ပျောက်ဆုံးသွားသော နံရံ

ယခုအချိန်တွင်….

စွန့်ပစ်ထားသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သော ဆီဇာဟိုတယ် အတွင်း၌…

ယန်ကျန့်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ ထိုင်နေရင်း ခဲတံတစ်ချောင်းနှင့် ပုံဆွဲစာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ကာ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ မျက်နှာတစ်ခုကို ပုံဆွဲနေလေသည်။

ထိုမှတ်ဉာဏ်သည် သူ့မှတ်ဉာဏ် မဟုတ်ပဲ ဟွမ်ယင်းဟု ခေါ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ မှတ်ဉာဏ် ဖြစ်၏။ ထိုမိန်းကလေး မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို သူ ပြန်လည် ပုံဖော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ပေ။

စက္ကူဖြူပေါ်တွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဒီလူပဲ..."

ယန်ကျန့် ခဲတံကို ချလိုက်ပြီး ပုံတူကို မြှောက်ကာ အသေအချာ ကြည့်လိုက်သည်။

ပုံထဲရှိလူမှာ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အသားအရေ မည်းနက်ကာ အရောင်အဆင်း ကင်းမဲ့နေသည်။ အသက်မဲ့နေပြီး အလောင်းအစက်အပျောက်များပင် စတင် ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်၏။ မျက်လုံးများ ပွင့်နေသော်လည်း ထုံထိုင်းကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့နေသည့် ပုံစံက ထိုလူသေဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေလေသည်။

ထို့အပြင် သေဆုံးနေသည်မှာ ရက်အတော်ကြာနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ်ပင် ပုပ်ပွစ ပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပုံကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ထိုလူ သေဆုံးနေသည်မှာ ရက်မည်မျှ ကြာပြီကို ယန်ကျန့် မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သဘာဝလွန် စွမ်းအားများသည် အလောင်းကောင်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မပျက်မစီးဘဲ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဆွေးမြည့်သွားသော်လည်း ပြိုကွဲမသွားအောင် ထိန်းထားနိုင်စွမ်း ရှိ၏။

သူ သိချင်သည်မှာ ထိုလူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ပင် ဖြစ်သည်။ ဒီအလောင်းကောင်ကို သူ ဘယ်နေရာမှာ တွေ့ခဲ့ဖူးသလဲ ဆိုတာကို ပြန်စဉ်းစားရန် လိုအပ်နေသည်။

ယန်ကျန့်သည် မြင်သမျှ အရာအားလုံးကို မှတ်မိနိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ် ကောင်းသည်ဟုတော့ မဆိုလိုပေ။ ကွန်ပျူတာတစ်လုံးက ဒေတာဟောင်းများကို ပြန်ရှာသကဲ့သို့ သူသည် အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များကို အချိန်မရွေး ပြန်လည် ရှာဖွေနိုင်စွမ်း ရှိခြင်းသာ ဖြစ်၏။

"ငါ့မှတ်ဉာဏ်တွေက အရမ်း ရှုပ်ထွေးပြီး များပြားလွန်းနေပြီ... ငါ့ခေါင်းထဲမှာ တခြားလူတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ အများကြီးနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်... တခါတလေ အဲဒီမှတ်ဉာဏ်တွေ ပေါ်လာတဲ့အခါ လူတိုင်းကို ရင်းနှီးနေသလိုလို၊ ဘယ်နေရာမှာ တွေ့ဖူးသလိုလို ခံစားနေရတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒီအလောင်းကောင်ကတော့ တခြားလူရဲ့ မှတ်ဉာဏ် မဟုတ်လောက်ဘူး..."

