လင်ရှု

သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အများမြင်ကွင်းမှ ရှောင်ခွာနေလေ့ရှိရာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်ကာလအတွင်း သူသည် မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်တွင် မရှိနေခဲ့ကြောင်း သိသူအလွန်နည်းပါးလှသည်။

ထိုအချိန်ကာလအတွင်း သူသည် နန်းတော်မှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာကာ လူတစ်ဦးကို ရှာဖွေနေခဲ့သည်။

သူ၏ ပျောက်ဆုံးနေသော သမီးကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟုတ်သည်၊ သာ့ယန်ပြည်သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ နတ်ဘုရား၊ နတ်ဘုရားနှင့် နီးစပ်သူဟု သတ်မှတ်ခံရသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် အမှန်တကယ်တွင် သာမန်လူများနှင့် ဘာမျှမခြားနားပေ။ သူသည်လည်း စိတ်ခံစားချက် ခုနစ်မျိုး ရှိခဲ့ဖူးပြီး သမီးတစ်ဦးပင် ရှိခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သူ၏ဆရာ မင်းဆရာအိုကြီးသည် ရှိနေသေးသည်။

သူသည် သူ့ဆရာ့ထံတွင် အစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ ပညာသင်ကြားခဲ့သည်။

ဆရာက သူသည် ဉာဏ်ပညာအရှိဆုံး၊ နားလည်နိုင်စွမ်း အထက်မြက်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူ၏ပညာအမွေကို ဆက်ခံနိုင်ကာ သာ့ယန်၏ နောက်လာမည့် မင်းဆရာကြီးအဖြစ် တာဝန်ယူနိုင်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က သူသည်လည်း စိတ်အားထက်သန်ပြီး ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင်...

သူသည် အစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ အပြင်သို့ လေ့ကျင့်ရေးခရီး ထွက်ခွာခဲ့ရာ လင်ရှု ဟူသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

လင်ရှု၊ သူမ၏အမည်အတိုင်းပင် လှပ-...

သူနှင့် အစ်ကိုကြီး နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိုအမျိုးသမီးကို ချစ်မိသွားခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်က လူငယ်တို့၏အချစ်သည် အလွန် လှပကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ အချစ်အတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်နိုင်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် လေ့ကျင့်ရေးခရီးတွင် အချိန်ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။

တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ပြန်ရမည့်အချိန် ရောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် အစ်ကိုကြီးနှင့် စကားပြောရန်၊ လင်ရှုအပေါ် ထားရှိသော သူ့စိတ်ရင်းကို ဖွင့်ဟပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူနှင့် လင်ရှုတို့သည် အပြန်အလှန် သဘောတူညီကြသည်ကို ထောက်ထား၍ သူတို့ကို သဘောတူစေလိုကြောင်း ပြောရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်နှင့် မင်းဆရာကြီး၏ ရာထူးကိုမူ သူသည် စွန့်လွှတ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို အစ်ကိုကြီးအား အစားပြန်ပေးခြင်းအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်သည်။

အစ်ကိုကြီးသည် သူနှင့် စကားပြောပြီးနောက် အမှန်ပင် သူ့ကို ဆုတောင်းပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

သို့သော် နောက်တွင် လင်ရှု ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ယခင်ကကဲ့သို့ ရယ်မောခြင်း မရှိတော့ဘဲ သူနှင့် အတူရှိနေချိန်တွင်လည်း မကြာခဏ စိတ်မပါသလို ဖြစ်နေတတ်သည်။

