြည့်ရင် ဘယ်လိုလဲ"

အဲ့ဒီ အခိုက်အတန့်မှာ မျက်နှာပေါ် အမာရွတ်များ ပြည့်နေသော လူမိုက်တစ်ဦးက ဘေး စားပွဲမှ မာန်ဝင့်စွာ လျှောက်လာပြီး လူငယ် စုံတွဲတစ်တွဲကို ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ပညာတတ် တစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်လေးသည် ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

"ဘယ်... ဘယ်သူလဲ နေ့ခင်း ကြောင်တောင်ကြီး ခင်ဗျား ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

"ပါးစပ် ပိတ်ထား"

လူမိုက်က သူ၏ မျက်နှာကို ဖြတ် ရိုက်လိုက်ရာ သူ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။

"ဒီလို ပွစိ ပွစိ လုပ်နေတာ ဘယ်သူက မင်းအဘိုးကို စကားပြောခွင့် ပေးလို့လဲ"

သူ၏ ရောင်ကိုင်းနေသော ပါးပြင်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လူငယ်လေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ဘာလို့ လူကို ရိုက်တာလဲ"

"မင်းကို ရိုက်တယ် ဟုတ်လား မင်းသာ ဆက် ပြောနေရင် ငါ မင်း အသက်ကို ယူလိုက်မယ်"

ပညာတတ်၏ မျက်နှာပေါ် တံတွေး ထွေးချလိုက်ပြီး လူမိုက်က ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရန် ပြင်နေပုံရသော စားပွဲထိုးဘက်သို့ လှည့်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ မင်းကလည်း အဘိုးရဲ့ လက်သီး အရသာကို မြည်းစမ်းချင်လို့လား"

စားပွဲထိုးသည် ထွက်ပြေးသွားသည်၊ ဆိုင်ရှင်ကို သွားခေါ်ရန် ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။

"ဟွန်း သိတတ်သားပဲ"

လူမိုက်က ထို့နောက် လူငယ်မလေးဘက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။

"ကဲ ကောင်မလေး အကိုကြီးက အဲ့ဒီ ဖြူဖျော့ဖျော့ ကောင်ချောလေးထက် အများကြီး ပို ကောင်းတယ် မဟုတ်လား"

အခုချိန်မှာတော့ အရက်ဆိုင်၏ ဧည့်သည် အများစု ထွက်ပြေးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန် တစ်ယောက်တည်းသာ သူ၏ အရက်ကို သောက်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူက ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ချင်စိတ် ရှိသောကြောင့် နေရစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ဘေးအကင်းဆုံး စနစ် ရွေးချယ်စရာက ထိုင်နေရန် ဖြစ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

လူငယ်မလေးသည် ထိတ်လန့်နေပြီး သူမ၏ ချစ်သူ အရိုက်ခံရသည်ကို မြင်ရကာ ဘယ်သူမှ ဝင်မကူညီကြပေ။

စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူမသည် ကျန်းပေရန်၏ နောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးပုန်းလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး"

လူမိုက်က သူမနောက်သို့ အလျင်စလို မလိုက်ခဲ့ပေ။ အဲဒီအစား သူက ကျန်းပေရန်ကို အပေါ်အောက် အကဲခတ်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ဖြူဖျော့ဖျော့ ကောင်ချောလေး တစ်ယောက်ပဲ မင်းက ဝင်ပါချင်လို့လား"

[ရွေးချယ်စရာ တစ်: "ဟုတ်တယ်၊ ငါ သေချာပေါက် ဝင်ပါမှာပဲ" ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု: လပြည့် ဓား အစီအရင် ပုံကားချပ် (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်စရာ နှစ်: လူမိုက်ကို ချက်ချင်း ထိုးလဲပစ်ပါ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု: အထီးကျန် လေ ဓား ပုံကားချပ် (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်စရာ သုံး: လူငယ်မလေးကို လူမိုက်ဘက်သို့ တွန်းပို့ပြီး ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်း ပြသပါ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု: ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် +၁]

[အိုး ဒါက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလာပြီ]

သာမန် လူမိုက်တစ်ဦးက မြေကမ္ဘာအဆင့် ရွေးချယ်စရာကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ် ဟုတ်လား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ဒါက "အမျိုးသမီးကောင်း တစ်ဦးကို နှောင့်ယှက်ခြင်း" မြင်ကွင်းသည် သေချာပေါက်နီးပါး ဟန်ဆောင် ပြဇာတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

မှိန်ဖျော့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်သည် ရွေးချယ်စရာ သုံး ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ လူငယ်မလေးကို သူ၏ နောက်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လူမိုက်ဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။

"ငါက ငါ့ အစားအစာနဲ့ အရက်ကို အေးအေးဆေးဆေး သုံးဆောင်ဖို့ ဒီကို လာတာ မင်းတို့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး ကဲ သူက မင်းအတွက်ပဲ"

[ဟင်]

လူငယ်မလေးနှင့် ဘေးမှ ကြည့်ရှုသူများသာမက လူမိုက် ကိုယ်တိုင်ပင် တောင့်ခဲသွားပြီး ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။

