ဟိုတယ်မှ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ
Vol. 81 Ch. 1174
"ဒီမြို့ကို မရောက်တာ တော်တော်ကြာသွားပြီပဲ... မှတ်မှတ်ရရ ပထမဆုံး ရောက်လာတုန်းကလည်း အခုလိုပဲ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ရောက်လာခဲ့တာ..."
ယန်ကျန့်နှင့် လီယန်သည် လူသူကင်းမဲ့နေသော လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။
ဒီနေရာမှ စတင်ပြီး တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်သည် ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုရင်း အတိတ်က အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ပြောင်းပြောပြနေလေသည်။
"ခေါင်းဆောင် ပြောနေတာ ဆီဇာဟိုတယ် ကိစ္စကို ပြောတာမလား... အဲဒီတုန်းက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်က ဌာနချုပ်ရဲ့ အော်ပရေတာ အခန်းအထိ ကူးစက်သွားပြီး အော်ပရေတာတွေ အများကြီး သေဆုံးခဲ့ရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဌာနချုပ်က သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ကြုံနေရချိန်မှာ ဖုန်းကိုင်တာကလည်း အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိသွားခဲ့တာလေ..."
လီယန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသော သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ဖိုင်များကို လေ့လာရာမှ ဗဟုသုတများစွာ ရရှိခဲ့သူ ဖြစ်၏။
ထို သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များသည် ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း သူ့အတွက် အသိပညာ ဗဟုသုတများ တိုးပွားစေပြီး အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်စေရန် အထောက်အကူ ပြုလေသည်။
ဌာနချုပ်ရှိ လူသစ်အများစုသည် ယခင် ဖြစ်ရပ်ဟောင်းများကို လေ့လာခြင်းဖြင့် စတင်လေ့ကျင့်ကြရသည်။
ဌာနချုပ်၏ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မှတ်တမ်းများ များပြားလာသည်နှင့်အမျှ အောင်မြင်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုချင်းစီသည် လေ့လာစရာ လမ်းညွှန်ချက်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းက လူသစ်များကို အတွေ့အကြုံရှိသူများ ဖြစ်လာစေရန်နှင့် အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်း မြင့်မားလာစေရန် များစွာ အထောက်အကူ ပြုပေးနိုင်ခဲ့၏။
"ဒါပေမဲ့ စောစောက ကျွန်တော် သတိထားမိသလောက် ဒီမြို့က သဘာဝလွန် သက်ရောက်မှု သိပ်မရှိဘူးပဲ... ဒီနားတစ်ဝိုက်လောက်ပဲ ပိတ်ထားတာ..."
လီယန်က ပြောလိုက်သည်။
"သေချာတာပေါ့... အရင် တစ္ဆေသတင်းစာ ကိစ္စတုန်းက ထိခိုက်သေဆုံးမှု သိပ်မရှိခဲ့သလို ဆီဇာဟိုတယ်ကို ပိတ်သိမ်းလိုက်တာကလည်း အချိန်ကိုက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်လေ... ဒါကြောင့် သက်ရောက်မှု နည်းသွားတာ... ပြီးတော့ ထုံချန်က ဒီမြို့ကို စောင့်ကြည့်ပေးနေတော့ နောက်ထပ် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ထပ်မဖြစ်လာတော့ဘူး..."
ယန်ကျန့်က ဆက်ပြောသည်။
"ပြောရရင် ဒီမြို့က မြို့ငယ်လေး တစ်ခုပါ... တာချန်းမြို့၊ တာဟိုင်မြို့၊ တာချွမ်းမြို့တို့လို မြို့ကြီးတွေနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး... သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်ပွားနိုင်ချေလည်း အတော်လေး နည်းတယ်..."
လီယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အခုနောက်ပိုင်း သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ခဏခဏ ဖြစ်နေပေမယ့် တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ဖြန့်လိုက်ရင်တော့ မြို့တစ်မြို့စီအတွက် ဖြစ်ပွားနှုန်းက နည်းပါသေးတယ်... ခေါင်းဆောင်ရဲ့ အစီအစဉ် အောင်မြင်သွားတဲ့အတွက် အခြေအနေတွေက အတော်လေး တည်ငြိမ်သွားတယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့..."
"အတော်လေး တည်ငြိမ်သွားတယ် ဟုတ်လား..."
