နောက်တစ်ကြိမ် ငါးမျှားခြင်း

မမျှော်လင့်ဘဲ တစ်ဖက်လူက မျက်နှာပင် မပြရဲလောက်အောင် သတ္တိ နည်းနေပြီး ယန်ကျန့်ကို ဒီအိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲမှာ ထောင်ချောက်ဆင်ထားကာ သူ့ကို အပြင်ဘက်မှာ ထာဝရ အိပ်ပျော်နေစေပြီး နိုးထမလာနိုင်အောင် လုပ်ရန် ကြံစည်နေသည်။

ဒါပေမဲ့ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာတစ်ယောက်ကို အချိန်အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ထားဖို့ကတော့ အနည်းငယ် မိုက်မဲရာ ကျသည်။

ဒါမှမဟုတ် သူတို့က ဒီအိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာအပေါ်မှာ အထူး ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီး မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဘာအရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ယုံကြည်နေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ မင်းတို့က ငါ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ချင်တယ် ဆိုရင် ကြိုးစားကြည့်လေ။ ဒါပေမဲ့ မမေ့နဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ ဇာစ်မြစ် ရှိတယ်။ အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာမှာလည်း အတူတူပဲ။ ငါ ဇာစ်မြစ်ကို ရှာတွေ့သွားတာနဲ့ မင်းတို့ သတိထားသင့်ပြီ"

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရဲတိုက်၏ အတွင်း နက်ရှိုင်းရာမှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မစ္စတာယန် စိတ်ချပါ ခင်ဗျား ဒီရဲတိုက်ထဲမှာ ထာဝရ ပျောက်ဆုံးနေမှာပါ။ ဇာစ်မြစ်ကို ရှာတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

"မင်းတို့က ရဲတိုက်ရဲ့ တည်ဆောက်ပုံကို ပြောင်းလဲဖို့ သဘာဝလွန် စွမ်းအား သုံးထားပုံရတယ်။ ဇာစ်မြစ်ကို အရမ်း လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ဝှက်ထားတာပေါ့"

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ခင်ဗျား သိသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ သတင်းအချက်အလက်နဲ့ သဲလွန်စ တချို့ သိနေရင်တောင် ခင်ဗျား အခု အစွမ်းအစ မရှိတော့ဘူး။ ဒီနေရာမှာ ခင်ဗျားက သာမန်လူတစ်ယောက် သက်သက်ပဲ"

အသံက ပြောသည်။

ယန်ကျန့်က လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ငါက သာမန်လူတစ်ယောက် ဆိုတာ သိမှတော့ ဘာလို့ ပေါ်မလာဘဲ ငါ့ကို မသတ်ရတာလဲ။ ငါ သေသွားတာက မင်းတို့ကို ပိုပြီး စိတ်အေးစေမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

သို့သော် ရဲတိုက် အတွင်းမှ အသံသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိတော့ပေ။

"တကယ် ပေါ်မလာတော့ဘူးလား။ ဒီလောက် ကြောက်တတ်တဲ့ကောင် ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ယန်ကျန့် ခဏ စောင့်ဆိုင်းလိုက်သော်လည်း လှုပ်ရှားမှု မရှိသဖြင့် သူ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။

ဒီရဲတိုက်၏ အတွင်း နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ခန်းမဆောင်တစ်ခု ရှိသည်။

ခန်းမဆောင်၏ အလယ်တွင် စားပွဲဝိုင်းတစ်လုံး ရှိပြီး အစည်းအဝေးခန်း တစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူ လေးငါးယောက် ဒီအစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ယောက်ျားများရော မိန်းမများပါ ပါဝင်သော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ မရင်းနှီးပေ။ အများအပြားမှာ နိုင်ငံခြားသား ရုပ်ရည်များ ရှိကြသည်။ လော့ရှန်းသည် သူတို့ အလယ်တွင် ရောနှောနေပြီး ထူးခြားမှု မရှိ ပေါ်လွင်ခြင်း မရှိပေ။

"ဒါက အခွင့်အရေး တစ်ခုပဲ။ ငါ ထင်တာတော့ ငါတို့ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး ယန်ကျန့်ကို အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲမှာ သတ်ပစ်သင့်တယ်။ အောင်မြင်ခဲ့ရင် ငါတို့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားမယ်။ ငါတို့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ် မခံသင့်ဘူး"

