လက်လျှော့လိုက်ခြင်း

လော့ရှန်း၏ နေအိမ်တွင် ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေအရိပ် ပျံ့နှံ့သွားပြီး အတော်ကြာအောင် ရှာဖွေခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ လော့ရှန်း၏ ကြားခံကိုသာ တွေ့ရှိပြီး အခြားသူများ၏ ကြားခံကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ လော့ရှန်း၏ အပေါင်းအပါ အချို့သည် တာအောင်းမြို့သို့ လုံးဝ မလာခဲ့ကြပုံရပြီး ခြေရာ တစ်ချက်ပင် မချန်ထားခဲ့ပေ။ တကယ်ပင် တော်တော် သတိကြီးကြသည်။

"ငါ လော့ရှန်းကို တိုက်ခိုက် ဖြိုလှဲလို့ ရပေမဲ့ သူက အလွယ်တကူ သေဆုံးမယ့် တစ္ဆေထိန်းချုပ်သူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းတာက သိပ် အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ငါ သူ့ကြားခံကို အချိန်မရွေး အသက်သွင်းလို့ ရတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို နောက်မှ သုံးဖို့ ချန်ထားလိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်"

ယန်ကျန့် ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး လော့ရှန်းကို ဆန့်ကျင်၍ ကြားခံကို မနှိုးဆော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ဒီကိစ္စက အခုမှ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးပြီး အနာဂတ်တွင် အဟောင်းရော အသစ်ပါ စာရင်း ရှင်းရန် နောက်ထပ် တွေ့ဆုံမှုတစ်ခု သေချာပေါက် ရှိလာဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဒီအတွေးဖြင့် သူ တိုက်ရိုက် တစ္ဆေနယ်မြေကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ကျန့် တာရှင်း အပန်းဖြေမြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

သူ မူလက သဲလွန်စ တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလားဟု လမ်းလျှောက် ကြည့်ရန်သာ အစီအစဉ် ရှိခဲ့သည်။ သာသနာပြု၏ ကျိန်စာ အသံသွင်းခွေကို ကြုံတွေ့ပြီး အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲသို့ ဆွဲသွင်း ခံရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

အချိန် အနည်းငယ် ကုန်ကျသွားခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အလားအလာ ရှိသော ရန်သူ နှစ်ယောက်ကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ခွေးကြီးသည်လည်း အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာကို အောင်မြင်စွာ ကျူးကျော် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ယန်ကျန့်သည် အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာကို ကျူးကျော် ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းကို အရေးကြီးသည်ဟု သတ်မှတ်သည်။

အိပ်မက် ကမ္ဘာတစ်ခုထဲ ဝင်ရောက်သည့်အခါ တစ္ဆေ ကိုင်စွဲသူများ မည်မျှ နုနယ်သည်ကို သူ သိသည်။ ကြိုတင် မထိန်းချုပ်ထားပါက ထို အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာကြောင့် လူ ဘယ်နှစ်ယောက် သေဆုံးနိုင်သည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

အခု တစ်ဖက်လူက အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာကို အသုံးပြု၍ သတ်ဖြတ်လိုပါက ခွေးကြီးက သဘောတူမတူ ဆိုတာပေါ် မူတည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီနေရာမှာ ရုတ်တရက် လူတွေ အရမ်း များနေတာပဲ"