ယန်ကျန့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
"မင်း အတွေးမတိမ်ပါနဲ့... အခြေအနေတွေ တည်ငြိမ်နေတယ် ဆိုတာက ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ စွမ်းရည်က သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေရဲ့ အခက်အခဲနဲ့ ယှဉ်နိုင်လာလို့ပဲ... တကယ်တမ်း အခြေအနေ ဆိုးဝါးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အများကြီးပဲ... တစ္ဆေတမန်တော် ကိစ္စတုန်းကဆိုရင်သာ အောင်မြင်အောင် မထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ရင် ဝမ်ရှောင်မင်ရော ဌာနချုပ်က တစ္ဆေဆရာတွေရော အကုန် သေကုန်ကြမှာ..."
"ပြီးတော့ တစ္ဆေရေကန် ကိစ္စတုန်းကလည်း ခေါင်းဆောင်တွေ အများကြီး ပူးပေါင်းပြီး လုပ်တာတောင်မှ ကံကောင်းလို့သာ အသက်ရှင်ခဲ့ကြတာ..."
"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခု... ဟုတ်တယ်... ခေါင်းဆောင်ကို ရှုံးနိမ့်စေမယ့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုလောက် ပေါ်လာတာနဲ့ အခု တည်ငြိမ်နေတဲ့ အခြေအနေတွေ အကုန် ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်..."
ယန်ကျန့်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီလိုနေ့မျိုး အမြန် မရောက်လာပါစေနဲ့လို့ ဆုတောင်းရမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ တနေ့တော့ ရောက်လာမှာပါ..."
"မင်း တစ္ဆေရေကန်ကနေ လွတ်မြောက်ခဲ့ပေမယ့် နောက်ထပ် S အဆင့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကနေတော့ ရှောင်လွှဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."
လီယန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ခေါင်းဆောင်ရာ... အခုကတည်းက ကြိုပူမနေပါနဲ့ဦး... ကျွန်တော်တို့က တစ်ဆင့်ချင်းစီပဲ ဖြေရှင်းသွားရမှာ မဟုတ်လား... ပြီးတော့ အခြေအနေတွေ ဆိုးလာရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆို တာချန်းမြို့ကိုတော့ ကာကွယ်နိုင်မှာပါ..."
"မင်းပြောတာ ဟုတ်ပါတယ်... တာချန်းမြို့လောက်ကို ကာကွယ်နိုင်တာပဲ အတော် ဟုတ်နေပါပြီ... တခြားနေရာတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ အင်အားမရှိပါဘူး..."
ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
စကားပြောရင်း သူတို့နှစ်ဦး ပိတ်ထားသော အဆောက်အအုံတစ်ခု ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
အဆောက်အအုံမှာ ဟိုတယ်တစ်ခု ဖြစ်၏။
ယခင်က စည်ကားခဲ့သော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် တည်ရှိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ခြောက်ကပ် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အနီးအနားရှိ လူများအားလုံး ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီဖြစ်ပြီး ကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်ရန် အဖွဲ့အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ပိတ်ထားသော်လည်း စောင့်ကြည့်နေရန် လိုအပ်ပေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားလျှင် မည်သူမျှ သိလိုက်မည် မဟုတ်ပေ။
"လူတွေတော့ ရွှေ့ပြောင်းသွားကြပြီ... ဒါပေမဲ့ စောင့်ကြည့်ရေးစနစ်တွေကတော့ အလုပ်လုပ်နေတုန်းပဲ... ဒရုန်းတွေလည်း အများကြီး ပျံသန်းနေတာ တွေ့ရတယ်... ကြည့်ရတာ ဒါ ထုံချန်ရဲ့ အကြံဖြစ်မယ်... လူတွေကို ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြီး ဒီနေရာရဲ့ ထူးခြားမှုတွေကို နည်းပညာသုံးပြီး စစ်ဆေးနေပုံရတယ်..."
ယန်ကျန့် မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဒရုန်းများသည် ဤနေရာတွင် ၂၄ နာရီပတ်လုံး ကင်းလှည့်နေကြသည်။
မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျက်ကျနေသော ဒရုန်းအများအပြား ရှိနေသော်လည်း မည်သူမျှ လာမကောက်ကြပေ။ ဆုံးရှုံးမှု ရှိမည်ကို ကြိုတွက်ထားပြီး ဖြစ်ပုံရ၏။
"ဒီအကြံက သိပ်တော့ မကောင်းလှဘူး... စက်ပစ္စည်း ဆိုတာ စက်ပစ္စည်းပါပဲ... တစ္ဆေဆိုးသာ အပြင်ထွက်လာရင် စက်တွေက ထောက်လှမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."
