ထပ်ခါထပ်ခါ ကြုံတွေ့ရခြင်း

မှိန်ဖျဖျ အလင်းရောင်အောက်ရှိ စားသောက်ခန်းမသည် အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး ခြောက်ခြားစရာ အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှံ့နေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ယန်ကျန့်၊ လီယန်နှင့် ထုံချန်တို့သည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော အာနန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။ တစ်စုံတစ်ရာ လွဲချော်သွားသည်နှင့် သူတို့သည် အာနန်ကို ဒီနေရာတွင်ပင် သေချာပေါက် သတ်ပစ်လိုက်ကြမည် ဖြစ်သည်။

ဒီနေရာတွင် ပေါ်လာနိုင်သော မည်သူမဆို ရိုးရှင်းသော သူများ မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကို ကိုယ်စားပြုနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဘယ်လို ဖြစ်တည်မှုမျိုးလဲ ဆိုတာ ငါမသိပေမယ့်... မင်းအနေနဲ့ ခိုင်လုံတဲ့ ရှင်းပြချက် မပေးနိုင်ရင် ငါတို့ မင်းကို ဒီမှာတင် သတ်ပစ်ဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူ ဒီအာနန် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ အတိအကျ သိဖို့ လိုသည်။

အကယ်၍ အာနန် စကားမပြောလျှင် ယန်ကျန့်အနေဖြင့် ဘာမှ မသိရတော့လျှင်နေပါစေ၊ ဒီလူကို သတ်ပစ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ယူဆထားသည်။

တခြားကြောင့် မဟုတ်ပဲ သူ့ကိုယ်ပိုင် လုံခြုံရေးအတွက်သာ ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့်၏ အမြင်တွင် ဒီလူသည် သေဆုံးပြီး ဖြစ်သင့်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အာနန်သည် ယန်ကျန့်ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ဘေးနားရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျနေသော အမျိုးသမီး ခေါင်းပြတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ရာကို စဉ်းစားနေပုံရသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ စကားစပြောသည်။

"မင်းတို့ ဒီကို ဘယ်လို ဝင်လာကြတာလဲ..."

"ငါ့မေးခွန်းကို အရင်ဖြေပါ အာနန်..."

ယန်ကျန့် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်ပြီး ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အာနန်က ပြန်ပြောသည်။

"အဲဒီခေါင်းကို ငါ့ဆီ အရင်ပေး..."

"မင်းက အပေးအယူ လုပ်လို့ရတဲ့ အနေအထားမှာ မဟုတ်ဘူး... ပြောရင်ပြော၊ မပြောရင် သေလိုက်... ငါတို့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက အကန့်အသတ် ရှိတယ်... လိမ္မာတာ ကောင်းမယ်..."

လီယန်က ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ထုံချန်ကလည်း ဝင်ပြောသည်။

"အကယ်၍ တိုက်ခိုက်ရမယ် ဆိုရင်တော့ မင်း ဒီမှာ သေချာပေါက် သေလိမ့်မယ်... နည်းနည်းလောက် အသိဉာဏ် ရှိဖို့ အကြံပေးချင်တယ်..."

"သေရမှာ မကြောက်ပါဘူး..."

အာနန်က ပြောလိုက်သည်။

"ငါက သေနေတာ ကြာပါပြီ... တခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သေမှန်း မသိလိုက်တာပဲ ရှိတာ... မင်းတို့ ဒီကနေ အမြန် ထွက်သွားတာ ကောင်းမယ်... ကြာကြာနေလေ ထွက်ပေါက်ရှာတွေ့ဖို့ ခက်ခဲလေ ဖြစ်လိမ့်မယ်..."

"မင်း စကားတွေ သိပ်များနေပြီ... ငါ့သည်းခံနိုင်စွမ်း အကန့်အသတ် ရှိတယ်လို့ ပြောပြီးပြီနော်... ဒါ နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ပဲ... ခေါင်းစဉ် လွှဲဖို့ မကြိုးစားနဲ့... ငါတို့က မင်းကို ခြိမ်းခြောက်နေရုံ သက်သက်လို့ ထင်နေလား..."

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား အေးစက် တင်းမာသွားသည်။

အာနန်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

"မင်းတို့ ဘာသိချင်တာလဲ... ငါသိသမျှ ပြောပြနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အပြန်အလှန်အနေနဲ့ အဲဒီခေါင်းကို ငါ့ဆီ ပေးရမယ်..."

