ဟိုတယ်မှ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ

မနက် ၂ နာရီတွင် တာချန်းမြို့၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အထူးလေယာဉ်တစ်စင်းသည် တဝုန်းဝုန်းမြည်ဟီးလျက် ဖြတ်သန်းပျံသန်းလာခဲ့ပြီး လေဆိပ်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီး မျက်ခွံများ လေးလံနေကြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ကြည်နူးရွှင်ပျမှုတို့ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေကြသည်။ တာရှင်းဖျော်ဖြေရေးမြို့တော်ဆီမှ ယွမ် ၁၂ ဘီလီယံခန့်ကို ယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ယခင်က ဆုံးရှုံးခဲ့ဖူးသည်များကို ခုနှိမ်လိုက်လျှင်ပင် ယခုတစ်ကြိမ် အမြတ်အစွန်းမှာ မနည်းလှပေ။

သို့သော် သူတို့မသိလိုက်သည့် အချက်တစ်ခုမှာ ဒီခရီးစဉ်အတွင်း ယန်ကျန့်တစ်ယောက် အသက်လုပြီး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသည် ဆိုသောအချက် ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့သည် ဖျော်ဖြေရေးမြို့တော်တွင် တစ်ညတာမျှသာ ပျော်ပါးခဲ့ကြပြီး ထိုအထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသည့် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်များကိုမူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ကြချေ။

အကယ်၍ ယန်ကျန့်သာ ပြဿနာပေါင်းစုံကို မဖြေရှင်းပေးခဲ့လျှင် သူတို့တစ်တွေ ဂျေမြို့မှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်ရန်ပင် မသေချာလှပေ။

"အိမ်ပြန်ရောက်ရင်တော့ ရေမိုးချိုးပြီး တစ်ဝကြီး အိပ်ပစ်လိုက်ချင်တော့တာပဲ..."

ကျန်းယန်တစ်ယောက် ပျင်းရိလေးတွဲ့စွာ အကြောဆန့်လိုက်ရင်း ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကလေးသရဲ ရှုန်ဝမ်ဝမ်ကတော့ တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်၏။

"ငါဖြင့် မဝသေးပါဘူးကွာ... ဟိုဖျော်ဖြေရေးစင်တာက မျှော်လင့်ထားသလောက် သောက်သုံးမကျဘူး... နောက်တစ်နေရာလောက် ထပ်သွားကြည့်ရအောင်ပါဆို... ရှောင်ယန်ရာ... မင်းကလည်း သရဲဘောကြောင်လိုက်တာ... ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းနိုင်တာနဲ့ ကမန်းကတန်း ပြန်ပြေးလာတော့တာပဲ... ငါ ဖေဖေရှုန်သာဆိုရင်လေ... ဂျေမြို့မှာရှိသမျှ ဖျော်ဖြေရေးစင်တာတွေ ဒေဝါလီခံသွားတဲ့အထိ ကစားပြလိုက်ဦးမှာ..."

ထို့နောက် ရှုန်ဝမ်ဝမ်က လှည့်ပြောလိုက်သေးသည်။

"ပြီးတော့ အာဝေ့... မင်းကလည်း သနားစရာကောင်းလိုက်တာ... လူပုံအလယ်မှာ အိတ်သွန်ဖာမှောက် အလုခံလိုက်ရပြီး ဘောင်းဘီတောင် ကျွတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်လာရတယ်လို့... မင်းက ပိုက်ဆံ အလုခံလိုက်ရတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိန်းမလှည့်စားတာ ခံလိုက်ရတာလား..."

ကျန်းဝေ့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရဲခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ငါက ခဏလောက် ပေါ့သွားလို့ပါကွ... ပြီးတော့ ဒီတစ်ခေါက် ငါနိုင်လာတာက မင်းထက်တောင် များသေးတယ်... ငါ့ကို ဘယ်မိန်းမကမှ မလှည့်စားပါဘူး... ဟိုကောင်တွေသာ လူအုပ်နဲ့ ဝိုင်းမချရင် ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်စရာအကြောင်း မရှိဘူး..."

"ကဲ... တော်ကြပါတော့ကွာ... မင်းတို့ စကားနည်းနည်း လျှော့ပြောကြစမ်း... ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ ဘေးမသီရန်မခဘဲ ပြန်ရောက်လာတာကိုက တော်တော် ကံကောင်းနေပြီ... ကြည့်ရတာ နောက်ဆို အပြင်ထွက်တာ လျှော့မှဖြစ်တော့မယ်... အခြေအနေတွေက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး..."

