နှုတ်ဆက်ပါတယ်၊ ရှန်းရူယန်

မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်း၏ တောင်ထိပ်များနှင့် ချိုင့်ဝှမ်းများကို ဦးတည်ကာ ကျန်းချန်ရွှမ်သည် ရှန်းရူယန်နှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့နိုင်ရန်သွားနေသော်လည်း သူသည် မမျှော်လင့်ထားသည့် ပုံရိပ်ကို အရင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အနီးအနားရှိတောင်ထိပ်တွင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူကြီးသည် သိမ်မွေ့သောပုံစံဖြင့် သန်မာသောရောင်ဝါရှိကာ သူ့အား နွေးထွေးစွာပြုံးပြနေသည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်သည် ခံစားလိုက်ရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းသည် အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှန်းရူယန်၏ဆရာ ယွင်ရီကျန်းဖြစ်နေလေသည်။

သူတို့၏နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသောအချိန်ကဖြစ်ပြီး စစ်ပွဲပြီးဆုံးပြီးနောက် ကုသိုလ်ဖြန့်ဝေခြင်းအစည်းအဝေး၌ဖြစ်သည်။

“မတွေ့ရတာကြာခဲ့ပါပြီ။ ဂိုဏ်းချုပ်ယွင်။” ကျန်းချန်ရွှမ်က နှုတ်ဆက်လိုက်ကာ သူ၏ဓမ္မစွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်း၍ ယွင်ရီကျန်းဆီသို့သွားလိုက်သည်။

သူသည် ရှန်းရူယန်၏သတင်းကိုကြားပြီး အနည်းငယ်စောင့်ရခြင်းသည် ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါ။ အထူးသဖြင့် ယွင်ရီကျန်းသည် မိတ်ဆွေဟောင်းဖြစ်ကာ ရှန်းရူယန်၏ ဆရာလည်းဖြစ်ပါသည်။

“ဒုဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း၊ တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်။” ယွင်ရီကျန်းက ဝမ်းမြောက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“အိုး၊ ကျေးဇူးပြု၍ ဂိုဏ်းချုပ်ယွင် ကျွန်တော့်ကို ချန်ရွှမ်လို့ပဲခေါ်ပါ။ ခင်ဗျားက ရူယန်ရဲ့ဆရာပါ။” ကျန်းချန်ရွှမ်က အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး လက်ခါပြလိုက်သည်။

“မင်း၊ လူငယ်လေးကတော့ ငါ့ကိုတောင်လိုက်မီတော့မယ်။ ဘာတွေလောနေတာလဲ? ဂိုဏ်းချုပ်လုပ်တော့မလို့လား?” ယွင်ရီကျန်းက စနောက်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

သူသည် ကျန်းချန်ရွှမ်က အလင်းတန်းအဖြစ်ချဉ်းကပ်လာချိန်၌ အင်အားတိုးတက်လာသည်ကို သတိပြုမိပြီး သူသည် နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်ကထပ် မည်မျှမြန်ဆန်စွာတိုးတက်လာသည်ကို အံ့ဩနေလေသည်။

အကယ်၍ ယွင်ရီကျန်းသည် ကျန်းချန်ရွှမ်၏လက်ရှိအဆင့်က တာအိုပေါင်းစည်းခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဖြစ်ကြောင်း သိလျှင် သူ၏အံ့အားသင့်မှုသည် ထိတ်လန့်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်သည်။

အဆုံး၌ သူကဲ့သို ဝါရင့်ကျင့်ကြံသူသည်ပင် တာအိုနက်နဲခြင်းအဆင့်၏အထွတ်အထိပ်၌သာ ရှိပါသေးသည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်သည် သူတို့၏မျိုးဆက်တွင် ဂျူနီယာသာဖြစ်သော်လည်း သူသည် သူတို့နှင့် အဆင့်တူဖြစ်နေလျှင်။

ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးဟုပင် ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