နောက်မှ သူ သိရှိခဲ့ရသည်။ လင်ရှု ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သူမှာ သူ မဟုတ်ဘဲ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အစ်ကိုကြီးမှာမူ လင်ရှုကို ချစ်နေသော်လည်း ဆရာ၏ ပညာအမွေကို ဆက်ခံကာ နောက်တစ်ကြိမ် မင်းဆရာကြီး ဖြစ်လိုခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူက အစ်ကိုကြီးထံ သွားတွေ့သောအခါ အစ်ကိုကြီးသည် ထွက်ခွာသွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အမှန်တရားကို သိရှိပြီးနောက် သူသည် လက်မခံနိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်သွားခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အစ်ကိုကြီး တိုက်ပွဲတွင် ကျဆုံးသွားပြီး ဆရာသည်လည်း မကြာမီ ကွယ်လွန်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိရမှသာ သူသည် မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဆရာ့နေရာကို ဆက်ခံကာ သာ့ယန်၏ မင်းဆရာကြီးအသစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူသည် လူဟောင်းတစ်ဦး၊ လင်ရှု၏ဘေးမှ အစေခံမိန်းကလေး ကျစ်အာနှင့် မမျှော်လင့်ဘဲ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ သူ သိရှိခဲ့ရသည်မှာ သူ လင်ရှုထံမှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် လင်ရှုသည် ကိုယ်ဝန် လွယ်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ရှစ်လအကြာတွင် သူ့အတွက် သမီးတစ်ဦး မွေးဖွားပေးခဲ့သည်။

လင်ရှု၏အဆင့်အတန်းသည် ထူးခြားသည်။ မူလက သူသည် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုမှ သခင်မလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏မိခင်က အမှားကျူးလွန်ခဲ့သောကြောင့် နယ်ရှိခြံသို့ အပြစ်ပေး ခံခဲ့ရသည်။

သူနှင့် လင်ရှုတို့ အတူရှိနေခြင်းသည် လင်ရှု၏ မိသားစုထံမှ သဘောတူညီချက် မရရှိခဲ့ပေ။

ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကိုယ်ဝန်လွယ်ထားသော လင်ရှုသည် ကိုယ်ဝန်ရှိကြောင်း အသိခံရပြီးနောက် ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် မိသားစုမှ နှင်ထုတ်ခံရပြီး အပြင်သို့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့ရသည်။

သခင်နှင့်အစေခံ သုံးဦး၊ လူကြီးနှစ်ဦးနှင့် ကလေးတစ်ဦးတို့သည် ခက်ခဲစွာ ရပ်တည်နေခဲ့ပြီး သူ့ကိုသာ ပြန်လာရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ စောင့်မျှော်ရရှိခဲ့သည်မှာ သူသည် မင်းဆရာကြီးရာထူးကို တက်လှမ်းပြီး သာ့ယန်၏ မင်းဆရာကြီး ဖြစ်လာသည့် သတင်းကိုသာ ဖြစ်သည်။

အစေခံမိန်းကလေးသည် လင်ရှုအား သူ့ထံ သွားရှာရန် တိုက်တွန်းခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် လင်ရှုကမူ သူ့ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေလိုဟု ဆိုကာ သဘောမတူခဲ့ပေ။

ထို့နောက် မကြာမီပင် လင်ရှုသည် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။

ကျစ်အာသည်မူ လင်ရှု၏ သေတမ်းစာကို လိုက်နာပြီး သူ့ထံ သွားမရှာခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူ့သမီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်သည်။

ကျစ်အာ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်သော ခင်ပွန်းသည်က ကြိုးစားအားထုတ်သူ ဖြစ်သောကြောင့် စာမေးပွဲအောင်မြင်ပြီး မြို့တော်တွင် အရာရှိအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ သူသည်လည်း မထင်မှတ်သော အခြေအနေတွင် သူမနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး အမှန်တရားအားလုံးကို သိရှိခဲ့ရသည်။

ထိုအခါမှ သူ သိရှိခဲ့ရသည်မှာ လင်ရှုသည်လည်း သူ့ကို ချစ်ခဲ့သည်ဟူ၍။

ပြောရလျှင် အစ်ကိုကြီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရင်း လင်ရှုသည် သူ့ကို ချစ်မိသွားခဲ့သည်။