ကျန်းကျန့်က ကြားထဲမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ဒီခရီးစဉ်သည် အပေါ်ယံ၌ အေးချမ်းပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ ဖုံးကွယ်ထားသော အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသည်။ ထိုအန္တရာယ်များကို ယန်ကျန့်က တိတ်တဆိတ် ဖြေရှင်းပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ ကလေးတွေ နားမလည်လျှင်တောင် လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျန်းကျန့်က ဒီသဘောတရားကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ပေသည်။

စကားလက်ဆုံကျနေကြရင်းဖြင့် သူတို့သည် လေဆိပ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပြီး ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာဝင်းဆီသို့ ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ရာထူးနှင့် အဆင့်အတန်းများ မတူကြသော်လည်း အားလုံးက အိမ်ရာဝင်းတစ်ခုတည်း၌ နေထိုင်ကြသဖြင့် ခရီးသွားခြင်းနှင့် အိမ်ပြန်ခြင်းတို့၌ အတူတကွ သွားလာရသည်မှာ အဆင်ပြေလှ၏။

အိမ်ရာဝင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ယောက်စီ အိမ်ပြန်နားကြတော့သည်။

ယန်ကျန့်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း သူ့နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး ကျန်းလီချင်ကို ဒီခရီးစဉ်အကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ဒီခရီးစဉ်က အလကားတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် အခန်းနံပါတ် ၇၀၇ ဆိုသော နံပါတ်ပြားတစ်ခုနှင့် အလောင်းဆီတစ်ပုလင်းကို ယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်။

အခန်းနံပါတ်ပြားသည် ထူးဆန်းပြီး အန္တရာယ်များသည့် သဘာဝလွန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်၏။ အလောင်းဆီကမူ တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန်စွမ်းအား ပါဝင်နေသော်လည်း ၎င်းကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကိုမူ သေချာမသိရသေးပေ။ လေ့လာစမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ရဦးမည် ဖြစ်လေသည်။

အသေးအဖွဲကိစ္စရပ်များကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်တွင်တော့ ယန်ကျန့်မှာ အိပ်ချင်စိတ် မရှိသေးဘဲ တက်ကြွလန်းဆန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပြောရလျှင် သူသည် အားအင်ပြန်ပြည့်ရန်အတွက် အိပ်စက်စရာ မလိုတော့သည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် ယန်ကျန့်အနေဖြင့် တစ္ဆေအိပ်မက် ကမ္ဘာထဲတွင် သာမန်လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိပ်စက်အနားယူကာ လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို ခံစားနိုင်စွမ်းတော့ ရှိသည်။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ ထိုစိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာသည် စိတ်ကူးယဉ်သက်သက်သာ ဖြစ်နေဦးမည်။ ယန်ကျန့်သည် အနားယူနိုင်သော်လည်း ထိုအရာများ၌ သာယာနစ်မွန်း၍တော့ မရပေ။

မကြာမီ အရုဏ်တက်၍ မိုးလင်းလာခဲ့သည်။

ကျန်းယန်တစ်ယောက် မနေ့ညက အိမ်ပြန်ရောက်တာ နောက်ကျသွားသဖြင့် ဒီနေ့ မထနိုင်ဘဲ ပျင်းရိလေးတွဲ့စွာ အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်ကတော့ ကျန်းလီချင်ကို ခေါ်ပြီး ရုံးခန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

မနက် ၈ နာရီ

ယန်ကျန့် ရှန်ထုံမျှော်စင်သို့ အချိန်မှန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"မင်း ရုံးခန်းကို အရင်ပြန်နှင့်... ငါ သုတေသနဌာနဘက် ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်..."

ယန်ကျန့်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ကျန်းလီချင်က ပြုံးရင်း ပြန်ပြောသည်။

"ကျွန်မလည်း သိပ်လုပ်စရာ မရှိပါဘူး... ရှင်နဲ့အတူ သုတေသနဌာနဘက် လိုက်ခဲ့ရမလား..."