သို့တိုင် ကျန်းချန်ရွှမ်သည် ကြွားဝါခြင်းမရှိဘဲ နှိမ့်ချရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

စကားစမြည်ပြောကာ ရေတံခွန်ဂိတ်နယ်မြေထဲရှိလက်ရှိအခြေအနေများကို ဆွေးနွေးရင်း မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းနှင့် ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းတို့၏ရင်းနှီးမှုအရ စကားများသည် သဘာဝအတိုင်း တဖြည်းဖြည်းထိုကိစ္စများသို့ ရောက်သွားလေသည်။

“ရူယန်က သူမရဲ့တောင်ထိပ်မှာပါ၊ မင်းသွားလိုက်သင့်တယ်။” ယွင်ရီကျန်းက နောက်ဆုံး၌ ကျန်းချန်ရွှမ်၏ထွက်ခွာလိုသော ဆန္ဒကိုအာရုံခံမိသဖြင့် သို့ သူ၏တပည့်ခံစားချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သူသည် သူ့တပည့်အား လိုအပ်သည်ထပ်ပိုမစောင့်စေလိုပါ။

ထိုကျေးဇူးဖြင့် ကျန်းချန်ရွှမ်သည် သူ၏စိတ်အားထက်သန်မှုကို မပုန်းကွယ်ထားပါ။

သူသည် ပြုံးကာ သူ့အား ကျေးဇူးတင်လိုက်လေသည်။ ပြီးနောက် သူသည် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရှန်းရူယန်ရှိနေသည့်တောင်ထိပ်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည့်သည့်အနှောက်အယှက်မှမရှိဘဲ သူသည် သိပ်သည်းသည့်တောင်နှင့် တိမ်ပင်လယ်ကို သူ၏ဦးတည်ရာ ရှန်းရူယန်၏ဂူကိုရောက်ရန် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့လေသည်။

တောင်ထိပ်သည် ကျန်းချန်ရွှမ်၏ ကိုယ်ပိုင်နားခိုရာဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်သားရဲများစွာ၏အိမ်ဖြစ်ကာ ထိုနေရာတွင် ပန်းပင်လယ်နှင့် ဝိညာဉ်သက်ရှိများကြားတွင် သူလွမ်းဆွတ်နေသည့်သူရှိပါသည်။

သူ၏တည်ရှိမှုကိုအာရုံခံမိပုံဖြင့်၊ ရှန်းရူယန်သည် နောက်သို့လှည့်လိုက်ကာ သူမ၏ ရင်းနှီးနေသောမျက်နှာသည် အပြုံးများဝေဆာနေကာ မည်သို့သောပန်းများထပ် ပို၍တောက်ပနေပြီး ကျန်းချန်ရွှမ်၏နှလုံးသားကိုလှုပ်ရှားစေလျှက် သူ၏မျက်နှာတွင် အပြုံးကိုယူဆောင်လာပေးလေသည်။

ရာစုနှစ်များစွာကျင့်ကြံပြီးနောက်၊ သူတို့၏ပြန်လည်တွေ့ဆုံခြင်းသည် ခံစားရစေပြီး ခံစားချက်များ နက်ရှိုင်းနေကာ စကားလုံးများပင် မလိုတော့ပါ။

“ရှင်ရောက်ပြီလား၊ ယောကျ်ား။”

“ရောက်ပြီ။”

သဘာဝ၏ပွေ့ဖက်ခြင်းမြင်ကွင်းတွင် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် သူတို့ကိုယ်တိုင်က တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သူတို့သည် လက်များကိုင်ထားကြပြီး တောင်ထိပ်တွင်လည်ပတ်ခဲ့ကြကာ သာမန်ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ သူတို့၏ပတ်ပတ်လည်မှ အလှအပများကိုကြည့်ကာ ရိုးရှင်းသည့် ပျော်ရွင်မှုကို ရှာခဲ့ကြသည်။