ယန်ကျန့် စဉ်းစားရင်း သူ၏ အတိတ် အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည် ရှာဖွေလိုက်သည်။ ချက်ချင်း မမှတ်မိသော်လည်း လက်ထဲရှိ ပုံကြမ်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုလူနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်များကို လျင်မြန်စွာ ပြန်ရှာတွေ့သွားလေသည်။

သူ မှတ်မိသွားပြီ။

ဆီဇာဟိုတယ်ကို ဒုတိယအကြိမ် ဝင်ရောက်စဉ်က အရပ်ရှည်ရှည် တစ္ဆေအလောင်းကြီးထံမှ ထင်းခုတ်ဓားကို ယူဆောင်ခဲ့စဉ်က ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်က သူသည် အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာ၏ ကျိန်စာသင့်နေချိန် ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝလွန် စွမ်းအားများကြောင့် သေဆုံးရမည်ကို မပူပန်ဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆီဇာဟိုတယ်၏ အတွင်းပိုင်း အခန်းနံပါတ် ၇၁ မှ စန္ဒရားသံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် အခန်းထဲတွင် တစ္ဆေရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဝင်သွားခဲ့ရာ လူနှစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။

ရှန်းလန် ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အာနန် ဟုခေါ်သော အမျိုးသားတစ်ဦး။

"ဒီလူက အာနန်ပဲ... အရင်တုန်းက ရှန်းလန်နဲ့အတူ ရှိနေတဲ့သူ..."

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း ပြန်မှတ်မိသွားသည်။

ရင်းနှီးနေသည်မှာ မဆန်းပေ။ ဒီလူကို သူ တကယ် တွေ့ဖူးခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် အာနန်နှင့် တစ်ခါသာ တွေ့ဖူးခဲ့ပြီး ထိုအချိန်က အခန်း ၇၁ မှ စန္ဒရားသံကိုသာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သဖြင့် အာနန်၏ ရုပ်ရည်ကို သိပ်သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သို့သော် ရှန်းလန် ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီးကိုတော့ ယန်ကျန့် ကောင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။

အကြောင်းမှာ ရှန်းလန်သည် အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာ ကျိန်စာသီချင်း၏ ဒုတိယပိုင်းကို တီးခတ်ပြခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

"ရှန်းလန် ဖြစ်ဖြစ်၊ အာနန် ဖြစ်ဖြစ်... သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ရှိနေသင့်တာ... ပြီးတော့ အန္တရာယ် ရှိနေတာ သေချာတယ်... အခန်း ၇၁ ကနေ ထွက်ပြေးပြီးတဲ့နောက် သူတို့က ဆီဇာဟိုတယ် ထွက်ပေါက်ဘက်ကို မသွားဘဲ အတွင်းပိုင်းထဲ ပြေးဝင်သွားကြတာ... ဒါကိုကြည့်ရင် ဆီဇာဟိုတယ်က တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဒီနေရာမှာ ပိတ်မိနေတာ ကြာပြီ... ထွက်ပေါက် ရှာနေတာလို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်... ဒါက စဉ်းစားစရာပဲ..."

ယန်ကျန့် စဉ်းစားရင်း ထိုအချိန်က အဖြစ်အပျက် အစအနအချို့ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က သူသည် ထင်းခုတ်ဓား ယူရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သဖြင့် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရခဲ့ဘဲ ဒီအတိုင်း ထားခဲ့မိသည်။ ယခုတော့ တစ်ပါးသူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အာနန် သေဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှန်းလန် ဟုခေါ်သော အမျိုးသမီး သေမသေတော့ မသိရပေ။ အကယ်၍ သူမသာ အသက်ရှင်နေသေးလျှင် သူမကို ရှာတွေ့နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိကောင်း ရှိနိုင်လေသည်။

ယန်ကျန့် အတွေးလွန်နေသည်မှာ ဘယ်လောက် ကြာသွားသည် မသိ။ လီယန်နှင့် ထုံချန်တို့ ရောက်လာမှ အသိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ ဟိုတယ်ကို ရှာပြီးပြီ... ပစ္စည်းတချို့ တွေ့ပေမယ့် အရေးကြီးတာတော့ မပါဘူး..."

လီယန်က ပြောလိုက်သည်။

"အခန်းတိုင်း စစ်ဆေးပြီးပြီ... သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ မရှိဘူး... တစ္ဆေလည်း မတွေ့ဘူး..."

