အာနန် ဆိုသော လူ

တစ္ဆေဆိုးသည် ယန်ကျန့်ကို ဆွဲကိုင်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် သူ့လက်မောင်းသည် လက်စားချေတစ္ဆေ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ခြောက်သွေ့ညှိုးနွမ်းလာပြီး အခြား ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများဆီသို့ပါ ဆက်လက် ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။

စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ယန်ကျန့်သည် ခြောက်သွေ့သော အလောင်းကောင်ကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွားတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ယန်ကျန့်သည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ခြင်း အလျဉ်းမရှိပေ။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး ပိတ်သွားပြီး အလွှာ ၆ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ယန်ကျန့်သည် ချက်ချင်း ပြန်လည် လှုပ်ရှားနိုင်သွားသည်။

အေးစက်မည်းနက်နေသော တစ္ဆေလက်ကြီး ချက်ချင်း မြောက်တက်လာပြီး ရှေ့မှောက်ရှိ လက်စားချေတစ္ဆေ၏ လည်ပင်းကို လှမ်းညှစ်လိုက်ကာ တစ္ဆေလက်၏ ဖိနှိပ်မှုကို သက်ရောက်စေလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ယန်ကျန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်စားနေသော သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆက်လက် ဆိုးရွားမလာအောင် တားဆီးနိုင်လိုက်သည်။

သို့သော် လက်စားချေတစ္ဆေသည် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်မသွားပေ။ ၎င်း၏ တောင့်တင်းပိန်လှီသော လည်ပင်းသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ စတင် လှည့်ပတ်လာပြီး အရိုးများ ပွတ်တိုက်သံ တကျွီကျွီ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရင်းနှီးနေသော်လည်း အေးစက်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး တစ်ခုခု ပြောတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်သည် လက်ထဲရှိ ထင်းခုတ်ဓားကို မြှောက်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ လက်စားချေတစ္ဆေကို ပိုင်းချလိုက်သည်။

သံချေးတက်နေသော ထင်းခုတ်ဓားသည် တုံးတိတိ ဖြစ်နေသော်လည်း လက်စားချေတစ္ဆေနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ထက်ရှသော ဓားတစ်လက် ဖြစ်သွားသည်။

လက်စားချေတစ္ဆေ၏ ခေါင်းသည် ချက်ချင်း ပြတ်ထွက်သွားလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခေါင်း ကွဲကွာသွားပြီး ထင်းခုတ်ဓား၏ ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် တကယ့် လက်စားချေတစ္ဆေ ဖြစ်လျှင်ပင် ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်ချုပ်တည်း ခံလိုက်ရသည်။

"ဒီလောက် သောက်သုံးမကျတဲ့ စွမ်းရည်လေးနဲ့ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတာလား... ငါက ဒီကို စရောက်တုန်းကလို အခြေအနေမျိုး မဟုတ်တော့ဘူးကွ... အခုဆို မင်းလို တစ္ဆေထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနေပြီ..."

ယန်ကျန့်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆောင့်ကန်ပစ်လိုက်သည်။

လက်စားချေတစ္ဆေ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားသည်။ ပြတ်ထွက်သွားသော ခေါင်းကိုမူ ယန်ကျန့်က စစ်နိုင်ပစ္စည်းအဖြစ် ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက် အလွှာ ၇ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေသည် သူ့အလိုလို ပြန်လည် စတင်သွားသည်။

လည်ပင်းပေါ်ရှိ ထင်းခုတ်ဓား၏ ကျိန်စာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခြောက်သွေ့နေသော လက်မောင်းသည်လည်း မူလအခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားကာ ယန်ကျန့် တည်ငြိမ်သွားသည်။

"မိုက်လိုက်တာ..." ထုံချန်သည် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အားကျစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

လီယန်က ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင် လှုပ်ရှားမှတော့ ဒီရလဒ် ထွက်လာတာ သဘာဝပါပဲ... ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတာက ဒီသေမင်းတမန် ဂီတကျိန်စာကို ဖြေရှင်းဖို့ပဲ... အကယ်၍များ အဲဒါက သက်ရှိလူသားရဲ့ အသိစိတ်ကို ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်တာဆိုရင် ငါတို့အကုန် သေကုန်ကြလိမ့်မယ်..."

