ဇနီးလေးက အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ

တော်ဝင်နန်းတော်ကြီးသည် ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး ၂၁ ရာစု ကမ္ဘာမပျက်သုဉ်းမီ သူမ တီဗီတွင် တွေ့မြင်ခဲ့ရဖူးသည်များနှင့် ဆင်တူလေသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရောက်ရှိလာပြီး ဤကဲ့သို့သော ဗိသုကာလက်ရာများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင်မူ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမိသေးသည်။

"ဟားဟား၊ သခင်မသာ တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားမယ်ဆိုရင်ပေါ့။ ဒီကိစ္စကြီး ပြီးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော်က သခင်မကို လိုက်ပြီးပြသပေးရင် ဘယ်လိုလဲ" လျန်ချန်းချိုင်သည် အခြေအနေကိုမြင်သော် ရယ်မောရင်း စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

လူများကို နန်းတော်အတွင်း လိုက်လံပြသခြင်းသည် အခြားသူများအတွက်မူ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူသည် မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်မှ လူဖြစ်ပြီး သူ၏ဆရာ ပေးအပ်ထားသော တံဆိပ်ပြားကို အသုံးပြု၍ နန်းတော်အတွင်း မည်သည့်နေရာကိုမဆို လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်၏။ သူမကို နန်းတော်အတွင်း လိုက်လံပြသခြင်းသည် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တုံ့ပြန်စကားပင် မဆိုရသေးခင်မှပင် မလှမ်းမကမ်းမှ ကျရောက်လာသော မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့် အကြည့်တစ်စုံကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအကြည့်၏ပိုင်ရှင် မည်သူဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သည်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ မျက်နှာထက်မှ အပြုံးသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် လိုက်ကာအပြင်ဘက်မှ လျန်ချန်းချိုင်ကို တစ်ချက်မျှပင် ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ လိုက်ကာကို တိုက်ရိုက် ချလိုက်လေသည်။

ဒီလျန်ချန်းချိုင်၊ တမင်တကာ လုပ်နေတာ မဟုတ်လား။ သူမခင်ပွန်း ရှိနေသည်ကို သိသိကြီးနှင့် ဒီလိုစကားမျိုးကိုပြောရလား။ ယောက်ျားနှင့်မိန်းမကြား ခြားနားမှုရှိသည်ကို သူ မသိဘူးလား။ ဤသို့သော အပြုအမူသည် သူမခင်ပွန်း၏မျက်လုံးထဲတွင် အိမ်ထောင်ရှိအမျိုးသမီးကို ဖျားယောင်းသွေးဆောင်ခြင်းဟု သတ်မှတ်နိုင်သည် မဟုတ်လား။

မိမိ၏သဝန်တိုတတ်သော ခင်ပွန်းတွင် ဤသို့သော အတွေးမျိုး လုံးဝရှိနေမည်ကို တွေးမိသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကြက်သီးထ၍ တုန်တက်သွားသည်။ တော်ပြီ၊ လျန်ချန်းချိုင်နှင့် နည်းနည်းတော့ အကွာအဝေး ထားမှပင် ဖြစ်မည်။ မဟုတ်ပါက သူမ၏သဝန်တိုတတ်သော ခင်ပွန်းကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိလျှင် သူမ ဒုက္ခတွေ့ရပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အပြုအမူကို မြင်သောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူ့အကြည့်သည် လျန်ချန်းချိုင်ထံသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိသွားသည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် အန္တရာယ်ကို ခံစားမိလိုက်ပြီး ကြောင်ငေးနေသော အခြေအနေမှ တင်းမာသော သတိအနေအထားသို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား တက်ကြွစွာ စကားဆက်မပြောဝံ့တော့ပေ။

မြင်းလှည်းသည် အနှေးနှင့်အမြန် မဟုတ်ဘဲ မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့ရာ ၁၅မိနစ်ခန့်အကြာတွင် နောက်ဆုံး၌ မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး အစေခံများအား ပစ္စည်းများ သယ်ယူရာတွင် ကူညီရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်သည်မူ လင်းရှောင်ယွဲ့အား အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပင့်ဖိတ်လိုက်သည်။

