မှန်ကန်သော နေရာ

သူတို့သုံးဦး ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မြင်ကွင်းမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။

မီးရောင်များ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဆီဇာဟိုတယ်၏ အခန်းအပြင်အဆင်သည် တကယ်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ခေတ်ပေါ် စတိုင်မဟုတ်တော့ဘဲ တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ ခေတ်ဦးကဲ့သို့ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အသွင်အပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်၏။

"တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တာက လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ခဏတာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး အစစ်အမှန် မြင်ကွင်း ပေါ်လာတာပဲ... ဆိုလိုတာက ငါတို့ ဆီဇာဟိုတယ်ထဲမှာ ရှိမနေတော့ဖို့ သေချာသလောက် ဖြစ်နေပြီ... ငါတို့က စင်္ကြံလမ်းထဲက အခန်းတစ်ခန်းထဲကို ရောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်..."

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား ပို၍ လေးနက်လာသည်။

"အဲဒီအခန်းထဲက သဘာဝလွန် စွမ်းအားက မူလ ဆီဇာဟိုတယ်ကို မျိုချလိုက်ပြီး ဟိုတယ်တစ်ခုလုံးကို အခန်းထဲ ပေါင်းထည့်လိုက်တာ... ဒါကြောင့်ပဲ စောစောက ရွှေတံခါး ပျောက်သွားတာ ဖြစ်မယ်..."

"တနည်းပြောရရင် စောစောက ငါ့အယူအဆ မှန်တယ်ပေါ့... တံခါးက ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့က ပျောက်သွားတာ..." လီယန်၏ မျက်နှာထားလည်း လေးလံလာသည်။

"ငါတို့ သတိမထားမိလိုက်ဘဲ အခန်းတစ်ခန်းထဲကို ရောက်သွားတာပဲ... ဆိုလိုတာက အခု ဆီဇာဟိုတယ်ထဲမှာ တစ္ဆေတစ်ကောင် ရှိနေပြီ..."

"မဟုတ်ဘူး... တစ်ကောင်တည်း မဟုတ်လောက်ဘူး... ငါတို့ကို ဆွဲခေါ်နိုင်တယ်ဆိုရင် တခြားအရာတွေကိုလည်း ဆွဲခေါ်နိုင်မှာပဲ... တခြား တစ္ဆေတွေလည်း ပါလာနိုင်တယ်..."

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

ထုံချန် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"ဒါကြောင့် တစ္ဆေတွေက ဆီဇာဟိုတယ် နယ်နိမိတ်ကနေ အပြင်ထွက်လို့ မရကြတာ ဖြစ်မယ်... အခန်းရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားက ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ထားပြီး မူလ ဆီဇာဟိုတယ်ထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တစ္ဆေတွေကို ပြန်ဆွဲခေါ်ထားတာ... နေ့တိုင်း မနက် ၁၀ နာရီဆို ပေါ်လာပြီး ညနေ ၄ နာရီဆို ပြန်ပျောက်သွားတာ..."

"ဒီလို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်နေတာကြောင့် အပြင်က မြို့ကြီးက သဘာဝလွန် သက်ရောက်မှု မရှိတာ ဖြစ်မယ်..."

လီယန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါသာ အမှန်ဆိုရင် တိုက်ဆိုင်မှုလို့ မထင်ဘူး... ထိန်းချုပ်မရတဲ့ သဘာဝလွန် အခန်းတစ်ခုကို သုံးပြီး တခြား ထိန်းချုပ်မရတဲ့ အခန်းတွေကို ပိတ်လှောင်ထားတာ... ဒီလောက် ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ဒီဇိုင်းမျိုးကို သာမန်လူတွေ စဉ်းစားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"အကယ်၍ ဒီထင်ကြေးသာ မှန်ကန်တယ်ဆိုရင်... အခု အန္တရာယ်အများဆုံးက ငါတို့ ဖြစ်နေပြီ..." ယန်ကျန့်သည် သူ့လက်ထဲရှိ အက်ကွဲနေသော ရွှေလှံတံကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ မသိစိတ်က အနည်းငယ် တင်းမာနေသည်။

"ဘာလို့လဲ... ငါ ဒီမှာနေတာ ရက်အတော်ကြာပြီ... ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး... ၄ နာရီအထိ စောင့်လိုက်ရင် မူလ ဆီဇာဟိုတယ်ကို ပြန်ရောက်သွားပြီး အပြင်ထွက်လို့ ရမှာပါ..." ထုံချန် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်နေရာတည်းမှာ ၄ နာရီအထိ စောင့်နေတာက ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဆီဇာဟိုတယ်က ထိန်းချုပ်မရတဲ့ သဘာဝလွန် အခန်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ဘူး... ထိန်းချုပ်မရတဲ့ သဘာဝလွန် အခန်းတွေ အကုန်လုံး ဟိုတယ်ထဲမှာ ရှိနေကြတာ... မင်းကြားခဲ့ရတဲ့ အသံတွေ... ခြေသံတွေ၊ စကားပြောသံတွေ ဆိုတာက အရင်ကလူတွေ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အသံတွေ မဟုတ်ဘူး..."