“ရူယန်၊ မင်းလည်း တာအိုပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သွားပြီပေါ့။” ကျန်းချန်ရွှမ်သည် တောင်လမ်းတွင် လည်ပတ်နေစဉ် အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ရှန်းရူယန်၏ရောင်ဝါသိပ်သည်းနေသည်ကိုသတိပြုမိပြီး တိုးတက်လာသောအင်အားသည် သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာပါသည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဒီဂူပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းက မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ အတော်လေး အသီးအပွင့်တွေ ရခဲ့တယ်။”

ရှန်းရူယန်သည် ဖျော့တော့သည့်အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်ပြောဆိုပြီး သူမ၏ထိုးဖောက်မှုသည် ကြိုတင်ဖန်တီးထားပုံပေါ်သော ချောမွေ့သည့်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကဲ့သို့ သဘာဝအတိုင်း မရေတွက်နိုင်သည့်တိုက်ပွဲများမှ တိုးတက်မှုများဖြစ်ပါသည်။

“ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ကြည့်ရတာ မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းက နောက်ထပ်စွမ်းအားကြီးတဲ့ အကြီးအကဲတစ်ဦးကိုရခဲ့တာပဲ။” ကျန်းချန်ရွှမ်ကဆက်ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းရူယန်၏ထိုးဖောက်မှုသည် သူထပ် ရာစုနှစ်နောက်ကျသော်လည်း ကျင့်ကြံသူ၏သက်တမ်းတွင် ရာစုနှစ်တစ်ခုသည် ကျင့်ကြံခြင်း၏ အခိုက်အတန့်အနည်းငယ်မျှသာဖြစ်ပါသည်။

ရှန်းရူယန်၏အရည်အချင်းဖြင့် ကျန်းချန်ရွှမ်၏စနစ်အကူအညီမရှိလျှင်ပင် ငြင်း၍မရအောင် စွမ်းအားကြီးနေပြီဖြစ်ပါသည်။

သူမ၏အောင်မြင်မှုများသည် သူမအား မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်း၏ သူတော်စင်သမီးတော်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်အား ထိုက်တန်စေပြီးနောက် မျိုးဆက်များတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်နိုင်ပါသည်။

“ဟမ့်၊ ဒါက ရှင်နဲ့ယှဉ်လို့မရသေးပါဘူး၊ ဒုဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း။” ရှန်းရူယန်သည် ပြန်၍ စနောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏အဖော်ရှိနေချိန်တွင် သက်တောင့်သက်သာနေခဲ့လေသည်။

သူမ၏တာအိုအဖော်ရှေ့တွင် သူမသည် သူတော်စင်သမီးတော်ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်မရှိပါ။

ထိုစကားလုံးများသည် ချက်ခြင်းပင်ထိုနှစ်ဦးကို မရယ်ဘဲ မနေနိုင်စေခဲ့ပေ။

တာအို၏သဘာဝသည် မည်သူ့ကိုမှမစောင့်ကြောင်း နားလည်စေပြီး အချင်းချင်း၏အရည်အချင်းများ ကိုက်ညီသော ထိုသို့သောအဖော်သည်ရှားပါးပါသည်။

ဂူပိတ်ကျင့်ကြံခြင်းမှ ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် သူတို့၏စကားများသည် ပြင်ပလောက၏ တိုးတက်မှုများဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

အတူတူလျှောက်လှမ်းပြီး သူတို့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ်နားရန် ခွင့်ပြုခဲ့ပြီး သူတို့၏တာဝန်များမှ အနားယူကာ ပျော်ရွင်နေကြသည်။

ကျန်ခဲ့သည့် နှစ်ရာချီအတွင်း၊ ဟောက်ရန်ဂိုဏ်းနှင့် မိုးကြိုးချိုင့်ဝှမ်းတို့၏တိုးတက်မှုသည် ကောင်းမွန်ပါသည်။ ဂိုဏ်းနှစ်ခုလုံး၏ပုံရိပ်များအရ ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့သည် သံသယမရှိစွာ ပို၍ အေးချမ်းလာခဲ့သည်။