သို့မဟုတ်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် လင်ရှုသည် သူ့အတွက် ကလေးကို ချန်ထားခဲ့မည် မဟုတ်သကဲ့သို့ မိသားစုကိုပင် သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူမသည် ထိုမျှကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့သော်လည်း သူကမူ ပြန်မလာခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ စောင့်မျှော်ရရှိခဲ့သည်မှာ သူသည် မင်းဆရာကြီးရာထူးကို ဆက်ခံပြီး သာ့ယန်၏ မင်းဆရာကြီးသစ် ဖြစ်လာသည့် သတင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် လင်ရှုအပေါ် အမှားကျူးလွန်ခဲ့သည်...

ထို့နောက် သူသည် လင်ရှု နေထိုင်ခဲ့ရာနေရာသို့ တစ်လကြာ သွားရောက်နေထိုင်ခဲ့ပြီး တစ်လပြည့်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သမီးဖြစ်သူကို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ပြီး လင်ရှုတို့ သားအမိအပေါ် ထားရှိသော အကြွေးများကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူ့သမီး လျိုလင်လုံသည် ကျစ်အာ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မွေးစားသမီးအဖြစ် တရားဝင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သူမ၏အဆင့်အတန်းသည် ယခင်နှင့် မတူတော့ပေ။

သူသည်လည်း အချိန်ရသည်နှင့် ကျစ်အာအား လင်လုံကို နန်းတော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာစေပြီး သူတို့ သားအဖ ပြန်လည် ဆုံတွေ့စေခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူ အပြင်သို့ ကိစ္စတစ်ခုဖြင့် ထွက်ခွာသွားစဉ် ကျစ်အာ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏အိမ်တွင် ရုတ်တရက် ပြဿနာတက်ခဲ့သည်။

အိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် အသက်ရှင်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

သူ သတင်းကြားသိရသောအခါ အရူးတစ်ပိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်လုံသည် သေဆုံးသူများထဲတွင် မပါဝင်ကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် သမီးဖြစ်သူကို ရှာဖွေသည့် ခရီးလမ်းကို စတင်ခဲ့သည်။

အလယ်တွင် သဲလွန်စအချို့ကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ဆက်လက် လိုက်ရှာသည့်တိုင် အဖြေမထွက်ခဲ့ပေ။

ဤသို့ ရှာဖွေခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်နီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဧကရာဇ်၏လူများက သူ့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက သူသည် အပြင်ဘက်တွင် လှည့်လည်သွားလာနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဤဘဝတွင် သူ့သမီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော တစ်လကျော်ခန့်က သူသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား တစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူ၏ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား အတိအကျဖြစ်ပြီး ဤကျောက်စိမ်းဆွဲပြားသည် ထိုစဉ်က သူ လင်ရှုအား ပေးအပ်ခဲ့သော အချစ်သက်သေ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လင်ရှုက လင်လုံအား ပေးအပ်ခဲ့သည်။

သူ့နှလုံးသားသည် အလွန်အမင်း လှုပ်ရှားသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် လူလွှတ်၍ ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ဝယ်ယူစေခဲ့ပြီးနောက် ယုံကြည်ရသူကို လွှတ်၍ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးခိုင်းခဲ့သည်။

ဟုတ်သည်၊ ယုံကြည်ရသူ။ မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်၏ လျှို့ဝှက်အစောင့်တပ်ဖွဲ့။

မင်းဆရာကြီး၏အဆင့်အတန်းသည် မြင့်မားလှရာ မင်းဆရာကြီး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို သေချာစေရန်အတွက် မင်းဆရာကြီး အဆက်ဆက်တွင် လျှို့ဝှက်အစောင့်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုက အမြဲ စောင့်ရှောက်ပေးသည်။

ဤ လျှို့ဝှက်အစောင့်တပ်ဖွဲ့သည် မင်းဆရာကြီး၏အမိန့်ကိုသာ လိုက်နာသည်။ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ နာခံခြင်း မရှိပေ။

ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် သူ လျှို့ဝှက်အစောင့်တပ်ဖွဲ့ကို အသုံးပြုခြင်းဖြစ်ပြီး မင်းဆရာကြီး၏ အာဏာကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားခြင်း ဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက်အစောင့်တပ်ဖွဲ့သည် သူ့မျှော်လင့်ချက်ကို အလဟဿ မဖြစ်စေခဲ့ဘဲ မကြာမီပင် သတင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ သူ၏ လင်လုံသည် အိမ်ထောင်ကျပြီးဖြစ်ကြောင်း၊ သူ့အတွက် မြေးမလေးတစ်ဦးနှင့် မြေးယောက်ျားလေးတစ်ဦးပင် မွေးဖွားထားကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

သူ့မြေးမလေးနှင့် မြေးယောက်ျားလေးတို့သည် နှစ်ဦးစလုံး တော်ကြသည်။

အထူးသဖြင့် မြေးမလေးသည် ဉာဏ်ပညာ အလွန်မြင့်မားပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွင် ပါရမီထူးချွန်မှုမှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။

မြေးငယ်လေးသည်လည်း ထက်မြက်ပြီး ချစ်စရာကောင်းလှကာ ငယ်ရွယ်သော အရွယ်မှာပင် စာသင်ကျောင်းမှ ထူးချွန်သော ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မြေးမလေးနှင့် မြေးယောက်ျားလေးတို့၏ အကြောင်းအရာများကို ကြားရသောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်မိသည်။

ယခင်က သူတို့ သားအမိသုံးဦး လင်းမိသားစု၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရာကို ကြားရသောအခါ သူ အလွန် ဒေါသထွက်မိသည်။

မြေးမလေးသည် လင်းမိသားစုကို ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်ကာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိနေသည်ကိုသာ မသိရှိခဲ့ပါက သူသည်လည်း လူလွှတ်၍ လင်းမိသားစုကို သင်ခန်းစာပေးခိုင်းမည် ဖြစ်သည်။

သမီး၏အခြေအနေကို သိရှိပြီးနောက် သူသည် မူလက အစီအစဉ်ဆွဲ၍ သာ့ရှီရွာသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ချူနှင့်ကျင်းတို့ ပူးပေါင်း၍ သာ့ယန်ကို တိုက်ခိုက်သည့် ကိစ္စ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် သာ့ယန်သည် စစ်ပွဲများတွင် ဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ခွာနေရသည်။

မူလက သူသည် ငြိမ်းချမ်းရေး ယူရန် သဘောမတူခဲ့ပေ။

သို့သော် နန်းတွင်း၌ ငြိမ်းချမ်းရေး ယူလိုသော အုပ်စုက အသာစီး ရနေခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်သည်လည်း ချူနှင့်ကျင်းတို့က သာ့ယန်၏ မြို့များကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက် သိမ်းပိုက်ကာ သာ့ယန်၏ နယ်မြေကို အန္တရာယ်ပြုမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်းချမ်းရေး ယူရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။

ချူနှင့်ကျင်းတို့ သဘောတူညီသော စည်းကမ်းချက်များသည် သဘာဝအတိုင်း အလွန် တင်းကျပ်သည်။

ဤသို့သော အခြေအနေအောက်တွင် ချူနှင့်ကျင်းတို့သည် ဆက်လက်၍ အနိုင်ကျင့်ကာ သာ့ယန်နှင့် ဂဏန်းသင်္ချာပညာဖြင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အဆိုပြုခဲ့သည်။

အကယ်၍ ချူနှင့်ကျင်းတို့ နိုင်လျှင် သာ့ယန်အား ငြိမ်းချမ်းရေး စည်းကမ်းချက်များအပေါ်တွင် သုံးဆ ထပ်တိုးပေးရန် တောင်းဆိုသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် သာ့ယန် နိုင်လျှင်မူ ပေးဆောင်ရမည့်အရာများကို သုံးဆ လျှော့ချနိုင်သည်။

