အခန်း (၁၃၁-၁၃၅)

လောကရဲ့အထွတ်အထိပ်သို့ အပိုင်း (၁၃၁ - ၁၃၅)

မနက်ခင်း၏ ရွှေကဲ့သို့နွေးထွေးကာ မြင့်မြတ်သော နေ​မင်းရောင်ခြည်သည် ချီမဟာအိမ်တော်၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းရှိ သီးသန့်ဥယျာဉ်လေးတစ်ခုအတွင်းသို့ နွေးထွေးစွာ ကျရောက်လျက်ရှိသည်။

ဤဥယျာဉ်သည် အိမ်တော်၏ အခြားသောခမ်းနားထည်ဝါသည့် နေရာများနှင့်မတူ၊ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် လှပသပ်ရပ်ခြင်းတို့ကသာ အဓိကအလှတရားအဖြစ် စိုးမိုးထားသည်။ ​

အနီးနားမှ လူလုပ်ရေတံခွန်ငယ်လေးတစ်ခုမှ ရေစီးသံသဲ့သဲ့၊ အဖိုးတန်ပန်းပင်မျိုးစုံမှ သင်းပျံ့သောရနံ့နှင့် ကျေးငှက်တို့၏ တေးဆိုသံများသည် ဤနေရာအား လူ့လောကမှ ကင်းလွတ်နေသော နတ်ဘုံနန်းတစ်ခုအလား ထင်မှတ်မှားစေသည်။

ဤသာယာလှပသော မြင်ကွင်း၏ဗဟိုတွင် အသက်တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးသည် ပန်းချီဆွဲသည့် စင်ရှေ့၌ ထိုင်နေသည်။ သူမသည် ချီမိသားစု၏ ပထမဆုံးသခင်မလေး၊ ချီဒေါင်ယင်းပင်ဖြစ်သည်။

ချီဒေါင်ယင်း၏ အလှသည် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ကျူးရန် ခက်ခဲလှသည်။ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ဝင်းပသော အသားအရေ၊ လခြမ်းသဖွယ် ကွေးညွတ်နေသော မျက်ခုံးမွှေးများအောက်မှ ကြယ်တာရာများသဖွယ် တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းနက်တစ်စုံ၊ ချယ်ရီပန်းဖူးလေးလို နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းပါးတစ်စုံတို့သည် မြင်သူတိုင်းကို ကြွေလွင့်သွားစေနိုင်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံးအစိတ်အပိုင်းမှာ သူမထံမှ အလိုလိုထွက်ပေါ်နေသော လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသည့် အရှိန်အဝါပင်ဖြစ်သည်။

ထိုခေတ်ထိုအခါက သခင်မလေးများ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည့် ခက်ခဲရှုပ်ထွေးသော ဝတ်စုံများအစား ချီဒေါင်ယင်းသည် သက်တောင့်သက်သာရှိလှသော အဖြူရောင်ပိုးသားဝတ်ရုံရှည်တစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ခါးစည်းကြိုးကိုလည်း လျော့တိလျော့ရဲသာ ချည်နှောင်ထားပြီး ကျယ်ပြန့်သော လက်အနားစများသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် လေပြေနှင့်အပြိုင် တလွင့်လွင့် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။

မည်သည့် တန်ဆာကိုမှ ဆင်ယင်မထားဘဲ နက်မှောင်ရှည်လျားသော ဆံနွယ်များကို ပခုံးထက်တွင် လွတ်လပ်စွာပင်ချည်နှောင်ထားသည်။

သူမ၏ ဤဟန်ပန်သည် မိသားစု၏စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို ဂရုမစိုက်သော ပုန်ကန်သူတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်မဟုတ်ဘဲ၊ လောက၏ အနှောင်အဖွဲ့များကြားမှ လွတ်မြောက်နေသော နတ်မိမယ်တစ်ပါး၏ အမူအရာနှင့် ပို၍တူလှသည်။

သူမ၏ရှေ့မှ ပိတ်ကားဖြူထက်တွင်မူ ပုံကြမ်းတစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း အသက်ဝင်လာနေသည်။ ပိတ်ကားဖြူထက်မှ ပန်းချီသည် သာမန်ပုံမဟုတ်။

မိုးမြင့်ရှိ တိမ်စိုင်တိမ်လိပ်များအလယ်တွင် မားမားမတ်မတ်ရပ်နေသော ကျားဖြူကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။

ချီဒေါင်ယင်း၏ လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးများကြားမှ စုတ်တံသည် လျင်မြန်ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်ရှားနေသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မေ့ထားကာ ပန်းချီကားပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားသည်။

စုတ်ချက်တစ်ချက်ချင်းစီသည် အင်အားနှင့် နူးညံ့မှုတို့ အချိုးညီညီ ပေါင်းစပ်နေသည်။ သူမသည် ပန်းချီဆွဲနေသည်ဟု မထင်ရဘဲ၊ ပိတ်ကားဖြူပေါ်တွင် ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို ခြယ်မှုန်းနေသည့်အလား၊ သို့မဟုတ် တေးသွားတစ်ပုဒ်ကို တီထွင်နေသည့်အလား အနုပညာဆန်လှသည်။

“ကျီကျီ... ကျီကျီ...”