မျက်လုံးများ ချိုင့်ဝင်နေပြီး ထက်မြက်သော မျက်လုံးများ ရှိသည့် လူတစ်ယောက်က စားပွဲကို တို့ထိရင်း အသံ နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို အချိန်အကြာကြီး ထောင်ချောက်ဆင်ထားဖို့က ခက်ခဲတယ်။ ကြားထဲမှာ မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အရေးမျိုး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဒါကြောင့် သူတို့သည် အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲတွင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော ယန်ကျန့်ကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ ဆိုတာ ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ ထင်တာတော့ ငါတို့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားသင့်တယ်။ သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ထားလိုက်ရုံပဲ။ ယန်ကျန့်သာ အပြင်ဘက်မှာ အချိန်အကြာကြီး မပေါ်လာသရွေ့ တစ်လလောက် ဖြစ်ရင်တောင် ငါတို့ အစီအစဉ် အောင်မြင်နိုင်တယ်။ ငါတို့ သူ့ကို အခု သတ်ဖို့ ကြိုးစားရင် တစ်ခါ ရှုံးနိမ့်သွားတာနဲ့ ဒါက ငါတို့အပေါ် ကြီးမားတဲ့ သက်ရောက်မှု ရှိလာလိမ့်မယ်။ ငါတို့ တကယ် လှုပ်ရှားချင်တယ် ဆိုရင်တောင် တစ်လလောက် ကြာပြီးမှ ဖြစ်သင့်တယ်"

လော့ရှန်းက ပြောသည်။ ယန်ကျန့်နှင့် ထိတွေ့ ဆက်ဆံပြီးနောက် သူ အနည်းငယ် နားလည်မှု ရှိလာပြီး ယန်ကျန့်တွင် သူ မသုံးရသေးသော နည်းလမ်း အချို့ သေချာပေါက် ရှိရမည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

သူ၏ သတိကြီးသော သဘာဝအရ သူ ယုံကြည်မှု မရှိဘဲ အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲသို့ အလွယ်တကူ ခြေချလာမည် မဟုတ်ပေ။

"ခင်ဗျား အရမ်း သတ္တိ နည်းလွန်းတယ် မစ္စတာလော့ ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူမှ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေတစ်ကောင်ရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးမချနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာက အလုံခြုံဆုံး နေရာပဲ။ အခု ငါတို့မှာ လူ အများကြီး ရှိတယ်။ ယန်ကျန့်ကတော့ အားနည်းတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် သက်သက်ပဲ။ ငါတို့ သူ့ကို ဝိုင်းပြီး ရိုက်သတ်လို့ ရတယ်"

"ဒါက သူ့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပဲ"

လော့ရှန်းက ပြောသည်။

"ဒါက သူ ငါတို့ကို ရှင်းပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။ ယန်ကျန့်ရဲ့ အရင်က ငါးမျှားတဲ့ လှည့်ကွက်ကို ခင်ဗျားတို့ မသိတာမှ မဟုတ်တာ။ အဲ့ဒီတုန်းက ခင်ဗျားတို့သာ ပေါ်လာခဲ့ရင် သူ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို ရှင်းပစ်ခဲ့မှာ"

"မစ္စတာလော့ ခင်ဗျား ပြောတာ မမှန်ဘူး ယန်ကျန့်က တကယ် မရိုးရှင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ငါတို့ အစီအစဉ်ကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အချိန် မတန်သေးရုံ သက်သက်ပဲ။ ငါတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဖော်ထုတ်နိုင်သေးဘူး။ အဲ့ဒီ ခေါင်းဆောင်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့က သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ချိုးဖျက်ဖို့ လိုအပ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ မဟာမိတ် ဖွဲ့စည်းမှုက အကြီးမားဆုံး ပြဿနာပဲ။ လူတစ်ယောက်တည်းက အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

မျက်လုံးများ ချိုင့်ဝင်ပြီး ထက်မြက်သော မျက်လုံးများ ရှိသည့် လူက လေးနက်စွာ ပြောသည်။

"ငါ ထင်တာတော့ လူတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြစ်သင့်တယ်။ ပြီးတော့ ယန်ကျန့်ကို ဒီနေရာမှာ လှုပ်ရှား အရေးယူမလား ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ထားမလား ဆိုတာကို မဲခွဲ ဆုံးဖြတ်သင့်တယ်။ ငါ ယုံကြည်တာကတော့ သာသနာပြု ကိုယ်တိုင်လည်း ငါ့ရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် သဘောတူလိမ့်မယ်"