သို့သော် ဤကိစ္စသည် ချူနှင့်ကျင်းတို့ ထောင်ထားသော ထောင်ချောက် ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပြီး ထိုဘက်မှ ဤသို့သော စည်းကမ်းချက်မျိုးကို အဆိုပြုဝံ့သည်မှာ အနိုင်ရရှိရန် အခိုင်အမာ ယုံကြည်မှု ရှိနေပေမည်။

ဤယှဉ်ပြိုင်ပွဲသည် သာ့ယန်အတွက် ခက်ခဲလှသည်...

သူ ဤအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေချိန်တွင် မမျှော်လင့်ဘဲ သူ၏့တပည့်က ဧကရာဇ်ထံ လူတစ်ဦးကို အကြံပြုခဲ့သည်။

ထိုသူသည် သာ့ရှီရွာတွင် ရှိနေသော သူ၏အရင်းအချာ မြေးမလေး ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုအခါမှ သူ့တပည့်သစ်သည် သူ့မြေးမလေးနှင့် တွေ့ဆုံဖူးကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

မြေးမလေး မြို့တော်သို့ လာမည်ကို သိရှိပြီးနောက် သူသည်လည်း ဆက်လက် မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ မင်းဆရာကြီးအိမ်တော်တွင် သူမနှင့် ပြန်လည် ဆုံစည်းရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ယခုမူ လူသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရှိနေပြီး သူတို့ နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ဆုံကြရတော့မည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ လျန်ချန်းချိုင်သည် ပြုံးလိုက်သည်။

"သခင်မလီ ရောက်လာပါပြီ။ ဆရာ့ကို လာဂါရဝပြုတာပါ"

တံခါးအတွင်းမှ လျိုဝူကျီ၏ နှလုံးသားသည် ချက်ချင်း တင်းကျပ်သွားသည်။

"ဝင်လာခဲ့ကြပါ" လည်ချောင်းဝမှ ခြောက်သွေ့မှုကို ချုပ်တည်းကာ နှုတ်ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

လျန်ချန်းချိုင်၏မျက်နှာသည် ဝမ်းသာသွားပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သွားကြရအောင်" ထို့နောက် သူသည် ရှေ့တက်၍ စာကြည့်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျန်ချန်းချိုင်အား ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲ မကြည့်ဝံ့ပေ။ သို့သော် ဤအခန်းသည် မသေးငယ်ဘဲ အခန်းအတွင်း ပြင်ဆင်ထားပုံမှာ အလွန် ရှေးကျလှသည်ကိုမူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

မကြာမီ လျန်ချန်းချိုင်သည် လင်းရှောင်ယွဲ့နှင့် လီရှောင်တို့ကို လျိုဝူကျီ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် လျိုဝူကျီသည် တည်ငြိမ်ဟန် ဆောင်ထားသော်လည်း တကယ်တော့ သူ့လက်ဖဝါးထဲတွင် ချွေးများပင် ထွက်နေလေပြီ။

ဒါ သူ့မြေးမလေးလား။ အိမ်ထောင်ရှင်အမျိုးသမီး၏ ဆံထုံးကို ထုံးထားသည်။

ဟုတ်သည်၊ မြေးမလေးသည် အိမ်ထောင်ကျပြီး ဖြစ်သည်။

မြေးသားမက်၏ သတင်းအချက်အလက်သည် အလွန် နည်းပါးလှရာ သူ များစွာ မသိရှိပေ။

သူ မမြင်ဖူးသေးသော ထိုမြေးသားမက်ကို တွေးမိသောအခါ လျိုဝူကျီ၏စိတ်ထဲတွင် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ယခင်က ကျွန်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူ့မြေးမလေးက အလေးထားသောကြောင့် ဝယ်ယူ၍ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကြားသိရသည်။

ထူးချွန်သော လူငယ်တစ်ဦး မဟုတ်နိုင်သည်မှာ သေချာပေါက်နီးပါးဟု တွေးထင်နိုင်ပေသည်။

အမှန်ပင် နှမြောစရာကောင်းလှသည်။ သူ့ထူးချွန်သော မြေးမလေး...