ပြောပြီးသည်နှင့် လီယန်သည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ခြောက်သွေ့အေးစက်နေသော လက်ဖြင့် စန္ဒရားအိုကြီးကို လှမ်းထိကာ ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

စန္ဒရားကြီးသည် တကျွီကျွီ မြည်လာပြီး လိမ်ကောက်လာကာ အစိတ်အပိုင်းတချို့ ပြုတ်ကျလာသည်။

သို့သော် စန္ဒရားထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ကျိန်စာသည် လီယန်နှင့် အားပြိုင်နေသဖြင့် စန္ဒရားကို ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သဘာဝလွန် စွမ်းအား၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် စန္ဒရားမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဂီတသံသည် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်လာပြီး သီချင်းတစ်ပုဒ် အပြည့်အစုံ မဖြစ်တော့ပေ။

"အလုပ်ဖြစ်တယ်... ဂီတသံ ပျောက်တော့မယ်..." ထုံချန် ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့်က ပြောလိုက်သည်။

"ဖိနှိပ်ထားနိုင်ပေမယ့် လုံးဝ ပျောက်သွားတာ မဟုတ်ဘူး... မင်း လက်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ ဂီတသံက ပြန်ထွက်လာလိမ့်မယ်..."

"စန္ဒရားက အဲဒီကျိန်စာကို သိုဝှက်ထားတာ... ငါ့ဆီက အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာလိုမျိုးပေါ့... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တော်တော်ကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်... လီယန်... နောက်ဆုတ်လိုက်..."

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ယူလာပြီး စန္ဒရားရှေ့တွင် ချလိုက်သည်။

စန္ဒရားရှေ့တွင် မူလကတည်းက ကုလားထိုင်တစ်လုံး ရှိသော်လည်း လက်စားချေတစ္ဆေ ထိုင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ယန်ကျန့် အသုံးပြုလိုစိတ် မရှိ၍ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် လွှတ်လိုက်မယ်..."

လီယန်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် စန္ဒရားကြီးနှင့် ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်လိုသဖြင့် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

သူ လက်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် စန္ဒရားမှ ကျိန်စာဂီတသံ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် ချက်ချင်း ဝင်ရောက် ကိုင်တွယ်လိုက်သည်။

အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ကို ဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီး လိမ်ကောက်ပျက်စီးနေသော စန္ဒရားအိုကြီးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့်၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထူးဆန်းပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော တေးသွားတစ်ပုဒ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

စန္ဒရားအိုကြီးမှ အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်နေသော ဂီတသံနှင့် ယန်ကျန့် တီးခတ်လိုက်သော ဂီတသံတို့ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

တေးသွားနှစ်ပုဒ်သည် ဆင်တူသော်လည်း ကွဲပြားခြားနားမှု အချို့ ရှိနေသည်။ ဂီတစာရွက် တစ်ရွက်တည်းမှ လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ယခုအခါ ပေါင်းစပ်သွားကာ စိတ်သက်သာရာ ရစေသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ဟုတ်သည်။ စိတ်သက်သာရာ ရစေသော ခံစားမှုမျိုး ဖြစ်ပြီး ခြောက်ခြားဖွယ် ထူးဆန်းမှုမျိုး မရှိတော့ပေ။

ယန်ကျန့်သည် စန္ဒရားတီးရင်း ထုံချန်နှင့် လီယန်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

"သဘာဝလွန် ဂီတမှာ အပိုင်း ၃ ပိုင်း ရှိပုံရတယ်... တစ်ပိုင်းက တီးလိုက်ရင် အသက်ရှင်ခွင့် ပေးတယ်... တစ်ပိုင်းက တီးလိုက်ရင် သေချာပေါက် သေစေတယ်... နောက်တစ်ပိုင်းကိုတော့ ငါ မကြုံဖူးသေးဘူး... ဘာ သဘာဝလွန် စွမ်းအား ရှိလဲဆိုတာ မသိရသေးဘူး..."