လီယန် ပြောလိုက်သည်။
"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက လျှပ်စစ်ပတ်လမ်းတွေကို နှောင့်ယှက်နိုင်တယ်... တစ္ဆေဆိုး ပေါ်လာရင် ဒရုန်းတွေ သေချာပေါက် ထိခိုက်မှာပဲ... ပျောက်သွားတာတို့ ပျက်ကျတာတို့ ဖြစ်ကုန်မှာ... ဒါကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ ကြိုတင်သတိပေးချက် တစ်ခုအနေနဲ့တော့ အသုံးဝင်ပါသေးတယ်... ထားလိုက်ပါတော့... ဒါတွေ ပြောမနေနဲ့တော့... ငါတို့ လာတာ ဒါကို လေ့လာဖို့မှ မဟုတ်တာ... ဟိုတယ်ကို သွားကြည့်ရအောင်... ထုံချန်ကို အကြောင်းကြားပြီးပြီမလား..."
"အကြောင်းကြားပြီးပြီ... ထုံချန် ဟိုတယ်ထဲမှာ စောင့်နေတယ်..."
"ကောင်းပြီ..."
နှစ်ယောက်သား ဆီဇာဟိုတယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဟိုတယ်၏ တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက် အားလုံးကို ဘိလပ်မြေဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားပြီး အဓိက ဝင်ပေါက်ကြီးကိုပါ ပိတ်ထားသည်။ သို့သော် ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လူလုပ်ကြောင့်သော်လည်းကောင်း၊ အခြား ထူးခြားသော အကြောင်းရင်းများကြောင့်သော်လည်းကောင်း ကွဲအက်ရာ အများအပြား ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်သဖြင့် နေရောင်ခြည်က စူးရှ တောက်ပနေသည်။
နေရောင်ခြည်များသည် ထိုကွဲအက်ရာများမှတဆင့် ဟိုတယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေပြီး မှောင်မဲနေသော အတွင်းပိုင်းကို အနည်းငယ် အလင်းရောင် ပေးနေသည်။
သို့သော် ထိုအလင်းရောင်မှာ အကန့်အသတ် ရှိလှသည်။ ၅ မီတာ၊ ၆ မီတာလောက် ကျော်လွန်သွားသည်နှင့် အမှောင်ထုက လွှမ်းမိုးသွားပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
"သတိထား... ဒီနေရာက တော်တော်လေး ထူးဆန်းတယ်..."
ယန်ကျန့် သတိပေးလိုက်သည်။
"စိတ်မပူပါနဲ့ ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်..."
လီယန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်လာခဲ့ကြသည်။ ဘာတွေ ကြုံတွေ့ရမည်မှန်း မသိနိုင်သဖြင့် အစစအရာရာ အသင့်ပြင်ထားရမည် ဖြစ်၏။
ယန်ကျန့်သည် ဘိလပ်မြေဖြင့် ပိတ်ထားသော တံခါးမကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှ တစ္ဆေမျက်လုံးသည် ဆန်းကြယ်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
တံခါးမကြီးကို ပိတ်ဆို့ထားသော ဘိလပ်မြေများသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟိုတယ်အတွင်းသို့ ဝင်ပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အလင်းရောင် ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် ဟိုတယ် ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ အမှောင်ထုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မှိုနံ့များ ရောနှောနေသော အေးစက်စက် လေထုနှင့် အစားထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
ဒီနေရာကို ပိတ်ထားသည်မှာ အတော်ကြာနေပြီ ဆိုတာ သိသာလှ၏။
"ယန်ကျန့်၊ လီယန်... ရောက်လာကြပြီလား..."
ထိုအချိန်တွင် ထုံချန်သည် ဟိုတယ် အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ယန်ကျန့်တို့ ရောက်လာမည်ကို သတင်းရထားသဖြင့် အထူးတလည် လာကြိုခြင်း ဖြစ်သည်။
"အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ... အန္တရာယ် ဘာညာ မကြုံရဘူးမလား..." ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။
ထုံချန်က ပြန်ဖြေသည်။
"လန့်စရာလေးတွေတော့ ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ လွဲနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်... ဒါကြောင့် မင်းတို့ကို လာကြည့်ခိုင်းတာ..."