"မလိုဘူး... ငါ ဒေါက်တာချန်ဆီ သွားပြီး သဘာဝလွန်ကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးမလို့... မင်း ရုံးခန်းပြန်ရောက်ရင် လျိုရှောင်ယွိကို မေးကြည့်လိုက်... ဒီရက်ပိုင်း ဘာထူးခြားတာ ရှိလဲလို့... ငါထင်တာတော့ ငါတို့ လုပ်စရာအလုပ်တချို့ ရှိလာနိုင်တယ်..."

တာချန်းမြို့ အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ကြီးမားသည့် အန္တရာယ်အချို့ ရှိနေသေးသည်ကို သူ မမေ့သေးပေ။ မူလက တာချွမ်းမြို့မှ ပြန်ရောက်လျှင် ဖြေရှင်းမည်ဟု စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေ၍ မရတော့ချေ။

ကျန်းလီချင်က "ဒါဆို ကျွန်မ လျိုရှောင်ယွိဆီ သွားပြီး အခြေအနေ အရင်မေးလိုက်ပါမယ်" ဟု ပြောကာ ထွက်သွားတော့သည်။

ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သုတေသနဌာနဘက်သို့ ချက်ချင်း ဦးတည်လိုက်သည်။

ဒေါက်တာချန်သည် အလုပ်သို့ အချိန်မှန် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အလုပ်ဝန်းကျင်က သက်သောင့်သက်သာ ရှိသဖြင့် ရုံးခန်းထဲတွင် အေးအေးဆေးဆေး လက်ဖက်ရည်သောက်နေလေသည်။

"ခေါင်းဆောင်ယန်ပါလား... ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲဗျ..."

ဒေါက်တာချန်သည် ယန်ကျန့်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အမြန်ချကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ့ပုံစံက အနည်းငယ် ရိုကျိုးနေပုံရသည်။ ရုံးခန်းထဲရှိ အခြားဝန်ထမ်းများလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ယန်ကျန့် လျှောက်လာပြီး ပုလင်းတစ်လုံးကို စားပွဲပေါ် ချပေးလိုက်သည်။

"ဒါက တစ္ဆေတစ်ကောင်ဆီက ရလာတဲ့ အလောင်းဆီပဲ... ခံစားကြည့်ရသလောက် တော်တော်လေး ထူးခြားပုံရတယ်... ခင်ဗျား ဒါကို သုတေသနလုပ်ပြီး တစ်ခုခု ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မလား စမ်းကြည့်ပေးပါ... ဒါပေမဲ့ ချွေတာပြီး သုံးနော်... ဒါ တစ်ပုလင်းတည်း ရှိတာ..."

"အို... အလောင်းဆီ ဟုတ်လား..."

ဒေါက်တာချန်က မျက်မှန်ကို ချက်ချင်း တပ်လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သာမန် ဘီယာပုလင်းတစ်လုံးထဲတွင် ပျစ်ချွဲချွဲ အရည်မည်းများ ပြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပုလင်းကို သေချာစွာ ပိတ်ထားသဖြင့် အနံ့အသက် တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိပေ။

"ဒီလိုပစ္စည်းမျိုး ခင်ဗျား အရင်က မြင်ဖူးလား..."

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

ဒေါက်တာချန်က ပြန်ဖြေသည်။

"ဝမ်ရှောင်မင်နဲ့အတူ သုတေသန လုပ်တုန်းကတော့ တွေ့ဖူးပါတယ်... လက်စားချေတစ္ဆေဆီက ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေက သဘာဝလွန်စွမ်းအား ပါလာတတ်တာ သဘာဝပါပဲ... ဆံပင်တို့၊ အဝတ်အစားတို့လိုမျိုးပေါ့... အလောင်းဆီလည်း မထူးဆန်းပါဘူး... တချို့ပစ္စည်းတွေက သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို စုပ်ယူထားနိုင်ပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာ အားနည်းတဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ထုတ်ပြနိုင်တတ်တယ်... တစ်ခါတလေ အသုံးဝင်တတ်ပေမယ့် သိပ်တော့ ထူးခြားမနေတတ်ပါဘူး..."