"ငါ တတ်ထားတဲ့ အပိုင်းက အသက်ရှင်ခွင့် ပေးတဲ့အပိုင်း... အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာ ကျိန်စာ လို့လည်း ခေါ်ကြတယ်... အဲဒီကျိန်စာ သင့်နေသရွေ့ ဂီတသံ မဆုံးမချင်း မသေနိုင်ဘူး... ဒါပေမဲ့ ဂီတသံ ဆုံးသွားရင်တော့ သေချာပေါက် သေမှာပေါ့..."

"စန္ဒရားကျိန်စာကတော့ သေချာပေါက် သေစေတဲ့ အပိုင်း ဖြစ်လောက်တယ်... ကြားလိုက်ရတဲ့သူတိုင်း သေချာပေါက် သေရမယ်... ဒါပေမဲ့ အဆုံးထိ တီးမှ အသက်ဝင်တာ... ငါ ဒီစန္ဒရားကျိန်စာရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရဖူးတယ်... ကံကောင်းလို့ အဲဒီတုန်းက ငါ့မှာ အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာ ကျိန်စာ ရှိနေလို့ မသေဘဲ ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ရှင်ခဲ့တာ..."

ယန်ကျန့်သည် အတိတ်က အဖြစ်အပျက် အများအပြားကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်သည်။

ယခုအခါ လျှို့ဝှက်ချက် အများအပြားကို သိမ်းထားစရာ မလိုတော့ဘဲ အဖွဲ့သားများကို မျှဝေပေးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"သြော်... ..." လီယန် အံ့သြသွားသည်။

သဘာဝလွန် ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များ ရှိနေတတ်သည်။

"ငါ့အထင် ဒီ ၃ ပိုင်းက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု အပြန်အလှန် ထိန်းချုပ်နေတဲ့ သဘောရှိတယ်..."

ယန်ကျန့် ဆက်ပြောသည်။

"အသံရှစ်သံ တေးဂီတသေတ္တာ ကျိန်စာကို သုံးပြီး ဒီစန္ဒရားကျိန်စာကို အပြည့်အဝ ဖျက်ဆီးပစ်လို့ ရမယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်..."

ယခု စန္ဒရားက ကျိန်စာကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူကလည်း ကျိန်စာကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

သူတို့၏ သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုသည် မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမှ မရှိစေဘဲ အပြန်အလှန် ပျက်ပြယ်သွားစေသင့်သည်။

ဒီထင်ကြေးသည် လျင်မြန်စွာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သည်။

စန္ဒရားအိုကြီးမှ ကျိန်စာဂီတသံ နောက်ဆုံးအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ယန်ကျန့်၏ လက်များ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် တေးသွားနှစ်ပုဒ်စလုံး တစ်ပြိုင်နက် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

"အဆင်ပြေတယ်... ဘာမှ မဖြစ်ပါလား..."

ထုံချန်သည် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ကြည့်လိုက်၊ လီယန်ကို ကြည့်လိုက်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။

အရာအားလုံး ငြိမ်သက်နေသည်။

သဘာဝလွန် ဂီတသံသည် အနည်းငယ်မျှပင် အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်ခဲ့ဘဲ သူတို့ ဘေးကင်းနေကြသည်။

"ဒါက ဖြစ်ကိုဖြစ်ရမယ့် ရလဒ်ပဲ... တူညီတဲ့ ကျိန်စာအင်အားချင်း ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး အပြန်အလှန် ပျက်ပြယ်သွားကြတာ..."

ယန်ကျန့် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့မှ စန္ဒရားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီစန္ဒရားထဲတွင် ကျိန်စာ ကိန်းအောင်းနေသည် ဆိုကတည်းက ၎င်းသည် သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။

သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတစ်ခုက သူ့အလိုလို ကျိန်စာ ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ်ဆိုတော့... စန္ဒရားရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ တစ္ဆေက ဘာလဲ...