"ကျွန်မ၊ မင်းဆရာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" လင်းရှောင်ယွဲ့သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ရှေ့တက်ကာ စာရေးစားပွဲရှေ့မှ လျိုဝူကျီအား အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

မူလက အခွင့်ကောင်းယူ၍ မင်းဆရာကြီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မော့ကြည့်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးအချိန်တွင်မူ သူမ မပြုဝံ့ခဲ့ပေ။

မင်းဆရာကြီး... သာ့ယန်ပြည်သူတို့၏ နှလုံးသားထဲမှ နတ်ဘုရား။

သူမသည် ဘုရားမရှိဟု ယုံကြည်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဘဝကူးပြောင်းခြင်းကဲ့သို့သော အံ့ဩဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်ကို တွေ့ကြုံပြီးနောက် ဤမင်းဆရာကြီးအပေါ် သူမ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့ ရိုသေမိသည်။

လျိုဝူကျီသည် မော့ကြည့်ကာ မိမိ၏မြေးမလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားရာ သူမ၏ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရပေ။

သို့သော် ဤ တည်ငြိမ်ပြီး မကြောက်မရွံ့သော သဘောထားကိုမူ သူ အလွန် သဘောကျမိသည်။

"ထပါ၊ ထိုင်ပြီး စကားပြောပါ" ထို့ကြောင့် လျိုဝူကျီက ပြောလိုက်သည်။

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အခန်းအတွင်းမှ လူအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

အထူးသဖြင့် လျန်ချန်းချိုင်နှင့် လီရှောင်တို့ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ ဆရာထံတွင် အတူနေထိုင်ခဲ့ဖူးရာ မိမိတို့ဆရာ၏ စိတ်နေသဘောထားကို သိရှိကြသည်။

အခြားသူများအပေါ် မည်သို့သော အဆင့်အတန်းပင် ဖြစ်စေကာမူ ဆရာသည် လူများကို ထိုင်၍ စကားပြောရန် ဖိတ်ခေါ်လေ့ မရှိပေ။

သခင်မလီ/ဇနီးလေး သူ/လျန်ချန်းချိုင်၏ ဧည့်သည်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာ့ထံမှ ဤသို့သော ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့လေသည်။

ဟုတ်သည်၊ ဧည့်ဝတ်ပြုမှု။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း တွေငေးသွားသည်။

မင်းဆရာကြီးသည် ဤမျှ စကားပြောဆိုရ လွယ်ကူလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မင်းဆရာကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု တစ်ခွန်း ပြောလိုက်ပြီး အမှန်ပင် ဘေးသို့ သွားကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။

ထိုင်ချလိုက်သော လင်းရှောင်ယွဲ့သည် ပို၍ပင် သဘာဝကျသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မင်းဆရာကြီးကို မော့ကြည့်ဝံ့သွားသည်။

ရလဒ်အနေနှင့် အကြည့်သည် မင်းဆရာကြီးနှင့် တည့်တည့် ဆုံသွားသည်။

စာရေးစားပွဲရှေ့မှ မင်းဆရာကြီးသည် ဆံဖြူသော်လည်း နုပျိုသော မျက်နှာရှိပြီး နတ်ဘုရားကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါပင်ရှိနေကာ ရှေးခေတ်ဇာတ်လမ်းများထဲမှ နတ်ဘုရားအဘိုးကြီးနှင့်ပင် တူနေသေးသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မင်းဆရာကြီးအား ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

လျိုဝူကျီသည်လည်း လင်းရှောင်ယွဲ့၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် တွေငေးသွားသည်။

တူလိုက်တာ၊ တကယ်ကို တူတာပဲ... လင်ရှုနှင့်တူသည်၊ လင်လုံထက်ပင် ပိုတူသေးသည်...