ယန်ကျန့်သည် အပန်းဖြေမြို့တော်၏ ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ခုလေးတင် ပြန်ရောက်လာသည်။ သို့သော် ၎င်းနေရာတွင် လူများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနည်းငယ် လေ့လာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်။ သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှုန်ဝမ်ဝမ်နှင့် ကျန်းဝေ့တို့ မထိန်းနိုင်ဘဲ ကစားခဲ့ကြပုံရသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ကြိုတင် သိမြင်နိုင်စွမ်းဖြင့် ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို အနိုင်တိုက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်နာရီကျော် အတွင်းမှာပင် သူတို့ အလွန် များပြားစွာ နိုင်ခဲ့သဖြင့် အပန်းဖြေမြို့တော်က ထိုမျှလောက် ငွေသား ထုတ်မပေးနိုင်တော့ဘဲ ဆူညံ ပွက်လောရိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဒီ နှောင့်ယှက်မှုက စပ်စု ကြည့်ရှုသူ အများအပြားကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေး ထားကြပါ။ ကျုပ်တို့ တာရှင်း အပန်းဖြေမြို့တော်က အမြဲတမ်း ဂုဏ်သိက္ခာ အရမ်း ရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ထဲက တချို့ နိုင်သွားတဲ့ အမှတ်တွေက အရမ်း များလွန်းနေတယ်။ ကျုပ်တို့ ဒါတွေ အားလုံးကို တစ်ကြိမ်တည်း လဲလှယ် မပေးနိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ အပိုင်းတစ်ပိုင်းကိုပဲ အရင် လဲလှယ်ပေးနိုင်ပြီး ကျန်တာကို ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်"

မန်နေဂျာတစ်ယောက်က ရှုန်ဝမ်ဝမ် ကျန်းယန် ကျန်းရှန်းကူ နှင့် အခြားသူများကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ကျန်းရှန်းကူသည် ဒီတုံ့ပြန်မှုအတွက် သေချာပေါက် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ သူ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံ ထုတ်မပေးနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း လဲလှယ်ပေးဖို့ စာချုပ်တစ်ခု ရေးပေးမယ် ဟုတ်လား။ အဲ့ဒီ အချိန်ကျရင် ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားနိုင်လဲ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း လဲလှယ်ပေးမယ် ဆိုတာကလည်း ဘီလီယံ တစ်ဆယ်တည်း။ ကျွန်တော် ခုနက တွက်ကြည့်တာ ကျုပ်တို့ ကိုင်ထားတဲ့ အမှတ်တွေက ဘီလီယံ တစ်ရာကျော်တယ်"

"ခင်ဗျားတို့က ဆယ်ပုံတစ်ပုံတည်းနဲ့ ကျုပ်တို့ကို နှင်ထုတ်ချင်တာလား။ အစောပိုင်းက ကျုပ်တို့ ဘီလီယံ နှစ်ဆယ်ကျော် ရှုံးတုန်းက ခင်ဗျားတို့ အပန်းဖြေမြို့တော်က အမှတ် လဲလှယ်မှု ကန့်သတ်ချက်အကြောင်း ဘာလို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့တာလဲ"

"ပိုက်ဆံ ထုတ်ပေး တောက်စ် မင်းတို့ လျော်ဖို့ ငြင်းဆန်နေတာပဲ"

ကျန်းယန်လည်း ဒေါသတကြီး ညည်းညူလိုက်သည်။ သူမ ဘေးမှ ပိုက်ဆံ အနည်းငယ် စုဆောင်းရန် အပင်ပန်း ခံခဲ့ရပြီး ၎င်းကို ငွေသားအဖြစ် မပြောင်းလဲနိုင်ပါက သူမ၏ ဒီနေ့ ပျော်ရွှင်မှုမှာ အလကား ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

မန်နေဂျာက ဆက်ပြောသည်။

"ကျုပ်တို့ အပန်းဖြေမြို့တော်မှာ စည်းမျဉ်းတွေ ရှိပါတယ်။ ပြီးတော့ နေ့စဉ် အမှတ် လဲလှယ်မှုတွေအတွက် ကန့်သတ်ချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဒီနေ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်က ပြည့်သွားပါပြီ။ ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့ ဘီလီယံ တစ်ဆယ်ပဲ လဲလှယ်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျန်တာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ကျွန်တော် တကယ် အစွမ်း မရှိတော့ပါဘူး"

"ဒါဆို ငါတို့ မနက်ဖြန် ပြန်လာရင် မင်းတို့ နောက်ထပ် ဘီလီယံ တစ်ဆယ် လဲပေးမှာလား"