[ရွေးချယ်မှု ပြီးမြောက်သည်။ ဆု: အာရုံခံနိုင်စွမ်း +၁]

[အိုး]

လုံးဝ အသစ်စက်စက် အရည်အချင်း အမှတ်တစ်ခုကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် ခဏတာ ကြက်သေသေသွားပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် ကျေနပ်သွားသည်။

'အာရုံခံနိုင်စွမ်း' သည် အမှန်တကယ်ပင် သူ၏ အားနည်းချက်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် သူက စူးရှို့ယွီ နန်းတော်ထဲ ခိုးဝင်လာပြီး စာကြည့်ခန်းထဲသို့ လှည့်လည် ဝင်ရောက်သွားသည်ကို သတိမပြုမိဘဲ နေခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

[ကောင်းတယ်]

ကျန်းပေရန် သူ၏ အရည်အချင်း အသစ်ကို ပျော်ရွှင်နေစဉ် လူမိုက်သည် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"တော်တဲ့ကောင်ပဲ"

ကျန်းပေရန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး အရက်ကိုသာ ပြန် သောက်နေလိုက်သည်။

လူငယ်မလေးသည် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီလို အခြေအနေမျိုးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သူသည် သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများအပေါ် ယုံကြည်မှု ရှိပြီး သူရဲကောင်းအဖြစ် ကစားရန် အသင့် ဖြစ်နေသူ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် သူတို့က သူ ပေါက်စီ တူများကို ဆောင့်ချပြီး "အဲ့ဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း" ဟု အော်ဟစ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ကာ သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူက... ဇာတ်လမ်းအတိုင်း မလိုက်နာပေ။

လူမိုက်လည်း စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။

သူတို့ ဒီ ဇာတ်လမ်းကို အကြိမ်များစွာ ကျင့်ခဲ့ပြီး တစ်ခါမှ မရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေ။ ဒီနေ့ ဘယ်လိုလုပ် လမ်းလွဲသွားရတာလဲ။

[ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ]

သူတို့ နှစ်ဦးလုံး၏ တုံ့ပြန်မှုများက ကျန်းပေရန်အတွက် ရှင်းလင်းနေသည်။

သူ အခု သေချာသွားပြီမှာ ဒီ သုံးယောက်သည် အဆင့်နိမ့် လိမ်လည်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းသည်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ် အာရုံက သူ့ကို သူတို့အားလုံး ကျင့်ကြံမှု မရှိသော သာမန် လူများ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။

သူတို့က မြေကမ္ဘာအဆင့် ရွေးချယ်စရာကို ဘယ်လို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်မှာလဲ။

သူ တွေးတောနေစဉ် လူမိုက်နှင့် လူငယ်မလေးသည် မျက်လုံးချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လူမိုက်က ရုတ်တရက် သူမကို ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်၏ စားပွဲပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာပင် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ အစားအစာနှင့် အရက်ကို လျင်မြန်စွာ ကယ်တင်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

"ဟက်ဟက် ကောင်မလေး မင်းက ဒီည ငါ့ အပိုင်ပဲ"

လူမိုက်က သူမ၏ အဝတ်အစားများကို စတင် ဆွဲဖြဲလိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ အစားအစာနှင့် အရက်နှင့်အတူ တခြား စားပွဲတစ်ခုသို့ ရိုးရှင်းစွာ ရွှေ့လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း ကယ်ပါဦး ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး"

သူမ၏ အပေါ်ပိုင်း အင်္ကျီ လုံးဝ စုတ်ပြဲသွားပြီး သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်က မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

[စိတ်ရှုပ်စရာပဲ]

လူမိုက်နှင့် အမျိုးသမီး နှစ်ဦးစလုံး စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လူမိုက်က လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အချက်ပြလိုက်သည်။

အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန် လူတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရဲမက်တွေ လာပြီ ရဲမက်တွေ လာပြီ"

လူမိုက်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ သကောင့်သားတွေ ဒီနေ့ မြန်လိုက်တာ ကောင်မလေး ငါ့ကို စောင့်နေ ငါ မင်းဆီ နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်"

သူက ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်သွားသည်။

လူငယ်မလေးသည် အလျင်အမြန် အဝတ်အစား ပြန် ဝတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ကျေးဇူးတင်စကား တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးမရနိုင်ခဲ့ပေ။

ပညာတတ်လေးလည်း ထရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ချင်အာ အဲ့ဒီ လူကြမ်းကြီး မပြန်လာခင် ငါတို့ သွားကြစို့"

သူမက ကျန်းပေရန်ကို နောက်ဆုံး မကျေမနပ် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး ပညာတတ်လေးနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားသည်။

[ဒါပဲလား]

သရုပ်ဆောင် သုံးဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

သူက နောက်ဆက်တွဲ တစ်ခုခု ရှိလိမ့်မည်ဟု တွေးထင်ခဲ့သည်။မြေကမ္ဘာအဆင့် ရွေးချယ်စရာတစ်ခုအတွက် ဒါက ရှိကို ရှိရမည်။