သေဆုံးသွားတဲ့ ရှန်းလန်ရဲ့ ဝိညာဉ် ပြန်လည် နိုးထလာတာများလား...

ရှန်းလန်က အသက်ရှင်စဉ်က အလေ့အကျင့်အတိုင်း စန္ဒရားရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး တီးခတ်နေတာ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတာက ရှန်းလန်ရဲ့ ခေါင်းတစ်လုံးပဲ အကောင်းကျန်တော့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ လုံးဝ ဆွေးမြည့်သွားလောက်ပြီ။

"ယန်ကျန့်... စောစောက ငါတို့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... ရပ်လိုက်တာနဲ့ ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်လာရတာလဲ..."

ထုံချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခြောက်ခြားဖွယ် အငွေ့အသက်များကို သတိထားမိလိုက်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို ရိပ်မိနေသည်။

"မတူညီတဲ့ တည်နေရာတွေက ဆုံမှတ် မရှိဘူး... တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက တစ္ဆေနယ်မြေကို သုံးပြီး နယ်နိမိတ်ကို ဖောက်ထွင်း ဝင်ရောက်တာပဲ..."

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ညှိနှိုင်းမှတ် လိုတယ်... မဟုတ်ရင် လမ်းပျောက်သွားနိုင်တယ်... စောစောက တစ္ဆေက ငါ့ကို ဆွဲလိုက်တော့ ငါလည်း သူ့ကို ပြန်ဆွဲလိုက်တာ... အဲဒါကြောင့် ငါတို့ ဒီကို ရောက်လာတာ..."

"ဒီနေရာက ဆီဇာဟိုတယ်ကို ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ အမည်မသိ သဘာဝလွန် အခန်း ဖြစ်လောက်တယ်..."

"တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ နေရာပါပဲ... ဒီလောက်များတဲ့ သဘာဝလွန် အရာတွေကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တာ မဆန်းပါဘူး..." ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံး အနည်းငယ် လည်ပတ်သွားသည်။

ဒီနေရာကို ရောက်ဖို့ အလွှာ ၆ ဆင့် တစ္ဆေနယ်မြေ လိုအပ်သည် ဆိုကတည်းက ဒီအခန်း ဘယ်လောက် ထူးခြားသလဲ ဆိုတာ သိသာနေသည်။

တကယ်ပါပဲ။

ပုံမှန် အခြေအနေဆိုလျှင် တစ္ဆေမျက်လုံး၏ အမြင်အာရုံသည် ထိခိုက်နေတတ်ပြီး မှိန်ဖျဖျ အလင်းရောင်လောက်သာ ပေးနိုင်ကာ နံရံများကို ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်ပေ။

ဒီအခြေအနေက ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေနယ်မြေ အတိုင်းအတာ အလွန် ကျဉ်းမြောင်းနေကြောင်း ပြသနေသည်။

"ဒါပေမဲ့ တစ္ဆေရေကန်ရဲ့ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကိုတော့ ဒီအခန်းက မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး..." ယန်ကျန့် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ခြေထောက်အောက်မှ ရေများသည် ပြန့်နှံ့သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ဧရိယာကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

ရေများသည် စန္ဒရားအိုကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ၎င်းကို ဝါးမျိုလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် စန္ဒရားကြီးသည် ရေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားပြီး မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျိန်စာသင့်နေသော ဒီစန္ဒရားကို ဒီအတိုင်း ထားခဲ့ဖို့ အစီအစဉ် မရှိပေ။ ယူသွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာ သူ အောင်မြင်သွားသည်။

"ဘယ်သူလဲ..."

ရုတ်တရက် ထုံချန် တစ်စုံတစ်ရာကို သတိထားမိလိုက်ပြီး လည်ပင်း လှည့်လိုက်ရာ ငိုကြွေးနေသော မျက်နှာသည် တိကျသော လားရာတစ်ခုသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်သွားသည်။

"ဘာတွေ့လို့လဲ..."