ထုံချန်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

"သေနေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ အလောင်း ၄-၅ လောင်းလောက်တော့ တွေ့တယ်... ဒါပေမဲ့ နည်းနည်း ထူးခြားနေတယ်..."

"ဘာထူးခြားလို့လဲ..." ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

လီယန်က ပြန်ဖြေသည်။

"သူတို့က သာမန်လူတွေပါ... ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစား ပုံစံတွေက ထူးခြားနေတယ်... ခေတ်ပေါ် ဒီဇိုင်းတွေ မဟုတ်ဘဲ ၈၀၊ ၉၀ ခုနှစ်တွေတုန်းက ပုံစံတွေ... တချို့ဆို ၇၀ ခုနှစ်လောက်က ပုံစံတွေတောင် ပါတယ်။ တစ်ယောက်ဆိုရင် တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ ခေတ်ဦးက ဝတ်စုံလိုမျိုးတောင် ဝတ်ထားသေးတယ်..."

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေမှာ ရှေးလူတွေရဲ့ အလောင်းတွေ တွေ့ရတာ မဆန်းပါဘူး... အဲဒါ ငါသိတယ်... အတိတ်က လူတွေ ဒီလိုနေရာတွေမှာ ပိတ်မိပြီး သေဆုံးသွားကြတာ ရှားမှမရှားတာ... သဘာဝလွန် စွမ်းအားက အလောင်းတွေကို မပုပ်မသိုးအောင် ထိန်းသိမ်းထားပေးတော့ ခေတ်အဆက်ဆက်က လူတွေကို တွေ့ရတတ်တာ သဘာဝပါပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ ဒါက မတူဘူး... သူတို့က အရင်ကတည်းက သေနေတာ မဟုတ်ဘူး... အရှင်လတ်လတ် ရှိနေပြီးမှ အခုမှ သေသွားကြတာ..."

ယန်ကျန့် မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဆိုလိုချင်တာက... အတိတ်က လူတွေကို အခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်စေနိုင်တဲ့ သဘာဝလွန် အရာတစ်ခုခု ရှိနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား..."

သူ့လက်ထဲရှိ ပုံကြမ်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်းလန်နှင့် အာနန် ဆိုသူတို့သည်လည်း ထိုခေတ်က လူများ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ဝမ်ချာလင်းရဲ့ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးမှာတောင် အချိန်ကို ပြန်စနိုင်တဲ့ သဘာဝလွန် ချိန်သီးနာရီ ရှိသေးတာပဲ... ဒီလိုအရာတွေ ရှိနေတာ မဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး..."

လီယန်က ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အထင် အဲဒါက အဓိက မဟုတ်ဘူး... အဓိကက ဒီလူတွေ ဘယ်က ရောက်လာကြတာလဲ... ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေကြတာလဲ ဆိုတာပဲ..."

"အကယ်၍ သူတို့က သဘာဝလွန် လမ်းကြောင်းကနေ ရောက်လာတယ် ဆိုရင်တောင်... သာမန်လူတွေအနေနဲ့ ဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာမှာ ဘယ်လို အသက်ရှင်နေထိုင်ခဲ့ကြလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားစရာပဲ..."

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"သာမန်လူတွေ သဘာဝလွန် နေရာတွေမှာ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုတာ မခက်ပါဘူး... ကြာကြာ အသက်ရှင်ဖို့ကသာ ခက်ခဲတာ... မင်းလည်း တစ္ဆေပန်းချီ ကမ္ဘာထဲမှာ နှစ်ဝက်လောက် နေခဲ့ဖူးတာပဲ..."

လီယန် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ကံကောင်းလို့ အသက်ရှင်ခဲ့တာပါ... ပြောရရင် တစ်မြို့လုံး ပန်းချီကားထဲ ပါသွားတာလေ... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှိတယ်ဆိုတာ ကိန်းဂဏန်း သဘောတရားအရ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိရုံလေးပါပဲ... အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ အသက်ရှင်တဲ့သူ နည်းသွားပြီး နောက်ဆုံး ဘယ်သူမှ ကျန်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

"သူတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်သာ ကျွန်တော် ကြုံခဲ့ရတာနဲ့ တူမယ်ဆိုရင် ဟိုးအရင်ကတည်းက သေကုန်ကြလောက်ပြီ... အခုထိ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေနိုင်မှာလဲ..."