"အဲဒါတွေက တကယ့် တစ္ဆေတွေ လှုပ်ရှားနေတဲ့ အသံတွေ..."

"တစ္ဆေတွေက စင်္ကြံလမ်းအခန်းထဲကနေ ထွက်လာကြပြီး ဆီဇာဟိုတယ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေကြတာ... အပြင်လည်း ထွက်မရ၊ ပြန်လည်း မဝင်ရဘဲ ဟိုတယ်ထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေကြတာ... ဒီအချိန်ကာလ အတွင်းမှာ တစ္ဆေ ဘယ်နှကောင် စုမိနေပြီလဲ ဆိုတာတော့ မသိနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့အထင် စင်္ကြံလမ်းထဲက ထွက်လာတဲ့ အရေအတွက်က တော်တော်များလောက်တယ်..."

ယန်ကျန့် ပြောနေရင်း သူတို့ လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလမ်းကြောင်းက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ တစ္ဆေများ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားကြပြီမို့ ဒီလောက် ငြိမ်သက်နေခြင်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အာဏာပိုင်တွေကို အကြောင်းကြားပြီး ပြန်ထွက်ကြမလား... ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာက မူမမှန်မှုတွေကို တတ်နိုင်သလောက် ဖြေရှင်းကြမလား..."

လီယန် မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေအကုန်လုံးက ငါ့ရဲ့ ယူဆချက်တွေ၊ ထင်ကြေးတွေပါပဲ... အကယ်၍ မှန်တယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဝင်ပါစရာ မလိုတော့ဘူး... မနက်ဖြန် မနက် ၄ နာရီအထိ နေနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှာပြီး ပြန်ထွက်သွားရုံပဲ... အကယ်၍ မှားတယ်ဆိုရင်တော့... ဆီဇာဟိုတယ်ကို ဆက်လက် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်မယ့် နည်းလမ်းရှာပြီး သဘာဝလွန် အရာတွေ မပျံ့နှံ့အောင် တားဆီးရမယ်..."

သို့သော် သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ဆီဇာဟိုတယ် အတွင်း၌ တေးဂီတသံများ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။

သုံးယောက်သား ချက်ချင်း အသံတိတ်သွားပြီး အသံလာရာဘက်သို့ နားစွင့်လိုက်ကြသည်။

"ဒုတိယထပ် စားသောက်ခန်းမ ဘက်ကပဲ... ဒါ စန္ဒရားသံပဲ... တစ်ယောက်ယောက် စန္ဒရား တီးနေတာလား..." လီယန် မေးလိုက်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အဲဒါ ရိုးရိုး စန္ဒရားသံ မဟုတ်ဘူး... အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာရဲ့ ကျိန်စာနဲ့တူတဲ့ ဂီတကျိန်စာပဲ... စန္ဒရား တီးလိုက်တာနဲ့ ဒီသီချင်းသံကို ကြားရသူတိုင်း သေလိမ့်မယ်... ဒါက သေမင်းတမန် ကျိန်စာပဲ..."

"အသံကို ဖျက်ဆီးပစ်ရမယ်... ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့..."

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ တစ္ဆေမျက်လုံး ပွင့်လာပြီး တစ္ဆေနယ်မြေကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဒီဆီဇာဟိုတယ် အသစ်ထဲတွင် ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေနယ်မြေသည် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မည်သည့် နှောင့်ယှက်မှုကိုမှ မကြုံရပေ။ ဒါက အလွန် ထူးဆန်းနေသည်။

ခဏချင်းမှာပင် ယန်ကျန့်သည် လီယန်နှင့် ထုံချန်တို့ကို ဒုတိယထပ် စားသောက်ခန်းမသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

