မွှေးရနံ့

သို့သော် ယနေ့နေ့လယ်တွင် သူသည် မင်းဆရာကြီး၏ ရယ်မောသံများကို အကြိမ်မည်မျှ ကြားလိုက်ရသည်ကိုပင် သူကိုယ်တိုင် မသိရှိတော့ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လျန်ချန်းချိုင်နှင့် မင်းသမီး ၆တို့သည် လင်းရှောင်ယွဲ့က မင်းသမီး ၆အား သင်ကြားပေးလိုက်သော အသိပညာများကို နေ့လယ်ပိုင်းတစ်လျှောက်လုံး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေကြ၏။

မေဟွားဥယျာဉ်မှ လွင့်ပျံလာသော မွှေးရနံ့ကို ရရှိမှသာ ထိုသူနှစ်ဦးလုံး ဗိုက်ဆာလာသည်ကို ခံစားမိကြပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ ထုတ်လိုက်သော ထိုပုစ္ဆာ၏ တွက်ချက်နည်းကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးခြင်း မပြုတော့ပေ။

နေ့လယ်ပိုင်းတစ်လျှောက်လုံး ဆွေးနွေးပြီးနောက် မင်းသမီး ၆သည် လျန်ချန်းချိုင်အပေါ် အထင်အမြင် ကောင်းမွန်သွားပြီး လျန်ချန်းချိုင်အား ကျင်းရှို့ဆောင် အပြင်ဘက်အထိ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

"ဒီမွှေးရနံ့က ဘယ်ကလာမှန်း မသိဘူး။ ကျွန်မတောင် သွားရည်ကျချင်လာပြီ" မင်းသမီး ၆က ရယ်မောရင်း လျန်ချန်းချိုင်အား မေးလိုက်သည်။

သူမသည် လျန်ချန်းချိုင်ထံမှ အရသာရှိသော အစားအစာ၏ ရင်းမြစ်ကို တစ်ခါတည်း စုံစမ်းမေးမြန်းလိုပြီး ခဏအကြာတွင် မိမိကိုယ်တိုင် အစေခံမိန်းကလေးအား သွားရောက် မေးမြန်းခိုင်းကာ အနည်းငယ် ယူဆောင်လာရန် ဖြစ်၏။

သူမသည် ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ်အပေါ် အထူး စိတ်ဝင်စားရုံသာမက အရသာရှိသော အစားအစာများကိုလည်း အလွန် နှစ်သက်ပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် အပြင်လူ ရှိနေသောကြောင့်သာ သူမ ပုံမပျက်အောင် ထိန်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည်လည်း မျက်နှာတွင် သံသယဖြစ်ဟန် ပေါ်လာ၏။

"ချန်းချိုင်လည်း မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်မှာ ဒီလိုမွှေးရနံ့မျိုးကို ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပဲ။ သွားမေးကြည့်မှပဲ မွှေးရနံ့ရဲ့ ရင်းမြစ်ကို သိရမှာပါ"

အမှန်ပင် အလွန် မွှေးကြိုင်လှပြီး သူ့ကိုပင် တံတွေး မျိုချချင်စိတ် မထိန်းနိုင်အောင် ဆွဲဆောင်နေသည်။

မင်းသမီး ၆သည် တွေငေးသွားသည်။ စိတ်ထဲတွင် ပြင်းပြသော ဆန္ဒတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထို့နောက် အဆုံးတွင် ထိုပြင်းပြသော ဆန္ဒကို မချုပ်တည်းနိုင်တော့ပေ။

"ဒါဆို ကျွန်မလည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့မယ်။ အမွှေးနံ့က ဘယ်ကလာလဲ သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

လျန်ချန်းချိုင်၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့ဩမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"မင်းသမီး ၆၊ ကြွပါ" ချက်ချင်းပင် သူက သဘောတူလိုက်သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် ကျင်းရှို့ဆောင်မှ အတူတကွ ထွက်ခွာလာကြသည်။ မကြာမီပင် အိမ်တော်မှ အိမ်စေတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံလေသည်။ ထို့နောက် မေးမြန်းလိုက်သည်နှင့် အမွှေးနံ့၏ ရင်းမြစ်ကို သိရှိသွားကြသည်။

