ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အခန်း

ထုံချန်၏ လေ့လာတွေ့ရှိချက်အရ ဆီဇာဟိုတယ်တွင် ည ၁၀ နာရီ ထိုးသည်နှင့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ စတင် ဖြစ်ပွားလေ့ ရှိသည်။

ယခုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်၊ လီယန်နှင့် အခြားသူများသည် အသင့်ပြင်ဆင်ထားကြပြီး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ ပေါ်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ ဤနေရာ၏ အခြေအနေကို အတည်ပြုနိုင်မှသာ ဟိုတယ်၏ အန္တရာယ်ရှိမှု အတိုင်းအတာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာခဲ့သည်။

"၁၀ နာရီ ထိုးတော့မယ်... ၁၅ စက္ကန့် လိုသေးတယ်... ကဲ... အချိန်ကျပြီ..."

လီယန်သည် နာရီကို ကြည့်နေရင်း အချိန်ကျရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် မူလက အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးနေသော ဆီဇာဟိုတယ်သည် ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားခဲ့သည်။ ဟိုတယ်ရှိ မီးများအားလုံး ပွင့်သွားပြီး နေ့ခင်းဘက်အလား တောက်ပလာခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာသော အလင်းရောင်ကြောင့် သူတို့ မျက်လုံးများပင် ကျိန်းသွားရသည်။

ထို့နောက် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အံ့သြဖွယ်ရာ ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ထားသဖြင့် ဖုန်မှုန့်များ၊ အမှောင်ထုများနှင့် ဆွေးမြည့်နေသော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် ဆီဇာဟိုတယ်သည် ရုတ်တရက် ခမ်းနားထည်ဝါသော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တောက်ပပြောင်လက်နေသော ကြမ်းခင်းများ၊ စူးရှသော မီးရောင်စုံများ၊ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော နံရံများ၊ အသစ်စက်စက် ကော်ဇောများ... အရာအားလုံးသည် ဆီဇာဟိုတယ် စတင်ဖွင့်လှစ်စ ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးခါစ အချိန်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

နေရာတိုင်းသည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး ယခင်က ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

"ဒါက ဆီဇာဟိုတယ်ရဲ့ မူမမှန်မှုလား..."

ယန်ကျန့် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး တစ္ဆေမျက်လုံးကို အသုံးပြုကာ ထိုမြင်ကွင်းများကို ဖောက်ထွင်းကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အစစ်အမှန် ပုံရိပ်များကို သူ ရှာဖွေချင်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေမျက်လုံး၏ အမြင်တွင်လည်း အရာအားလုံးသည် အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်။ ဘာမှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ထိုအရာများသည် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တကယ့်လက်တွေ့ အစစ်အမှန် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ည ၁၀ နာရီ ထိုးတာနဲ့ ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုး ပေါ်လာတတ်တယ်... ဧည့်ခန်းမဆောင်တင် မဟုတ်ဘူး... အခန်းတွေထဲမှာပါ အရင်က ပုံစံအတိုင်း ပြောင်းသွားတာ... ကုတင်တွေ၊ ပရိဘောဂတွေ၊ အပြင်အဆင်တွေ အကုန်လုံး အသစ်အတိုင်း ဖြစ်သွားတာ... ဒါပေမဲ့ ခဏပဲ ခံတယ်... မနက်လင်းတာနဲ့ အကုန်လုံး မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားရော..."

ထုံချန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် မနက် ၄ နာရီ ထိုးတာနဲ့ အကုန် ပြီးဆုံးသွားမှာလား..."

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီအတိုင်းပဲ..." ထုံချန် ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံလိုက်သည်။

"လီယန်... မင်း ဘာတွေ့လဲ..." ယန်ကျန့် လှည့်မေးလိုက်သည်။

လီယန် မျက်လုံးကို အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

"ည ၁၀ နာရီကနေ မနက် ၄ နာရီဆိုတော့ ၆ နာရီ ကြာတယ်... အကယ်၍ ဒီအချိန်ကာလကို ၂ နာရီလောက် နောက်ဆုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ည ၁၂ နာရီကနေ မနက် ၆ နာရီ ဆိုတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခု ရလာမယ်... အဲဒါက တစ္ဆေစာပို့တိုက် မီးပိတ်တဲ့ အချိန်နဲ့ နည်းနည်း ဆင်တူနေသလိုပဲ..."

