တံခါးတစ်ချပ်

ယန်ကျန့်သည် သူ့ရှေ့မှောက်တွင် ပွင့်ဟနေသော စင်္ကြံလမ်းကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ဒီနေရာတွင် တစ္ဆေနယ်မြေ မရှိပဲ မည်သည့် အန္တရာယ်ကိုမှလည်း ရှာမတွေ့ပေ။ လူတိုင်း အလွယ်တကူ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ ယခင်က ဒီနေရာကို ပိတ်ဆို့ထားသော နံရံနှင့် တစ္ဆေအလောင်းကြီးမှာလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

သူ့အထင် အတွင်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အပြင်ထွက်ချင်သဖြင့် နံရံကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အတွင်းထဲမှာ တကယ်ကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး... အခန်းတွေ တစ်ခန်းပြီးတစ်ခန်း၊ စင်္ကြံလမ်းတွေကလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလွန်းတယ်... ဝင်္ကပါတစ်ခုလိုပဲ..."

လီယန်သည် စင်္ကြံလမ်းအဝင်ဝတွင် ရပ်လျက် နံရံကို လှမ်းထိရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် သဘာဝလွန် စွမ်းအားအချို့ကို အသုံးပြုပြီး အတွင်းပိုင်း အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း စမ်းသပ်ကြည့်နေပုံရသည်။

ထုံချန်ကလည်း ကြည့်ရှုရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီထွက်ပေါက်ကို အသေပိတ်လိုက်မယ် ဆိုရင်တော့ သိပ်ပြဿနာ မရှိလောက်ပါဘူး..."

"ငါ အရင်က ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ နံရံက ပျောက်သွားခဲ့တယ်လေ..." ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သာမန်နံရံနဲ့တော့ မရဘူးပေါ့... ရွှေတံခါးတစ်ချပ် သုံးပြီး အသေပိတ်လိုက်ရင်ရော..." ထုံချန်က အကြံပြုလိုက်သည်။

"စမ်းကြည့်လို့တော့ ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သိပ်ထိရောက်မယ် မထင်ဘူး... ငါထင်တာက အတွင်းထဲမှာ တစ္ဆေတွေ ရှိနေတာတင် မကဘူး... အပြင်ထွက်ချင်နေတဲ့ သက်ရှိလူသားတွေလည်း ရှိနေပုံရတယ်... ရွှေက တစ္ဆေတွေကို ပိတ်ဆို့နိုင်ပေမယ့် သက်ရှိလူသားတွေကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ဘူး..." ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"တံခါးက ခိုင်ခန့်ဖို့ပဲ လိုတာပါ..." ထုံချန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါလည်း နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ... ရိုးရှင်းပေမယ့် လက်တွေ့ကျနိုင်တယ်..." လီယန် ထောက်ခံလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤထွက်ပေါက်သည် သေးငယ်သဖြင့် ပိတ်ဆို့ရန် မခဲယဉ်းပေ။ အခြား သဘာဝလွန် နေရာများတွင်မူ ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆုံးရှုံးစရာမှ မရှိတာ... ဒါပေမဲ့ ရွှေအများကြီး လိုလိမ့်မယ်... အခုမှ လိုက်ရှာစုဆောင်းနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး... ဒီမြို့ထဲက ရွှေတွေကိုပဲ ယူပြီး တံခါးလုပ်လိုက်မယ်..."

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို စကြတာပေါ့... နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေကိုတော့ ငါ ဖြေရှင်းပေးမယ်..."

ထုံချန် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ..."

ပြောပြီးသည်နှင့် ယန်ကျန့် အလုပ်စလုပ်တော့သည်။ သူ့တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာပြီး တစ္ဆေနယ်မြေသည် ချက်ချင်း ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် အတိုင်းအတာက အလွန် ကြီးမားပြီး စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း တစ်မြို့လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

သို့သော် မြို့ထဲတွင် နေထိုင်ကြသော ပြည်သူများမှာမူ မည်သည့် ထူးခြားမှုကိုမှ သတိမထားမိလိုက်ကြချေ။

ထို့နောက် ယန်ကျန့် ခြေထောက်အောက်တွင် ရေအိုင်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုရေအိုင်ထဲတွင် မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားမှ မြင်ကွင်းများစွာ ပေါ်လာသည်။