လီယန်လည်း သတိဝင်လာပြီး စားသောက်ခန်းမ အဝင်ဝဘက်သို့ မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းကာ ကြည့်လိုက်သည်။

စားသောက်ခန်းမ တံခါးသည် ပျက်စီးနေပြီး မှန်များ ကွဲအက်နေသော်လည်း မှိန်ဖျဖျ ပတ်ဝန်းကျင် အလင်းရောင်အောက်တွင် တံခါးနောက်၌ လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို ဝါးတားတား မြင်နေရသည်။ ထိုလူသည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေပုံရသည်။

မဟုတ်ဘူး။

လူ မဟုတ်ဘဲ ဒီအမည်မသိ အခန်းထဲမှာ အမြဲ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ တခြား တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

"ပြန်မထူးရင် သေမယ်..."

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ အက်ကွဲနေသော လှံရှည်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ဒီအခန်းသည် အမည်မသိ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များဖြင့် ပိတ်လှောင်ထားသော နေရာဖြစ်၍ ဘာမဆို ဖြစ်လာနိုင်သည်။ တစ္ဆေက လူနဲ့တူနိုင်သလို လူကလည်း တစ္ဆေနဲ့ တူနေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သတိထားရန် အရေးကြီးသည်။

"ငါ မင်းကို မြင်ဖူးတယ်... မဟုတ်ဘူး... ပိုတိတိကျကျ ပြောရရင် ငါ မင်းနဲ့ ဆုံဖူးတယ်..."

ထိုလူ ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။

တံခါး တကျွီကျွီ ပွင့်လာပြီး လူငယ်တစ်ယောက် ဝင်လာသည်။

သူသည် အလွန် ငယ်ရွယ်ပုံရပြီး မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။ တရုတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ ခေတ်ဦးက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်လို ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

"အာနန်..."

ယန်ကျန့် လှံရှည်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် ချထားသော လူသေခေါင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ဆီမှာ ရှိတဲ့ သဲလွန်စတွေအရ အာနန်ရော ရှန်းလန်ရော သေဆုံးပြီး ဖြစ်ရမယ်။ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေနိုင်မှာလဲ။

"ငါ့ကို ချူနန် လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်... အာနန် ဆိုတာ ငါ့နာမည် မဟုတ်ဘူး... အဲဒါ သူ ငါ့ကို ခေါ်တဲ့ နာမည်..." သူ့ကိုယ်သူ ချူနန်ဟု မိတ်ဆက်သော လူက လမ်းလျှောက်လာရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မင်း သေနေသင့်ပြီ..."

ယန်ကျန့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ငါ မင်းနဲ့ ရှန်းလန်ကို အဲဒီအခန်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့တယ်... မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အရမ်း ရိုးအကြပြီး သဘာဝလွန် အရာတွေကို ကြောက်လန့်နေခဲ့ကြတာ... အခုတော့ မင်းပုံစံက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ... အခု မင်းက လူလား၊ တစ္ဆေလား..."

"မင်းလည်း အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတာပဲ... အရင်တုန်းက မင်းနဲ့ မတူတော့ဘူး... အခု မင်းကရော လူလား၊ တစ္ဆေလား..." ချူနန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။

"ငါက သည်းခံတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး... ငါမေးရင် ရိုးရိုးသားသား ဖြေတာ ကောင်းမယ်... မဟုတ်ရင် ဟိုခေါင်းလိုမျိုး မင်းခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိုက်မယ်..." ယန်ကျန့်က ဘေးနားရှိ ခေါင်းပြတ်ကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချူနန် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ယန်ကျန့်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ယန်ကျန့်၏ စကားကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပုံရသည်။

"ချမလို့လား..."

လီယန်ကလည်း သွေးစွန်းနေသော ဓားကို ကိုင်ကာ ခြောက်ခြားဖွယ် ရယ်မောလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ထုံချန်ကလည်း လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး ပြုံးနေသော မျက်နှာဖြင့် ထိုလူကို ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။