"ရှန်းလန်ရဲ့ ခေါင်းလား..."

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း လုံလောက်အောင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ်ဆိုရင် ငါ ပေးနိုင်ပါတယ်... ဒီအရာက ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး... အရင်ဆုံး ပြောစမ်း... ဒီနေရာက ဘာလဲ..."

"ဒါက နောက်ဆုံး သဘာဝလွန် အခန်းပဲ... အခန်းနံပါတ် မရှိတဲ့ အခန်းပေါ့..." အာနန် ပြောလိုက်သည်။

"အပြင်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ တစ္ဆေတွေ အကုန်လုံး ဒီအခန်းထဲမှာ ပိတ်မိနေကြတာ... ဒါပေမဲ့ ဒီအခန်းက မကြာသေးခင်ကမှ ပွင့်လာတာ... ဘယ်သူ ဖွင့်လိုက်လဲ ဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး... ရှန်းလန်နဲ့ ငါက စင်္ကြံလမ်းထဲကနေ ထွက်ပြေးလာကြတာ... အပြင်ထွက်လို့ ရပြီထင်ပြီး လာခဲ့ပေမယ့် ဒီမှာ ပိတ်မိနေတော့တာပဲ..."

"ဒီ သဘာဝလွန် နေရာမှာ မင်းနဲ့ ရှန်းလန် နှစ်ယောက်တည်းပဲလား..." ယန်ကျန့် ဆက်မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး... တခါတလေ တခြားလူတွေနဲ့လည်း တွေ့ရတတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း ငါတို့လိုပဲ ပိတ်မိနေပြီး ထွက်ပေါက် ရှာနေကြတာ... ငါတို့ လုပ်နိုင်တာက ဒီနေရာမှာ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေထိုင်ရင်း အခန်းတစ်ခန်းစီရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို လေ့လာနေရတာပဲ... ထွက်ပေါက် တွေ့တဲ့အထိပေါ့..."

အာနန် ဆက်ပြောသည်။

"ကံမကောင်းတာက လူအများစုက မအောင်မြင်ကြဘူး... သူတို့ ဒီမှာပဲ သေဆုံးသွားကြတယ်..."

"မင်း ဒီနေရာကို ရောက်နေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ..." ယန်ကျန့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

"ကြာပြီ... ဒီနေရာမှာ အချိန်ဆိုတဲ့ သဘောတရား မရှိတော့ အတိအကျ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ ဆိုတာ မပြောတတ်ဘူး..."

အာနန် ပြောလိုက်သည်။

"ငါသိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်... ငါ နိုးလာတိုင်း အခန်းတစ်ခန်းထဲ ရောက်နေတတ်တယ်... အဲဒါ အခန်းနံပါတ် ၁၀၁ ပဲ... အခုလောလောဆယ်တော့ အဲဒီအခန်းက ဘေးကင်းတဲ့ အခန်းပဲ... အတွင်းထဲမှာ တစ္ဆေ မရှိဘူး..."

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အခုထိ အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်တယ် ဟုတ်လား... မင်း ငါတို့ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ် အရူးလုပ်လို့ ရမယ် ထင်နေလား..."

လီယန် မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့စကားထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒီစကားတွေက ဟာကွက်တွေ များလွန်းပြီး ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ဆင်ခြေပေးနေသလို ဖြစ်နေသည်။

အာနန် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ အခုထိ အသက်ရှင်နေတယ်လို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ... ငါ အကြိမ်ကြိမ် သေဆုံးခဲ့ပြီးပြီ... အခုတစ်ခါက အသက်အရှည်ဆုံး နေရတာပဲ... ဒါပေမဲ့ ငါ သေသွားတိုင်း အဲဒီအခန်းထဲ ပြန်ရောက်သွားပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးကာ အစကနေ ပြန်စရတယ်..."

"တကယ် အဲဒီလိုမျိုး ရှိတာလား..." ထုံချန်၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်လာသည်။

သေပြီးရင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ရှင်လာတယ် ဆိုတာက ယုံရခက်လွန်းနေသည်။

"ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ရှင်ခွင့်ပေးတဲ့ အခန်း ၁၀၁ ပေါ့... ထားပါတော့... အဲဒီလို နေရာမျိုး တကယ်ရှိတယ် ဆိုပါစို့..."