မေဟွားဥယျာဉ်ဘက်တွင် အသားကင်ကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ခု ပြုလုပ်နေကြပြီး မင်းဆရာကြီးသည်လည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်နေကြောင်း သိရှိလိုက်ရသောအခါ ထိုသူနှစ်ဦးလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"လောင်ရှစ်က တကယ်ပဲ တော်လိုက်တာ။ ဂဏန်းသင်္ချာပညာရပ်မှာ ကျွမ်းကျင်ရုံတင်မကဘူး။ ဒီလို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ လုပ်တာမှာတောင် ကျွမ်းကျင်သေးတယ်" မင်းသမီး ၆က လျင်မြန်စွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး၊ ကျွန်မ သွားကြည့်မှ ဖြစ်မယ်" ထို့နောက် သူမက လျင်မြန်စွာ ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် လျန်ချန်းချိုင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခြေလှမ်းကာ မေဟွားဥယျာဉ်ဆီသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းထွက်ပြီးမှ တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသဖြင့် မင်းသမီး ၆သည် အလျင်အမြန် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြန်သည်။

"လက်ဗလာနဲ့ အလကား သွားစားတာကတော့ မကောင်းဘူးလေ"

"လွီအာ..." ထို့နောက် မင်းသမီး ၆သည် သူမ၏နောက် မလှမ်းမကမ်းမှ လိုက်ပါလာသော အစေခံမိန်းကလေး တစ်ဦးထံသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" လွီအာဟု ခေါ်သော ထိုအစေခံမိန်းကလေးသည် အလျင်အမြန်ပင် ညင်သာစွာ အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။

"ငါရဲ့ ပန်းတစ်ရာအရက် ကျန်တဲ့ အိုးတစ်ဝက်ကို သွားယူခဲ့ပြီး မေဟွားဥယျာဉ်ကို ပို့လိုက်"

ပန်းတစ်ရာအရက်၊ ၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက ခမည်းတော်က သူမအား ချီးမြှင့်ခဲ့သော အရက်ကောင်း ဖြစ်သည်။ နှမြောသဖြင့် မသောက်ရက်သောကြောင့် ခြောက်လ အချိန် ကြာမြင့်သွားသော်လည်း အိုးတစ်ဝက်မျှသာ သောက်သုံးရသေးသည်။ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ဤတစ်ကြိမ် သူမ မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်သို့ နေထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခံရသောအခါ ရက်ရှည်နေထိုင်လိုသော စိတ်ကူးဖြင့် ပန်းတစ်ရာအရက်ကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ အံကိုက်ပင် ဖြစ်သွားသည်။ အရက်ကောင်းကို မေဟွားဥယျာဉ်သို့ ပို့ဆောင်၍ လောင်ရှစ်နှင့် မင်းဆရာကြီးတို့နှင့်အတူ သောက်သုံးနိုင်ပေမည်။

ရှောင်လွီ၏မျက်နှာထက်တွင် တုံ့ဆိုင်းမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ချက်ချင်းပင် သူမသည် သဘောတူလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် လှည့်ထွက်ကာ အရက် သွားယူလေသည်။

မင်းသမီးသည် ထို သခင်မလီအပေါ် အမှန်ပင် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ကောင်းမွန်လာသည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးသည်မူ သူမတို့ မင်းသမီးအပေါ်တွင် သိပ်ခင်မင်ပုံမရပေ...

ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်းသမီးသည် အမြဲတမ်း ဂဏန်းသင်္ချာပညာရှင်ကြီးများကို လေးစားလေ့ ရှိသည်။ ထို သခင်မလီ၏ ဂဏန်းသင်္ချာစွမ်းရည်မှာ ထူးချွန်လှရာ မင်းသမီး၏ ဤသို့ အလေးထားခြင်းနှင့်လည်း ထိုက်တန်ပါပေသည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် အခြေအနေကို မြင်သော် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သခင်မလီနှင့် ဆရာတို့သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြပြီး အတူတကွ အရသာရှိသော အစားအစာများကို သုံးဆောင်နေကြရာ သူသည်လည်း ထိုစည်ကားမှုတွင် သွားရောက် ပူးပေါင်းလိုလှသည်။ သို့သော် မင်းသမီး ၆သည် အဖိုးတန်သော ပန်းတစ်ရာအရက်ကို ပြင်ဆင်သွားသည်။ သူကရော ဘယ်လိုအရာကို ပေးနိုင်မလဲ။

ဦးနှောက်ကို အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လျန်ချန်းချိုင်သည် နောက်ဆုံးတွင် အကြံအစည်အချို့ ရရှိသွားသည်။

"လူရှိလား" ချက်ချင်းပင် သူက နောက်သို့ လှည့်၍ အော်ခေါ်လိုက်သည်။

မကြာမီပင် အစေခံတစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။

"သခင်လေး" သူက လျန်ချန်းချိုင်အား ခါးညွှတ် အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။

"ဆုန်ဟွာဥယျာဉ်ကို သွား၊ ငါ့အဖေ ပို့လာတဲ့ သစ်သီးတောင်းကို ယူခဲ့။ သန့်ရှင်းအောင် ဆေးကြောပြီးရင် ပန်းကန်ထဲထည့်ပြီး မေဟွားဥယျာဉ်ကို ပို့လိုက်" လျန်ချန်းချိုင်က ဆိုသည်။

သူသည် သိပ် အရက်သောက်လေ့ မရှိရာ အဖိုးတန် အရက်များ မရှိပေ။ ယခုအချိန်တွင် မေဟွားဥယျာဉ်သို့ ပို့ဆောင်ရန် သင့်လျော်ပြီး လက်ဆောင်ပေးနိုင်သည့်အရာမှာ ထိုသစ်သီးတောင်းသာ ရှိပုံရသည်။ လက်ဆောင်သည် အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသော်လည်း သင့်လျော်သည်မှာမူ ကောင်းပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" အစေခံက အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားသည်။

မင်းသမီး ၆သည် လျန်ချန်းချိုင်အား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာ၏။

"သခင်လေးလျန်လည်း သွားမှာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ အတူတူ သွားကြတာပေါ့" ဟု သူမက ပြောလိုက်သည်။

အတော်ပဲ၊ လောင်ရှစ်၏ သူမအပေါ် အထင်အမြင်မှာ သိပ်မကောင်းလှရာ သူမ တစ်ဦးတည်း သွားပါက လောင်ရှစ်၏ အခက်တွေ့အောင် လုပ်ခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ အဖော်တစ်ဦးနှင့် အတူ သွားရောက်ပါက သူမလည်း အနည်းငယ် စိတ်အေးရပေမည်။

လျန်ချန်းချိုင်က သဘောတူလိုက်ပြီး မင်းသမီး ၆နှင့်အတူ နောက်တစ်ကြိမ် လိုက်ပါသွားသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထိုသူနှစ်ဦးသည် အရှိန်ကို တမင် ထိန်းထားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းကာ တမင်တကာပင် လမ်းကို ပတ်၍ သွားခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ အစေခံများအတွက် အချိန် ရရှိစေရန်နှင့် ပစ္စည်းများ မေဟွားဥယျာဉ်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးမှသာ မေဟွားဥယျာဉ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အစေခံများ၏ အရှိန်သည်လည်း ထိုသူနှစ်ဦးကို စိတ်ပျက်မသွားစေဘဲ လျင်မြန်စွာပင် ပစ္စည်းများကို မေဟွားဥယျာဉ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ထိုသူနှစ်ဦး ပို့ဆောင်လာသော ပစ္စည်းများကို မြင်တွေ့ရသော် ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုဘဲ အားလုံးကို လက်ခံထားလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် အစေခံများ မေဟွားဥယျာဉ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် မင်းသမီး ၆နှင့် လျန်ချန်းချိုင်တို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတစ်ပါး၏ လက်ဆောင်ကို လက်ခံထားပြီးဖြစ်ရာ ထိုသူများကို ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် မင်းသမီး ၆နှင့် လျန်ချန်းချိုင်တို့သည်လည်း အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ဝင်ထိုင်ခွင့် ရရှိသွားကြသည်။