ကျန်းယန်က ထပ်မေးသည်။

"ဒါက မနက်ဖြန် ကျုပ်တို့ အပန်းဖြေမြို့တော်ရဲ့ လဲလှယ်ခွင့် ခွဲတမ်းအပေါ် မူတည်ပါတယ်။ ကျော်လွန်သွားခဲ့ရင်တော့ ကျုပ်တို့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပဲ အရင် လဲလှယ်ပေးနိုင်မှာပါ"

မန်နေဂျာက ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါက တာဝန် လွှဲချနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းတို့မှာ လဲလှယ်ခွင့် ခွဲတမ်း ရှိတဲ့အထိ စောင့်ရမယ် ဆိုတော့ ဘယ်အချိန် ဖြစ်မှာလဲ"

ကျန်းယန် အလွန် ဒေါသထွက်သွားသည်။

ဘယ်လောက်ပင် ဆူညံ အငြင်းပွားနေပါစေ အဖြေ တစ်စုံတစ်ရာ ထွက်မလာသေးပေ။

သို့သော် ကျန်းရှန်းကူနှင့် ဝမ်ဘင်တို့သည် မန်နေဂျာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အဓိပ္ပာယ် ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။ အပန်းဖြေမြို့တော်သည် သူတို့၏ အမှတ် အားလုံးကို လဲလှယ်ရန် ဘီလီယံ တစ်ဆယ် ကမ်းလှမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သဘောတူပါက ၎င်းကို အခု လဲလှယ်နိုင်သည်။ သဘောမတူပါက ဒီနေ့ ဘာမှ ရမည် မဟုတ်ဘဲ နောင်အနာဂတ် လဲလှယ်မှုများမှာ ဟန်ပြ သက်သက်သာ ဖြစ်မည်။

ဒါက အချိန်ဆွဲခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအပေါ်တွင် သူတို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ သူတို့၏ အနိုင်ရမှုများသည် အပန်းဖြေမြို့တော်၏ လဲလှယ်ရေး စည်းမျဉ်းများကို လိုက်နာရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောရလျှင် အပန်းဖြေမြို့တော်သည် မည်သည့် စည်းမျဉ်းကိုမှ ချိုးဖောက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုနည်းလမ်းဖြင့် သူတို့ သိသိသာသာ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခု ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပမာဏ အနည်းငယ် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် အငြင်းပွားမှု ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါ့အပြင် သူဌေးဟဲ အခု သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အပန်းဖြေမြို့တော်ကို လက်ရှိတွင် တာဝန်ယူမည့်သူ မည်သူမျှ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် မန်နေဂျာက ဤမျှ ကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို မချနိုင်ဘဲ သူတို့မှာ စောင့်ဆိုင်းရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ပတ်ပတ်လည်ရှိ ကြည့်ရှုသူများ ပို၍ပင် စကားများနေကြသည်။

အများအပြားက တာရှင်း အပန်းဖြေမြို့တော်ကို စတင် လှောင်ပြောင်ကြပြီး သူတို့ ပေးလျော်ရန် ငြင်းဆန်နေပြီး လဲလှယ်မှုများ ခွင့်မပြုတော့ဟု ပြောဆိုနေကြသည်။

အခြား အဓိက ဖောက်သည် အချို့မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို အာရုံခံမိပြီး သူတို့၏ အမှတ်များနှင့် ချစ်ပြားများကို လဲလှယ်ပေးရန် တောင်းဆိုမှုများ ထုတ်ဖော် ပြောဆိုကြသည်။

တစ်ခဏတာမျှ မြင်ကွင်းမှာ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားသည်။