"ဥပမာပြောရရင်... ကျွန်တော်တို့ အရင်က လက်စားချေတစ္ဆေတစ်ကောင် ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားဟောင်းတစ်ထည်ကို သုတေသန လုပ်ဖူးတယ်... မူလကတော့ ဒါဟာ စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ရိုးရိုးအဝတ်အစား တစ်ခုပါပဲ... ဒါပေမဲ့ လက်စားချေတစ္ဆေက အကြာကြီး ဝတ်ဆင်ထားခဲ့တဲ့အတွက် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းတဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ ကပ်ငြိနေခဲ့တယ်... ကျွန်တော်တို့ အဲဒီအဝတ်အစားနဲ့ ကြွက်ဖြူလေးတစ်ကောင်ကို ပတ်ပေးကြည့်လိုက်တယ်..."

"ရလဒ်ကတော့ ကြွက်ဖြူလေးခမျာ ချက်ချင်းဖျားပြီး သေသွားခဲ့ရတယ်... အကယ်၍ သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်သာ ဝတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် အချိန်တိုအတွင်း ဖျားနာပြီး သေသွားနိုင်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအဝတ်အစားရဲ့ အာနိသင်က ကြာကြာမခံပါဘူး... တစ်လလောက်ကြာတော့ အာနိသင်ပျက်ပြယ်ပြီး ဆွေးမြည့်သွားတော့တာပဲ..."

ယန်ကျန့်က "စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ သုတေသနဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲ... အလောင်းဆီကျတော့ရော..." ဟု မေးလိုက်သည်။

"အလောင်းဆီဆိုတာက တစ္ဆေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူထားတာမို့ သီအိုရီအရတော့ တစ္ဆေရဲ့အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို့ ပြောလို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အလောင်းဆီတိုင်း အသုံးဝင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး... တချို့က အသုံးမဝင်ပါဘူး... ကျွန်တော်တို့ တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ အလောင်းဆီကို စမ်းသပ်ကြည့်ဖူးတယ်... မီးရှို့လိုက်တဲ့အခါ တခြား လက်စားချေတစ္ဆေတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်တာ တွေ့ရတယ်... နောက်ပိုင်း အဲဒါကို အဖြူရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်အဖြစ် ပြုလုပ်ခဲ့ကြတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မအောင်မြင်တဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုပါပဲ... ဝမ်ရှောင်မင်က လက်စားချေတစ္ဆေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို တွန်းလှန်နိုင်မယ့် အနီရောင် တစ္ဆေဖယောင်းတိုင်ကို ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့မှ နောက်ပိုင်း အောင်မြင်သွားခဲ့တာပါ..."

"ကံမကောင်းတာက ပမာဏ အလွန်နည်းပါးတဲ့အတွက် အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး..."

ဒီအချိန်မှာတော့ ဒေါက်တာချန်က လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ဖွင့်ဟပြောကြားလာခဲ့သည်။

"ဒီအလောင်းဆီက လက်စားချေတစ္ဆေဆီကနေ ရလာတာဆိုတော့ သေချာပေါက် တစ္ဆေရဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းအား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်နေမှာပဲ... ဘာစွမ်းအားလဲ ဆိုတာတော့ မသိရသေးဘူး... သုတေသန လုပ်ပြီးသွားရင်တော့ အမျိုးမျိုးသော သဘာဝလွန်ကိရိယာတွေ ဖန်တီးရာမှာ အထောက်အကူ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်..."

"ဘယ်လောက်ကြာမလဲ..."

"ဒီသုတေသနက အန္တရာယ်များတယ်... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့နိုးထမှုကို ဆုံးဖြတ်ဖို့အတွက် လက်စားချေတစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ဖို့ လိုအပ်လိမ့်မယ်... တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်သာ ကူညီပေးမယ်ဆိုရင် တစ်ပတ်လောက်နဲ့ အဖြေထွက်နိုင်ပြီး နောက်ဆုံးထုတ်ကုန်ရဖို့ ၁၀ ရက်လောက် ကြာပါလိမ့်မယ်..."

"တစ္ဆေဆရာရဲ့ အကူအညီ လိုတယ်ပေါ့..."

ယန်ကျန့် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ချက်ချင်း စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအလုပ်နဲ့ အသင့်တော်ဆုံးလူတွေကတော့ ဟွမ်ကျီယာ၊ ဝမ်ယုံ၊ ရှုန်ဝမ်ဝမ် နဲ့ လီယန် တို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဖုန်းချွမ်းကတော့ လုံးဝ မသင့်တော်ပေ။ ထုံချန်ကလည်း သဘာဝလွန်စွမ်းအား သိပ်ကြီးမားလွန်းသဖြင့် သုတေသနတွင် ပူးပေါင်းရန် အန္တရာယ်များလွန်းသည်။

"ကျွန်တော် ဝမ်ယုံကို ဒီမှာ ခင်ဗျားနဲ့တွဲလုပ်ဖို့ လွှတ်လိုက်မယ်..."