မင်းဆရာကြီး၏ သူမအပေါ် ကြည့်နေသော အကြည့်ထဲတွင် ပူလောင်မှုများ ပါဝင်နေပြီး သူမမှတစ်ဆင့် အခြားသူတစ်ဦးကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် စိတ်ထဲတွင် အလွန် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီသည်လည်း သူ့အပြုအမူ လွန်ကဲသွားသည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်ပြီး အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။

"ချန်း—"

လျန်ချန်းချိုင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ အစေခံကို အပြင်သို့ ထွက်သွားရန် ပြောကြားမည် အပြုတွင် လျိုဝူကျီသည် လျန်ချန်းချိုင်၏ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသော အစေခံသည် အနည်းငယ် မမှန်ကန်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီသည် တွေငေးသွားပြီး သူ့အကြည့်များ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ချန်းချိုင်၊ မင်း အရင် ထွက်သွားနှင့်" ထို့နောက် အေးစက်သော အမူအရာသို့ ပြန်ပြောင်းကာ နှုတ်ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

လျန်ချန်းချိုင်သည် တွေငေးသွားသည်။

သူ့ဆရာ့ထံ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့ဆရာသည် လီရှောင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ဆရာ—" လျန်ချန်းချိုင်သည် လျိုဝူကျီကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆရာက တစ်ခုခုကို ကြည့်နေတာလား။

"အရင် ထွက်သွားလိုက်ပါ" လျိုဝူကျီကမူ သူ၏စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

လျန်ချန်းချိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လီရှောင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကာ လျိုဝူကျီအား အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"တပည့် နှုတ်ဆက်ပါတယ်" ထို့နောက် စာကြည့်ခန်းမှ ဆုတ်ခွာ ထွက်သွားသည်။

လျန်ချန်းချိုင် ထွက်သွားပြီး တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ လျိုဝူကျီသည် လီရှောင်ထံသို့ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လီရှောင်သည် နောက်ဆုံးတွင် မော့ကြည့်ကာ လျိုဝူကျီထံသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ချလိုက်ပြီး လျိုဝူကျီအား အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"တပည့် ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

လျိုဝူကျီ၏မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အတန်ကြာအောင် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

မလှမ်းမကမ်းမှ လင်းရှောင်ယွဲ့သည် လျိုဝူကျီကို ကြည့်ကာ မင်းဆရာကြီး၏ ပြန်လည်တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်။

ယောက်ျားက ဆရာသည် သူ့အပေါ် လက်ပါလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ပြောထားပေမယ့်ပေါ့...

ဤသူသည် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မင်းဆရာကြီးဖြစ်ပြီး သာ့ယန် တော်ဝင်မိသားစု၏ အကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်သူ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူမ၏ခင်ပွန်းသည် သာ့ဧကရာဇ်ယန်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်တည်နေသည်။

လျိုဝူကျီသည် သူ့မြေးမလေး၏အကြည့်ကို သဘာဝအတိုင်း သတိပြုမိလိုက်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ခန့်မှန်းချက်အချို့ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

"ထတော့" နောက်ဆုံးတွင် လီရှောင်အား ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ လီရှောင်သည် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှ ပဝါကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

လျိုဝူကျီသည် လီရှောင်၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် အမှန်ကို မြင်တွေ့သောအခါ သူ့မျက်နှာတွင် အမာရွတ် မရှိသည်ကို တွေ့ရှိရသဖြင့် ခဏမျှ တွေငေးသွားသည်။

သူသည် သူ့တပည့်ကို မတွေ့ရသည်မှာ အလွန် ကြာမြင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ့အကြောင်းအရာများကိုမူ သူ သိရှိထားသည်။

ထိုအမာရွတ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှပြီး သူ့ကို မြို့တော်၏ "လူသတ်နတ်ဘုရား" အဖြစ်ပင် ဖြစ်စေခဲ့သည်ဟု ကြားသိရသည်။ အခုတော့ ဘယ်လိုကြောင့်ပျောက်သွားတာလဲ။

သို့သော် ဤသည်မှာ ကောင်းသောကိစ္စ ဖြစ်သည်...