ယန်ကျန့် မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်း အခု သေသွားရင် ဒီနေရာက မှတ်ဉာဏ်တွေ အကုန် ပျောက်သွားမယ်... မင်း စရောက်တုန်းက အချိန်ကို ပြန်ရောက်သွားမယ်... ပြီးတော့ ထွက်ပေါက်ကို အစကနေ ပြန်ရှာရမယ်... အဆုံးမရှိ သံသရာလည်နေတာပေါ့... ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီအတိုင်းပဲ..." အာနန် ခံစားချက်မဲ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်သွားရင် ဒီလိုတွေ ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ... အခန်း ၁၀၁ မှာ ပြန်နိုးလာမယ် ဆိုတာကို မင်း သိနေစရာ အကြောင်း မရှိဘူးလေ..." ထုံချန် မေးလိုက်သည်။

အာနန်က ဖြေသည်။

"ငါ့အတွေ့အကြုံ တချို့ကို ဘေးက အခန်း ၁၀၂ ထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်... အခန်းထဲ ချောချောမွေ့မွေ့ ပြန်ရောက်နိုင်မှပေါ့... ဘာလို့လဲဆိုတော့ အမြဲတမ်း အဆင်ပြေတာ မဟုတ်ဘူး... အများအားဖြင့် အခန်း ၁၀၁ ကနေ ထွက်ပြီး လမ်းရှာနေရင်း သေသွားတာ များတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာတော့ ဖြစ်တောင့်ဖြစ်ခဲ ကိစ္စတွေက ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထ ရှိတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်လာတယ်... အခန်း ၁၀၂ ထဲမှာ ငါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာကို မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်..."

"ဘာလို့ အခန်း ၁၀၁ ထဲမှာ မှတ်တမ်း မတင်တာလဲ... ဒါဆို သေပြီးလို့ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာတိုင်း သိနိုင်မှာပေါ့..." ထုံချန် မေးလိုက်သည်။

"ငါ သေသွားတိုင်း အခန်း ၁၀၁ ထဲက အရာအားလုံးက မူလ အခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတာ... ငါ ရေးမှတ်ထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေလည်း ပျောက်သွားရော... ဒါကြောင့် တခြားအခန်းမှာ သွားမှတ်ရတာ..."

အာနန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာ ဘယ်လောက် ကြာပြီလဲ... တခြားလူတွေလည်း ရောက်လာတတ်တယ် ဆိုတော့ အပြင်မှာ အချိန် ဘယ်လောက် ကုန်သွားပြီလဲ ဆိုတာ မင်း သိနိုင်မှာပါ..."

"မင်းတို့ရဲ့ လက်ရှိ အချိန်နဲ့ တွက်မယ်ဆိုရင်... ငါ ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာ အနည်းဆုံး ၈၂ နှစ် ရှိပြီ..." အာနန် ပြောလိုက်သည်။

ဒါက မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စေသော ကိန်းဂဏန်း တစ်ခုပင်….

၈၂ နှစ်

ကြာလွန်းလှသည်။ ဒီလို တစ္ဆေခြောက်တဲ့ နေရာမှာ လူတစ်ယောက် ၈၂ နှစ်လုံးလုံး ထပ်ခါထပ်ခါ သေလိုက် ရှင်လိုက် ဖြစ်နေတယ် ဆိုတာ တွေးကြည့်ရုံနဲ့တင် ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှသည်။

"ဒါဆို မင်းက တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံ ခေတ်ဦးက လူပေါ့..."

ယန်ကျန့် မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..." အာနန် ဝန်ခံလိုက်သည်။

"အဲဒီတုန်းက ငါက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ယောက်ပါ... လမ်းပေါ်ထွက်ပြီး ဆန္ဒပြပွဲတွေမှာ ပါဝင်ခဲ့ဖူးတယ်..."

"ရှန်းလန်က ဘယ်သူလဲ..."

အာနန် ဖြေသည်။

"သူက ငါနဲ့အတူ ဒီကို ဝင်လာခဲ့တဲ့သူပါ... သူလည်း ငါ့လိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ရှင်နိုင်တယ်... သူ့အခန်းက ၇၀၁... ငါတို့ ဒီမှာ မတော်တဆ ဆုံတွေ့ရင်း သိကျွမ်းခဲ့ကြတာ..."

"အခန်းနံပါတ် အစအဆုံးက ၁ နဲ့ ဆုံးတဲ့ အခန်းတွေက ပြန်ရှင်ခွင့် ပေးတာလား..."