ရှိနေသော လူငါးယောက် မျက်လုံးချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် လူနှစ်ယောက် လက်ထောင်လိုက်သည်။

လော့ရှန်းနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အခု လှုပ်ရှား အရေးယူရန် သဘောမတူပေ။

သို့သော် လူသုံးယောက်က သဘောတူသဖြင့် သူတို့၏ ဆန့်ကျင်မှုမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းတို့ နောင်တ ရလိမ့်မယ်"

လော့ရှန်းက သူတို့ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စွာ ပြောသည်။

"ငါတို့ အခု မလှုပ်ရှားခဲ့ရင်မှ နောင်တ ရလိမ့်မယ်"

မျက်လုံးများ ချိုင့်ဝင်ပြီး ထက်မြက်သော မျက်လုံးများ ရှိသည့် လူက ထရပ်လိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ အချိန် မဖြုန်းကြနဲ့တော့။ အခု သွားကြစို့ ငါတို့ ဧည့်သည်ကို အကြာကြီး စောင့်မခိုင်းထားသင့်ဘူး"

"သွားကြစို့ ဒီ ခွေးမသား ယန်ကျန့်ကို အတူတူ လိုက်ရှာ သတ်ဖြတ်ကြမယ်"

"ဒီနေရာမှာ သူက အားနည်းတဲ့ မျောက်တစ်ကောင် သက်သက်ပဲ။ ငါ သူ့လည်ပင်းကို ဘယ်လို လိမ်ချိုးမလဲ ကြည့်နေ"

သန်မာသော နိုင်ငံခြားသား ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားရင်း အပြုံးတစ်ခု ပြသလိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့ ဘာမှ ပြင်ဆင် မထားဘဲ အနီးအနားရှိ စင်တစ်ခုပေါ်မှ လက်နက် အနည်းငယ်ကို ကောက်ယူလိုက်ကြသည်။ အားလုံးမှာ အလယ်ခေတ် ဓားများနှင့် သံတူရွင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့ သဘာဝလွန် လက်နက်များကို အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲသို့ မယူဆောင်လာနိုင်သော်လည်း သာမန် လက်နက်များကို ယူဆောင်လာနိုင်သည်။ တစ္ဆေ အိပ်မက် ကမ္ဘာနှင့် ဆင်တူသည်။ သို့သော် သေနတ်များနှင့် လက်ပစ်ဗုံးများကဲ့သို့ ပိုမို ရှုပ်ထွေးသော အရာများကို ယူဆောင်လာ၍ မရပေ။

အိပ်မက် ကမ္ဘာသည် အိပ်မက် ကမ္ဘာသာ ဖြစ်သည်။ အလွန် ရှုပ်ထွေးသော အရာများ ပေါ်ထွက်လာနိုင်ပုံ မရပေ။

သူတို့သည် သေနတ်တစ်လက်ကို ဖြုတ်တပ်ပြီး အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲသို့ ယူဆောင်လာရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။

အစိတ်အပိုင်းများ ဝင်ရောက်လာနိုင်ပြီး သေနတ်ကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့သည်။ ကျည်ဆန်ကို ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခလုတ် ဆွဲလိုက်သည့်အခါ ကျည်ဆန် မထွက်ဘဲ ပစ်ခတ်၍ မရပေ။

စုံစမ်း စစ်ဆေးမှုများအရ ယမ်းမှုန့်သည် အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲတွင် မီးလောင်ကျွမ်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

အလားတူပင် လေးများနှင့် လေးမြားများကဲ့သို့ လက်နက်များသည်လည်း အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိပေ။ လေးညှို့တွင် လုံလောက်သော ဆွဲဆန့်နိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒီလူ သုံးယောက်က ယန်ကျန့်ကို တကယ် သတ်ရန် ရည်ရွယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လော့ရှန်းက ပို မပြောတော့ပေ။ သူသာ အများကြီး ပြောနေလျှင် သူ ယန်ကျန့်ကို ကူညီနေသည်ဟု သူတို့ ထင်သွားနိုင်ပြီး သံသယ ဝင်လာသည့်အခါ သူကိုယ်တိုင် အခက်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ဒါဆို ဒီလူတွေကို ထပ် ကြိုးစားခိုင်းလိုက်ဦး။ ယန်ကျန့်က ဟန်ဆောင်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် တကယ် တခြား လှည့်ကွက်တွေ ရှိနေသေးလား ကြည့်ရတာပေါ့။ သူ့ရဲ့ ကတ်တွေကို အခု ထုတ်သုံးခိုင်းလိုက်တာက နောက်ပိုင်း ရှုပ်ထွေးတောင်ကြားမှာ ဆုံးရှုံးမှုတွေ ခံစားရတာထက် ပိုကောင်းတယ်"