သူတို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဂိုဏ်းများသည် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့်ပို၍သန်မာလာသည်ကို မြင်လျှင် သူတို့သည် အလွန်ပျော်ရွင်နေကြပါသည်။

သူတို့သည် ထိုအကြောင်းကိုပြောဆိုကာ နှစ်ဦးစလုံးသည် မနေနိုင်ဘဲ သူတို့၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများကို တွေးမိသွားကြသည်။ သူတို့သည် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့်၊ အောက်နယ်မြေမှ ကောင်းကင်ရေတံခွန်ဂိတ်နယ်မြေသို့ တက်ရောက်လာသောသူများဖြစ်ကာ သူတို့သည် ဆက်သွယ်မှုသိပ်မရှိပါ။

နှစ်ဦးသားသည် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းသည် တကယ်ပင် အထီးကျန်စရာဖြစ်ပြီး မရေတွက်နိုင်သည့် အသိများနှင့် မိတ်ဆွေများသည်ရွေးချယ်မှု သို့ အချိန်၏ရက်စက်မှုကြောင့် နောက်တွင် ကျန်ခဲ့ရပါသည်။

သို့သော် ကျန်းချန်ရွှမ်နှင့် ရှန်းရူယန်တို့အတွက်မူ သူတို့၏အတူတကွခရီးသည် ဆက်တိုက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်၏ပခုံးကိုမှီကာ ရှန်းရူယန်သည် မယှဉ်နိုင်သောငြိမ်းချမ်းမှုကိုရှာတွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ဆန္ဒသည် သူ၏ခြေလှမ်းများအတိုင်းလိုက်ရန်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ပူးပေါင်းခြင်းသည် အံ့အားသင့်ဖွယ်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်သည်လည်း ဤကဲ့သို့တာအိုအဖော်ရှိခြင်းကို ကံကောင်းသည်ဟုခံစားရပြီး သူမ၏တည်ရှိမှုကို ရတနာများထပ်တန်ဖိုးထားခဲ့ပါသည်။

သူတို့၏အတူတကွရှိသော တောင်ထိပ်ပေါ်မှအချိန်သည် ရှုပ်ထွေးသည့်ကျင့်ကြံရေးလောကထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းသည့်ကြားအချိန်ကာလတစ်ခုပင် ဖြစ်ပါသည်။

သို့ရာတွင် ယခုအချိန်သည် ယာယီသာဖြစ်ကြောင်း နှစ်ဦးသားသိကြပြီး သူတို့၏လမ်းသည် ဆက်တိုက်တိုးတက်မှုကို ဖိတ်ခေါ်နေပါသည်။

ကျန်းချန်ရွှမ်သည် နောက်တစ်ဆင့်ကို ထိုးဖောက်ရန် သူ၏နောက်ထပ်ဂူပိတ်ကျင့်ကြံမည့် အစီအစဉ်ကို မျှဝေခဲ့ပြီး ရှန်းရူယန်သည် အံ့ဩသွားသော်လည်း မယိမ်းယိုင်သော ထောက်ပံ့မှုကို ပေးခဲ့သည်။

“ကျွန်မရှင့်နောက်ကိုမီတော့မလို့ပဲရှိသေးတယ်။ ရှင်ကနောက်တစ်ဆင့်ကို တက်သွားပြန်ပြီ။” သူမက တွေးလိုက်သည်။ သို့တိုင် သူမ၏သူ့အပေါ်ယုံကြည်ခြင်းသည် အကြွင်းမဲ့ဖြစ်ပါသည်။

“ဂရုစိုက်ပါ၊ ကျွန်မရဲ့ယောက်ျား၊ ကျွန်မရှင့်ကိုယုံတယ်။” သူတို့၏မရှောင်လွဲနိုင်သော ခွဲခွာခြင်းအတွက် ရှန်းရူယန်သည် အားပေးသည့်စကားလုံးများကိုသာပြောခဲ့သည်။

***