ရေအိုင်သည် မြို့၏ နေရာတိုင်းသို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ရွေးချယ်ထားသော နေရာများမှာ ပါးနပ်လှသည်။ ရတနာဆိုင်များ၏ မီးခံသေတ္တာများ၊ ဘဏ်တိုက်များ၏ ခန်းမများ၊ နှင့် နေအိမ်များတွင် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းထားသော နေရာများ ဖြစ်ကြသည်။

ရေများ လွှမ်းခြုံသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက်၊ ထိတွေ့မိသမျှ ရွှေများသည် ရေထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီး မူလနေရာမှ ဆန်းကြယ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ရေအိုင်များ အားလုံး ဆက်စပ်သွားပြီး ယန်ကျန့်၏ ခြေရင်းတွင် လာရောက် ပေါင်းဆုံကြသည်။

ရေအိုင်ထဲတွင် ရွှေပုံကြီး တစ်ပုံ ပေါ်လာပြီး အလွန် ထင်ရှားလှပေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ... သဘာဝလွန် စွမ်းအားက ရွှေအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိဘူး မဟုတ်လား..." ထုံချန်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရေထဲမှ ရွှေတစ်ဆုပ်ကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။

"ငါ ရွှေအပေါ် သက်ရောက်မှု ဖြစ်စေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ရွှေသိမ်းထားတဲ့ နေရာတွေကို ကြားခံနယ်တစ်ခုကနေတဆင့် ချိတ်ဆက်ပြီး ဒီနေရာကို ဆွဲယူလိုက်ရုံပါ... နားလည်ဖို့ မခက်ပါဘူး..."

"လုံလောက်ပါ့မလား..." ထုံချန် မေးလိုက်သည်။

"အရည်ကြိုပြီးမှ သိရမယ်..." ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ဘေးတွင် ကိရိယာတန်ဆာပလာများ ပေါ်လာသည်။

ဤပစ္စည်းများကို စက်ရုံအချို့မှ တစ္ဆေနယ်မြေ အသုံးပြုပြီး ယူဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် တစ်မြို့လုံးကို သူ့ကုန်လှောင်ရုံသဖွယ် သဘောထားပြီး တစ္ဆေနယ်မြေအတွင်းမှ သူလိုချင်သမျှကို လွတ်လပ်စွာ ယူဆောင်အသုံးပြုနေသည်။ ပိုင်ရှင်၏ ခွင့်ပြုချက် လိုအပ်ခြင်း မရှိချေ။

မကြာမီ ကိရိယာမျိုးစုံ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားပြီး ပုံစံခွက်တစ်ခုလည်း သူတို့ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ပုံစံခွက်မှာ တံခါးပုံစံ ဖြစ်ပြီး ဒီစင်္ကြံလမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် အနေတော် အရွယ်အစား ဖြစ်၏။

ထို့နောက် ရေအိုင်ထဲမှ မရေမတွက်နိုင်သော လူရိပ်မည်းများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ထိုလူရိပ်များသည် ရေနစ်သေဆုံးနေသော တစ္ဆေများကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် အေးစက်နေသော လက်များဖြင့် ရွှေများကို ရေထဲမှ ဆယ်ယူကာ ဘေးနားရှိ ပုံစံခွက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ပေးနေကြသည်။

"မင်းမှာ လှည့်ကွက်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ..."

ထုံချန်သည် မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရင်း အံ့သြနေမိသည်။ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသဘာဝလွန် စွမ်းအားများကို ယန်ကျန့်က ထိန်းချုပ်ထားပြီး လူသတ်တစ္ဆေများ ဖြစ်မလာစေဘဲ အသုံးချ ကိရိယာများအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

"အသေးအဖွဲ လှည့်ကွက်တွေပါ..."

ယန်ကျန့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ ကိရိယာများကို ယူကာ အောက်ဆီဂျင်အိုးနှင့် ဆက်သွယ်ပြီး ရွှေများကို အရည်ကြိုရန် မီးရှို့လိုက်သည်။

သူ့လှုပ်ရှားမှုများက ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်သက်ရှိသော လက်မှုပညာသည် တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

အကယ်၍ အပြင်လောကတွင်သာ အလုပ်လုပ်မည်ဆိုပါက ဒီကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လူအများက သူ့ကို ဆရာကြီးယန် ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြပေလိမ့်မည်။