ယန်ကျန့် အခန်းနံပါတ်များကို သတိထားမိလိုက်သည်။

အာနန်က ၁၀၁၊ ရှန်းလန်က ၇၀၁။

ဆိုလိုသည်မှာ ၂၀၁၊ ၃၀၁၊ ၄၀၁ စသည့် အခန်းများလည်း အလားတူ သဘောသဘာဝ ရှိနိုင်သည်ပေါ့။

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာ မဆန်းတော့ပေ။

အာနန် ဆက်ပြောသည်။

"ဒါပေမဲ့ ပြန်ရှင်တာက အမြဲတမ်း အောင်မြင်တာ မဟုတ်ဘူး... တခါတလေ ကျရှုံးတတ်တယ်... တချို့အခန်းတွေထဲက လူတွေကို ငါ နောက်ပိုင်း ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူး... အဲဒီအခန်းတွေထဲမှာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ အန္တရာယ်တွေက အရမ်းများလွန်းပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်... တချို့ တစ္ဆေတွေက မင်းကို သတ်ပြီးရင် ပြန်မရှင်နိုင်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်ကြတယ်..."

"ရှန်းလန်လည်း အဲဒီလို ဖြစ်သွားတာ... သူ သေသွားပြီး နောက်ထပ် ပြန်မရှင်လာတော့ဘူး... အခန်း ၇၀၁ ထဲမှာ သူ့ကို ငါ ပြန်မတွေ့ရတော့တာ ကြာပြီ..."

"သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး..."

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းစကားတွေကို ယာယီပဲ ယုံထားလို့ ရဦးမယ်... တကယ် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကတော့ သက်သေပြဖို့ လိုသေးတယ်... နှစ်ပေါင်း ၈၀ ကျော်ကြာအောင် ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်ရှင်နေတဲ့သူက မင်းတစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်... တခြား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ မရှိဘူးလား..."

"ရှိတယ်..." အာနန် သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။

"တခြားသူတွေကို တွေ့ချင်လား..."

"ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ တွေ့ချင်တာပေါ့..." ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီခေါင်းကို ငါ့ဆီပေး... ငါ လိုက်ပို့မယ်..." အာနန် ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ဘာမှမပြောဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ အမျိုးသမီး ခေါင်းပြတ်ကို ကောက်ယူပြီး ပစ်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူက လှည့်ကွက် မသုံးသည့်အတွက် သူလည်း ကတိတည်ပေးလိုက်သည်။

အာနန်က လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လှည့်ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့... ဒါပေမဲ့ သတိပေးထားမယ်... လမ်းမှာ သေသွားရင် ငါ့အပြစ် မဟုတ်ဘူးနော်... ဒီမှာ တစ္ဆေတွေ အများကြီး ရှိတယ်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါတို့ အဲဒီလောက် လွယ်လွယ် မသေပါဘူး..." ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပဲ..."

အာနန်က ခေါင်းပြတ်ကို ကိုင်ပြီး စားသောက်ခန်းမ တံခါးဝဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မကြောက်ပေ။ သူ ချက်ချင်း လိုက်သွားပြီး လီယန်နှင့် ထုံချန်ကို သူ့အနောက်တွင် နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ အန္တရာယ် ရှိလာလျှင် သူ အရင်ဆုံး တုံ့ပြန်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

"သူ မသင်္ကာစရာ လုပ်တာနဲ့ ချက်ချင်း ရှင်းပစ်မယ်..."

ယန်ကျန့် ရှေ့မှ အာနန်ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

"သတိထားနော်... အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်..." လီယန်က တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။

ထုံချန် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"ငါသိပါတယ်... စိတ်မပူနဲ့... ငါ အဲဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ဆဆ မနေပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အာနန် ပြောတာတွေက အမှန်လား အမှားလား..."

"အမှန်အမှားက သိပ်အရေးမကြီးပါဘူး... အမှန်တရားကို လိုက်စုံစမ်းနေဖို့ ငါတို့မှာ အင်အားမရှိဘူး... ရလဒ်ကိုပဲ ကြည့်ရမယ်... ရလဒ် ပေါ်လာရင် အမှန်တရားက သူ့အလိုလို ပေါ်လာမှာပါ..." လီယန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ သံသယ ရှိနေတုန်းပဲ..."

"ငါ့အထင် သူပြောတာ အမှန်ဖြစ်လောက်တယ်... သူ အဲဒီခေါင်းပြတ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတာ... အဲဒီအမျိုးသမီးက ရှန်းလန် ဖြစ်ဖို့များတယ်..." ထုံချန် ပြောလိုက်သည်။