အမှန်တကယ် ထိုကဲ့သို့သော အမာရွတ်တစ်ခုနှင့် ဖြစ်ပါက လူများက အလွယ်တကူ မှတ်မိနိုင်ပေသည်။

"မင်း—" လျိုဝူကျီသည် လီရှောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း" ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးကိုသာ ပြောပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် အကြည့်ကို လင်းရှောင်ယွဲ့ထံသို့ ထပ်မံ ရွှေ့လိုက်သည်။

ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

လီရှောင်၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ပွင့် ပေါ်လာပြီး လင်းရှောင်ယွဲ့အား လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ပွင့်ဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး လီရှောင်ထံသို့ လျှောက်သွားသည်။

ထို့နောက် လီရှောင်နှင့် အပြန်အလှန် ပြုံးကြည့်လိုက်ပြီး လျိုဝူကျီအား အတူတကွ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

"ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

လျိုဝူကျီ၏မျက်နှာသည် နောက်တစ်ကြိမ် တွေငေးသွားသည်။

"ဟားဟား..." ထို့နောက် ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမှန်ပင် သူထင်ထားသည့်အတိုင်း ဒီကောင်လေးကတော့...

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိလိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် လျိုဝူကျီ၏မျက်နှာထက်မှ အပြုံးသည် ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ဤ မျိုးဆက်အဆင့်အတန်းသည် မမှန်ကန်ပေ။

တပည့်နှင့် မြေးမလေး၊ မျိုးဆက် ကွာခြားနေသည်...

ဤသို့ တွေးမိသောအခါ လျိုဝူကျီ၏မျက်မှောင်များသည် ဆက်လက်၍ ကြုတ်သွားသည်။

ဤ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုသည် လီရှောင်နှင့် လင်းရှောင်ယွဲ့တို့ နှစ်ဦးစလုံးအား တင်းမာသွားစေသည်။

"ထကြပါ" လျိုဝူကျီက နှုတ်ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

မျိုးဆက် ကွာခြားလျှင် ကွာခြားပါစေ၊ အများဆုံးတော့ ဤတပည့်ကို သူ အသိအမှတ် မပြုတော့ရုံသာ။ လွယ်လွယ်လေးပဲမဟုတ်ဘူးလား။

"ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" လီရှောင်၏မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာသည်။

လင်းရှောင်ယွဲ့သည်လည်း မော့ကြည့်ကာ လျိုဝူကျီအား မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လျိုဝူကျီ၏အကြည့်သည် ထိုသူနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ကြည့်လေလေ ပို၍ပင် ကျေနပ်မိလေသည်။

"ဘယ်တုန်းက မိန်းမယူလိုက်တာလဲ" ထို့နောက် လီရှောင်အား မေးလိုက်သည်။

လျှို့ဝှက်အစောင့်တပ်ဖွဲ့သည် တကယ်တော့ သူ့ကို ဤအကြောင်းအရာများ တင်ပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် လီရှောင်အား မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤကိစ္စသည် အမှန်ပင် သူ့မျှော်လင့်ချက်ထက် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

သူ့မြေးသားမက်သည် သူ၏ပျောက်ဆုံးနေသော တပည့် ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူထင်ထားမှာလဲ။

ယခင်က သူသည် ထို မမြင်ဖူးသေးသော မြေးသားမက်သည် သူ့မြေးမလေးနှင့် မထိုက်တန်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ယခုမူ... ဤ ဇနီးမောင်နှံငယ်လေးသည် အမှန်ပင် လိုက်ဖက်သော စုံတွဲတစ်တွဲနှင့် တူလှသည်။