"တစ္ဆေစာပို့တိုက်က ညနေ ၆ နာရီဆို မီးပိတ်ပြီး မနက် ၆ နာရီဆို မီးပြန်ဖွင့်တယ်..." ယန်ကျန့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော် ခံစားမိတာက ဒီပုံစံက တော်တော် ဆင်တူနေတယ်... အကယ်၍များ ဒီနေရာရဲ့ အချိန်အမှန်က ည ၁၂ နာရီမှာ မီးဖွင့်ပြီး မနက် ၆ နာရီမှာ မီးပိတ်တာ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်ရော... မီးပိတ်ချိန်ဝန်းကျင် အပြောင်းအလဲက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ပေါ်ထွက်လာတာကို ပြနေတာများလား..."

လီယန် ဆက်ပြောသည်။

"စောစောက တာတုန်းမြို့က မှတ်တမ်းဖိုင်တချို့ကို ကျွန်တော် ဖတ်ကြည့်ခဲ့တယ်... ဝမ်ချာလင်းရဲ့ မိသားစုပိုင် ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီးထဲမှာ ချိန်သီးနာရီဟောင်း တစ်လုံး ရှိတယ် မဟုတ်လား..."

"အဲဒီပစ္စည်းက အချိန်ကို ကြိုးကိုင်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်... ကျွန်တော် သံသယရှိတာက ဆီဇာဟိုတယ်ရဲ့ အချိန်က ကြိုးကိုင်ခံထားရတာ သို့မဟုတ် သဘာဝလွန် တစ်ခုခုရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရတာ ဖြစ်လောက်တယ်... အဲဒီလွှမ်းမိုးမှုက ဟိုတယ်ကို ဟိုးအရင် အတိတ်ကာလရဲ့ အချိန်တစ်ခုဆီ ပြန်ရောက်သွားစေတာများလား..."

"စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ ယူဆချက်ပဲ... အချိန်ကြိုးကိုင်ခံထားရတဲ့ ဆီဇာဟိုတယ် ဟုတ်လား... မင်း ယုံကြည်တာက ဒီနေရာရဲ့ အချိန်တွေက မမှန်ကန်ဘဲ လွဲချော်နေလို့ ဒီလိုဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်နေတာပေါ့..." ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ရဲရင့်တဲ့ ထင်ကြေးတစ်ခုပါပဲ..."

လီယန် ဆက်ပြောသည်။

"မဟုတ်ရင် ဟိုတယ်ထဲက အရာအားလုံး အသစ်စက်စက်လို ဖြစ်သွားပြီး လက်တွေ့ဆန်နေတာကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ... ထုံချန် ပြောဖူးတယ်လေ... ဒီနေရာမှာ လူတွေ စားသောက်နေတဲ့အသံတွေ၊ စကားပြောသံတွေ ကြားရတယ်... လူတွေ လှုပ်ရှားသွားလာနေသလိုမျိုး ခံစားရတယ် ဆိုတာလေ..."

"အဲဒါတွေက ဟိုတယ်လည်ပတ်နေတုန်းက ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အတိတ်က အသံတွေ ဖြစ်လောက်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုး ပေါ်လာတယ် ဆိုတာက အချက်တစ်ခုကို ပြနေတယ်... တစ်စုံတစ်ရာက အဲဒီအခန်းတွေထဲကနေ ထွက်ပြေးနေတာ ကြာပြီ... ဒါပေမဲ့ မှားယွင်းနေတဲ့ အချိန်ကာလကြောင့် ဆီဇာဟိုတယ်ထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်ရှင်သန်နေရတာ... ထွက်ပေါက် ရှာနေကြတာ..."

"မင်းပြောတာ ယုတ္တိရှိတယ်..." ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တိုင်းမှာ အရင်းအမြစ် ရှိတယ်... အဲဒါကို ရှာတွေ့ရင် အရာရာ ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မယ်..."

"ငါနဲ့အတူ ဟိုတယ်အသစ်ကြီးထဲ လမ်းလျှောက်ကြည့်ရအောင်... ညဘက် ဆီဇာဟိုတယ်က ဘယ်လို ကွဲပြားခြားနားနေလဲ ဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်..."