"ဘာများ လွဲနေလို့လဲ..."
"လောလောဆယ်တော့ ဟိုတယ်က အတော်လေး ဘေးကင်းပါတယ်... အနည်းဆုံး ငါနေတဲ့ အချိန်အတောအတွင်းတော့ တစ္ဆေတွေ ဘာတွေ မတွေ့ရသေးဘူး..."
"မင်းက ဒီမှာ နေရဲတယ်လား..." ယန်ကျန့် အံ့သြသွားသည်။
"မင်း သတ္တိတွေ ကောင်းလာပါလား..."
"ငါ မအိပ်ပါဘူး... စောင့်ကြည့်နေရုံပါ..." ထုံချန်က ပြောလိုက်သည်။
သူ့တွင် မျက်နှာ သုံးခု ရှိသည်။ တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့တွင် ထူးခြားသော စွမ်းရည်များ ရှိသည်။ ဥပမာ - ပြုံးနေသော မျက်နှာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်လျှင် သူ့မျက်နှာက အိပ်ပျော်သွားသော်လည်း သူ့အသိစိတ်က နိုးကြားနေတတ်သည်။
မျက်နှာ သုံးခုကို အလှည့်ကျ ပြောင်းလဲခြင်းဖြင့် ထုံချန်သည် ၂၄ နာရီပတ်လုံး နိုးကြားနေနိုင်စွမ်း ရှိ၏။
"ဘာမှ မလှုပ်ရှားတာ ပုံမှန်ပါပဲ... ဒီလောက် နှစ်တွေအကြာကြီး ပိတ်ထားတာပဲဟာ... တစ္ဆေတွေသာ ခဏခဏ ထွက်လာရင် ဟိုးအရင်ကတည်းက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်နေလောက်ပြီ... အခုထိ စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."
"ထားလိုက်ပါတော့... ဒါတွေ နောက်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့... အရင် လာခဲ့ပါဦး... ငါ ဟိုတယ်ထဲမှာ ကင်းလှည့်ရင်း လူတစ်ယောက်ကို တွေ့ထားတယ်... ခိုးဝင်လာတဲ့သူ..."
ထုံချန်က ပြောလိုက်သည်။
"လူတစ်ယောက် ဟုတ်လား..." လီယန် အာမေဋိတ် သံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဒီနေရာကို ရောက်အောင်လာနိုင်တဲ့ သာမန်လူ ရှိသေးတယ်လား..."
"ကောင်းကင်ဘယ်လောက်မြင့်မှန်း မသိတဲ့ လူငယ်လေးတွေပါ... ပေါက်နေတဲ့ နေရာကနေ ခိုးဝင်လာကြတာ..." ထုံချန်က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
"မင်းပြောတဲ့ ဒီမှာ လူနေတယ်ဆိုတာနဲ့ ညဘက် မီးတွေ လင်းတယ်ဆိုတာ သူတို့ကို ပြောတာလား..." ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ဘူး..." ထုံချန်က ငြင်းလိုက်သည်။
"သာမန်လူတွေရဲ့ နောက်ပြောင်မှုကို ငါ အလေးထားနေမှာ မဟုတ်ဘူး... ညဘက်ကျရင် ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးဆန်းတာ..."
"အဲဒီလူ ဘယ်မှာလဲ... သွားကြည့်ရအောင်..."