ဥယျာဉ်ထဲရှိ သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်မှ ချိုးငှက်လေးတစ်စုံက သူမ၏ အနုပညာဖန်တီးမှုကို သာယာနာပျော်ဖွယ် တေးသွားဖြင့် ဂုဏ်ပြုနေကြသည်။

လေပြေညင်းက ပန်းရနံ့များနှင့်အတူ တိုက်ခတ်လာပြီး သူမ၏ ဆံနွယ်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်သွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် အရာအားလုံးနှင့် သဟဇာတဖြစ်နေသော ပြီးပြည့်စုံသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ်။

ချီဒေါင်ယင်းသည် သူမ၏ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် လုံးဝနစ်မြုပ်နေစဉ်မှာပင်၊ နူးညံ့သောအရာတစ်ခုက သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို လာရောက်ပွတ်သပ်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော အမွေးပွများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ကြောင်ဖြူကြီးတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများသည် နီလာနှင့် မြကျောက်တို့ကို ရောစပ်ထားသည့်အလား ထူးခြားသော အစိမ်းရောင်သန်းနေပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှုကို အရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

ဤကြောင်ဖြူကြီးသည် သူမ၏ အချစ်ဆုံးအဖော်ဖြစ်သူ ‘နှင်းဖြူ’ ပင်ဖြစ်သည်။

နှင်းဖြူသည် သခင်မလေး ပန်းချီဆွဲနေသည်ကို မနှောင့်ယှက်လိုဟန်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ချစ်ခင်မှုကိုပြသသည့်အနေဖြင့် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ခေါင်းဖြင့်တိုးဝှေ့နေခြင်းဖြစ်သည်။ ‘ဂီး... ဂီး...’ ဟူသော သြရှရှအသံလေးသည် ၎င်း၏ လည်ချောင်းထဲမှ ညင်သာစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချီဒေါင်ယင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ပွင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် စုတ်တံကိုကိုင်ထားသည့် လက်ကို မရပ်တန့်ဘဲ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အောက်သို့အသာလှမ်းကာ နှင်းဖြူ၏ ဦးခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“အလိမ္မာလေး... ခဏစောင့်နော်... မမ ဒါပြီးရင် မင်းနဲ့ဆော့မယ်...”

နှင်းဖြူသည် သခင်မလေး၏ အထိအတွေ့ကို နှစ်ခြိုက်စွာခံယူရင်း မျက်လုံးများကို မှေးစင်းထားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ထပ်မံမနှောင့်ယှက်တော့ဘဲ သူမ၏ ခြေထောက်ဘေးတွင် အမွေးဖွားဖွားကိုယ်လုံးလေးကို လိပ်၍ အသာအယာ ဝပ်နေလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးစိမ်းများသည် ပန်းချီကားဆီသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေသည်ကို ချီဒေါင်ယင်း သတိမထားမိလိုက်ပေ။

ချီဒေါင်ယင်း၏ ဥယျာဉ်တစ်နေရာတွင် သူမရေးဆွဲပြီးသား ပန်းချီကားများစွာကို စင်များပေါ်တွင် တင်၍ နေလှန်းထားသည်။

ထိုပန်းချီကားများသည် သူမ၏ ပါရမီကို သက်သေပြနေသည်။ အချို့ကားများတွင် မြင့်မားသော တောင်တန်းကြီးများပေါ်မှ လျှောဆင်းလာသည့် ရေတံခွန်ကြီးများကို အားကောင်းမောင်းသန် မြင်တွေ့ရသည်။

အချို့ကားများတွင်မူ မြူနှင်းများကြားမှ ခံ့ညားထည်ဝါသော ရဲတိုက်ကြီးတစ်လုံး၏ ပုံရိပ်ကို တွေ့ရသည်။ အခြားပန်းချီကားတစ်ချပ်တွင်တော့ လှိုင်းလုံးများရိုက်ခတ်နေသော မြစ်ပြင်ကျယ်ကြီးနှင့် ထိုမြစ်ထဲတွင် ရွက်လွှင့်နေသည့် လှေငယ်တစ်စင်း၏ အထီးကျန်ဆန်သော မြင်ကွင်းကို သရုပ်ဖော်ထားသည်။