နှစ်ယောက်သား ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သုံးဦးသည် ဧည့်ခန်းမဆောင်မှ စတင်ကာ ဟိုတယ်အနှံ့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုရန် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

သို့သော် မည်သည့် သဘာဝလွန် နှောင့်ယှက်မှုကိုမှ မတွေ့ရပေ။ ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်သည့်အခါတွင်လည်း အားလုံး ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ပတ်ပတ်ပြီးသည့်နောက် သူတို့သည် စတုတ္ထထပ် စင်္ကြံလမ်းဝသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။

ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသည်။

တံခါး ပျောက်သွားပြီ။

ဤသဘာဝလွန် စင်္ကြံလမ်းကို ပိတ်ဆို့ထားရန် ယန်ကျန့် ပြုလုပ်ထားခဲ့သော ရွှေတံခါးကြီး ပျောက်ဆုံးနေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် စင်္ကြံလမ်းကြီးသည် သူတို့မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပြန်ပွင့်နေပြန်လေသည်။

သူတို့သည် ရင်းနှီးသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်နေသော်လည်း ရင်းနှီးသော အရာများကို မတွေ့ရတော့ပေ။

"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ... သဘာဝလွန် စွမ်းအားက ရွှေအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး... ဘယ်လိုလုပ် တံခါးက ပျောက်သွားရတာလဲ..." ထုံချန် အလွန်အမင်း အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။

ယန်ကျန့် မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

"တံခါး ပျောက်သွားတာ မဟုတ်လောက်ဘူး... ငါတို့ ပျောက်သွားတာ နေမှာ... လီယန်ရဲ့ ထင်ကြေးက အမှန်တရားတချို့ ရှိနေပုံရတယ်... ငါတို့က ဆီဇာဟိုတယ်ထဲမှာ ရှိနေသေးပေမယ့် ငါတို့သိတဲ့ ဆီဇာဟိုတယ်ထဲမှာ မဟုတ်တော့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ရွှေတံခါးက ရှိတော့ ရှိနေဦးမယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီ ဆီဇာဟိုတယ်ထဲမှာ မရှိတာ..."

"ငါတို့ ပြန်စခံလိုက်ရတာလား... ဒါမှမဟုတ် အချိန်မှားနေတဲ့ နေရာကို ရောက်နေတာလား... ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တယ်... ငါကိုယ်တိုင် မရှင်းပြနိုင်တဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်..."

"အကယ်၍ ဒါသာ အမှန်ဆိုရင်... ဒီစင်္ကြံလမ်းကို ပိတ်ဆို့လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ စင်္ကြံလမ်းပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေနိုင်ပြီး တစ်ခုချင်းစီက ပွင့်နေကြမှာ... အားလုံးကလည်း ဆီဇာဟိုတယ်ဆီ ဦးတည်နေပြီး အပြင်ဘက်ကို ဆက်သွယ်နေမှာပဲ... ငါတို့ အပြင်ကနေ ပိတ်လိုက်တာက အဲဒီအထဲက တစ်ခုကိုပဲ ပိတ်လိုက်သလို ဖြစ်နေမှာ..."

ထုံချန်က ပြောလိုက်သည်။

"စာအုပ်တစ်အုပ်မှာ စာမျက်နှာတွေ အများကြီး ရှိသလိုမျိုးလား... ငါတို့က စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာပေါ်မှာပဲ ရောက်နေတာ... စာမျက်နှာတိုင်းက အပြင်ကို ထွက်လို့ရနေတာပေါ့..."

"ဥပမာပေးတာ ကောင်းတယ်... ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်... ခဏနေဦး... ငါ အသံတစ်ခု ကြားတယ်..."

ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အနောက်ဘက် စင်္ကြံလမ်းသည် ဘာမှမရှိဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ကော်ဇောခင်းထားသော ကြမ်းပြင်သာ ရှိသည်။

သို့သော် ခြေသံများသည် လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာနေသည်။

"ခြေသံတွေပဲလေ... ဒါက ဆီဇာဟိုတယ်ရဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပါ... ပုံမှန်ပါပဲ... ငါလည်း ခြေသံတွေ၊ လူသံတွေ ခဏခဏ ကြားဖူးပါတယ်... ဘာမှ မထူးခြားပါဘူး..." ထုံချန် ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်လား... ဒါပေမဲ့ ငါပြောတာက အပြင်က ခြေသံတွေကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး... ဟိုဘက်က ခြေသံကို ပြောတာ..." ယန်ကျန့် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

စင်္ကြံလမ်း အဆုံးရှိ ထောင့်ချိုးနေရာ ဖြစ်သည်။

ထိုအဝင်ဝ၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ဝါးတားတား ခြေရာသုံးခု ထင်ကျန်ရစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြေရာများက စိုစွတ်နေပြီး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မည်းနက်နေသည်။

ယန်ကျန့် ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာသို့ သွားကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ရောက်သည်နှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ခြေရာများသည် မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်စ ပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကြာကြာ တည်ရှိနေနိုင်ပုံ မရဘဲ မှုန်ဝါးသွားသော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုခြေရာပိုင်ရှင်မှာ မည်သူဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်လိုက်သည်။

"ဒီခြေရာတွေက ဟို အရပ်ရှည်ရှည် တစ္ဆေအလောင်းကြီးရဲ့ ခြေရာတွေပဲ... အဲဒီ လက်စားချေတစ္ဆေရဲ့ ခြေရာတွေကပဲ ဒီလိုမျိုး ထူးထူးခြားခြား မည်းနက်ပြီး ပုပ်ပွနေတာ... အလောင်းရည်တွေ တောက်လျှောက် ယိုစီးကျနေသလိုမျိုးလေ..."