တစ္ဆေကျွန်များ ရေထဲမှ ဆယ်ယူပေးသော ရွှေများသည် လျင်မြန်စွာ အရည်ပျော်ကျကုန်သည်။

"မယူရသေးတာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်လေ... ဘာလို့ ထပ်မယူတော့တာလဲ..." ထုံချန် ရေထဲသို့ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ရွှေအများအပြား ပုံနေသေးသော်လည်း ယန်ကျန့်က အရည်ကြိုခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒီပမာဏလောက်နဲ့ တံခါးတစ်ချပ် လုပ်ဖို့ မလောက်ဘူး... ဒီမြို့ထဲက ရှိသမျှရွှေတွေ... အိမ်တွေထဲက စုဆောင်းငွေတွေပါမကျန် အကုန်ခိုးယူမှ လောက်မှာ... ဒါကြောင့် ငါက သံမဏိပြားကို အလယ်မှာ ညှပ်သုံးမလို့... အတွင်းထဲမှာ သံမဏိပြားခံပြီး အပြင်ကနေ ရွှေနဲ့ အုပ်လိုက်ရင် ကုန်ကြမ်းလည်း သက်သာမယ်၊ မာကျောမှုလည်း ပိုရှိမယ်..."

ပြောနေရင်း ရွှေရည်များ အေးခဲစပြုလာချိန်တွင် သံမဏိပြားတစ်ချပ် ပေါ်လာပြီး ပုံစံခွက်ထဲသို့ တိကျစွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။ အတိုင်းအတာ တိုင်းတာ ဖြတ်တောက်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ရွှေများကို ဆက်လက် အရည်ကြိုလောင်းထည့်လိုက်သည်။

မကြာမီ ထူထဲလေးလံသော တံခါးတစ်ချပ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"လီယန်... လာကူပါဦး..." ယန်ကျန့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

လီယန် ခေါင်းညိတ်ပြီး လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပုံစံခွက်နား ရောက်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်စီ ဆန့်ထုတ်ကာ သာမန်လူသားတို့၏ စွမ်းအားထက် ကျော်လွန်သော အင်အားဖြင့် ဤထူထဲလေးလံသော တံခါးကြီးကို မ,ယူလိုက်ကြသည်။

တံခါးကို စင်္ကြံလမ်းဝတွင် တပ်ဆင်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်သည် ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ ဟာကွက်များကို ရွှေဖြင့် ဂဟေဆက်ကာ လုံးဝ လုံပိတ်သွားအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ပြီးမှ အလုပ်ရပ်လိုက်သည်။

"လုံးဝ အလုံပိတ်သွားပြီ..."

လီယန် တံခါးကို လက်ဖြင့် ဖိကြည့်စစ်ဆေးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူ့သဘာဝလွန် စွမ်းအားက တံခါးအပေါ် သက်ရောက်မှု လုံးဝ မရှိပေ။ ရွှေတံခါး၏ အရည်အသွေး ကောင်းမွန်ပြီး ဤစင်္ကြံလမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ သဘာဝလွန် အရာများကို တားဆီးနိုင်ကြောင်း ပြသနေသည်။ ထို့အပြင် အလွန် ခိုင်ခံ့သဖြင့် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီး၍လည်း ရမည် မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့လက်ရာကို ငါယုံကြည်မှု ရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီအရာက တကယ် အသုံးဝင်မယ်လို့တော့ ငါမထင်ဘူး... စမ်းကြည့်ချင်တဲ့ စိတ်နဲ့ ပြင်ဆင်မှု တချို့ လုပ်လိုက်တာပါ... ဒါကြောင့် ဒီတံခါးကို အရမ်းကြီး မျှော်လင့်ချက် မထားနဲ့..."

ပြောပြီးသည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကိရိယာများကို ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မူလနေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားကြသည်။

သို့သော် အသုံးပြုလိုက်သော ရွှေများကိုတော့ ယန်ကျန့် ပြန်မပေးနိုင်တော့ပေ။

"ဒါနဲ့... အခု ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ..." လီယန် မေးလိုက်သည်။

ထုံချန်က ဖြေသည်။

"ည ၇ နာရီ ရှိပြီ... ဘာလဲ... ဗိုက်ဆာလို့လား... ပါဆယ် မှာပေးရမလား..."