"သေချာတာပေါ့ အရမ်း များများ နိုင်တာက ဘာကောင်းကျိုးမှ မယူဆောင်လာဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအပန်းဖြေမြို့တော်က အရမ်း ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်။ ဘီလီယံ တစ်ရာကျော်တန်တဲ့ အမှတ်တွေနဲ့ သူတို့က ဘီလီယံ တစ်ဆယ်ပဲ လဲလှယ်ပေးချင်တယ်။ ပိုက်ဆံ ပြန်ရဖို့က နည်းလမ်း တစ်ခုခု လိုအပ်ပုံရတယ်"

ယန်ကျန့်က ဤကဲ့သို့ အငြင်းပွားနေခြင်းသည် ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခု မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ရှေ့သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းသွားသည်နှင့် ဘေးနှစ်ဖက်မှ လောင်းကစားသမားများ သူ့အတွက် အလိုအလျောက် လမ်းဖယ်ပေးကြသည်။

သူတို့ တော်တော် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ အလိုလို လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် အများအပြားက ယန်ကျန့်ကို တစ္ဆေတစ်ကောင် မြင်လိုက်ရသလို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ရှောင်ယန်ပဲ ရှောင်ယန် ရောက်လာပြီ"

ရှုန်ဝမ်ဝမ်က လူအုပ်ကြားမှ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး စားပွဲတစ်လုံးပေါ်တွင် ရပ်နေကာ မောက်မာနေဆဲ ဖြစ်ပုံရသည်။

"ယန်ကျန့် နင် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ။ ငါ့ကို ကူညီပါဦး။ ဒီလူတွေက ငါတို့ကို လိမ်နေတယ်။ ငါတို့ ပိုက်ဆံ နိုင်တယ် ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါတို့ကို လဲလှယ် မပေးဘူး"

ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းယန်သည် အားကိုးရသူ တစ်ယောက် တွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်ပြီး နာကျင်သော အမူအရာဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းကို ပြေးဆွဲ ချိတ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် ဒါကို ကျုပ်တို့ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်သင့်တယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်လဲ။ တစ်ဖက်လူက ဘီလီယံ တစ်ဆယ်ပဲ လဲလှယ်ပေးချင်တယ်။ ဒါထက် ပိုရင် သူတို့ မလုပ်ပေးတော့ဘူး"

ကျန်းရှန်းကူက ဆေးလိပ် သောက်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။

နိုင်ခြင်းသည် ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သင့်သည်။ သို့တိုင် တစ်ဖက်လူက ဤကဲ့သို့ လှည့်ကွက်တစ်ခု သုံးလာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။

"ယန် ယန် ခေါင်းဆောင်"

မန်နေဂျာ၏ ခြေထောက်များ ယန်ကျန့်ကို မြင်သောအခါ ပျော့ခွေသွားပြီး ချွေးစေးများ သွန်ချကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ရီနေသည်။

သူ ယန်ကျန့်၏ တည်ရှိမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားပြီး မသိနားမလည်သူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။

ထိုအသိပညာကြောင့်ပင် သူ ဘီလီယံ တစ်ဆယ် လဲလှယ်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြား မည်သူ့ကိုမဆို ဖြစ်ပါက အပန်းဖြေမြို့တော်၏ ဖြေရှင်းနည်းများ မရှိဘဲ တစ်ဘီလီယံတောင် ယူသွားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ သူဌေးဟဲက သေပြီ ဆိုတော့ အခု ဟဲ မိသားစုကို ဘယ်သူ တာဝန်ယူနေလဲ"

ယန်ကျန့်က တဲ့တိုး မေးလိုက်သည်။

သူဌေးဟဲ သေပြီဟု ကြားသောအခါ မန်နေဂျာ၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ သတိထားကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သားအကြီးဆုံး ဟဲလုံ ဖြစ်သင့်ပါတယ်"

"သူ့ကို ခေါ်လိုက်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

သူ သူဌေးဟဲ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ခိုးယူထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဟဲလုံ၏ အခြေအနေကို မရင်းနှီးဘဲ မရှိပေ။

ဟဲလုံသည် အလွန် အရည်အချင်း ရှိသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သူ ဟဲ မိသားစုကို ချောမွေ့စွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းသည် သဘာဝကျသည်။