ဒီလို တွေးမိပြီး သူ သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားသည်။

ကူညီရန် မဟုတ်ဘဲ ပွဲကြည့် ပရိသတ်အဖြစ် ဝင်ရောက်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို သူ မြင်သည်နှင့် သူ အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲမှ ထွက်ခွာသွားမည် ဖြစ်သည်။

"မင်း လိုက်မကြည့်တော့ဘူးလား"

လော့ရှန်းက ကုလားထိုင်တစ်လုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးတွင် လှပသော ရွှေရောင် ဆံပင်များ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် ကျန်းမာသော အသားအရေ ရှိသည်။ သူမသည် နတ်ဆိုး တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ထားသူ တစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။

ဒီ အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲတွင် သူတို့သည် ညစ်နွမ်းသော အသွင်အပြင် ရှိမည့်အစား သက်ရှိ သတ္တဝါများအဖြစ် သူတို့ကိုယ်သူတို့ တင်ပြနိုင်ပုံရသည်။

အမျိုးသမီးက ပြောသည်။

"ငါက မင်းတို့ကြားက တိုက်ပွဲကို စိတ်မဝင်စားဘူး။ မင်းတို့ သွားနှင့်လိုက်"

လော့ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပို မပြောတော့ဘဲ ချက်ချင်း သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားကာ ရှေ့မှ လူသုံးယောက်ကို အမီလိုက်သည်။

ရဲတိုက်က အလွန် ကြီးမားပြီး ရှုပ်ထွေးသော်လည်း ဒီနေရာက အရာအားလုံးနှင့် ရင်းနှီးနေသူ တစ်ယောက်အတွက် ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။

ယန်ကျန့်သည် ထိုအချိန်တွင် ရဲတိုက် ပတ်လည်တွင် လျှောက်သွား မနေပေ။ တခြားသူ၏ နယ်မြေတွင် လျှောက်သွားနေခြင်းသည် အလွန် မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ရဲတိုက်၏ ခန်းမဆောင်ထဲတွင် ပင်မ ဝင်ပေါက်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသည်။ သူ အခု အလွန် အန္တရာယ်များသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသော်လည်း ဒီအခိုက်အတန့်ကို သူ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်သရွေ့ ခွေးကြီး ရောက်လာသည်နှင့် အရာအားလုံး တိုးတက်လာမည် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ခွေး ဘာလို့ အခုထိ မရောက်သေးတာလဲ။ အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာကို ကျူးကျော်ဖို့ တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် အချိန် ယူရတာလား"

သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ် ပူပန်နေသော်လည်း အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေပုံ ပေါ်နေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်နေမလား ဘယ်သူ သိနိုင်မလဲ။ ထို့ကြောင့် သူ ဒီအချိန်တွင် ယုံကြည်မှု ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရမည် ဖြစ်သည်။

အလွန် လျင်မြန်စွာပင် ခြေသံ တစ်စုံတစ်ရာသည် မှောင်မိုက်သော စင်္ကြံတစ်ခု၏ အဆုံးမှ ရုတ်တရက် ပဲ့တင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသံက ပို၍ နီးကပ်လာပြီးနောက် ပုံရိပ် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယန်ကျန့်က အသံ လာရာ လမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး လူသုံးယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ယောက်မှာ အာရှ မျက်နှာ ရှိပြီး နှစ်ယောက်မှာ အနောက်တိုင်းသား ယောက်ျားများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် ဓားများ တူရွင်းတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

"သူတို့ ငါ့ကို သတ်ဖို့ လာကြတာလား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ တင်းမာသွားပြီး သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာသော သုံးယောက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရပ်ကြည့်နေသည်။

"ယန်ကျန့် မင်း ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်းပဲ ငါတို့ မင်းကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လာခဲ့ပြီ။ မင်းက ဒီ အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲမှာ မတည်ငြိမ်တဲ့ အချက်တစ်ချက်ပဲ။ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက မင်း သေဆုံးသွားဖို့ပဲ"

မျက်လုံးများ ချိုင့်ဝင်ပြီး ထက်မြက်သော အကြည့် ရှိသည့် လူက အသံခပ်လေးလေးဖြင့် ပြောသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အလွန် ထက်မြက်ပုံရသည်။ လူတစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို အလွယ်တကူ ဖြတ်တောက် ပစ်နိုင်ပုံရသည်။