"ကောင်းပါတယ်..."

ဒေါက်တာချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါဆို ကျွန်တော် အခုပဲ အလုပ်စလိုက်ပါတော့မယ်" ဟု ပြောသည်။

"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားကိုပဲ အပ်လိုက်မယ်..."

ယန်ကျန့် ပြောပြီးသည်နှင့် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ ထွက်သွားသည်နှင့်၊ ဒေါက်တာချန်သည် စားပွဲပေါ်ရှိ အလောင်းဆီပုလင်းကို ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ယူသွားရန် လက်ထောက်ကို ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ တစ္ဆေအစစ် မဟုတ်လျှင်ပင် သဘာဝလွန်နှင့် ပတ်သက်သည့် မည်သည့်အရာကိုမဆို အထူးသတိထား ကိုင်တွယ်ရမည် ဖြစ်သည်။ မတော်တဆ ညစ်ညမ်းမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ပါက ထူးဆန်းသော သေဆုံးမှုမျိုးဖြင့် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

ယန်ကျန့် သုတေသနဌာနမှ ထွက်လာစဉ်မှာပင် သူ့ဖုန်းဆီသို့ ကျန်းလီချင်ထံမှ စာတိုတစ်စောင် ဝင်လာခဲ့သည်။ ရုံးခန်းသို့ လာခဲ့ရန် လှမ်းခေါ်ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဟင်..."

သူ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း ဘာမှ ရေရေရာရာ မတွေးတော့ဘဲ ရုံးခန်းဆီသို့သာ သုတ်ခြေတင် ထွက်လာခဲ့သည်။

မကြာမီ ယန်ကျန့် ရုံးခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ရုံးခန်းထဲ၌ လျိုရှောင်ယွိ၊ ယန်ရှောင်ဟွား၊ သိမ်းငှက်အိုကြီး အပါအဝင် သူ့အဖွဲ့သားများဖြစ်သော ဟွမ်ကျီယာနှင့် လီယန်တို့ပါ ရောက်ရှိ စုဝေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"မနက်စောစောစီးစီး လူစုနေကြပါလား... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ကျန်းလီချင်က လျှောက်လာပြီး ကိုကာကိုလာ တစ်ခွက် လာပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လျိုရှောင်ယွိ ရှင်းပြပါလိမ့်မယ်..."

လျိုရှောင်ယွိက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ယန်ကျန့်ကို ပြောသည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ ရက်လောက်က ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်... ရှင်က အရေးမကြီးဘူးဆိုပြီး တာချွမ်းမြို့ဘက် အပျော်ခရီးထွက်သွားခဲ့တယ်လေ... အခု ထုံချန်ဆီက သတင်းရတယ်... သူ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ဆီဇာဟိုတယ်မှာ ညတိုင်း မီးတွေလင်းနေပြီး ဆိုင်ဖွင့်ထားသလိုမျိုး လူတွေ ဝင်ထွက်သွားလာ လှုပ်ရှားနေသတဲ့..."

"ထုံချန်က ဆီဇာဟိုတယ်ထဲ တစ်ခေါက် ဝင်ကြည့်ခဲ့သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ သိပ်နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းတော့ မဝင်ရဲခဲ့ဘူး... သူ ဘာတွေ့ခဲ့လဲ ခန့်မှန်းကြည့်ပါလား..."

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ... တစ်ခုခုထူးရင် တန်းသာပြောပါ... ငါ့မှာ ခန့်မှန်းနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး..."

ယန်ကျန့်က ပြတ်ပြတ်သားသားပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"သူ ဟိုတယ်ထဲမှာ နေထိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့... ဒါပေမဲ့ ဖမ်းလို့မမိလိုက်ဘူး... ဟိုလူက ဆီဇာဟိုတယ် အတွင်းပိုင်းထဲ ထွက်ပြေးသွားလို့လေ... ထုံချန်လည်း နောက်ကနေ လိုက်မသွားရဲတာနဲ့ အခြေအနေကို ချက်ချင်း သတင်းပို့လာတာ... ဌာနချုပ်ကလည်း ဒီကိစ္စကို သိသွားပြီ..."