သူ၏ အစားအစာနှင့် အရက်ကို သောက်သုံးပြီးနောက် သူက ကြေးပြား အနည်းငယ် ချန်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူ ဒီနေ့ ရွေးချယ်စရာ အတော်များများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် သူ ဆက်လက် မစူးစမ်းတော့ဘဲ တည်းခိုခန်း တစ်ခု ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

စားပွဲထိုးက သူ ဘယ် အခန်းကို လိုချင်သလဲဟု မေးသောအခါ ရွေးချယ်စရာ သုံးခု ပေါ်လာသည်:

[ရွေးချယ်စရာ တစ်: ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် အခန်းတွင် တည်းခိုပါ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု: သရဲ အစီအရင် ပုံကားချပ် (မြေကမ္ဘာအဆင့်၊ အဆင့်နိမ့်)]

[ရွေးချယ်စရာ နှစ်: မြေကမ္ဘာအဆင့် အခန်းတွင် တည်းခိုပါ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု: အနက်ရောင် ရွှေ ငရဲဘုံ လက်စွဲကျမ်း (အနက်ရောင်အဆင့်၊ အလယ်အလတ်)]

[ရွေးချယ်စရာ သုံး: လူသားအဆင့် အခန်းတွင် တည်းခိုပါ ပြီးမြောက်ခြင်း ဆု: ကျပန်း အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် +၁]

[အာ အမှတ်တရတွေပဲ]

ဒီ ရွေးချယ်စရာများကို မြင်ရခြင်းက သူ့ကို သူ၏ အစောပိုင်း စမ်းသပ်မှု နေ့ရက်များဆီသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

[ဟုတ်တယ်... အဲ့ဒီတုန်းက အခြေအနေတွေက ဒီလောက်ပဲ ခက်ခဲခဲ့တာပဲ အခု ဘာလို့ ဒီလောက် ပို လေးလံနေသလို ခံစားရတာလဲ ငါ အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ နေခဲ့တာ ကြာသွားလို့လား]

သူ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

အဲ့ဒီတုန်းက သူ၏ ကျင့်ကြံမှုက နိမ့်ကျပြီး သူ၏ အရည်အချင်း အမှတ်များက မရှိသေးဘဲ အခြေအနေများက အခုထက်တောင် ပို ဆိုးသေးသည်။

မြို့ငယ်လေး တစ်ခုသို့ ခရီးထွက်ခြင်းနှင့် လူမိုက် အနည်းငယ်က ရွေးချယ်စရာ တစ်ပုံကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။

အခု တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ "လူမိုက်များ" က အနက်ရောင် ဧကရာဇ်များနှင့် သူတော်စင်များ ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်၏။

အနှစ်သာရအားဖြင့် ဘာမှ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

အဲ့ဒီ အခိုက်အတန့်မှာ ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ မူလ စိတ်နေသဘောထားကို ပြန်လည် ရရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဖိအားများ သက်သာသွားသည်။

ရွေးချယ်စရာ သုံး ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး သူက လူသားအဆင့် အခန်းတစ်ခန်း ကြိုတင် မှာလိုက်သည်။

[ရွေးချယ်မှု ပြီးမြောက်သည်။ ဆု: အာရုံစူးစိုက်မှု +၁]

နောက်ထပ် အခြေခံ အရည်အချင်း အမှတ် အသစ်တစ်ခုကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်၏ စိတ် ပိုမို ကောင်းမွန်သွားသည်။

သူက သူ လုပ်သမျှ အရာအားလုံးတွင် တော်တော်လေး အာရုံစူးစိုက်ပြီးသားဟု ထင်ခဲ့သည်။ဒီ အရည်အချင်း အသစ်က ဘာတွေ ယူဆောင်လာမလဲဟု သူ တွေးမိသည်။

စားပွဲထိုးနောက်သို့ လိုက်သွားပြီး သူ သူ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ပရိဘောဂများက သူ အရင်က တည်းခိုခဲ့ဖူးသည့် ဘယ် လူသားအဆင့် အခန်းထက်မဆို ပို ကောင်းမွန်သည်။

"ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည် စားပွဲပေါ်မှာ ခေါင်းလောင်း တစ်လုံး ရှိပါတယ် ခင်ဗျား တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် အဲ့ဒါကို တီးလိုက်ရုံနဲ့ ကျွန်တော် ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့ပါ့မယ်"

"ကဲ ဒါ ယူသွား"

ကျန်းပေရန်က သူ့ကို ကြေးပြား အနည်းငယ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး ကျွန်တော် ခင်ဗျားအတွက် ရေနွေးပူ ယူလာခဲ့ပါ့မယ်"

အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် စားပွဲထိုး ထွက်သွားပြီး တံခါး ပိတ်လိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ် လှဲလျောင်းရင်း ကျန်းပေရန်သည် မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အစောပိုင်းက အဖွဲ့အကြောင်း ထပ်မံ တွေးတောနေသည်။

[သူတို့က တကယ် ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ]