အဘိုးကြီး

ဝါးဥယျာဉ်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိသည်ကို သတိပြုမိသည်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အကြောဆန့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူမသည် ပို၍ပင် အိပ်ငိုက်လာသည်ဟု ခံစားရလေသည်။ သူမသည် ခြေလှမ်းကို ပိုမိုမြန်ဆန်လိုက်ပြီး သူမ တည်းခိုရာ မေဟွားဆောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မေဟွားဆောင်သည် ဝါးဥယျာဉ်နှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။

မေဟွားဆောင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏အခန်းသို့ ပြန်လာကာ အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်လိုက်လေသည်။

သူမသည် ကျောက်ရှန်းရှန်းအား စကားကိုပင် ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ချေ။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် သူမ၏သခင်မလေး မည်မျှ အိပ်ငိုက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူမသည် မေးခွန်းများ ဆက်မမေးတော့ဘဲ သူမ၏သခင်မလေး အိပ်စက်နိုင်စေရန် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လှဲလျောင်းလိုက်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျင်မြန်စွာ အိပ်မောကျသွားလေသည်။

.....

သူမ နိုးလာသောအခါ တစ်နာရီခန့်ပင် လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

သူမ အလွန်အိပ်ငိုက်နေခဲ့သောကြောင့် အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ပေ။

သူမ၏စိတ်သည် ခဏတာမျှ ဗလာကျင်းသွားသည်။ ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်၏။

အလို၊ သူမ အချိန်အကြာကြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ သူတို့ မေးခွန်းရွေးချယ်ခြင်းကို စတင်နေလောက်ပြီလား။

ဒါတွေအားလုံး လီရှောင်ကြောင့်ပင်။ သူက မနေ့ညက သူမနှင့် စကားပြောနေခဲ့ပြီး သူမကို ပင်ပန်းစေခဲ့သည်။

သူမ အတွင်းခန်းမှ ထွက်လာစဉ်မှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မမျှော်လင့်ဘဲ ကျောက်ရှန်းရှန်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါ့ကို မျက်နှာသစ်ဖို့ မြန်မြန်ကူညီပေး။ ငါ ဝါးဥယျာဉ်ကို အမြန်သွားရမယ်။"

သူမ မရှိခြင်းက လူတိုင်း၏ မေးခွန်းရွေးချယ်မှုကို ထိခိုက်စေမည်ဟု သူမ မထင်ထားသော်လည်း၊ လူတိုင်း အလုပ်များနေကြပြီး မင်းဆရာကြီးပင်လျှင် ပါဝင်နေသည်။ သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေမည်ဆိုလျှင် မကောင်းပေ။

ထို့ပြင် သူမသည် ဒုက္ခရောက်မည်ကိုလည်း စိုးရိမ်မိသည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ရှေ့သို့ တက်လာသော်လည်း ထိတ်လန့်နေပုံမပေါ်ချေ။

"သခင်မလေး၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းဆရာကြီးက သခင်မလေး နိုးလာမှ သွားဖို့ ပြောထားပါတယ်။ သူတို့ဘာသာသူတို့ လုပ်နိုင်ပါတယ်လို့လည်း ပြောလိုက်ပါတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြောင်ငေးသွားသော်လည်း သူမ၏အမူအရာက ပြေလျော့မသွားခဲ့ပေ။

"ဒါဆိုရင် စာမေးပွဲမေးခွန်းတွေ ပို့ပြီးသွားပြီပေါ့။ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။" သူမက ကျောက်ရှန်းရှန်းအား မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ခေတ္တတန့်သွားသည်။

"မင်းဆရာကြီးက လူလွှတ်ပြီး သတင်းစကားပါးလိုက်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မကြာသေးခင်က ဖြစ်ပါစေဟု သူမ မျှော်လင့်မိသည်။

"မ... မကြာသေးပါဘူး၊ ၂၅ မိနစ်လောက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။" ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် သခင်မလေး၏ အမူအရာကြောင့် ကြောက်လန့်သွားပြီး အမြန်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ခေါင်းကို ထုရိုက်ချင်စိတ်ပေါက်သွားသော်လည်း သူမ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

"ထားလိုက်တော့။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နာရီဝက်လောက် နောက်ကျနေပြီပဲ။"

အချိန်အလွန်နောက်ကျနေလေပြီ။ အလျင်စလိုသွားလည်း အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ဧကရာဇ်ယန် ဤအကြောင်းကို မကြားသိပါစေနှင့်ဟုသာ သူမ မျှော်လင့်မိသည်။

ထို့ပြင် မင်းဆရာကြီးက သူမကို နိုးလာမှ သွားရန် ပြောခဲ့သည်။ သူက အလွန်အမင်း သဘောကောင်းလွန်းနေသည် မဟုတ်လား။

ယခင် ဝါးဥယျာဉ်ထဲတွင် မင်းဆရာကြီးက လူတိုင်းကို အခန်းသို့ ပြန်၍ အနားယူရန် ပြောခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူမကြောင့်ဟု သူမ ခံစားခဲ့ရသည်။

ယခု ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ သူမ သံသယမရှိတော့ပေ။

မင်းဆရာကြီးက သူမကို ဤမျှ ဂရုစိုက်နေခြင်းသည် လီရှောင်ကြောင့် သက်သက်သာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

သူက သူ့တပည့်ကို ဒီလောက်တောင် သဘောကျနေတာလား။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမသည် ဆက်မစဉ်းစားတော့ပေ။

လီရှောင်ကြောင့် မဟုတ်လျှင် အခြား ဘယ်သူ့ကြောင့် ဖြစ်ဦးမှာလဲ။

မင်းဆရာကြီးက သူတို့အပေါ် ဤမျှ ကောင်းမွန်လှသဖြင့် သူမသည်လည်း သူ့အပေါ် ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံရပေမည်။

ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်း မေးခွန်းရွေးချယ်မှုတွင် သူမ ပိုမို ကြိုးစားအားထုတ်ရပေမည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ မနက်ဖြန်ပြိုင်ပွဲ၏ ရလဒ်သည် မင်းဆရာကြီး၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် သူမ၏ စာအုပ်ထုတ်ဝေရန် အစီအစဉ်အပေါ်တွင် မူတည်နေသည်။

မင်းဆရာကြီးသည် သူမအတွက် အစီအစဉ်ဆွဲပေးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူမ လက်မခံဘဲနေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။

ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏စကားကို နားထောင်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား မျက်နှာသစ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

ဟုတ်ပါတယ်၊ သူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်မနေရဲပေ။

သူမ၏လှုပ်ရှားမှုများက လျင်မြန်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား မျက်နှာသစ်ရာတွင် အမြန်ကူညီပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် နှောင့်နှေးမနေတော့ပေ။ သူမသည် အခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ဝါးဥယျာဉ်ဆီသို့ သွားခဲ့သည်။

......

သူတို့ ဝါးဥယျာဉ်သို့ ရောက်သောအခါ လူတိုင်း အလုပ်များနေကြသည်ကို အမှန်တကယ် တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

လျန်ချန်းချိုင်နှင့် အခြားသူများသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် ခေါင်းမော့၍ သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မပြောခဲ့ကြပေ။

မင်းသမီး ၆ကသာ သူမကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် အလွန်အလုပ်များနေသောကြောင့် အလုပ်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

လျိုဝူကျီ တစ်ယောက်တည်းသာ စားပွဲ၏ထိပ်တွင် ထိုင်နေပြီး မေးခွန်းများကို အေးအေးဆေးဆေး လှန်လှောကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။

သူ လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မြင်သောအခါ မေးခွန်းစစ်ဆေးနေခြင်းကိုပင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူမကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဝင်ထိုင်လိုက်လေ။" ထို့နောက် သူက လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြောလိုက်ပြီး သူ့ရှေ့မှ လွတ်နေသောနေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ မင်းဆရာကြီး" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်နှာပူစွာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လျိုဝူကျီလည်း အနားသို့ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် မေးခွန်းများထဲမှ တစ်စုံကို လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပေးလိုက်သည်။

"ဒီမှာ မေးခွန်း အခု ၂၀ စုစုပေါင်း ရှိတယ်။ မင်း ဖတ်ပြီးသွားရင် အဲ့ဒါတွေကို ဖြေကြည့်လို့ရတယ်။ ပြီးရင်တော့ မင်း အခက်ဆုံးလို့ထင်တဲ့ မေးခွန်းငါးခုကို ရွေးလိုက်။ မင်း ဖြေလို့မရဘူးဆိုရင်တော့ နောက်ဆုံးစာရွက်ပေါ်က အဖြေနဲ့ ဖြေရှင်းနည်းကို ကြည့်လို့ရတယ်" လျိုဝူကျီက ခဏရပ်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တော့ သူ့မြေးမလေးသည် ဤမေးခွန်းများကို ဖြေဆိုရာ၌ မည်သည့်အခက်အခဲမျှ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ခံစားမိသည်။

သို့သော်လည်း အခွင့်အရေးတစ်ခုကား အမြဲရှိနေသည်...

"ကောင်းပြီလေ။" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်၏။

သူမသည် ထိုတာဝန်ကို လျင်မြန်စွာ လက်ခံလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် မေးခွန်းများကို လှန်လှောကြည့်ရှုပြီး အဖြေရေးသားရန် စတင်လေသည်။

အဆုံးတွင်၊ ခက်ခဲသောမေးခွန်း အခု ၂၀ လုံးကို ဖြေရှင်းရန် သူမအတွက် ၃၅ မိနစ်ပင် မကြာလိုက်ချေ။

မေးခွန်းများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အဖြေများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

အဖြေအားလုံး မှန်ကန်နေသည်ကို တွေ့ရှိသောအခါ သူမ၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အခက်ခဲဆုံးဟု ထင်ရသော မေးခွန်းငါးခုကို ရွေးချယ်ပြီး လျိုဝူကျီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့က တာဝန်ကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ပြီးမြောက်သွားသည့်အတွက် အံ့အားသင့်သွား၏။

"မင်း အားလုံး ဖြေပြီးသွားပြီလား။" သူက လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လျိုဝူကျီသည် တစ်ခဏမျှ ကြောင်ငေးသွားပြီးမှ လင်းရှောင်ယွဲ့ ပြန်အပ်သော မေးခွန်းများကို လှန်လှောကြည့်ရှုလေသည်။

လျိုဝူကျီသည် ၁၅ မိနစ်ခန့် ဖတ်ရှုပြီးနောက်မှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးခွန်းကို ချထားလိုက်သည်။

"ဒီမေးခွန်းတွေက ခက်တော့ခက်ပေမဲ့ ဒီတစ်ပုဒ်ပဲ မနည်းရွေးလို့ရလောက်မယ်လို့ ငါစိုးရိမ်မိတယ်။" ထိုသို့ပြောရင်း လျိုဝူကျီသည် ငါးပုဒ်ထဲမှ တစ်ပုဒ်ကို ရွေးထုတ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စာရွက်ပေါ်ရှိ မေးခွန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းသည် သူမ တွက်ချက်ခဲ့သမျှထဲတွင် အခက်ခဲဆုံး မေးခွန်းဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် မေးခွန်းက ခက်ခဲခြင်းမဟုတ်ဘဲ တွက်ချက်ရသည့် လုပ်ငန်းစဉ်က ပိုမို ရှုပ်ထွေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကိန်းဂဏန်းများက အတော်လေး ကြီးမားပြီး တွက်ချက်ရန် ပိုမို ခက်ခဲစေသည်။

ဤသို့တွေးမိသော် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နှလုံးသားက တစ်ချက် ခုန်သွားသည်။

"ရွေးထားတဲ့မေးခွန်းတွေထဲက ကိန်းဂဏန်းတွေ အကုန်လုံးကို ပိုကြီးအောင်လုပ်ပြီး အခက်အခဲ တိုးလိုက်ပါလား။"

လျိုဝူကျီက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မော့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မဖြစ်ဘူး။"

"ဒီပြိုင်ပွဲက တွက်ချက်နှုန်းကို စမ်းသပ်တာမဟုတ်ဘဲ ပြဿနာဖြေရှင်းတဲ့နည်းလမ်းကို စမ်းသပ်တာ။"

"ကိန်းဂဏန်းတွေကို သင့်တော်သလောက် တိုးတာတော့ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တွက်ချက်မှု အခက်အခဲကိုပဲ သီးသန့်တိုးဖို့ဆိုရင်တော့ အလုပ်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

သို့မဟုတ်ပါက သူသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးသော တွက်ချက်မှုအချို့ကို ပြုလုပ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကို တစ်လခန့် တွက်ချက်စေနိုင်၏။ ထိုသို့ပြုလျှင် သူတို့ကို အရှုံးပေးခိုင်းစေခြင်း မဟုတ်လား။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ စိတ်ပျက်သွားသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လျိုဝူကျီက "ဒါပေမဲ့... ကိန်းဂဏန်းကို သင့်တော်သလောက် တိုးတာတော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။" ဟု ဆက်ပြောသည်။

"ဥပမာအနေနဲ့ မင်း အရင်က မင်းသမီး ၆ကို ပေးခဲ့တဲ့ ပုစ္ဆာလိုမျိုးပေါ့။" လျိုဝူကျီ၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်သွားသည်။

"ငါတို့ ကိန်းဂဏန်းတွေ ပြောင်းပြီးတော့ အဲ့ဒါတွေကို ပြိုင်ပွဲမေးခွန်းတွေအဖြစ် သုံးလို့ရတယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြောင်ငေးသွားသည်။

ထိုအခါမှ သူမသည် မင်းသမီး ၆ကို ပေးခဲ့သော မေးခွန်းအား သတိရသွားလေသည်။

"အဲ့ဒါက ဖြစ်ပါ့မလား။" ထို့နောက် သူမသည် လျိုဝူကျီအား ယုံကြည်မှုမရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။

မင်းသမီး ၆နှင့် လျန်ချန်းချိုင်တို့က သူမ၏ပုစ္ဆာကို မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း ချူကျင်းသံတမန်များမှာမူ အလွန်ကျော်ကြားလှသည်...

လျိုဝူကျီက ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အလုပ်ရှုပ်နေသော မော့ဖေးကို ကြည့်လိုက်၏။

ပြီးလျှင် သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ စာမေးပွဲမေးခွန်းများကြားမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူကာ မော့ဖေးထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"ဒီမေးခွန်းကို ဖြေကြည့်၊ မင်း ဖြေရှင်းနိုင်မလား ကြည့်ရအောင်။" ထို့နောက် သူက မေးခွန်းစာရွက်ကို မော့ဖေးထံ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

မော့ဖေးသည် လျင်မြန်စွာ သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ယခင်မေးခွန်းများကို ဘေးဖယ်လိုက်ပြီး မေးခွန်းသစ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုဝူကျီအား နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လျိုဝူကျီသည် မည်သည့်ရှင်းပြမှုမျှ မပေးဘဲ ပြုံးလျက်သာ ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။

"သူ့ကိုပေးလိုက်တဲ့မေးခွန်းက မင်း မင်းသမီး ၆ကို ပေးခဲ့တဲ့ပုစ္ဆာပဲ။" သူ ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် ပြောလေသည်။

"မော့ဖေးသာ ဒါကို မဖြေနိုင်ဘူးဆိုရင် ငါတို့ စာရင်းထဲ ထည့်လိုက်မယ်။"

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမသည် လျန်ချန်းချိုင်နှင့် မင်းသမီး ၆တို့၏ သင်္ချာစွမ်းရည်ကို အထင်မကြီးသော်လည်း မော့ဖေးကိုမူ အသိအမှတ်ပြုသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ပထမအဆင့် အကဲဖြတ်မှုတွင် ဤလူ၏ရမှတ်သည် သူမထက် နှစ်မှတ်သာ နိမ့်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ သူသည် မေးခွန်းတစ်ပုဒ်သာ မှားခဲ့သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ထို့အပြင် မော့ဖေးသည် အသက်ပိုကြီးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမအနေဖြင့် မင်းဆရာကြီးနှင့်အတူ ခဏတာ စောင့်ဆိုင်းရမည်ဟု တွေးထင်ထားခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ မော့ဖေးသည် မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် မေးခွန်းစာရွက်ကိုကိုင်၍ ပြန်လာခဲ့သည်။

"ဒီမေးခွန်းရဲ့အဖြေကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။" ထို့နောက် မော့ဖေးက လျိုဝူကျီအား ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီနှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"နေ့လယ်စာစားပြီးတုန်းက မင်းသမီး ၆နဲ့ လူကြီးမင်းလျန်တို့က ဒီမေးခွန်းအကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။" မော့ဖေးက ဆက်ပြောသည်။

သူ စကားပြောနေရင်း မော့ဖေးသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလိုပြောရတာ ရှက်စရာကောင်းပေမဲ့..." သူက လျိုဝူကျီအား ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီပုစ္ဆာကို အချိန်အတန်ကြာ ကြိုးစားတွက်ကြည့်ခဲ့ပေမဲ့ အဖြေရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး။"

"နောက်ဆုံးမှာ မင်းသမီး ၆က ကျွန်တော့်ကို အဖြေပြောပြခဲ့တာပါ။ ဒီမေးခွန်းက အရမ်းကောင်းပါတယ်။ သခင်မလီက အရမ်းကို ပါရမီမြင့်မားတယ်။ ဒီအဘိုးကြီးက သူ့ကို လေးစားပါတယ်ဗျာ။" မော့ဖေး စကားပြောနေရင်း သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ဘက်သို့ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မော့ဖေးအား အလျင်အမြန် ထခိုင်းလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဒါကို အစောကြီးကတည်းက တင်ပြမလို့ပါ။ မင်းသမီး ၆၊ လူကြီးမင်းလျန်နဲ့ ကျွန်တော် အားလုံးက ဒီမေးခွန်းကို မနက်ဖြန် စာမေးပွဲအတွက် ရွေးချယ်သင့်တယ်လို့ သဘောတူထားကြပါတယ်။"

ဤမေးခွန်းသည် သူတို့တွေ့ခဲ့သော အခြားမေးခွန်းများထက် များစွာ ပိုမိုခက်ခဲသည်။

လျိုဝူကျီသည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဂုဏ်ယူသော အမူအရာအချို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အမူအရာက "ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား။" ဟူသော သဘောဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် မျက်နှာပူသွားသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကိန်းဂဏန်းကိုတော့ ပိုကြီးအောင် လုပ်ရမယ်။ မေးခွန်းပြောင်းလဲဖို့တော့ မင်းကိုပဲ တာဝန်ပေးလိုက်တော့မယ်။" လျိုဝူကျီက လင်းရှောင်ယွဲ့အား ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏အမူအရာသည် တောင့်တင်းသွားသည်။

ထို့နောက် ထိုနှစ်ယောက်၏ မျှော်လင့်တကြီး စိုက်ကြည့်မှုများအောက်တွင် သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကောင်းပြီလေ။ သူတို့က လုံလောက်အောင်ခက်တယ်ထင်မှတော့ ခက်တယ်ပဲထားလိုက်ပါတော့။

သို့ဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏နေရာသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။

ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် မေးခွန်းကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူမ ရေးပြီးသောအခါ မင်းဆရာကြီးထံသို့ ပေးပို့လိုက်သည်။

မင်းဆရာကြီးသည် မျှော်လင့်နေခဲ့သော်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏ လက်ရေးကို မြင်သောအခါ သူ၏အမူအရာသည် ခက်ခဲသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် သူ့မြေးမလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမက လေးနက်သော အမူအရာရှိပြီး သူနှင့် နောက်ပြောင်ရန် အစီအစဉ်မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့မျက်နှာပေါ်မှ မသင့်လျော်သော အမူအရာကို အလျင်အမြန် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

ဤလက်ရေးသည်... အမှန်တကယ်ပင် အကြည့်မခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သူ့မြေးမလေး လက်ရေးလေ့ကျင့်ရန်အတွက် လက်ရေးလှစာအုပ်အချို့ကို ရှာဖွေပေးရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှာရပုံရသည်။

သူ့မြေးမလေးသည် ဤမျှ ထူးချွန်နေပါလျက် သူမ၏လက်ရေးကြောင့် အရှုံးမခံနိုင်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မေးခွန်းများကို ခဏတာမျှ ကြည့်ရှုပြီးနောက် လျိုဝူကျီသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားသည်။

ထို့နောက် သူသည် စုတ်တံနှင့် စာရွက်ကို ယူကာ လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မေးခွန်းကို စာရွက်အသစ်တစ်ရွက်ပေါ်သို့ ကူးယူရေးသားလိုက်သည်။

မေးခွန်းကို မြင်သောအခါ လျိုဝူကျီသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အဖြေက ဘာလဲ။" ထို့နောက် သူက လင်းရှောင်ယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

"အာ..." လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လျိုဝူကျီက သူမကို တားဆီးလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ရေးပေး။" လျိုဝူကျီက ပြောလိုက်သည်။

သူသည် အခန်းပတ်လည်ကိုပင် သတိကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သေးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အကြည့်သည် မင်းဆရာကြီးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး အခန်းပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

မော့ဖေးနှင့် အခြားသူများက မေးခွန်းများကို လေးလေးနက်နက် ဖြေဆိုနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မင်းဆရာကြီးက အလွန်အမင်း သတိထားနေသည်ဟု ခံစားမိသည်။

သို့သော်လည်း တွေးကြည့်လိုက်လျှင် မနက်ဖြန်ပြိုင်ပွဲသည် အလွန်အရေးကြီးလှသဖြင့် သူ ဤမျှ သတိထားခြင်းသည် မှန်ကန်ပေသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ပေ။ သူမသည် စုတ်တံကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လျိုဝူကျီ၏ ရှေ့တွင် အဖြေကို ချရေးလိုက်သည်။

သူ့မြေးမလေး၏ စာရေးဟန်နှင့် သူမရေးလိုက်သော စကားလုံးများကို မြင်သောအခါ လျိုဝူကျီသည် သူ့မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိသလောက် ဖြစ်သွားပြန်သည်။

ဒီမိန်းကလေးကတော့ တကယ်ကို လက်ရေး ပိုပြီးလေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်နေပြီ။

အဖြေကို သိရှိပြီးနောက် လျိုဝူကျီသည် အဖြေကို မေးခွန်းနှင့်အတူ ယူဆောင်ကာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

အဖြေများ မှန်ကန်ကြောင်း သေချာသွားပြီးနောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ ပေးခဲ့သော အဖြေများကို ကူးယူရေးချလိုက်သည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးသော မင်းဆရာကြီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်နေသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် မင်းဆရာကြီးသည် သူ၏ကျေနပ်နေသော အမူအရာကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မေးခွန်းရွေးတာကို သူတို့ကို ထားလိုက်။ မင်းက မေးခွန်းထုတ်တဲ့တာဝန်ကို ယူလိုက်။" သူက ပြောလိုက်သည်။

သူ့မြေးမလေးသည် ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပင်။

မဟာပညာရှင်များနှင့် ဂဏန်းသင်္ချာဆရာကြီးများ ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စဉ်းစားထုတ်ခဲ့သော မေးခွန်းများသည် သူ့မြေးမလေး ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ရွေးလိုက်သော မေးခွန်းများလောက်ပင် မကောင်းမွန်လှချေ။

ဧကရာဇ်က သူ့ကို မေးခွန်းသုံးခု ထုတ်ခိုင်းခဲ့သည်။ သူ့မြေးမလေး ရှိနေလျှင် သုံးခုမဆိုထားနှင့်၊ မေးခွန်းငါးခုပင် ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ။

ဟုတ်သည်၊ ဤအချိန်တွင် မင်းဆရာကြီး၌ မသမာသော အတွေးအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။

သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို သုံး၍ သူ့မြေးမလေးကို အသုံးချလိုခဲ့သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်။

"အာ။" သူမသည် လျိုဝူကျီအား မျက်နှာပူစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ပြဿနာဖြေရှင်းရာတွင် ကောင်းမွန်ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် ဤခေတ်၏ သင်္ချာပုစ္ဆာများကို ဖြေရှင်းရာတွင် ကောင်းမွန်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်သည်။

သို့သော် မေးခွန်းထုတ်ခြင်း...

သူမ လုပ်နိုင်သည်!

ဤခေတ်မှ လူများသည် ညီမျှခြင်းများ၊ ဖြစ်နိုင်ခြေများ သို့မဟုတ် ဂျီသြမေတြီများကို နားမလည်ကြ။ သူမတွင် ကစားကွက်များစွာ ရှိနေသည်!

"ကျိုးနွံနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ မင်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက်အများကြီး ထားထားတယ်။" လျိုဝူကျီသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား အားပေးသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

မင်းဆရာကြီး၏ ယုံကြည်အားကိုးသော အကြည့်နှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ၎င်းအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်..."

လျိုဝူကျီ၏ မျက်လုံးများသည် လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဒီနေရာမှာပဲ စဉ်းစားလိုက်။ မင်း စဉ်းစားပြီးသွားရင် ငါ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးမယ်။" သူက ပြောလိုက်သည်။

မဆိုးလှပေ၊ သူသည် သူ့မြေးမလေးနှင့်ပင် ပိုမို ရင်းနှီးခွင့်ရနိုင်သေးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မင်းဆရာကြီးကို လှမ်းကြည့်ကာ မျက်နှာပူစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ကောင်းပါပြီ..." ဟုဆိုသည်။ ထို့နောက် မင်းဆရာကြီး၏ "စောင့်ရှောက်မှု" အောက်တွင် သူမသည် မင်းဆရာကြီး၏ နေရာကို ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် စုတ်တံကို ယူကာ မေးခွန်းတစ်ခုကို စတင် စဉ်းစားလေသည်။

သူမ ဘယ်လိုမေးခွန်းတွေ ထုတ်သင့်လဲ။

သာမန်မေးခွန်းများက အလုပ်ဖြစ်မည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ ၎င်းတို့သည် ခက်ခဲရမည်။ ပုံမှန်တွေးခေါ်မှုဘောင်မှ ကျော်လွန်၍ တွေးခေါ်ရန် လိုအပ်ပါက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေမည်။

၂၁ ရာစု မတိုင်မီက သင်္ချာအိုလံပစ်မေးခွန်းများသည် မဆိုးသော ရွေးချယ်မှုများ ဖြစ်သည်။

ဟားဟား၊ အရင်တုန်းက သူမသည် တက္ကသိုလ်တွင် အချိန်ပိုင်းဂိုက်လောင်ရှစ်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးရာ ၎င်းအကြောင်း အနည်းငယ် သိရှိခဲ့သည်!

ဤသို့တွေးလျက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စတင် ရေးသားလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသော အဘိုးကြီးအား သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဟုတ်သည်၊ လက်ရှိ မင်းဆရာကြီးသည် သူမ့မျက်လုံးထဲတွင် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဤသူမှာ သူမအား ပြုံးပြပြီး ချစ်စဖွယ်အဘိုးကြီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မက ပါးစပ်က ရွတ်ပေးပြီး မင်းဆရာကြီးက လိုက်ရေးတာ ဘယ်လိုလဲ။" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် နောက်မှ ထပ်မံကူးယူရဦးမည်ဖြစ်ရာ အနည်းငယ် အားကုန်သက်သာစေခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

လျိုဝူကျီသည် ကြောင်ငေးသွားသည်။

ထို့နောက် သူက ရယ်မောပြီး သဘောတူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် နေရာချင်း လဲလှယ်လိုက်သည်။

လျိုဝူကျီ အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မေးခွန်းကို စတင် ဖတ်ကြားလေသည်။

"တစ်နေ့မှာ လူ(က) နဲ့ လူ(ခ) ဟာ မြစ်ကမ်းကို ငါးမျှားဖို့ လာခဲ့ကြတယ်။ မွန်းတည့်ချိန်ရောက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ငါး ရသွားကြတယ်။ လူ(က) က ငါးသုံးကောင်ရပြီး လူ(ခ) က ငါးနှစ်ကောင် ရခဲ့တယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ လူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တယ်။ အဲ့ဒီလူက သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ငါးတွေကို အတူတူ မျှဝေစားဖို့ အကြံပြုတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လည်း သဘောတူလိုက်တယ်..."