လီရှောင်သည် သူ့အဆင့်အတန်းကြောင့် ခရီးဆောင်အိတ်များ သယ်ယူရာတွင် ကူညီရန် နေရာတွင် နေခဲ့ရသဖြင့် သူ့ဇနီးအား လျန်ချန်းချိုင်က ဦးဆောင်ခေါ်ဆောင်သွားသည်ကို မျက်စိမှိတ်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။ ထိုသူ၏ မျက်နှာဖုံးအောက်မှ မျက်နှာသည် မည်းနက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဖိအားကိုပင် များစွာ ကျဆင်းစေသည်။

ဖန်ထန်သည် သူ့သခင်လေးအား အခါအားလျော်စွာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး သူ ရုတ်တရက် ဒေါသပေါက်ကွဲလာမည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

"မြန်မြန်လုပ်။" ထိုအချိန်တွင် လီရှောင်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"အိုး။" ဖန်ထန်သည် အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူ့လက်အောက်မှ လှုပ်ရှားမှုများကို ပိုမို မြန်ဆန်စေလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ လျန်ချန်းချိုင်၏နောက်သို့ လိုက်ပါ၍ မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေပြီ။

"ဆရာက သခင်မ လာမယ်ကြားတော့ မေဟွားဥယျာဉ်ကို ကြိုတင်ရှင်းလင်းထားဖို့ အစေခံတွေကို ခိုင်းထားပြီးပြီ။ ချန်းချိုင် အခုပဲ သခင်မကို အဲ့ဒီကို လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်" လျန်ချန်းချိုင်က နွေးထွေးသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပြောရလျှင် ဤကိစ္စသည် သူ့မျှော်လင့်ချက်ထက် အနည်းငယ် ကျော်လွန်နေသည်။ သူ၏ဆရာသည် သခင်မလီအား မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုရုံသာမက ယနေ့နံနက်တွင် အစေခံများအား မေဟွားဥယျာဉ်ကို ရှင်းလင်းရန်နှင့် ထိုဥယျာဉ်ကို သခင်မလီအား နေထိုင်ရန် ပေးအပ်ရန်ပင် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ မေဟွားဥယျာဉ်သည် သူ့ခြံဝန်းမှလွဲ၍ ဆရာ၏ခြံဝန်းနှင့် အနီးဆုံး ခြံဝန်းငယ်လေး ဖြစ်သည်ကို သိရှိရမည်။

ယခင်က သူကိုယ်တိုင်ပင် မေဟွားဥယျာဉ်တွင် ဝင်ရောက်နေထိုင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤကိစ္စကို သူက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံသည်။ မေဟွားဥယျာဉ်သည် သူ့ခြံဝန်းနှင့်လည်း နီးကပ်သဖြင့် နောင်တွင် သူ သခင်မလီကို ရှာဖွေရန် ပိုမို အဆင်ပြေသွားလေပြီ။

"အင်း ဒုက္ခပေးရပါပြီ" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ချန်းချိုင်အား ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အားမနာပါနဲ့" လျန်ချန်းချိုင်က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဆက်လက်၍ လမ်းဦးဆောင်သွားသည်။

ထို့နောက် မကြာမီပင် လူတစ်စုသည် မေဟွားဥယျာဉ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤသည်မှာ ဆိတ်ငြိမ်သော ခြံဝန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ခြံဝန်းထဲတွင် စိုက်ပျိုးထားသည်မှာ ဆောင်းပန်းပင်များ ဖြစ်လောက်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယခုသည် ဆောင်းဦးရာသီဖြစ်သောကြောင့် အကိုင်းခြောက်သက်သက်များကိုသာ တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက် ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ခြံဝန်းသည် မသေးငယ်သည့်အပြင် အခန်းပေါင်း ငါးခန်းအထိ ရှိသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သက်ပြင်းချမိသည်။ အခန်းများ လုံလောက်လျှင် ကောင်း၏။ သို့မဟုတ်ပါက လီရှောင်အား သူမနှင့် သီးခြားခွဲနေခိုင်းပါက သူ စိတ်ဆိုးပေလိမ့်မည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ကျေနပ်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်မှသာ သူမအား အဓိကအခန်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း အားမနာတော့ဘဲ ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူမ နောက်ဆက်တွဲ နေထိုင်မည့် အခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် အခန်းသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ အပြင်ခန်းတွင် စာရေးစားပွဲတစ်လုံးရှိပြီး ဘေးတွင် စာအုပ်များစွာ ထားရှိသော စာအုပ်စင်တစ်ခု ရှိသည်။ အတွင်းခန်းရှိ အိပ်ခန်းမှာမူ အလွန် ခန့်ညားသပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး အရေးကြီးဆုံးမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အတွင်းခန်းထဲသို့ များများ မကြည့်တော့ဘဲ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ချန်းချိုင်၏ဘေးသို့ ပြန်လျှောက်လာပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးလျန် ပင်ပန်းသွားပါပြီ"

"သခင်မလီ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက ချန်းချိုင် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာတွေပါ" လျန်ချန်းချိုင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာထက်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မလည်း အားမနာတော့ပါဘူး"

ထို့နောက် သူမသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မံ၍ "ဒါဆိုရင်... ကျွန်မကို ခဏလောက် အနားယူခွင့် ပေးပါဦး။ ပြီးမှ မင်းဆရာကြီးကို သွားရောက် ဂါရဝပြုပါ့မယ်"

သူတစ်ပါး၏ အိမ်တော်သို့ ရောက်လာသည်ဖြစ်ရာ အိမ်ရှင်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရမည်မှာ သဘာဝကျလှသည်။ ခင်ပွန်းဆရာသည် မိမိ၏လူကြီးမိဘတစ်ဦးဟုလည်း သတ်မှတ်နိုင်သည် မဟုတ်လား။

"ကောင်းပါပြီ။ ဒါဆို... ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စောင့်နေပါ့မယ်။" လျန်ချန်းချိုင်က ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က သူ့ကို မော့ကြည့်လာသည်ကို မြင်မှ လျန်ချန်းချိုင်သည် သူ့စကားက အနည်းငယ် မသင့်တော်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အာ... ချန်းချိုင် အခုပဲ ပြန်ပါ့မယ်။ ခဏနေလို့ သခင်မ အလုပ်များပြီးသွားရင် ချန်းချိုင်ကို ဆုန်ဟွာဥယျာဉ်ကို လူလွှတ်ပြီး ခေါ်လိုက်ပါ။ ချန်းချိုင်က ခင်ဗျားကို ဆရာနဲ့တွေ့ဖို့ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်။" လျန်ချန်းချိုင်က အလျင်အမြန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားပြန်သည်။ သူမသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခု ပစ္စည်းများ ရှင်းလင်းရမည်ဖြစ်ကာ ခဏအကြာတွင် မျက်နှာသစ်ပြင်ဆင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သူကဲ့သို့ ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက်က ဤနေရာတွင် ကျန်နေခဲ့၍ ဘာလုပ်မည်နည်း။

"အင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့က ပြုံးရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လျန်ချန်းချိုင်သည် ထွက်ခွာသွားသည်။ တံခါးဝမှ မထွက်ခွာမီ သူသည် အနည်းငယ် နှမြောတသ ဖြစ်နေဟန်တူသည်။

ထို လှည့်ကြည့်လိုက်သော မြင်ကွင်းကို ခြံဝန်းအတွင်းသို့ ခရီးဆောင်အိတ်များ ထမ်း၍ ဝင်လာသော လီရှောင်က အတိအကျ မြင်တွေ့လိုက်သည်။

ဓားသွားကဲ့သို့သော အကြည့်တစ်ချက်သည် လျန်ချန်းချိုင်ထံသို့ ချက်ချင်း ကျရောက်သွားရာ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော လျန်ချန်းချိုင်အား ချက်ချင်း တုန်တက်သွားစေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်ထံမှ လာသော အကြည့်ကို လှည့်ကြည့်မိသောအခါ လျန်ချန်းချိုင်သည် လျင်မြန်စွာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ထို့နောက် သူသည် ထွက်ပြေးသည့်အလား အလျင်အမြန် တိမ်းရှောင်ထွက်ခွာသွားသည်။

ဟုတ်တယ်၊ တကယ်မှန်နေတာပဲ။ အဲ့ဒီလူက လုံးဝကို လီရှောင်ပဲ။ မှားနိုင်စရာမရှိဘူး။

လီရှောင်သည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထမ်းထားရင်း ရှေ့ဆက်မသွားဘဲ လျန်ချန်းချိုင်အား စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်မှာ သူ ခေါင်းငုံ့ကာဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ခြံဝန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားမှသာ သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုအပြည့်နှင့် အကြည့်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရှေ့မှ ဖန်ထန်၏ လှည့်ကြည့်၍ တိုက်တွန်းသော အကြည့်အောက်တွင် သူသည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ထမ်းကာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

သူ့ဇနီးကို တပ်မက်နေသော ယောက်ျားတစ်ယောက် ထပ်ပေါ်လာပြန်ပြီ။ သို့သော် ဤမျှလောက်သော အရည်အချင်းလေးဖြင့် သူ့မိန်းမကိုလုရန် ကြံစည်နေတယ်လား။

အဓိကအခန်းထဲတွင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အခန်းထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ကျောက်ရှန်းရှန်းကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

မကြာမီပင် တံခါးဝတွင် လီရှောင်နှင့် ဖန်ထန်တို့သည် သူတို့၏ အဓိကအခန်းတွင် အသုံးပြုရန် လိုအပ်သော ခရီးဆောင်အိတ်များကို ယူဆောင်လာကြသည်။

လီရှောင်ကို မြင်လိုက်ရသော ခဏတွင် မူလက သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေသော လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။

ကံကောင်းစွာပင် လီရှောင်သည် သူမအား များများ မကြည့်ဘဲ သူ့ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ကိုသာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေသည်။

ဟွန်း၊ သူ လုံးဝမလောပေ။ ညဘက်တွင် အချိန်များစွာ ရှိသေးသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အခြေအနေကို မြင်သော် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။ သူမသည် အခန်း ရှင်းလင်းပြီးစီးသည်အထိ စိတ်အေးလက်အေး စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

၁၅မိနစ်ခန့်အကြာ၌ ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် အဓိကအခန်းကို ရှင်းလင်းပြီးစီးသွားသည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ခွင့်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက် ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ဘေးရှိ တောင်ပံအခန်းဖြစ်သော သူမ၏အခန်းကို ရှင်းလင်းရန် ထွက်သွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခြံဝန်းထဲမှ ငြင်းခုံသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ငါတို့ရဲ့တာဝန်က သခင်မလေးကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ၊ သဘာဝအတိုင်း သခင်မလေးနဲ့ တစ်ခြံတည်းမှာ နေရမှာပေါ့။" ၎င်းသည် ဖန်ထန်၏ အသံ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်က..."

နောက်ဆက်တွဲ စကားများကို လင်းရှောင်ယွဲ့ မကြားလိုက်ရပေ။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် အိပ်ရာမှ ထလိုက်ပြီး တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်သွားနေလေပြီ။

တံခါးမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် လီရှောင်နှင့် ဖန်ထန်တို့သည် မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်မှ အိမ်တော်ထိန်းနှင့် အိမ်စေတစ်ဦးတို့အား ရင်ဆိုင်နေသည်ကို အမှန်ပင် တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

သူမခင်ပွန်း၏ လက်တစ်ဖက်သည် လက်သီးဆုပ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ"

တစ်ချိန်တည်းတွင် လူအားလုံး၏ အကြည့်များသည် လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ စုစည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

အိမ်တော်ထိန်းလျိုသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား အလျင်အမြန် ခါးညွှတ် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"သခင်မလီ"

လီရှောင်နှင့် ဖန်ထန်တို့သည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့အား လက်ဆုပ်ပြု အရိုအသေပေးကာ "သခင်မလေး" ဟု ခေါ်ဝေါ်လိုက်ကြသည်။

"သခင်မလေး၊ ဒီလူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို အစေခံတွေရဲ့ ခြံဝန်းကို သွားနေခိုင်းနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့..." အိမ်တော်ထိန်းလျို စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ဖန်ထန်က တိုင်တန်းစကား ဆိုလေပြီ။

စကားမဆုံးမီမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့က လက်ဆန့်တန်းကာ သူ့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ ကောင်းပြီ၊ အခြေအနေကို သူမ သိရှိသွားလေပြီ။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အိမ်တော်ထိန်းလျိုအား ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်က ကျွန်မ မထွက်ခွာလာခင်မှာ အိမ်ကအမေနဲ့ ခင်ပွန်းက အထူးတလည် စီစဉ်ပေးလိုက်တာပါ။ ကျွန်မရဲ့ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် အနီးကပ် ကာကွယ်ပေးရမှာပါ"

စကားပြောရင်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အကြည့်သည် ခြံဝန်းအတွင်းကို တစ်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"ဒီခြံဝန်းထဲမှာ အခန်းပိုတွေ ရှိနေမှတော့ သူတို့ကို ဒီခြံဝန်းထဲမှာပဲ နေခိုင်းလိုက်ပါ"

အိမ်တော်ထိန်းလျို၏ မျက်နှာသည်မူ အခက်တွေ့သွားဟန်တူသည်။

"ဒါက... သခင်မလီ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်မှာလည်း စံအိမ်ရဲ့ စည်းကမ်းတွေ ရှိပါတယ်..." သူက နှုတ်ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်တွင် အမှန်တကယ်တော့ ဤစည်းကမ်း မရှိပေ။ သို့သော် အိမ်တော်ကြီးများတွင် အစေခံမိန်းကလေးများမှလွဲ၍ ကိုယ်ရံတော်များသည် အိမ်ရှင်မနှင့် ခွဲခြားနေထိုင်ကြရသည်။ သူ ဤသို့ စီစဉ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်တွင် ဤသခင်မလီ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ထောက်ထား၍ ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်မူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဪ၊ ဟုတ်လို့လား။ ဒါဆိုရင်တော့ အိမ်တော်ထိန်းကိုပဲ သခင်လေးလျန်ဆီ သွားမေးကြည့်ဖို့ ဒုက္ခပေးပါရစေတော့။ ကျွန်မအတွက် ဒီစည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်လို့ ရမလားဆိုတာ ကြည့်ကြည့်ပါဦး"

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်ကောင်းရှိသော အမူအရာမျိုးဖြစ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း အိမ်တော်ထိန်းလျိုအား သူမ၏မကျေနပ်မှုကို တမင်တကာ မြင်တွေ့စေလိုက်သည်။

အိမ်တော်ထိန်းလျိုသည် အံ့အားသင့်နေဆဲမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့က ထပ်မံ၍ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"တကယ်လို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်မ တည်းခိုခန်းကိုပဲ ပြန်တော့မယ်"

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဖန်ထန်၏မျက်နှာသည် ဝမ်းသာသွားပြီး အိမ်တော်ထိန်းလျိုအား ဂုဏ်ယူသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးတွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ရပ်နေသော လီရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ အေးစက်မှုသည်လည်း များစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

အိမ်တော်ထိန်းလျို၏မျက်နှာသည်မူ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ မည်သို့ နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။

"သခင်မ စိတ်လျှော့ပါဦး။ ကျွန်တော်မျိုး၊ ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ သခင်လေးကို သွားတင်ပြလိုက်ပါ့မယ်" အိမ်တော်ထိန်းလျိုသည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား အလျင်အမြန် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းညိတ်၍ "အင်း" ဟု တစ်ချက် အသံပြုပြီးနောက် သူသည် လူများကို အလျင်အမြန် ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ချီး..." ဖန်ထန်သည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသော အိမ်တော်ထိန်းလျို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်၍ အားမနာတမ်း "ချီး" ဟု အသံတစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။

အခြေအနေကို ထွက်ကြည့်နေသော ကျောက်ရှန်းရှန်းသည် ရယ်မောသံ မထွက်မိစေရန် မနည်း ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့၏မျက်နှာထက်တွင်လည်း အပြုံးတစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မတတ်နိုင်သလို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုသူနှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"နည်းနည်း သတိထားကြဦး။ သူက မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းလေ။ ကျွန်မတို့က အခုမှ ရောက်လာတာ၊ လူတွေကို အပြစ်သွားလုပ်မိတာ မကောင်းဘူး" သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ စကားပြောနေစဉ်တွင်မူ သူမသည် လီရှောင်ကို ကြည့်၍ ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားသည်။ ဦးတည်ရာသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏အခန်းဆီသို့ ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမအား မျက်စိမှိတ်ပြနေသော ကျောက်ရှန်းရှန်းနှင့် ဖန်ထန်တို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရှက်ရယ်ရယ်လိုက်ကာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