စားသောက်ခန်းမ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် စန္ဒရားတစ်လုံး ရှိနေသည်။ ဤစန္ဒရားသည် ဟိုတယ်၏ ဂီတတူရိယာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဧည့်သည်များ စားသောက်နေစဉ် ဖျော်ဖြေရန် ထားရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် စန္ဒရားရှေ့တွင် မည်သူမျှ မရှိသလို တစ္ဆေ အရိပ်အယောင်လည်း မတွေ့ရပေ။ စားသောက်ခန်းမရှိ အရာအားလုံးသည် ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေပြီး ထင်ထားသလို အန္တရာယ် ရှိမနေပေ။

သို့သော် ကြောက်မက်ဖွယ် ဂီတသံကတော့ စန္ဒရားဆီမှ ထွက်ပေါ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

သုံးယောက်စလုံး စန္ဒရားကို ကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။

"စန္ဒရားက ငြိမ်နေတယ်... ဒါပေမဲ့ ဂီတသံက ထွက်နေတုန်းပဲ... ဒါ ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး..."

လီယန် လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ခြောက်သွေ့အေးစက်နေသော လက်ဖြင့် စန္ဒရားကို လှမ်းထိလိုက်သည်။

စန္ဒရားတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် လိမ်ကောက်သွားပြီး ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲသွားကာ သစ်သားစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားပြီး လုံးဝ ပျက်စီးသွားလေသည်။

စန္ဒရား ပျက်စီးသွားသော်လည်း စန္ဒရားရှိခဲ့သော နေရာမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် ထူးဆန်းသော ဂီတသံမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာများကို ဆက်လက် ထုတ်လွှတ်နေဆဲ။

ယန်ကျန့် မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"လီယန်... မင်း အရင်က ပြောဖူးတာ မှတ်မိလား... ဆီဇာဟိုတယ်ရဲ့ အချိန်ကာလ လွဲချော်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့လေ... ဒါပေမဲ့ မင်း တံခါးဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်ကစပြီး ကြည့်မယ်ဆိုရင် အချိန်က မပြောင်းလဲဘဲ နေရာက ပြောင်းလဲသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်... အချိန်တူ၊ နေရာတူ၊ ဒါပေမဲ့ တည်နေရာ မတူဘူး... ဒီလိုလုပ်ဖို့ ငါလည်း လုပ်နိုင်တယ်..."

"ဒါက တစ္ဆေနယ်မြေ ထပ်ဆင့်ခြင်း သဘောတရားပဲ... မတူညီတဲ့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကို မတူညီတဲ့ တစ္ဆေနယ်မြေတွေထဲ ထည့်ပြီး အချိန်တူ၊ နေရာတူ ဖြစ်အောင် ဖန်တီးထားတာ..."

"စောစောက မင်း တစ္ဆေနယ်မြေကို အတားအဆီးမရှိ သုံးလို့ရနေတာ အဲဒါကြောင့်ပေါ့..."

ထုံချန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဆက်ပြောသည်။

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တချို့က ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားတတ်တယ်... အလွယ်တကူ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး... အသင့်ပြင်ထားကြ... ငါ မင်းတို့ကို တကယ့် အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခန်းထဲ ခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားကြည့်မယ်..."

သူ အချက်ပြလိုက်ပြီး အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ တစ္ဆေနယ်မြေကို ထပ်မံ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အလွှာ ၄ ဆင့်ရှိသော တစ္ဆေနယ်မြေကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။

အလွှာ ၄ ဆင့်ရှိသော တစ္ဆေနယ်မြေသည် ယခင်က တစ္ဆေတမန်တော်၏ နယ်မြေနှင့် တန်းတူနီးပါး ဖြစ်ပြီး တစ္ဆေအများစုကို မြင်တွေ့နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သို့သော် ယခု ရလဒ်က သက်ရောက်မှု မရှိပေ။

ဆီဇာဟိုတယ်သည် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိဘဲ ထူးဆန်းသော ဂီတသံသည်လည်း တစ္ဆေနယ်မြေ၏ သက်ရောက်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ သူတို့၏ စိတ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်လာနေသည်။

ဒီသေမင်းတမန် ဂီတသံသာ မရပ်တန့်ပါက သူတို့သုံးဦးစလုံး သေမင်းတမန် ကျိန်စာသင့်ကာ သေဆုံးရပေတော့မည်။

ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က ယန်ကျန့်သည် အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာ ကျိန်စာကို အသုံးပြုပြီး ခုခံခဲ့ရဖူးသည်။ ယခုအခါ သူသည် အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာ ကျိန်စာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ၎င်း၏ ကာကွယ်မှုကို မရရှိတော့ပေ။ ဒီကျိန်စာကို သူ ခုခံနိုင်မလား မသေချာ။ အကယ်၍ သူ ခံနိုင်ရည်ရှိလျှင်တောင် လီယန်နှင့် ထုံချန်တို့ကတော့ သေချာပေါက် သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။

"အလွှာ ၄ ဆင့်နဲ့ မလုံလောက်ဘူးလား... ဒါဆိုရင်တော့ အလွှာ ၆ ဆင့်ကို တိုက်ရိုက် သုံးလိုက်တာပေါ့..."