"ကောင်းသားပဲ... ဒယ်လီသမားက ဒီနေရာအထိ လာပို့လို့လား... ဆီဇာဟိုတယ်၊ စတုတ္ထထပ်... မှတ်ချက်မှာ 'သရဲကြောက်တတ်ရင် မလာပါနဲ့' လို့ ရေးပေးလိုက်လေ..." လီယန် ပြောလိုက်သည်။

"ဒရုန်းနဲ့ လာပို့ခိုင်းမှာပါ... ဘယ်သူက လူနဲ့ လာပို့မယ် ပြောလို့လဲ... ငါ ဒီရက်ပိုင်း ဒီမှာနေတုန်း ဒရုန်းနဲ့ပဲ မှာစားနေတာ..." ထုံချန် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား... ဒါဆို မှာစားကြတာပေါ့... ပေကျင်းဝက်သားမျှင်ဟင်း စားချင်နေတာ..." လီယန် ပြောလိုက်သည်။

"ရိုးရိုးဟင်းပွဲတွေပဲ ရမယ်..." ထုံချန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ရော ဘာစားမလဲ..."

"ထမင်းကြော်နဲ့ ကိုကာကိုလာ..." ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ဘာလို့ စားဖို့သောက်ဖို့ပဲ ပြောနေကြတာလဲ... အခြေအနေက ဒီလောက်တောင် အေးဆေးနေလို့လား..."

"ခေါင်းဆောင် ပြောတဲ့အချိန်ရောက်ဖို့ ၃ နာရီတောင် လိုပါသေးတယ်... ၁၀ နာရီ မထိုးသေးဘူးလေ... တစ်ခုခု စားထားလိုက်ကြတာပေါ့... နေ့လည်ကတည်းက ဗိုက်ထဲ ဘာမှ မရှိသေးဘူး..."

လီယန် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ... ဒါဆို ခဏ နားကြတာပေါ့..."

လီယန် ဗိုက်မဆာမှန်း ယန်ကျန့် ရိပ်မိသည်။ ထုံချန်အတွက် အကြောင်းပြချက် ရှာပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထုံချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသဖြင့် အစားအသောက်နှင့် အနားယူမှု လိုအပ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ထုံချန်သည် ဖုန်းကောက်ကိုင်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ဝန်ထမ်းများကို အစားအသောက် ပြင်ဆင်ပို့ဆောင်ပေးရန် လှမ်းပြောလိုက်သည်။

ဒီမြို့၏ တာဝန်ခံ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ထုံချန်၏ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး အပိုင်းမှာ အဆင်ပြေလှသည်။ အခြားဝန်ထမ်းများကို မမြင်ရသော်လည်း အားလုံးက နောက်ကွယ်တွင် အလုပ်လုပ်နေကြပြီး ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်ရုံဖြင့် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်ပေးကြသည်။

"ခေါင်းဆောင်မှာ တစ္ဆေနယ်မြေ ရှိတာပဲ... ကိုယ့်ဘာသာ သွားယူလိုက်ပါလား..." ဖုန်းချပြီးနောက် ထုံချန်က ယန်ကျန့်ကို စူးစမ်းသလို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် အစားအသောက် ကိစ္စကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြေရှင်းနိုင်သည်ကို သူ သတိရသွားသည်။

ယန်ကျန့်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ကိစ္စတိုင်း ငါ့ကိုပဲ လာအားကိုးမနေနဲ့... မင်းတို့လည်း လူကြီးတွေ ဖြစ်နေပြီ... ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်တတ်အောင် သင်ယူကြ..."

"အင်း... ဟုတ်ပါတယ်..." ထုံချန် ဆက်မမေးတော့ပေ။

မကြာမီ ဒရုန်းတစ်စင်းသည် ဆီဇာဟိုတယ် စတုတ္ထထပ်သို့ အစားအသောက်များ လာပို့ပေးသည်။ ပြတင်းပေါက် အပေါက်မှတဆင့် လှမ်းယူလိုက်ကြသည်။

စားသောက် စကားစမြည်ပြောရင်းဖြင့် အချိန်သည် မသိမသာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ၁၀ နာရီထိုးရန် နီးကပ်လာခဲ့သည်။

အပေါ်ယံတွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေပုံ ရသော်လည်း ၉ နာရီ ၅၀ မိနစ် အရောက်တွင် ယန်ကျန့်၊ လီယန်နှင့် ထုံချန်တို့သည် အသင့်ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်နေကြပြီ။

သူတို့သည် စင်္ကြံလမ်းဝမှ ဖယ်ခွာပြီး ကျယ်ဝန်းသော ခန်းမဆောင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြကာ ထိုအချိန်ကျရောက်လာမည့် အခိုက်အတန့်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။