သို့သော် အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် လီရှောင်သည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လီရှောင်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ရယ်မောရင်း လီရှောင်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ လက်သီးဆုပ်ဖြင့် ထုလိုက်သည်။

"မနောက်နဲ့၊ ခဏနေ အဲ့ဒီအိမ်တော်ထိန်း ပြန်လာဦးမှာ။ လူတွေ မြင်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"အခါးရည်တစ်ခွက်စာချိန်ပဲ" ထိုယောက်ျားက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကို မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။

ဤအချိန်တွင် လီရှောင်သည် ချုပ်တည်းထားရသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။ ခုနက သူ့ဇနီးက ထိုအိမ်တော်ထိန်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်သော ပုံစံသည် အမှန်ပင် အလွန် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။ ယခု သူသည် အဘယ်မှာ ဒေါသထွက်နိုင်ဦးမည်နည်း။ ပျော်ရွှင်၍ပင် မဆုံးသေးပေ။

လီရှောင်သည် ရမ်းကားမည် မဟုတ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။ သူမသည် ခုခံခြင်း မပြုတော့ဘဲ ထိုယောက်ျား၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို သူမ၏ကျောပေါ်သို့ ဖိတင်စေပြီး သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို သူမ၏ပခုံးပေါ်သို့ ရစ်သိုင်းစေလိုက်သည်။

"အချိန်ကို သတိထားဦးနော်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"သိပါတယ်" သူက စိတ်မရှည်သလို တစ်ခွန်း ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ နောက်မှ ပတ်လာပြီး သူမအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်ကာ စားပွဲဆီသို့ သွား၍ ထိုင်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီ လျန်ချန်းချိုင်က စိတ်ကောင်းရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆို သူနဲ့ဝေးဝေးနေ" တစ်စုံတစ်ယောက်သောသူက လေသံခပ်လေးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သဝန်တိုတတ်သော ယောက်ျားကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"သူက ရှင့်ရဲ့ ဆရာတူညီလေးလေ။ သူများအကြောင်း ဒီလိုပြောတာ ကောင်းလို့လား" သူမသည် နောက်ပြောင်လိုသော အကြည့်ဖြင့် လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှောင်၏ မျက်နှာသည် နက်မှောင်သွားသည်။

"သူနဲ့ဝေးဝေးနေလို့ ပြောနေတယ်" ဘာ ဆရာတူညီလေးလဲ၊ သူ လုံးဝ အသိအမှတ်မပြုဘူး။

သူမခင်ပွန်း၏ အမူအရာသည် လေးနက်နေပြီး နောက်ပြောင်နေဟန် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူမ၏အပြုံးကို မတတ်နိုင်သလို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ... ရှင့်သဘောအတိုင်းပါပဲ"

ထိုအခါမှ လီရှောင်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပြန်ကောင်းလာသည်။

"ခဏနေ၊ ကိုယ် မင်းနဲ့အတူ ဆရာ့ကို သွားတွေ့မယ်" ခဏအကြာတွင် လီရှောင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ် မြို့တော်သို့ လာရောက်ခြင်းတွင် ဆရာ နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်နေကြောင်း သိရှိပြီးနောက် သူသည် မူလကတည်းက ဆရာနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေး ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ လျန်ချန်းချိုင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး သူတို့ကို မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်သို့ နေထိုင်ရန် ခေါ်ဆောင်လာလိမ့်မည်ဟုမူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤသို့ဖြစ်လာသောအခါ ကိစ္စရပ်များသည် ပိုမို ရိုးရှင်းသွားသည်။

"အင်း" လင်းရှောင်ယွဲ့က အသံပြုလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား ခဏမျှ သီးသန့်နေထိုင်ပြီးနောက် အချိန် တော်တော်လေး ကြာသွားမှ လီရှောင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား နှမြောတသစွာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပေးပြီးမှ တံခါး သွားဖွင့်လိုက်သည်။

.....

သို့သော် မကြာမီပင် လျန်ချန်းချိုင် ရောက်ရှိလာသည်။ သူ့နောက်တွင် အစောက ထွက်ခွာသွားသော အိမ်တော်ထိန်းလျိုလည်း ပါလာသည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် ကိုယ်တိုင် တံခါးဝသို့ လာရောက် တောင်းပန်ပြီး သူ့စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းကြောင်း ပြောဆိုသည်။ သူသည် လင်းရှောင်ယွဲ့၏ရှေ့တွင် အိမ်တော်ထိန်းလျိုအား တစ်ကြိမ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ အိမ်တော်ထိန်းလျိုအား လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ကို တောင်းပန်ခိုင်းသည်။

အိမ်တော်ထိန်းလျိုသည်လည်း ပြောစရာ များများစားစား မရှိဘဲ ထိုသူနှစ်ဦးအား တောင်းပန်စကား ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် လီရှောင်ကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သံသယဝင်မိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့သခင်လေးသည် ဤကိုယ်ရံတော်အပေါ် ထားရှိသော သဘောထားသည် အနည်းငယ် ရိုသေလေးစားနေသည်ကို သူ ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပြုံးရင်း ခွင့်လွှတ်ကြောင်း ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူမနှင့် သူမ၏လူများတွင်လည်း အမှားအယွင်း ရှိကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် လျန်ချန်းချိုင်နှင့်အတူ ရယ်မောရင်း ဤကိစ္စကို ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် သူမ၏ ကိုယ်ရံတော်ကို ခေါ်ဆောင်၍ မင်းဆရာကြီးအား သွားရောက် ဂါရဝပြုမည့် ကိစ္စကို အဆိုပြုလိုက်သည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် လီရှောင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆရာက စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်။ ကျွန်တော် အခုပဲ ခင်ဗျားတို့ကို လိုက်ပို့ပေးမယ်"

"ဒုက္ခပေးရပါပြီ"

မေဟွားဥယျာဉ်မှ ထွက်ခွာလိုက်သည်နှင့် ဘေးရှိ ခြံဝန်းတစ်ခုသည် မင်းဆရာကြီး၏ ဝါးဥယျာဉ် ဖြစ်သည်။

အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခြံဝန်းအတွင်းမှ ဝါးတောငယ်လေးကြောင့် အံ့ဩမှင်သက်သွားသည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့အား ဝါးဥယျာဉ်၏အခြေအနေကို ရယ်မောရင်း မိတ်ဆက်ပေးပြီး သူ၏ဆရာသည် ဝါးပင်များကို နှစ်သက်ကြောင်းကိုပါ ထည့်သွင်း ပြောကြားလိုက်သည်။

လီရှောင်သည် ထိုသူနှစ်ဦး၏နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး လျန်ချန်းချိုင်က သူ့ဇနီးအပေါ် မျက်နှာချိုသွေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ လျန်ချန်းချိုင်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အကြည့်ဖြင့် အပေါက်တစ်ပေါက် ဖောက်ထွင်းပစ်လိုက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် သူ့နောက်မှ ယောက်ျား၏ အကြည့်ကို ခံစားမိသောအခါ အလျင်အမြန် အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် စာကြည့်ခန်း တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လျန်ချန်းချိုင်သည် ထိုသူနှစ်ဦးအား ခဏ စောင့်ဆိုင်းရန် ပြောပြီး ရှေ့တက်၍ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ" အခန်းအတွင်းမှ အသံပြတ်သားသော အသံတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီရှောင်သည် ဤအသံကို ကြားသောအခါ သူ့မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ အမှန်ပင် ဆရာ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော်ပါ၊ ချန်းချိုင်ပါ" လျန်ချန်းချိုင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အခန်းအတွင်းမှ လျိုဝူကျီသည် သူ့လက်ထဲမှ အခါးရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ" အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားမှုကို ကြားပြီးနောက် သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဆက်လက်၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် လျိုဝူကျီသည် အမှန်တကယ်တွင် အပေါ်ယံ မြင်တွေ့ရသလောက် တည်ငြိမ်နေခြင်း မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသူသည် သူ၏ ပျောက်ဆုံးနေသော မြေးမလေး ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသောကြောင့် ဖြစ်သည်...

ဟုတ်သည်၊ ချင်းရှီမြို့မှ လာသော ထို သခင်မလီသည် သူ အမြဲတစေ ရှာဖွေနေခဲ့သော သူ့သမီး၏ သမီး ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များလေသည်။