"လောင်ရှစ်၊ ကျွန်မ ဒါ၊ ဒါ၊ ပြီးတော့ ဒါကို ယူမယ်။ ကျွန်မကို ကင်ပေးလို့ ရမလား" မင်းသမီး ၆သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ရှေ့မှောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးသွားပြီး တံစို့များစွာကို ဆက်တိုက် မှာလိုက်သည်။

"ဘေးမှာ ပန်းကန် ရှိတယ်။ ဘာစားချင်လဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ယူ။ ယူပြီးရင် ဒီကို ယူလာခဲ့၊ ငါ မင်းကို ကင်နည်း သင်ပေးမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့က အလုပ်ရှုပ်နေရင်း တစ်ဖက်မှ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် လူတိုင်းအတွက် အသားကင်ဆရာအဖြစ် အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်ပေးရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ယခု မိမိအတွက် ကင်ပြီးသွားသည်နှင့် သူမသည် ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေလေပြီ။

ဤသို့သော စကားကို ပြောလိုက်လျှင် မင်းသမီး ၆ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူမအား ကင်ပေးရန် လူတစ်ဦးကို ရှာဖွေလိမ့်မည်ဟု လင်းရှောင်ယွဲ့က မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေနှင့် ထင်မှတ်မထားသည်မှာ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ လောင်ရှစ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ချက်ချင်းပင် မင်းသမီး ၆က တစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အလျင်အမြန် တံစို့များ သွားယူလေသည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည်လည်း မင်းသမီး ၆၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် လိုက်ပါသွားသည်။ မင်းသမီး ၆၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူသည် အမှန်တကယ် ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ တံစို့ကင်လိုစိတ် မရှိပေ။ သို့သော် ယခု ဤအခြေအနေတွင် မင်းသမီး ၆ပင် ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်ရမည် ဆိုမှတော့ သူက ဘာများပြောနိုင်ဦးမှာလဲ။

ခဏအကြာတွင် မင်းသမီး ၆သည် သူမ၏တံစို့များကို ရွေးချယ်ပြီးစီးသွားပြီး ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ဘေးသို့ တိုးကပ်လာသည်။

"မင်း အရင်ဆုံး ဘေးကနေ ငါ ဘယ်လို လုပ်လဲဆိုတာကို ကြည့်နေ။ ငါ ဒီတံစို့တွေ ကင်ပြီးသွားရင် ခဏနေ မင်းကိုယ်တိုင် လာလုပ်ရမယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့က အလုပ်ရှုပ်နေရင်း တစ်ဖက်မှ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" မင်းသမီး ၆က လန်းဆန်းစွာ သဘောတူလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်အောက်မှ လှုပ်ရှားမှုများသည် လျင်မြန်လှပြီး မင်းသမီး ၆အား အသားကင်ခြင်း၏ သတိပြုရမည့် အချက်များနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အမျိုးမျိုး၏ အသုံးပြုပုံများကို ပြောပြလေသည်။

မင်းသမီး ၆သည် အလွန် အာရုံစိုက်၍ နားထောင်ပြီး ကြည့်ရှုနေသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နေရာကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကျွမ်းကျင်သော အသွင်အပြင်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်သွားလေသည်။

ယခင်က ဤသို့သော အလုပ်မျိုးကို မလုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မင်းသမီး ၆သည် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သည်ဟု မခံစားရဘဲ ထိုအစား အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားမိကာ အလွန် တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်နေသည်။

နောက် ခဏအကြာတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မင်းသမီး ၆ အသားကင်နည်းလမ်းကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ ဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ ထိုအခါမှ သူမသည် စိတ်ချလက်ချ နေရာ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ ကင်ထားသော တံစို့များကို ယူဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီရှောင်သည်လည်း သူ့နေရာကို လျန်ချန်းချိုင်အား ပေးလိုက်သည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် မတူညီသည်မှာ သူက လျန်ချန်းချိုင်အား အသားကင် ပြုလုပ်နည်းကို သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