သူ ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ္ဆေနယ်မြေကို တစ်ဆင့်ချင်း တိုးမနေတော့ဘဲ အလွှာ ၆ ဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ကျော်လိုက်သည်။

ဒီအဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝလွန် လှုပ်ရှားမှု အားလုံးကို ရပ်တန့်စေနိုင်ပြီး တစ္ဆေဆိုးများ၏ လှုပ်ရှားမှုကိုပင် ရပ်တန့်စေနိုင်သည်။

အနီရောင် အလင်းတန်းက ပတ်ဝန်းကျင် အရာအားလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။ ယန်ကျန့်၏ အလွှာ ၆ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဤစားသောက်ခန်းမ တစ်ခုတည်းကိုသာ လွှမ်းခြုံထားသည်။

တစ္ဆေနယ်မြေ၏ အတိုင်းအတာ ကျဉ်းမြောင်းခြင်းက ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဝန်မပိစေရန် ကူညီပေးသည်။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အလွှာ ၆ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေက သဘာဝလွန် လှုပ်ရှားမှု အားလုံးကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံးထဲတွင် စားသောက်ခန်းမသည် လျင်မြန်စွာ ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြည့်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နံရံများ ကွာကျလာသည်၊ ကြမ်းခင်းများ အက်ကွဲလာသည်၊ ကုလားထိုင်များ မှိုတက်လာသည်... ထို့နောက် မီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တောက်ပသန့်ရှင်းနေသော စားသောက်ခန်းမ ပြောင်းလဲသွားပြီ။

မှောင်မဲအုံ့မှိုင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် နေရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင် ဖုန်တက်နေသော စန္ဒရားအိုကြီး တစ်လုံး ရှိနေသည်။

စန္ဒရားရှေ့တွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး ထူးဆန်းသော တေးသွားတစ်ပုဒ်ကို တီးခတ်နေပုံရသည်။ ထိုလူပုံစံကို အပြည့်အဝ မမြင်ရသေးပေ။ ပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းလဲမှုများ ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့်သည် အလွှာ ၆ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေ အတွင်း၌ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။

"အလွှာ ၆ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေက ပတ်ဝန်းကျင် အားလုံးကို ရပ်တန့်ထားတာတောင် ဒီနေရာကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်တယ်လား... ကြည့်ရတာ ဒါ ရိုးရိုး တစ္ဆေနယ်မြေ မဟုတ်ဘဲ အချိန်ကာလပါ ရှုပ်ထွေးနေပုံရတယ်..." ယန်ကျန့် ထိတ်လန့်စွာ တွေးလိုက်မိသည်။

သူ့စိတ်က ကြည်လင်နေပြီး သက်ရောက်မှု မရှိသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ လှုပ်ရှား၍ မရသေးပေ။

ပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းလဲမှုများ မြန်ဆန်လာသည်။ သူတို့သည် မူလ ဆီဇာဟိုတယ်မှ ထွက်ခွာပြီး ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီအခန်းသည် အရာအားလုံးကို ပိတ်လှောင်ထားသော အခန်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ သေမင်းတမန် ကျိန်စာသယ်ဆောင်ထားသော စန္ဒရားသံသည် ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေသော သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှု တစ်ဝက်ကျိုးလာချိန်တွင် စန္ဒရားရှေ့တွင် ထိုင်နေသော လူသည် နောက်ဆုံးတွင် အသွင်အပြင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဒါ လူတစ်ယောက်... မဟုတ်ဘူး... ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းကောင် တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ခေတ်ဟောင်း အမျိုးသမီး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မည်းနက်ခြောက်သွေ့နေသော အရေပြားများသည် အရိုးပေါ်တွင် ကပ်နေသည်။ အလောင်းကောင်တွင် လက်ဝတ်ရတနာ အချို့ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ခံထားရသကဲ့သို့ အရောင်မှိန်ကာ ဖုန်တက်နေသည်။

"မမ်မီရုပ်အလောင်းလား..."