မန်နေဂျာက အများကြီး မပြောရဲဘဲ ချက်ချင်း ဖုန်း ကောက်ကိုင်ကာ ဟဲလုံကို ခေါ်လိုက်သည်။

ဟဲလုံသည် ထိုအချိန်တွင် အလွန် အလုပ်များနေသည်။ သူ ဆွေမျိုး အနည်းငယ်ကို ခုလေးတင် ဖြေရှင်းခဲ့ပြီး သူဌေးဟဲ သေဆုံးပြီး မကြာခင်မှာပင် ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မိသားစု အမွေအတွက် တိုက်ပွဲဝင်ပြီး ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေသည်။

သို့သော် ဒီဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဝင်လာသောအခါ သူ ကိုင်လိုက်သည်။

"မန်နေဂျာဝမ် အပန်းဖြေမြို့တော်ဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

ဟဲလုံက ယန်ကျန့်၏ လူများ အပန်းဖြေမြို့တော်တွင် ကစားနေသည်ကို သိသောကြောင့် သူ ထိုကိစ္စကို အလွန် စိုးရိမ်နေသည်။

မန်နေဂျာဝမ်က ဒီနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို လျင်မြန်စွာ အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သည်။

"ဟဲလုံ မင်း ငါ့ကို တွေ့ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"

ယန်ကျန့်က ဖုန်းကို ဆွဲယူပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က အသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုတည်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ ထပ်မပြောချင်တော့ဘူး။ မင်း ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ မင်း သိပါတယ်"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ် ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်ယန်။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိပါတယ်"

ဟဲလုံက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန် စိတ်ချပါ သုံးရက်အတွင်း ပိုက်ဆံတွေက ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အကောင့်ထဲ ရောက်လာစေရမယ်။ ခင်ဗျားအတွက် တစ်ပြားမှ လျော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို ကောင်းကောင်း မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ ခေါင်းဆောင်ယန်က ဒါကို စိတ်ထဲ မထားဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူ စကား မဆုံးမီမှာပင် ယန်ကျန့် ဖုန်းချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ပြီးပြီ"

ယန်ကျန့်က ဖုန်းကို မန်နေဂျာဝမ်ထံ ပြန်ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော်လည်း ထိရောက်သည်။

"ကျန်းယန် သူ့ကို အကောင့် ပေးလိုက်။ ပိုက်ဆံ ရောက်လာတာနဲ့ မင်းတို့ ခွဲဝေယူလိုက်လို့ ရပြီ"

ကျန်းယန် ချက်ချင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါ အဆင်ပြေသွားတာပဲ။ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ရှင် ကိုင်တွယ်လိုက်တာနဲ့ အရာအားလုံးက ချောမွေ့သွားတာပဲ။ ငါတို့ ဆိုရင် ဒီလောက် လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်းတို့ နိုင်တာ အရမ်း များလွန်းတယ်။ သူတို့ လိမ်နေတာ ထင်ရှားတယ်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"သူတို့ ငါတို့ဆီက နိုင်တုန်းကတော့ သူတို့ အရမ်း များလွန်းတယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး"

ကျန်းယန်က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် သူဌေးဟဲ သေသွားတာပေါ့"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ငါတို့ ဘာလို့ သူတို့ကို ကြောက်ရမှာလဲ။ ဒါ့အပြင် ငါသူတို့ကို မလိမ်ခဲ့ဘူး။ ငါတို့ တရားမျှတမှု ရှိရှိနဲ့ နိုင်ခဲ့တာ"

ကျန်းယန်က ယုံကြည်မှု ရှိစွာ ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ရိုးသားခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက တစ်ကြိမ်ပဲ ခွင့်ပြုတယ်။ နောင်မှာ ဒီကို ထပ်မလာနဲ့တော့။ မင်းတို့ နောက်တစ်ခါ ထပ် ပတ်သက်မိရင် ငါ ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဒီစကားများသည် ကျန်းယန် တစ်ယောက်တည်းအတွက် မဟုတ်ဘဲ ကျန်းရှန်းကူနှင့် ဝမ်ဘင်တို့ အတွက်ပါ ဖြစ်သည်။