"ဒီမှာ ထိုင်ပြီး ခန့်မှန်းနေလို့တော့ အဖြေထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီည ဘာဖြစ်မလဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့... တစ်ခုခုတော့ တွေ့လာမှာပါ..."

ထို့နောက် ယန်ကျန့်သည် ထုံချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ မှတ်ထားပါ... ငါတို့က ဒီကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ လာတာ... သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး... ဒီမှာက သဘာဝလွန် ဖြစ်စဉ်တွေပဲ ရှိသေးတာ... ဖြစ်ရပ်အသွင် မဆောင်သေးဘူး... ဒါကြောင့် အန္တရာယ်ရှိရင် ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာရမယ်..."

"အဆိုးဆုံး အခြေအနေဆိုရင် ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ ဧရိယာကို ချဲ့ပြီး လူတွေကို ထပ်ရွှေ့ခိုင်းလိုက်ရုံပဲ..."

"သဘောပေါက်ပါပြီ... ငါ မဆင်မခြင် မလုပ်ပါဘူး..." ထုံချန် ပြောလိုက်သည်။

သူ ယန်ကျန့်၏ သဘောထားကို နားလည်သည်။

လိုအပ်လျှင် တစ်မြို့လုံးကို ရွှေ့ပြောင်းပြီး ဆီဇာဟိုတယ်ကို အသေပိတ်ထားလိုက်မည်။ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်နှင့် ခေါင်းမာမာ တိုက်ခိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့တွင် ရှုံးနိမ့်ခံနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ ထုံချန် စတုတ္ထထပ်ကို မရောက်သေးဘူး... ခေါင်းဆောင်... စတုတ္ထထပ်ကို သွားစစ်ဆေးဖို့ လိုမယ်ထင်လား..." လီယန် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု နေ့လည် ၃ နာရီ ရှိပြီ... ထုံချန်ပြောတဲ့ ည ၁၀ နာရီ ရောက်ဖို့ ၇ နာရီတောင် လိုသေးတယ်... အချိန်အများကြီး ရပါသေးတယ်... စတုတ္ထထပ်ကို သွားကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါ ပစ္စည်းတစ်ခု ယူလိုက်ဦးမယ်..."

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ့ခြေထောက်အောက်မှ ရေများသည် လျှံထွက်လာပြီး ၆ မီတာ အချင်းခန့်ရှိသော ရေအိုင်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ရေအိုင်က မကြီးမားသော်လည်း နက်ရှိုင်းသော ချောက်နက်တစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ အေးစက်သော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"ဒါ တစ္ဆေရေကန်က ရေတွေပဲ..."

လီယန်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရေများသည် သူနှင့် ထုံချန်ကို ရှောင်ကွင်းသွားသဖြင့် သူတို့ခြေထောက်များ ရေမစိုကြပေ။

ယန်ကျန့်သည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရေထဲသို့ လက်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

ရေသည် ကြားခံနယ်တစ်ခု အနေဖြင့် မည်သည့်နေရာကိုမဆို ဆက်သွယ်ပေးနိုင်သည်။ တာချန်းမြို့ ကွမ်ကျန်း လူနေအိမ်ရာရှိ သူ၏ နေအိမ် ရေကူးကန် အပါအဝင်ပေါ့။

သူ ရေထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ယန်ကျန့် လက်ကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ရေများ စင်ထွက်သွားပြီး ရွှေရောင် အက်ကွဲရာများ ပါရှိသော လှံရှည်တစ်ချောင်း ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သွားကြစို့..."

အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ ရှေ့မှ ဦးဆောင် ထွက်ခွာသွားသည်။ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း ရေစိုနေသော ခြေရာများ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

"သြော်... ဒီလို အလုပ်လုပ်တာလား..."