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။

သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဆီဇာဟိုတယ်သို့ သွားခဲ့စဉ်က ထင်းခုတ်ဓားကို ပြန်ယူခဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ရှည် တစ္ဆေအလောင်းကြီးကို အလောင်းပတ်ပုဆိုးဖြင့် ပတ်ကာ ထွက်ပေါက်ပိတ်စေရန် နံရံထဲတွင် မြှုပ်နှံပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။

နံရံက သိပ်မခိုင်ခံ့သော်လည်း ကြားထဲတွင် ညပ်နေသည့် တစ္ဆေအလောင်းကြီးကြောင့် အတွင်းမှ တစ္ဆေဆိုးများ အပြင်သို့ ထွက်မလာနိုင်အောင် တားဆီးထားနိုင်သင့်သည်။ အလောင်းပတ်ပုဆိုးကလည်း သဘာဝလွန်စွမ်းအား စိမ့်ထွက်မှုကို တားဆီးပေးနိုင်သည်။

"ထုံချန်က ရှင့်ကို အဲဒီနေရာ သွားစစ်ဆေးပေးစေချင်နေတယ်..."

လျိုရှောင်ယွိက ဆက်ပြောသည်။

"ဆီဇာဟိုတယ်ရဲ့ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်မနိုင် ဖြစ်သွားမှာ သူ စိုးရိမ်နေတာ..."

"ကျွန်တော် စာသွားပို့တုန်းက ဆီဇာဟိုတယ်ကို တစ်ခေါက် ရောက်ဖူးတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် သိမ်းငှက်အိုကြီးက တစ္ဆေစာပို့တိုက်၌ စာပို့သမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်စဉ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ဟိုတယ်က ဖွင့်နေတုန်းပဲ... ကျွန်တော် ဧည့်သည်အနေနဲ့ Check-in ဝင်လုပ်ပြီး မရှိသင့်တဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကနေတဆင့် အခန်းတွေအများကြီးရှိတဲ့ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုထဲ ရောက်သွားခဲ့တယ်... အတွင်းထဲထိတော့ မဝင်ခဲ့ပါဘူး... စာပို့ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်ပြေးလာခဲ့တာ... နည်းနည်းတော့ ကြောက်ဖို့ကောင်းပေမယ့် အန္တရာယ်တော့ ကင်းခဲ့ပါတယ်..."

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ဆက်ပြောသည်။

"ဒါနဲ့... အဲဒီစာပို့ရမယ့် တာဝန်ကို စာပို့တိုက် ဒုတိယထပ်မှာတုန်းက ရခဲ့တာ... တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတုန်း အဲဒီမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ လက်စားချေတစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ တိုးခဲ့သေးတယ်... ကံကောင်းလို့ သူက ကျွန်တော့်ကို အာရုံမစိုက်ခဲ့လို့..."

"မင်းလည်း အဲဒီနေရာကို ရောက်ဖူးတာပဲ..."

ယန်ကျန့် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ကြည့်ရတာ ဒီလူ့အတွေ့အကြုံတွေက တော်တော်လေး နှံ့စပ်ပုံရပေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က ဆီဇာဟိုတယ်သည် လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန်အခြေအနေများ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်ကင်းခြင်း မရှိသေးဘဲ ဘေးကင်းသည့် အနေအထားတွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

"ကျွန်တော်က တစ္ဆေခြောက်တဲ့ နေရာတော်တော်များများ ရောက်ဖူးပါတယ်..."

သိမ်းငှက်အိုကြီးက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တချို့နေရာတွေက လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ မရှိဘူးဗျ... စာပို့တာ အောင်မြင်မှသာ အဲဒီနေရာကနေ လွတ်မြောက်နိုင်တာ..."

လျိုရှောင်ယွိက မေးလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုကိုင်တွယ်မလဲ... ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်မလား... ဒါမှမဟုတ် သွားစစ်ဆေးမလား..."

"သွားစစ်ဆေးကြည့်ကြတာပေါ့... ဒါက လျစ်လျူရှုထားလို့ရမယ့် အန္တရာယ်မျိုး မဟုတ်ဘူး..."