"သိပါပြီ နောက် မကစားတော့ပါဘူး"

ကျန်းယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ထပ် ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါ့အပြင် ငါတို့ ဒီတစ်ခေါက် လုံလောက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ"

"ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကို အောက် ဆင်းခိုင်းလိုက်။ ငါတို့ သွားဖို့ အချိန် တန်ပြီ"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"စကားမစပ် ကျန်းဝေ့ ဘယ်မှာလဲ။ ဘာလို့ သူ ဒီမှာ မရှိတာလဲ"

ကျန်းရှန်းကူက ပြောသည်။

"သူ ခုနက ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ ဘယ်ရောက်သွားလဲ ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ။ သူ အိမ်သာ သွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

"သူ့ကို ပြန်ခေါ်လိုက်"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

...

သူတို့ သူတို့၏ အနိုင်ရငွေများဖြင့် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် အခြားတစ်ဖက်တွင် ဟဲလုံသည် စိတ်နှလုံး နာကျင်မှုဖြင့် အတွင်းထဲတွင် သွေးထွက်နေသည်။

"ဘာလဲ ပိုက်ဆံအတွက် စိတ်နှလုံး နာကျင်နေတာလား။ မင်းမှာ အဲ့ဒီလောက် ငွေသား ရှိလို့လား"

ဟဲယွဲ့လျန်က သူ့ဘေးတွင် ရှိနေပြီး အစောပိုင်းက စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေကာ သူ့ကို အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ဟဲလုံက လေးနက်စွာ ပြောသည်။

"ဒါက အသက်ကယ် ပိုက်ဆံပဲ။ ငါ ပေးကို ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ ဒီည အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ဒီနေ့ နိုင်သွားတာကို ထားလိုက်ဦး။ တစ်ထရီလီယံ ဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ငါ သဘောတူရမှာပဲ။ ကံကောင်းတာက အပန်းဖြေမြို့တော်က မန်နေဂျာဝမ်က သူ့အလုပ် သူ ကောင်းကောင်း လုပ်တယ်။ စားပွဲ ကန့်သတ်ချက်တွေကို လျှော့ချပြီး VIP အပိုင်းကို ပိတ်ထားလိုက်တယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့ နိုင်တဲ့ ပုံစံနဲ့ဆို ငါတို့ ဟဲ မိသားစု တစ်ခုလုံး ဒေဝါလီ ခံသွားရမှာ"

"အဲဒီပိုက်ဆံက မများပါဘူး။ ငါ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စုဆောင်းနိုင်ပါတယ်။ ငါ့အဖေက တကယ် မိုက်မဲခဲ့တာ။ ဘယ်သူ့ဆီက မဆို ပိုက်ဆံ နိုင်အောင် ယူတယ်။ အထူးသဖြင့် ဌာနချုပ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီးတော့ အခု တခြား တစ်ယောက်က လာတောင်းတာက မျှတရုံ သက်သက်ပဲ"

ဟဲလုံက ပြောသည်။

"သူက ကျန်းရှန်းကူ ဝမ်ဘင်နဲ့ သူတို့ အဖွဲ့က ယန်ကျန့်ရဲ့ လူတွေမှန်း မသိခဲ့ဘူးလေ"

ဟဲယွဲ့လျန်က မှတ်ချက် ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ပိုတောင် မိုက်မဲသေးတယ်။ သူက ဒါကို ရှေးခေတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းလို့ ထင်နေတာလား။ ဒီနေ့ခေတ်မှာ တချို့လူတွေရဲ့ ပိုက်ဆံက ယူလို့ ရတယ်။ တချို့က ယူလို့ မရဘူး"