ယန်ကျန့်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ချက်ချင်း ဝေ့ဝဲရှာဖွေလိုက်သည်။

လူရိပ်လူယောင် မတွေ့ပဲ လက်စားချေတစ္ဆေကိုလည်း မတွေ့ရပေ။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်လည်း နောက်ထပ် ခြေရာများ ထပ်မပေါ်လာတော့ပေ။

"ခြေရာတွေ ပျောက်သွားပေမယ့် ခဏလောက်တော့ ကျန်နေသင့်တာ... အခု ဘာခြေရာမှ မကျန်တော့ဘူး ဆိုတော့... ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်..."

ယန်ကျန့် အနီးဆုံး အခန်းတစ်ခန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အခန်း ၄၀၁

ဒါသည် ဆီဇာဟိုတယ် စတုတ္ထထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်သည်။

လီယန် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး အခန်းတံခါးရှေ့သို့ အမြန်ရောက်သွားသည်။ သူ၏ ပိန်လှီပြီး အိုမင်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးလက်ကိုင်ဘုကို တောင့်တောင့်ကြီး လှမ်းဆွဲကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယန်ကျန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... တံခါး ဖွင့်လိုက်ရမလား..."

သူသည် တံခါးဖွင့်ကျိန်စာကို အသုံးပြုတော့မည် ဖြစ်သည်။

တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် အတွင်းရှိ မည်သူမဆို သေဆုံးရမည် ဖြစ်ပြီး လက်စားချေတစ္ဆေ ဖြစ်လျှင်ပင် ချက်ချင်း ဖိနှိပ်ချုပ်တည်းခံရမည် ဖြစ်သည်။

"ဖွင့်လိုက်..." ယန်ကျန့် ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လီယန်သည် တံခါးဖွင့်တစ္ဆေ၏ ကျိန်စာကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ငြိမ်သက်နေသော အခန်းတံခါးသည် ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးရောင်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်။ တစ်စုံတစ်ရာက အလွယ်တကူ မပွင့်အောင် တားဆီးပိတ်ပင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လီယန် မျက်လုံးအနည်းငယ် ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်ဆန်များ ကျုံ့သွားသည်။

အလွန် အန္တရာယ်ကြီးမားသော တံခါးဖွင့်ကျိန်စာသည် ခုခံမှုကို ကြုံတွေ့နေရသည်။

သို့သော် ထိုခုခံမှုသည် ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် အခန်းတွင်းရှိ သဘာဝလွန် အရာသည် ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရပြီး ခုခံမှု လျော့နည်းသွားသည်။

ထို့နောက် တံခါး ပွင့်သွားလေသည်။

အတွင်းပိုင်းသည် မှောင်မဲနေပြီး ဘာမှ မမြင်ရပေ။

သို့သော် အတွင်းရှိ မီးရောင်များ ရုတ်တရက် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ အတွင်းပိုင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ခေတ်ဟောင်းပုံစံ အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်သည်။ ခေတ်ပေါ် အပြင်အဆင်များနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်ဘဲ ရိုးရှင်းသော ပရိဘောဂများဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသည်။ ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေသည်။

"သဘာဝလွန် အခန်းပဲ..." ယန်ကျန့် စကားမဆုံးသေးခင် အခန်းမီးများ တစ်ဖန် ထပ်မံ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားပြန်သည်။

ခေတ်ဟောင်း သဘာဝလွန် အခန်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခေတ်ပေါ် ဧည့်ခန်းတစ်ခန်းအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရှေးဟောင်း ဆန်းကြယ်မှုများ မရှိတော့ပေ။

"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... စောစောက မြင်လိုက်ရတာ အမြင်မှားတာလား..."

လီယန်သည် ယန်ကျန့်ကို တစ်လှည့်၊ ထုံချန်ကို တစ်လှည့် ကြည့်ကာ ဇဝေဇဝါ မေးလိုက်သည်။

ထုံချန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အမြင်မှားတာ မဟုတ်ဘူး... ငါလည်း မြင်လိုက်တယ်..."