လီယန် ရေအိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ခေါင်းဆောင်၏ လှံရှည်တွင် ရွှေပါဝင်ပစ္စည်းများ ပါဝင်သဖြင့် သဘာဝလွန် စွမ်းအား သက်ရောက်မှုကို မခံရပေ။ သို့သော် ရေကို ကြားခံနယ်အဖြစ် အသုံးပြုပြီး ဆက်သွယ်ထားသော နေရာများမှ ပစ္စည်းများကို တိုက်ရိုက် ယူဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ယန်ကျန့်သည် ရေထဲတွင် စိမ်ထားသော မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမဆို ဒီနည်းလမ်းဖြင့် ယူဆောင်နိုင်သလို ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်နက်များကိုပင် ယူဆောင်နိုင်လေသည်။

သို့သော် ပစ္စည်းယူရုံ သက်သက်အတွက် အဆင်ပြေသည် မဟုတ်ချေ။

အရေးကြီးသည့် အချိန်များတွင် ထိုရေအိုင်များသည် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရာ လမ်းကြောင်းများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ယန်ကျန့်သည် တစ္ဆေရေကန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး တိုက်ရိုက် ထွက်ပြေးနိုင်လေသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ အချို့သည် သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်သော်လည်း တစ္ဆေရေကန်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်ရန်မှာမူ လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့သုံးဦး ပေါင်းစည်းကာ ဘေးကင်းသော လှေကားမှတဆင့် စတုတ္ထထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် စတုတ္ထထပ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်ကြသည်။

စတုတ္ထထပ်ရှိ နံရံများသည် အိုမင်းဟောင်းနွမ်းပြီး အစက်အပျောက်များ ဖြစ်ပေါ်နေကာ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ လေထုထဲတွင်လည်း ပြင်းထန်သော အလောင်းပုပ်နံ့များ ရောနှောနေပြီး အလင်းရောင်သည် ဤအထပ်သို့ ဖောက်ဝင်နိုင်စွမ်း မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အပေါက်မှတဆင့် အလင်းရောင် ဝင်ရောက်နေသော်လည်း ထိုအပေါက်ဝန်းကျင်တွင်သာ လင်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကိုမူ အလင်းမပေးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

"ဒါ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှုပဲ... တော်တော် ပြင်းထန်တယ်... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် တစ္ဆေနယ်မြေ တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်..." ယန်ကျန့် နံရံကို တို့ထိကြည့်ရင်း ထူးခြားသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်မိသည်။

လီယန်က မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို... စတုတ္ထထပ်မှာ တစ္ဆေ ရှိနေတာလား..."

"တစ္ဆေ ရှိနေတာတော့ သေချာတယ်... မေးခွန်းက အဲဒီတစ္ဆေက စတုတ္ထထပ်ကနေ လွှမ်းမိုးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စင်္ကြံလမ်းထဲကနေ လွှမ်းမိုးနေတာလား ဆိုတာပဲ... အဲဒါ မသေချာဘူး..."

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့..."

ယန်ကျန့် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့။ မှောင်မဲအုံ့မှိုင်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို အနီရောင် ကမ္ဘာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများက လျင်မြန်ပြီး တိကျသော လားရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်။

ထုံချန်နှင့် လီယန်တို့လည်း အထူးသတိထားကာ အနောက်မှ ကပ်လိုက်ပါလာကြသည်။

ဒီနေရာကို ရောက်လာခြင်းသည် အချိန်မရွေး တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုရာ ရောက်ပေသည်။

ဒီအထပ်သည် ဟိုတယ်၏ ဧည့်ခန်းများ ရှိရာအထပ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ထိုအခန်းများသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ တံခါးတိုင်းကို အလုံပိတ်ထားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ တံခါးတစ်ချပ် ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ခြောက်လှန့်မည်ကို စိုးရိမ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် သိထားသည်မှာ ထိုအခန်းများသည် ဆီဇာဟိုတယ်၏ ပုံမှန်အခန်းများသာ ဖြစ်ပြီး သဘာဝလွန် အခန်းများ မဟုတ်ပေ။

အစစ်အမှန် အန္တရာယ်သည် ဟိုတယ်အတွင်း အသစ်ပေါ်ထွက်လာသော စင်္ကြံလမ်းတွင်သာ ရှိ၏။

"ရောက်ပြီ... ဒီနေရာပဲ..."