သူ့ဘေးမှ နိုင်ငံခြားသား နှစ်ယောက်သည်လည်း ရက်စက်သော အပြုံး အနည်းငယ် ပြသလိုက်ကြသည်။

"မဆိုးတဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။ တုံ့ပြန်မှု မရှိဘဲ စောင့်ဆိုင်းပြီး ထောင်ချောက်ဆင် ခံရမယ့်အစား သူတို့က အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲမှာ ငါ့ကို သတ်ဖို့ အစပြု လှုပ်ရှားလိုက်တာပေါ့"

ယန်ကျန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါသာ ငါ ဆိုရင် ငါလည်း အတူတူပဲ လုပ်မှာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက ရှားပါးတယ်"

"မင်း ငါတို့ကို တွေ့တာ မကြောက်ဘူးလား။ မင်း ဒီနေရာမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် သက်သက်ပဲ"

အစောပိုင်းက လူက ထိုအချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောသည်။

"ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ။ ငါက သာမန်လူတစ်ယောက် ဆိုရင် မင်းတို့က မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ သေရမယ် ဆိုရင် မင်းတို့လည်း သေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါ့အပြင် တကယ် တိုက်ခိုက်ကြပြီ ဆိုရင် သေမှာက မင်း ဖြစ်နိုင်တယ် ငါ မဟုတ်ဘူး"

သူ့မှာ အခု လက်တစ်ဖက်တည်းသာ ကျန်တော့သော်လည်း ယုံကြည်မှု ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"လျို စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့။ ယန်ကျန့်က မင်းကို တကယ် ငါးစာချနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

သူတို့နောက်မှ လိုက်လာသော လော့ရှန်းက နောက်ကွယ်မှ တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် ငါ ထင်တာတော့ မင်း ဟန်ဆောင်နေတာ။မင်း လော့ရှန်းကို ခြောက်လှန့်နိုင် ပေမဲ့ မင်းငါ့ကို ခြောက်လှန့်လို့ မရဘူး"

လျို အမည်ရ လူက ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဒီစကားများသည် သူ့ကိုယ်သူ အတွက် ဖြစ်သလို လော့ရှန်း အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်က သူ့ကို တုံ့ပြန် မနေဘဲ သူတို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပြတ်သားပြီး တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိပေ။

"ဒါလား မင်းက ငါ ဟန်ဆောင်နေတယ်လို့ ထင်ရင် ဒါဆို ဟန်ဆောင်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်"

လက်ဗလာဖြင့် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ လျို အမည်ရ လူက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးမှ နိုင်ငံခြားသား နှစ်ယောက်လည်း ခဏတာ ကြောင်ငိုင်သွားသည်။

သူတို့ ဟန်ဆောင်မှုများကို မြင်ဖူးသည်။ သို့သော် ဤမျှ ရဲတင်းစွာ ဟန်ဆောင်နေသူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ သူတို့ကို ရှင်းပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသကဲ့သို့ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။

"ဒါ တကယ် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်မလား"

လျို၏ မျက်နှာအမူအရာ အလိုလို ပြောင်းလဲသွားပြီး လော့ရှန်း၏ စကားများ မှန်ကန်နိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

လော့ရှန်းလည်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ယန်ကျန့်၏ လှုပ်ရှားမှု တိုင်းကို လေ့လာနေသည်။ သူ ယန်ကျန့်၏ ဘေးတွင် ထူးဆန်းသော အရာ တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့မိသလို သူ၏ လက်ထဲတွင်လည်း မည်သည့် လက်နက်မှ မရှိပေ။ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ပြီး ဒါတောင် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ဒါ ထောင်ချောက် မဖြစ်သင့်ဘူး။ သူ တကယ် ဟန်ဆောင်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ယန်ကျန့်မှာ တကယ် နည်းလမ်းတွေ ရှိခဲ့ရင် သူ သေချာပေါက် လှည့်ပြေးမှာ။ ကြောက်လန့်ဟန်ဆောင်မှာ။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုက ငါ့ကို သံသယ ဝင်စေတယ်"

"လျို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်လိုက် သူ့ကို သတ်"

လော့ရှန်းက ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီး ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် လျိုက ထိုသို့ မလုပ်ဘဲ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ခဏနေဦး ယန်ကျန့် အနားမကပ်နဲ့ ငါတို့ နည်းနည်း ထပ်လေ့လာဖို့ လိုတယ်။ သူ တကယ် တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ထားနိုင်တယ်"