လျန်ချန်းချိုင် ကိုယ်တိုင် မကင်တတ်ခြင်းမှာမူ သူနှင့်ဆိုင်သော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

လျန်ချန်းချိုင်သည် မီးခိုးများ တလူလူ ထွက်နေသော အသားကင်မီးဖိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ခုခံလိုဟန် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် မင်းသမီး ၆၏ ခေါ်ဆောင်မှုအောက်တွင် သူသည် သူမ၏ဘေးသို့ သွားရောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ယခင်က လီရှောင် ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ထို ပစ္စည်းကိရိယာများကို လဲလှယ် ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ဒီအသားကင်က တော်တော် လွယ်ပါတယ် လာ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို သင်ပေးမယ်" မင်းသမီး ၆က စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ယခု အသားကင် ကင်ခြင်း၏ အဓိကအချက်ကို အောင်မြင်စွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပြီး သူမ ခုနက မြည်းစမ်းကြည့်ခဲ့ရာ ကင်ထားသော အရသာသည် လောင်ရှစ်နှင့် အတော်လေး ဆင်တူလေသည်။ ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် မင်းသမီး ၆သည် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

မိမိသာ လင်းရှောင်ယွဲ့ထံမှ အသားကင် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အနည်းငယ် ထပ်မံ တောင်းခံလိုက်ပါက နောင်တွင် သူမအိမ်တော်ထဲ၌ ကိုယ်တိုင် အသားကင် ကင်နိုင်တော့မည်ဟု တွေးမိသည်။ ဤ အသားကင်၏အရသာကို သူမ အမှန်တကယ် နှစ်သက်မိသည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် မျက်စိရှေ့မှ ပစ္စည်းများကို ရင်ဆိုင်ရင်း မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်သလို ခံစားနေရစဉ် မင်းသမီး ၆က သူ့ကို သင်ကြားပေးလိုကြောင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆက်တွဲတွင် မင်းသမီး ၆က လျန်ချန်းချိုင်အား အသားကင် ကင်နည်း လမ်းညွှန်နေသော မြင်ကွင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။

မလှမ်းမကမ်းတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများသည် အတူတကွ ဝိုင်းဖွဲ့ ထိုင်နေကြလေပြီ။

လျိုဝူကျီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ကပ်လျက်ထိုင်နေပြီး ဘေးတွင် ကျောက်ရှန်းရှန်း၊ ထို့နောက်မှ လီရှောင်နှင့် ဖန်ထန်တို့ ဖြစ်သည်။ ဤသို့ ထိုင်ရခြင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် လီရှောင်၏ ယခု အပြင်ပန်း အဆင့်အတန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ကိုယ်ရံတော်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် ကပ်လျက် ထိုင်၍ မဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသို့ ဖြစ်သော်ငြားလည်း လီရှောင်သည် အခါအားလျော်စွာ လင်းရှောင်ယွဲ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေပြီး ဂရုစိုက်လိုသော်လည်း နည်းမရှိသော အမူအရာ ဖြစ်နေသည်။

လျိုဝူကျီသည် အခြေအနေကို မြင်သော် အလွန် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု ခံစားမိသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် စကားပြောနေရင်း တစ်ဖက်မှလည်း သူ့တပည့်ကို အခါအားလျော်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းဆရာကြီး၊ ဒီ မာလာတံစို့ကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦး။ အရသာကလည်း တော်တော် ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ကျင့်ခွိုက်သရေစာဆိုင်ရဲ့ အထူးသရေစာတွေထဲက တစ်မျိုးပါ"

ရုတ်တရက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စားပွဲပေါ်မှ အိုးငယ်လေးထဲမှ ပြုတ်ထားသော မာလာတံစို့ နှစ်ချောင်းကို ယူထုတ်လိုက်ပြီး လျိုဝူကျီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ဟုတ်သည်၊ အသားကင်အပြင် သူမသည် မာလာတံစို့များ ပြုတ်ရန်အတွက် မာလာဟင်းရည်အိုးငယ် နှစ်အိုးကိုပါ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