ယန်ကျန့် ထောင့်ချိုးတစ်ခုကို ကွေ့လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

မူလက ဒီနေရာသည် ဟိုတယ်အခန်းများ၏ အဆုံးဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်တွင် နံရံသာ ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု သူတို့မြင်နေရသော မြင်ကွင်းမှာ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုသည် ဒီနေရာမှ စတင်ကာ အမည်မသိ လားရာတစ်ခုဆီသို့ ဆန့်တန်းသွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ငါ ပိတ်ထားခဲ့တဲ့ နံရံ ပျောက်သွားပြီ... ပြီးတော့ နံရံထဲမှာ ငါ ပိတ်ထားခဲ့တဲ့ တစ္ဆေလည်း ပျောက်သွားပြီ..." ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

စင်္ကြံလမ်းတွင် အနီရောင် ကော်ဇောခင်းထားပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ကာ အသစ်စက်စက် ပုံစံ ပေါက်နေသည်။ ဆီဇာဟိုတယ်၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော အငွေ့အသက်မျိုး မရှိပေ။ ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ အခန်းများမှ နံရံကပ်မီးအိမ်များသည် လင်းနေပြီး ဖျော့တော့သော အဝါရောင် အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

"ဒါ တားမြစ်နယ်မြေလား..." လီယန် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူ ဒီနေရာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မှတ်တမ်းများထဲတွင် ဖတ်ဖူးထားသဖြင့် တစ္ဆေဆိုးများ ခိုအောင်းရာ အခန်းများကို ဆက်သွယ်ပေးထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် စင်္ကြံလမ်းအကြောင်းကို သူ သိထားသည်။

"ပတ်ဝန်းကျင်က လောလောဆယ်တော့ ဘေးကင်းပါတယ်..." ထုံချန်၏ မျက်နှာသုံးခုက အရပ်မျက်နှာ သုံးခုကို ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေသည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို အတည်ပြုပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်ကတော့ ပျောက်ဆုံးသွားသော နံရံနေရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးထဲ နစ်မြုပ်နေသည်။

ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က သူသည် အလောင်းပတ်ပုဆိုးဖြင့် ပတ်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် တစ္ဆေအလောင်းကြီးကို နံရံထဲတွင် မြှုပ်နှံပိတ်ဆို့ထားခဲ့ပြီး ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ နံရံ မရှိတော့၊ အလောင်းပတ်ပုဆိုးလည်း မရှိတော့၊ တစ္ဆေအလောင်းကြီးလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

"အလောင်းပတ်ပုဆိုးနဲ့ ပတ်ထားတဲ့ တစ္ဆေက ဒီအတိုင်း ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး... တခြား လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရောက်လာရင်တောင် အဲဒီအလောင်းကြီးကို ယူသွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... အလောင်းပတ်ပုဆိုးက သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေကို တားဆီးပိတ်ပင်နိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုလေ... ဒါကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... တစ်ယောက်ယောက်က နံရံကို ဖျက်ပြီး အလောင်းကောင်ကို ယူသွားတာပဲ ဖြစ်မယ်..."

"ဒီလိုလုပ်တဲ့သူက အပြင်ကလူ မဟုတ်ဘဲ... အတွင်းထဲကလူ ဖြစ်ဖို့များတယ်..."

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးသည် စင်္ကြံလမ်း၏ အဆုံးပိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် တစ္ဆေမျက်လုံးသည် ဤသဘာဝလွန် နယ်မြေကို လွှမ်းခြုံနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ စင်္ကြံလမ်းအဆုံးရှိ အခန်းတစ်ခန်းက မြင်ကွင်းကို ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။