ယန်ကျန့် စကားအရှည်မပြောတော့ဘဲ လှေကားပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။
"ဒီဘက်..." ထုံချန်က ရှေ့ကနေ လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားသည်။
မကြာမီ သူတို့ ဟိုတယ် တတိယထပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဟိုတယ်၏ ပထမထပ်သည် ဧည့်ခန်းမနှင့် မီးဖိုချောင် ဖြစ်ပြီး ဒုတိယထပ်သည် စားသောက်ခန်းမ ဖြစ်သည်။ တတိယထပ်နှင့် စတုတ္ထထပ်တို့သည် အခန်းများ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် တကယ်တမ်း အန္တရာယ်များသည့် အထပ်မှာ စတုတ္ထထပ် ဖြစ်၏။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စတုတ္ထထပ်တွင် အမည်မသိ စင်္ကြံလမ်းနှင့် အခန်းများဆီသို့ သွားရောက်နိုင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာရှိ အခန်းများတွင် တစ္ဆေဆိုးများ နေထိုင်သည်ဟု သံသယရှိရပြီး အခန်းအရေအတွက်မှာလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည်။ အန္တရာယ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ရှင်းပြ၍ မရနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်ရပ်များစွာ ရှိနေသဖြင့် တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။
ထုံချန်တစ်ယောက် တတိယထပ်တွင် နေထိုင်ရဲသည်မှာ အတော်လေး သတ္တိရှိသည်ဟု ပြောရပေမည်။
မကြာမီ ထုံချန်သည် သူတို့ကို အခန်းတစ်ခန်းဆီသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် အစားအသောက်နှင့် ရေအချို့ သိုလှောင်ထားသည်ကို တွေ့ရပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆံပင် အဝါရောင် ဆိုးထားပြီး ဂျင်းဘောင်းဘီ ဝတ်ထားသော ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက် ၂၀ ကျော်ခန့်သာ ရှိဦးမည့် ပုံရသည်။ အလွန် ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ ပုံမှန် မဟုတ်တော့ဘဲ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာ ထိုင်နေလေသည်။ အသံကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ တုန်ယင်လာ၏။
ယန်ကျန့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
"သူ အရမ်းကြောက်ပြီး စိတ်လွတ်သွားပြီပဲ..."
"ဟုတ်တယ်... ငါ သူ့ကို အပြင်ခေါ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အခန်းထဲကနေ လုံးဝ ထွက်မလာဘူး..." ထုံချန် ပြောလိုက်သည်။
"အခန်းထဲက ထွက်ဖို့ ငြင်းဆန်နေတယ် ဆိုကတည်းက အပြင်မှာ ကြောက်စရာကောင်းတာ တစ်ခုခုနဲ့ တွေ့ခဲ့လို့ နေမှာပေါ့... အဲဒါက သူ့စိတ်ထဲမှာ အရိပ်မည်းကြီး ဖြစ်ပြီး အခန်းဝကနေ ခြေတစ်လှမ်းတောင် အပြင်မထွက်ရဲ ဖြစ်သွားတာ..."
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
လီယန်က ဝင်ပြောသည်။
"တစ္ဆေကို မြင်လိုက်တာ ဖြစ်လောက်တယ်... မသေဘဲ ကျန်ခဲ့တာ ကံကောင်းတယ် ပြောရမယ်... ကြောက်လွန်းလို့ ဒီအခန်းထဲ ဝင်ပုန်းနေတာ နေမှာ..."
"ငါတွေ့တုန်းက သူ မေ့လဲနေတာ... ငါ ကယ်လိုက်ပြီး အစားအသောက်နဲ့ ရေ ပေးထားတာ... မူလကတော့ သူ့ဆီကနေ သတင်းအချက်အလက် တချို့ ရမလားလို့ မေးမလို့ပဲ... မရရင်တော့ အတင်း ခေါ်ထုတ်သွားရမှာပေါ့..."
ထုံချန် ပြောလိုက်သည်။
ယန်ကျန့် ဘာမှမပြောဘဲ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"ယန်ကျန့်... မင်းမှာ ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ် ရှိလား..." ထုံချန် မေးလိုက်သည်။
"ငါ ကုပေးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူ တန်ဖိုးတစ်ခုတော့ ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်..." ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"လုပ်လိုက်ပါ... ဒီတိုင်းထားရင် သူ့ဘဝ ပျက်သွားလိမ့်မယ်..." ထုံချန် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းပြောတာ ဟုတ်တယ်..." ယန်ကျန့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ့နောက်ကျောရှိ တစ္ဆေအရိပ်သည် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားသွားပြီး မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
တစ္ဆေအရိပ် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမှုကို မိန်းကလေးခမျာ မခုခံနိုင်ရှာပေ။
သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များသည် လုယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ပြန်လည် ရေးသားခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို မေ့ပျောက်သွားစေပြီး ဟိုတယ်ထဲ မဝင်ခင် အချိန်က မှတ်ဉာဏ်တွင် ရပ်တန့်သွားစေလိုက်သည်။
မကြာမီ မိန်းကလေး မေ့လဲသွားသည်။ ယန်ကျန့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမကို ဆီဇာဟိုတယ် အပြင်ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်လိုက်လေသည်။
"မင်း သူ့ကို ဘယ်ပို့လိုက်တာလဲ..." ထုံချန် မေးလိုက်သည်။
"အပြင်က လမ်းမကြီးပေါ်မှာ အိပ်ခိုင်းထားလိုက်တယ်... အန္တရာယ်ကင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ ရက်အနည်းငယ်စာ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်သွားလိမ့်မယ်... နိုးလာရင် ဒီကိစ္စတွေကို အကုန် မေ့သွားပြီး ဘားကနေ အပြန် လမ်းဘေးမှာ မူးလဲနေတယ်လို့ပဲ ထင်သွားလိမ့်မယ်..."