ဟဲလုံက ပြောသည်။

"သုံးရက်အတွင်း ငါ့ကိုယ်စား တာချန်းမြို့ကို သွားပြီး တောင်းပန်လိုက် ပြီးတော့ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းလိုက်။ ယန်ကျန့်ရဲ့ သဘောထားကို အကဲခတ်လိုက်။ မဟုတ်ရင် ငါ စိတ်အေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟဲလုံက ပြောသည်။

"ဘာလို့ ငါက နင့်စကား နားထောင်ရမှာလဲ"

ဟဲယွဲ့လျန်က မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

ဟဲလုံက ပြောသည်။

"မင်း သယ်ဆောင်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်းကပဲ ဖွင့်ပေးနိုင်လောက်တယ်။ မင်း ဒါကို နားလည်ချင်စိတ် မရှိဘူး ဆိုရင်တော့ ထားလိုက်ပေါ့။ မင်း သူ့ကို နောက်ဆုံးတော့ ဆက်သွယ်ရမှာပဲ။ ဒါက အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ"

ဟဲယွဲ့လျန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လင်းလက်သွားသည်။

"သူက အန္တရာယ်များတယ်။ ငါက မင်းကို ဒုက္ခ ဆွဲသွင်းသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား"

"အစွမ်းထက်တဲ့ လူတွေက အမြဲတမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ ဒါက ရှေးခေတ်က ဘုရင်တစ်ပါး အနားမှာ နေရတာ ကျားတစ်ကောင် အနားမှာ နေရသလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဆိုရင်တောင် ဧကရာဇ်ရဲ့ ဘေးမှာ ဝန်ကြီးတွေ ဘယ်တုန်းကမှ မရှားခဲ့ဘူး"

ဟဲလုံက ပြောသည်။

"တာအောင်းမြို့ကနေ ထွက်သွားတာက အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အမွေ ဝေစု ဝေစုကို ငါ လိုချင်တယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းနဲ့အတူ ဒီနေရာမှာ နေနေတာက မင်း ဘယ်တော့မှ စိတ်အေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အဓိပ္ပာယ် ရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ သဘာဝလွန် ကိစ္စတွေက မင်းကို နောက်ဆုံးတော့ ဒီရှုပ်ထွေးမှုထဲ ဆွဲသွင်းလာမှာပဲ"

ဟဲယွဲ့လျန်က ပြောသည်။

ဟဲလုံ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဝေစု အပြည့်တော့ မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို တစ်ဝက်လောက် ပေးဖို့ တိုက်ခိုက် ပေးနိုင်တယ်"

"သဘောတူတယ်"

ဟဲယွဲ့လျန်က တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

"ငါ သုံးရက်အတွင်း တာချန်းမြို့ကို သွားမယ်။ အရာအားလုံး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ငါတို့ နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေ့ကြတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်"

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမ သူမ၏ ရှည်လျားသော ဆံပင်ကို သပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ခြေထောက်များဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဒီပြောစကားသည် အသိပေးချက် တစ်ခု အဖြစ်ရော အာမခံချက် တစ်ခု အဖြစ်ပါ ဆောင်ရွက်သည်။

"ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ရဲတယ်"

ဟဲလုံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူမ သူမ၏ အားသာချက်များကို ဘယ်လို အသုံးချရမလဲ ဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိလွန်းသည်။ သဘာဝလွန်နှင့် ရှုပ်ထွေး ပတ်သက်နေရခြင်းသည် သေချာပေါက် အန္တရာယ်များသည်။ သို့တိုင် ၎င်းသည် သူမ၏ အမွေကို လုံခြုံစေရန် သူမ၏ ညှိနှိုင်းရေး ကတ်ပြားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒီ ဒုက္ခပေးတဲ့ ညီမကို အောင်မြင်စွာ လွှတ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

မဟုတ်ပါက ဟဲလုံ တကယ်ပဲ စိတ်ငြိမ်သက်မှု ရရှိမည် မဟုတ်ပေ။