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံး လှုပ်ရှားသွားပြီး ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းကောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် စန္ဒရားတီးနေသော မမ်မီရုပ်အလောင်းသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်လာပြီး ယန်ကျန့် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

မမ်မီရုပ်အလောင်း၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ ခေါင်းသည် ခြောက်သွေ့မနေဘဲ လတ်ဆတ်သော သက်ရှိလူသား ခေါင်းတစ်လုံး ဖြစ်နေသည်။ အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ခေါင်းဖြစ်ပြီး အလွန် လှပသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး လူသားဆန်သော စိတ်ခံစားမှု ကင်းမဲ့နေသည်။

"ရှန်းလန်..."

မမ်မီရုပ်အလောင်း လည်ပင်းပေါ်ရှိ ခေါင်းကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ယန်ကျန့် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။

မမှားနိုင်ဘူး။

မမ်မီရုပ်အလောင်းက ရှန်းလန် ဖြစ်နေသည်။

မဟုတ်သေးဘူး... ခေါင်းကသာ ရှန်းလန် ခေါင်း ဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က မဟုတ်ဘူး။

အရင်က သူတွေ့ခဲ့တဲ့ ရှန်းလန်လည်း သေသွားပြီလား... သူ့ခေါင်းကို တစ္ဆေဆိုးက ဖြတ်ယူသွားတာလား...

ယခုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်၏ စိတ်ထဲ၌ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများနှင့် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သို့သော် အန္တရာယ်က အခုမှ စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်းလန်၏ ခေါင်း တပ်ဆင်ထားသော မမ်မီရုပ်အလောင်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ လက်များကို စန္ဒရားပေါ်မှ ဖယ်လိုက်သော်လည်း စန္ဒရားသံက ရပ်တန့်မသွားပေ။ ကျိန်စာက လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်၍ စန္ဒရား ဆက်တီးနေစရာ မလိုတော့သည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

မမ်မီရုပ်အလောင်းသည် ယန်ကျန့်ထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်လာသည်။

၎င်းသည် ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေနယ်မြေ သက်ရောက်မှုကို မခံရပေ။ ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားမရသော်လည်း တစ္ဆေဆိုးကမူ လှုပ်ရှားနိုင်နေသည်။

အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ လှိုင်ခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထသွားစေသည်။

လီယန်သည် မျက်လုံးကို လှုပ်ရှားကာ ယန်ကျန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ္ဆေနယ်မြေ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ဖြေလျှော့ပေးရန် တောင်းဆိုနေပုံရသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အလွှာ ၆ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ကျူးကျော်သူ ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူမှာ ဒီနေရာတွင် နေထိုင်သော တစ္ဆေဆိုး ဖြစ်သဖြင့် နေရာချင်း မတူညီကြပေ။

ကျူးကျော်ဝင်ရောက်မှု ဆက်လက် ဖြစ်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ အခုအချိန်တွင် အလွှာ ၆ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေကို ပိတ်လိုက်ပါက စန္ဒရားနားသို့ ကပ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် တစ္ဆေဆိုးသည် သူ့ကို တိကျသော နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားမည့် အကောင်းဆုံး လမ်းပြ ဖြစ်နေသည်။

"လာစမ်းပါ... ငါ့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်စမ်းပါ... ငါ့ကို ထိလိုက်တာနဲ့ ငါ အလွှာ ၆ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေကို ချက်ချင်း ပိတ်ပြီး မင်းရှိတဲ့နေရာကို အရောက်လာခဲ့မယ်..."

ယန်ကျန့် တစ္ဆေဆိုးကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ချက်ချင်း အသတ်ခံရမည်ကို သူ မပူပန်ပေ။ ဒီတစ္ဆေဆိုး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှု ရှိသည်။

ရှန်းလန်၏ ခေါင်းတပ်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် မမ်မီရုပ်အလောင်းသည် ယန်ကျန့် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လည်ပင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ ဘေးနားရှိ ထုံချန်နှင့် လီယန်တို့ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦးထဲမှ တစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်နေပုံရသည်။

တစ္ဆေဆိုးက သူတို့၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သုံးယောက်စလုံး မလှုပ်မယှက် ငြိမ်နေကြသည်။

ယန်ကျန့်က ရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသဖြင့် တစ္ဆေဆိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် ယန်ကျန့်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ပိန်ခြောက်နေသော လက်တံကြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မြောက်တက်လာပြီး သူ့လက်မောင်းဆီသို့ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် တစ္ဆေဆိုးက ယန်ကျန့်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယန်ကျန့်၏ လက်မောင်းသည် သိသိသာသာ လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တစ္ဆေဆိုး၏ လက်မောင်းမှာမူ အသားများ ပြည့်ဖြိုးလာကာ အသက်ရှိသော လူတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းကဲ့သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲလာလေသည်။