ယန်ကျန့်သည် မိန်းကလေး၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် သုံးသပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
မိန်းကလေး နာမည်က ဟွမ်ယင်း…… သာမန် မိန်းကလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ ကျောင်းပြီးတော့ အလုပ်ဝင်လုပ်ရင်း အပျော်အပါး မက်မောသူ ဖြစ်သည်။ ဘားတွေ သွားလည်ရင်း အရက်သောက်ဖော် သူငယ်ချင်းတစ်စုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအတွေ့အကြုံနှင့် မှတ်ဉာဏ်များသည် ထူးခြားမှု မရှိသဖြင့် ယန်ကျန့် စိတ်မဝင်စားဘဲ ကျော်သွားလိုက်သည်။
အလှည့်အပြောင်းက လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ဖြစ်သည်။
ဟွမ်ယင်းနှင့် စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိသော လူငယ်တစ်စုသည် စူးစမ်းချင်စိတ်ဖြင့် အပျော်ရှာရန် ဤဆီဇာဟိုတယ်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
သူမကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သူမှာ ကျန်းကျယ် ဆိုသူ ဖြစ်သည်။
စုစုပေါင်း ခြောက်ယောက်။ ကျား လေးယောက်၊ မ နှစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
မှတ်ဉာဏ်များကို ဆက်လက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ယန်ကျန့်သည် ဟွမ်ယင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အဖြစ်အပျက် အားလုံးကို သိရှိသွားသည်။
"ခေါင်းဆောင်... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ..." လီယန် မေးလိုက်သည်။
"သူက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတယ်... ဟိုတယ်ထဲမှာ ပျောက်ဆုံးနေတာ ငါးယောက် ကျန်သေးတယ်... အကုန်လုံးက အပျော်ရှာတဲ့ လူငယ်တွေချည်းပဲ... သူ ဒီလို ဖြစ်သွားရတာက အလောင်းကောင် တစ်ခုကို မြင်လိုက်လို့..." ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"အလောင်းကောင် မြင်ရုံနဲ့ ဒီလောက်ထိ ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး..." ထုံချန် ဝင်ပြောသည်။
"အဓိကက အဲဒီ အလောင်းကောင်က မှောင်မဲနေတဲ့ ဟိုတယ်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေတာလေ... သူ့ဖုန်းမီးရောင်က အဲဒီအပေါ် သွားကျတော့ ကြောက်လန့်ပြီး အော်ဟစ် ထွက်ပြေးရင်း ဒီအခန်းထဲ ရောက်လာတာ... ကြောက်လွန်းလို့ အခန်းထဲကနေ ပြန်မထွက်ရဲတော့တာ..."
ယန်ကျန့် အေးဆေးစွာပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"အဲဒီ အလောင်းကောင်က တစ္ဆေလား..." ထုံချန် မေးလိုက်သည်။
"မသေချာဘူး... ဒါပေမဲ့ သေချာတာက ဟိုတယ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေပြီ... မင်း စတုတ္ထထပ်ကို သွားကြည့်သေးလား..."
"သွားကြည့်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာမှ မတွေ့ဘူး... ပြီးတော့ အန္တရာယ်အများဆုံး နေရာကိုတော့ ဝင်မကြည့်ခဲ့ဘူး... မင်းပြောသလိုပဲလေ... စောင့်ကြည့်ဖို့က အဓိကပဲ... မဆင်မခြင် မလုပ်နဲ့ဆိုလို့..." ထုံချန် ပြောလိုက်သည်။
"မင်း အတွေးက မှန်ပါတယ်... ဆီဇာဟိုတယ်က မဆင်မခြင် လုပ်ရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး... ငါတောင် ဒီနေရာမှာ သတိထားပြီး လှုပ်ရှားရတာ..." ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
လီယန်က မေးလိုက်သည်။
"အခု ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် ရှိပြီဆိုတော့... သွားကြည့်ကြမလား... ဒါမှမဟုတ် ညရောက်မှ အခြေအနေ ကြည့်မလား..."