ယန်ကျန့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။

"လီယန်... မင်း ပြင်ဆင်ထားလိုက်... ဒီနေ့ညနေ ငါတို့ အတူတူ သွားကြမယ်..."

သူက လီယန်ကို တိုက်ရိုက် နာမည်တပ်ပြီး ခေါ်လိုက်သည်။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

လီယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီမှာ အခန်းတွေ အများကြီးရှိတယ်... မင်းရဲ့ သဘာဝလွန်စွမ်းရည်တွေက အဲဒီမှာ အရမ်းထိရောက်လိမ့်မယ်..."

"အရာအားလုံး အဆင်ပြေပါစေလို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်... နောက်ထပ် တစ္ဆေစာပို့တိုက်တစ်ခု ထပ်မဖြစ်ရင် တော်ပါပြီဗျာ... မဟုတ်ရင် အခန်းတွေ ဘယ်လောက်များများ ကျွန်တော် ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... အရင်ကနဲ့စာရင် ငါတို့တွေ တိုးတက်လာပါပြီ..."

ယန်ကျန့်ကတော့ စိုးရိမ်ပုံမရပေ။ တစ္ဆေရေကန်၏ သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ရရှိပြီးနောက် ရေကန်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ အခြေအနေကောင်းမွန်ပြီး ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေလေသည်။

လျိုရှောင်ယွိက ထပ်ပြောသည်။

"ထီးနက် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ်လည်း ရှိသေးတယ်... ဖုန်းချွမ်းက ယာယီ ကိုင်တွယ်နေပေမယ့် အခြေအနေက သိပ်မဟန်ဘူး... ရှင် မြန်မြန် ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာသင့်တယ်..."

"ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါက လက်ပေါက်ကပ်ပြီး ကိုင်တွယ်ရ ခက်တယ်..."

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလောက် ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်ပါ... ဆီဇာဟိုတယ်က ပြန်လာမှပဲ ဖြေရှင်းကြတာပေါ့... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကမှ တစ္ဆေရေကန်ကိစ္စ ဖြေရှင်းထားရတာ... ပြီးတော့ တာချွမ်းမြို့ကို သွားတာကလည်း အပန်းဖြေခရီးထွက်တာ မဟုတ်ဘူး... ပြဿနာတက်ခဲ့သေးတယ်... လျိုစန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စကို ဌာနချုပ်ဆီ သတင်းပို့ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ဦး..."

"အဲဒီကောင်ကငှာနချုပ် အပြင်ဘက်က တစ္ဆေဆရာတွေထဲမှာမှ ပြည်တွင်းက ခေါင်းဆောင်အဆင့်တွေကိုပဲ ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်နေတာ... တစ်ခုခု ကြီးကြီးမားမား ကြံစည်နေပုံရတယ်... ငါ သူတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး လူတချို့ကို သတ်ပစ်ခဲ့သေးတယ်... ဒါပေမဲ့ လျိုစန်းကိုတော့ မသတ်နိုင်လိုက်ဘူး... သူ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတယ်..."

"သဘောပေါက်ပြီ... အခုချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်မယ်..."

လျိုရှောင်ယွိ ထိတ်လန့်သွားပြီး ဒီကိစ္စ၏ ကြီးလေးမှုကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ယန်ရှောင်ဟွားက ကြားထဲမှ ဝင်ပြောသည်။

"ယန်ကျန့်... ဂျပန်က တစ္ဆေနှင်ကလပ်က လူတွေက ရှင့်ကို လာတွေ့ဖို့ ခဏခဏ တောင်းဆိုနေကြတယ်... ရှင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား... လမ်းပေါ်မှာ လူတွေကို တားပြီး ခဏခဏ မေးနေကြတာ... ကျွန်မတောင် ၄-၅ ခါလောက် အတားခံရပြီးပြီ..."

"သူတို့ကို စောင့်ခိုင်းထားလိုက်..."

ယန်ကျန့်က လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကိစ္စတောင် ငါမရှင်းရသေးဘူး... တစ္ဆေနှင်ကလပ်က အသေးအဖွဲ ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ စိတ်မပါသေးဘူး..."

"သူတို့ကို ဖယ်ထားလိုက်ပါ... နောက်မှပဲ ငါ သူတို့နဲ့ စကားပြောမယ်..."

ဟွမ်ကျီယာက သူမ၏ ထူထဲသော ဆံနွယ်များကို ကစားရင်း ပြုံးကာ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။