ထိုအချိန်တွင် သူ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

မင်း ဒီနေရာမှာ သေသွားခဲ့ရင် မင်း တကယ် သေဆုံးသွားမှာ ဖြစ်သည်။

"လျို မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ငါတို့ လှုပ်ရှား အရေးယူဖို့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု ရပ်တန့်နေတာက ဘာ အဓိပ္ပာယ် ရှိလဲ"

လော့ရှန်းက ပြောသည်။

လျိုက တုံ့ပြန်သည်။

"အခု သူက အိပ်မက်ဆိုး ကမ္ဘာထဲ ရောက်နေမှတော့ ငါတို့ အချိန်မရွေး လှုပ်ရှား အရေးယူလို့ ရတယ်။ ငါ သူ့အခြေအနေက တကယ် ပြဿနာ မရှိဘူးဆိုတာ သေချာအောင် လုပ်ပြီးမှ လှုပ်ရှားဖို့ လိုတယ်။ ပြီးတော့ ယန်ကျန့် ခုနက ပြောတာ မှန်တယ်။ သူ ဒီနေရာမှာ သေလိမ့်မယ် ငါတို့လည်း သေလိမ့်မယ်။ ငါတို့ မဆင်မခြင် လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး"

"ငါ ခံစားမိတာ သူ အချိန်ဆွဲနေတယ်"

လော့ရှန်းက ပြောသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး အိပ်မက်ဆိုးကမ္ဘာထဲ ဝင်ရောက်နေတာ အချိန်ဆွဲနေလို့ အသုံးမဝင်ဘူး"

လျိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး သုံးယောက်သား ရှေ့ဆက် မတိုးတော့ဘဲ အကွာအဝေးတစ်ခု ထိန်းထားကာ အဆက်မပြတ် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

လူသတ်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသော လူအနည်းငယ်သည် အံ့ဩစရာ ကောင်းလောက်အောင် ယန်ကျန့် တစ်ယောက်တည်းဖြင့် ခြောက်လှန့်ခံလိုက်ရသည်။

ယန်ကျန့် ရယ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ ငါ့အနား ကပ်လာဖို့ ကြောက်နေရင် ငါ့ကို ဘယ်လို သတ်နိုင်မှာလဲ။ ဘာလဲ မင်းတို့ အဲ့ဒီနေရာကနေ ငါ့ကို တံတွေးနဲ့ ထွေးပြီး ငါ့ကို တံတွေး ထွေးသတ်ပစ်ဖို့ မျှော်လင့်နေတာလား။ ဒီလို သဘောထားနဲ့ မင်းတို့က ခေါင်းဆောင်ကို ရင်ဆိုင်ချင်သေးတာလား။ မင်းတို့ အားအင်တွေ ချွေတာထားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ သဘာဝလွန် အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ ဘယ်လို အသက် ပို ရှည်ကြာအောင် ရှင်သန်ရမလဲ ဆိုတာ စဉ်းစားကြ။ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်မတူးကြနဲ့"

"ခွေးမသား မင်းရဲ့ ကျိန်စာတိုက်သင့်တဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထား။ ငါက ကြောက်တတ်တဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး။ ဒီနေ့ ငါ မင်းခေါင်းကို ထုခွဲပစ်မယ်"

ထိုနိုင်ငံခြားသား၏ ဒေါသ ထွက်လာပြီး ယန်ကျန့်၏ လှုံ့ဆော်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားကိုးကာ တူရွင်းတစ်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လာသည်။

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ယန်ကျန့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လှည့်ထွက်ပြေးသည်။ အလွန် ပေါ့ပါး ဖျတ်လတ်စွာ လှုပ်ရှားပြီး သူတို့ကို အဝေးကြီး နောက်ကွယ်တွင် လျင်မြန်စွာ ထားခဲ့သည်။

ဘာလဲ ထွက်ပြေးတာလား…….

ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အခြားသူများ ကြောင်ငိုင်သွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် လျို အမည်ရလူက ချက်ချင်းတုံ့ပြန်မိပြီး သူ၏ မျက်နှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားသည်။

သူတို့ လှည့်စား ခံလိုက်ရသည်။

ဒီ ယန်ကျန့်က ဟန်ဆောင်နေရုံ သက်သက်ပဲ။ သူတို့နှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရန် မဝံ့ရဲပေ။