လျိုဝူကျီသည် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အလျင်အမြန် လက်ခံယူလိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီအဘိုးကြီး မြည်းစမ်းကြည့်ရမှာပေါ့" သူ့မျက်လုံးများသည် ရယ်လွန်းသဖြင့် ကွေးညွတ်သွားတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး လျိုဝူကျီ သူမ ပေးသော မာလာတံစို့ကို စားသုံးသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကာ မင်းဆရာကြီး၏ အံ့ဩမှင်သက်သွားသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရန် မျှော်လင့်နေသည်။ ဟားဟား၊ သူမ၏ မာလာတံစို့သည် နောင်တွင် မင်းဆရာကြီးပင် ချီးကျူးမဆုံး ဖြစ်ရသော သရေစာ ဖြစ်လာပေမည်။

လျိုဝူကျီသည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျှော်လင့်ချက်ကို အလဟဿ မဖြစ်စေဘဲ လျင်မြန်စွာ စတင် စားသုံးလိုက်သည်။ ရလဒ်အနေနှင့် အသားသည် ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ဤ မွှေးကြိုင်ပြီး စပ်သော အရသာကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"အရသာရှိတယ်" လျိုဝူကျီက အနည်းငယ် ချဲ့ကား၍ တစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် မိမိအား စိုက်ကြည့်နေသော သူ့မြေးမလေး ပျော်ရွှင်စေလိုသောကြောင့် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မာလာတံစို့၏ အရသာကို အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် မင်းဆရာကြီးသည်လည်း အဘယ်ကြောင့် သူ့မြေးမလေး၏ သရေစာဆိုင် လုပ်ငန်းသည် ဤမျှ အောင်မြင်နေသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် နားလည် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဤသို့ အရသာရှိသော သရေစာများ ရှိနေပါမှတော့ လုပ်ငန်း မအောင်မြင်မှသာ ထူးဆန်းပေမည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ချက်ချင်းပင် ရယ်မိသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စားပွဲပေါ်မှ အခြားသူများသည်လည်း လိုက်၍ ရယ်လိုက်ကြသည်။

မလှမ်းမကမ်းမှ မင်းသမီး ၆နှင့် လျန်ချန်းချိုင်တို့သည်လည်း ရယ်မောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

အမြဲတမ်း အနည်းငယ် စည်ကားမှုကို နှစ်သက်သော မင်းသမီး ၆၏အကြည့်သည် ချက်ချင်းပင် ထိုနေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြောဆို ရယ်မောနေကြပြီး မင်းဆရာကြီးသည်ပင် လူတစ်ဦး ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့၊ အလှမ်းကွာလှသည်မှ ဖော်ရွေနွေးထွေးသော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမသည်လည်း သွားရောက် ပူးပေါင်းလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဒီအသားတံစို့တွေ ကင်ပြီးရင် ထပ်မကင်တော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ သူတို့နဲ့ သွားပူးပေါင်းကြမယ်" မင်းသမီး ၆က လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် ကျန်ရှိနေသေးသော အရေအတွက် မများတော့သည့် တံစို့များကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာ စားပွဲပေါ်တွင် အခြား စားစရာများလည်း ရှိနေသေးရာ သူတို့ တံစို့ အနည်းငယ် လျှော့ကင်လိုက်လျှင်လည်း ဘာမျှ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဤအသားကင် ကင်ခြင်းကို အမှန်တကယ် သိပ် မကျွမ်းကျင်လှပေ။

ထို့ကြောင့် ထိုသူနှစ်ဦးသည် ဆက်လက်၍ အလုပ်ရှုပ်လိုက်ကြသည်။ မကြာမီပင် မင်းသမီး ၆၏ အရှိန်မြှင့် လုပ်ဆောင်မှုအောက်တွင် ကျန်ရှိသော အသားတံစို့များ အားလုံးကို အောင်မြင်စွာ ကင်ပြီးစီးသွားသည်။

"ပြီးပြီ" မင်းသမီး ၆က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်ကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် သူမသည် အသားတံစို့များကို ပန်းကန်ထဲသို့ စတင် ထည့်လေသည်။