"ညဘက်ကျရင် ဒီမှာ ဘာထူးခြားတာ ရှိသေးလဲ..." ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။
ထုံချန်က ဖြေသည်။
"ခဏနေရင် မီးတွေ လင်းလာလိမ့်မယ်... ဟိုတယ်က အရင် လည်ပတ်နေတုန်းက အခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး မီးတွေ ထိန်ထိန်လင်းနေလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အသံတွေ အများကြီး ကြားရလိမ့်မယ်... ခြေသံတွေ၊ လူတွေ စားသောက်နေတဲ့ အသံတွေလိုမျိုးပေါ့... လှုပ်ရှားမှုတွေ ရှိနေသလို ခံစားရပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး..."
"မနက်ရောက်ရင်တော့ အကုန် ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားရော..."
ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်အချိန်မှာ ဖြစ်တာလဲ..."
"ည ၁၀ နာရီကနေ မနက် ၄ နာရီအထိ... စုစုပေါင်း ၆ နာရီကြာတယ်... ငါ နှစ်ခါ ကြုံဖူးပြီ... မမှားနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ငါ ဟိုတယ်ထဲ လျှောက်မသွားရဲဘူး... အခန်းထဲမှာပဲ နေပြီး စောင့်ကြည့်နေလိုက်တာ... ကံကောင်းလို့ တစ္ဆေခြောက်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကလွဲရင် တခြား အန္တရာယ် ဘာမှ မပေါ်လာဘူး..."
ထုံချန်က သူ့ကိုယ်တွေ့ အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူသည် သတိကြီးကြီးထားပြီး လုပ်ဆောင်ခဲ့ပုံရသည်။
ဆီဇာဟိုတယ်တွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရဲပြီး သတိထား စောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။
အရင်တစ်ခေါက်ကလို အမှားမျိုး မလုပ်ခဲ့ပေ။
"မင်းလုပ်တာ မှန်ပါတယ်... ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားရင် အန္တရာယ် ကြုံရတဲ့အခါ သေချာပေါက် သေမှာပဲ... ကိုယ့်လုံခြုံရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲ..."
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
"စတုတ္ထထပ်ကို အလောတကြီး သွားစရာ မလိုသေးပါဘူး... ထူးခြားမှုတွေက ညဘက်မှ ပေါ်လာတာဆိုတော့ ညရောက်မှပဲ သွားကြည့်ကြတာပေါ့..."
"နာရီနည်းနည်း လိုသေးတယ်..." ထုံချန် ပြောလိုက်သည်။
လီယန်က အကြံပြုလိုက်သည်။
"အဲဒီအချိန်အတွင်း ကျွန်တော်တို့ ဟိုတယ်ကို လိုက်စစ်ဆေးပြီး ဖြစ်နိုင်ချေရှိတဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ရှင်းလင်းထားလို့ ရတာပဲ..."
"ကောင်းသားပဲ..."
"အဲဒီလို လုပ်တာ ပိုစိတ်ချရတယ်... သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့အခါ လောလို့မရဘူး... တစ်ဆင့်ချင်းစီ သွားရမယ်..."
ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ စောစောက ဟွမ်ယင်း၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။
သူမ မြင်လိုက်ရသည့် လမ်းလျှောက်နေသော အလောင်းကောင်၏ မျက်နှာသည် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရ၏။ ဘယ်နေရာမှာ တွေ့ဖူးမှန်း မသေချာ။
သူ့မှတ်ဉာဏ်များ ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် လူတိုင်းကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားနေရခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် တကယ်ပဲ ထိုအလောင်းကောင်ကို အရင်က တွေ့ဖူးခဲ့ခြင်းလား ဆိုသည်ကိုတော့ မသေချာပေ။
"အဲဒီမျက်နှာကို ပုံဆွဲကြည့်ဖို့ စက္ကူတစ်ရွက် လိုတယ်..."
ယန်ကျန့် တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိလေသည်။