ထည့်ပြီးနောက် မင်းသမီး ၆သည် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ခါးစည်းကို ဖြုတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် သူမ လျန်ချန်းချိုင်ကို စောင့်ဆိုင်းမနေဘဲ အသားကင်တံစို့ ပန်းကန်ကြီး နှစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ စားပွဲဆီသို့ ပြုံးရင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

"အသားကင်တံစို့တွေ ရပြီ" လျှောက်လှမ်းလာရင်း တစ်ဖက်မှလည်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းသည် မင်းသမီး ၆အား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူမ၏ ဤ "ရဲရင့်သော" အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အားလုံး အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်။ သို့သော် တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းသည် မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးများဖြင့် ရှိနေကြပြီး ဤမင်းသမီးသည် "ပြည်သူနှင့် နီးစပ်" သွားသည်ဟု ခံစားမိကြသည်။

မင်းသမီး ၆သည် လျင်မြန်စွာ နေရာယူ ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်းနှီးလွယ်သော စရိုက်ကို အားကိုး၍ လူတိုင်းနှင့် လျင်မြန်စွာ တစ်သားတည်း ကျသွားသည်။

"အရသာ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အသားကင်နဲ့ မာလာတုတ်ထိုးကို စားဖူးတာ ကျွန်မ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။" တံစို့ နှစ်မျိုးလုံးကို စားသုံးပြီးနောက် မင်းသမီး ၆သည် ထိုတံစို့နှစ်မျိုးအပေါ် သူမ၏ နှစ်သက်မှုကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ပေ။

"လောင်ရှစ်၊ လောင်ရှစ်ရဲ့ အဲ့ဒီ ကျင့်ခွိုက်သရေစာဆိုင်လေ တကယ်ပဲ ကျွန်မတို့ မြို့တော်မှာ ဆိုင်ခွဲ လာဖွင့်ဖို့ စဉ်းစားမထားဘူးလား" နောင်တွင် မိမိ ဤမျှ အရသာရှိသော အစားအစာများကို စားသုံးရတော့မည် မဟုတ်သည်ကို တွေးမိသောအခါ မင်းသမီး ၆၏ မျက်နှာထက်တွင် နှမြောတသမှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှလုံးသား တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

"မသေချာသေးဘူး" ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

ယခု ကျင့်ခွိုက်၏ နယ်ပယ်ချဲ့ထွင်မှု နှေးကွေးနေခြင်းမှာ သုံးနိုင်ငံ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲ၏ ရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေးနွေးပွဲ အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့ပြီး စစ်ပွဲ ဆက်လက်မဖြစ်ပွားပါက ကျင့်ခွိုက်သည် သဘာဝအတိုင်း ဆက်လက် နယ်ပယ်ချဲ့ထွင်ရမည် ဖြစ်သည်။

မြို့တော်သည် သာ့ယန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော် ဖြစ်ပြီး အလွန် စည်ကားလှသည်။ မြို့တော်တွင် ဆိုင် လာဖွင့်ခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ် ကြီးမားလှသည်။ သို့သော် အကယ်၍ မြို့တော်သို့ လာရောက်မည် ဆိုလျှင် ချီဝူတပ်မှ လူများကိုမူ သတိထား၍ ရွေးချယ်ရပေမည်။ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် အကောင်းဆုံးမှာ မသုံးစွဲခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သဲလွန်စ တွေ့ရှိသွားခြင်းမှ ရှောင်ရှားရမည်။

မင်းသမီး ၆သည် ကြားလိုက်သည်နှင့် မျက်ဝန်းများပင် တောက်ပသွားသည်။

"ဒါဆို ကျွန်မရော အစုဝင်လို့ ရမလား" သူမက လင်းရှောင်ယွဲ့အား မေးလိုက်သည်။

ဤစကား ထွက်လာသည်နှင့် လူတိုင်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်မူ တွေငေးသွားသည်။

"ငါ အများကြီး ဝင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းသမီးစံအိမ်နားမှာ ဆိုင်ခွဲတစ်ဆိုင် ဖွင့်ချင်တာပါ။ ဒီလိုဆိုရင်၊ စားချင်တဲ့အချိန်ကျရင် လူလွှတ်ပြီး ဆိုင်မှာ သွားယူလို့ ရတယ်လေ" မင်းသမီး ၆က ထပ်မံ ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။

နောင်တွင် မိမိ အနီးအနားတွင် မာလာတံစို့များ စားသုံးနိုင်တော့မည်ကို တွေးမိသည်နှင့် မင်းသမီး ၆၏ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် မင်းသမီး ၆အား ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လေးစားသွားကြသည်။ ဆိုင်ဖွင့်ခြင်းမှာ ကိုယ်တိုင် စားသုံးရန် အဆင်ပြေစေရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ဒီမင်းသမီးက တကယ်ကို စိတ်တိုင်းကျလုပ်နေတော့တာပဲ...

"ရတယ်လေ၊ မြို့တော်မှာ ဆိုင်ဖွင့်မယ့် အစီအစဉ် အတည်ဖြစ်သွားတာနဲ့ မင်းသမီး ၆ကို သေချာပေါက် အကြောင်းကြားပါ့မယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့က သဘောတူလိုက်သည်။

ဆိုင်ခွဲတစ်ဆိုင်မျှသာ ဖြစ်ရာ ခွဲဝေပေးလိုက်လျှင် ဘာမျှ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ ကျင့်ခွိုက်၏ ဆိုင်ခွဲတွင် မင်းသမီးတစ်ပါး အစုဝင်ထားခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ် များစွာ ကွာခြားသွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤသို့သော ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေပါက ထိုအချိန်ကျလျှင် အခက်အခဲများစွာ လျော့နည်းသွားနိုင်ပေသည်။

"ဒါဆို အရမ်းကောင်းတာပေါ့၊ လောင်ရှစ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" မင်းသမီး ၆က အလျင်အမြန် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား အရက်ခွက် မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ဟားဟား၊ နောင်တွင် အရသာရှိသော အစားအစာများ ရှိလာတော့မည်။ ထို့အပြင် လောင်ရှစ်နှင့်အတူ စီးပွားရေး အတူ လုပ်ကိုင်ပါက သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးသည် ပိုမို နီးကပ်သွားသည် မဟုတ်လား...

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး မင်းသမီး ၆အား အရက်ခွက် မြှောက်ပြလိုက်သည်။

ထိတွေ့ဆက်ဆံလေလေ သူမသည် ဤ မင်းသမီး ၆အား ယခင်ကကဲ့သို့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ မကောင်းတော့ကြောင်း တွေ့ရှိရလေ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းသည် ခဏမျှ စားသောက်ကြပြီးနောက် မင်းသမီး ၆သည် မနက်ဖြန် နန်းတော်ထဲမှ ဂဏန်းသင်္ချာ စစ်ဆေးပွဲ ကိစ္စကို ထပ်မံ ပြောဖြစ်ကြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ကြည့်ရတာတော့၊ အမှန်တော့ ဘာစစ်ဆေးပွဲမှ ကျင်းပဖို့ မလိုတော့ဘူး။ လောင်ရှစ် ရှိနေမှတော့ ပထမနေရာကို သေချာပေါက် ယူနိုင်မှာပဲ" မင်းသမီး ၆က ပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့အား လေးစားကြည်ညိုစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ် လေးစားကြည်ညိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့နေ့လယ်တွင် သူမနှင့် သခင်လေးလျန်တို့သည် လောင်ရှစ် ထုတ်လိုက်သော ထိုပုစ္ဆာကို အချိန်အတော်ကြာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဂဏန်းများကို အစားထိုး စမ်းသပ်ခြင်းမှလွဲ၍ တိကျသော တွက်ချက်နည်းလမ်းကို လုံးဝ စဉ်းစား၍ မရရှိခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။ သို့သော် လောင်ရှစ်က ထိုပုစ္ဆာတွင် မှန်ကန်သည့် တွက်ချက်နည်းလမ်း ရှိသည်ဟူ၍ ပြောခဲ့သည်။