ထိုပန်းချီကားတိုင်းသည် အသက်ဝင်လှသည်။ ရေတံခွန်ပန်းချီကားကို ကြည့်လျှင် ရေကျသံကို ကြားယောင်လာပြီး၊ ရဲတိုက်ပုံကို ကြည့်လျှင် ရှေးဟောင်းသမိုင်း၏ လေးနက်မှုကို ခံစားရသည်။

မြစ်ပြင်ကျယ်ပန်းချီကားကမူ ကြည့်ရှုသူ၏ စိတ်ထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် အတွေးနက်နက်တို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူမ၏ လက်ရာသည် သာမန်အရာဝတ္ထုများကို ပုံတူကူးခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအရာများ၏ အတွင်းစိတ်ဝိညာဉ်ကိုပါ ပိတ်ကားပေါ်သို့ ပင့်ဖိတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။

ချီဒေါင်ယင်းသည် နှင်းဖြူကို ချော့မြူပြီးနောက် ပန်းချီကားထဲသို့ စိတ်အာရုံကို ပြန်လည်နှစ်ဝင်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျေးငှက်တို့၏ တေးဆိုသံ၊ ရေစီးသံ၊ လေတိုးသံအားလုံးကို သူမ မကြားရတော့။

သူမ၏ ကမ္ဘာတွင် စုတ်တံ၊ မှင်၊ ပိတ်ကားနှင့် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်တို့သာ ရှိတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူမ၏ လက်ထဲမှ စုတ်တံသည် သာမန်စုတ်တံတစ်ချောင်း မဟုတ်တော့သည့်အလား။ ထိုစုတ်တံသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို ဆက်သွယ်ပေးသော ကြားခံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ စုတ်ချက်တိုင်းသည် ကြိုတင်တွေးတောထားခြင်းမရှိဘဲ အလိုအလျောက် ရွေ့လျားနေသည်။ ထိုရွေ့လျားမှုသည် သဘာဝတရား၏ စည်းချက်နှင့်အညီ ကခုန်နေသကဲ့သို့ လိုက်ဖက်ညီလွန်းလှသည်။

သူမ မသိလိုက်သည်မှာ... သူမ၏ ပန်းချီဆွဲသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တိုင်းတွင် ကမ္ဘာလောကကြီးကို ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားသည့် မမြင်နိုင်သော နိယာမစွမ်းအင်များနှင့် တာအိုသဘောတရားများက သူမ၏ စုတ်တံထိပ်ဖျားမှတစ်ဆင့် ပိတ်ကားဖြူပေါ်သို့ စီးဆင်းနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သူမ ကျားဖြူကြီး၏ မျက်လုံးကို စတင်ခြယ်မှုန်းလိုက်သည်။ စုတ်ချက်တစ်ချက်သည် သက်ရှိတို့၏ မာနနှင့် သတ္တိကို ဖော်ကျူးသည်။

နောက်ထပ် စုတ်ချက်တစ်ချက်ကမူ အရာအားလုံးကို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်သော ဉာဏ်ပညာကို ကိုယ်စားပြုသည်။

သူမသည် မျက်လုံးတစ်စုံကို ဆွဲနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်များစွာ ရှင်သန်ခဲ့သည့် ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပုံဖော်နေခြင်းနှင့် တူသည်။

ထို့နောက် ကျားဖြူကြီး၏ အမွေးအမျှင်များကို သူမ စတင်ရေးဆွဲသည်။ စုတ်ချက်များသည် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း အားအပြည့်ပါသည်။

အမွေးတစ်မျှင်ချင်းစီသည် လေထဲတွင် တလွင့်လွင့်ဖြစ်နေသည့်အလား၊ အစစ်အမှန်ဟု ထင်မှတ်မှားရလောက်အောင်ပင် လက်ရာမြောက်လှသည်။

ထိုအမွေးများထဲတွင် အဖြူရောင်သက်သက်မဟုတ်ဘဲ၊ အလင်းရောင်ကျရောက်မှုပေါ်မူတည်၍ ပြောင်းလဲနေသော ငွေရောင်အရိပ်အယောင်များ၊ မီးခိုးရောင်အနုစားများနှင့် နို့နှစ်ရောင်အနှစ်များကိုပါ တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ဤသည်မှာ တာအို၏ ‘ယင်’ နှင့် ‘ယန်’ သဘောတရားကို သူမ မသိစိတ်မှ ထည့်သွင်းရေးဆွဲလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ကျားဖြူကြီး၏ အောက်မှ တိမ်စိုင်တိမ်လိပ်များကို ရေးဆွဲရာတွင်မူ သူမ၏ စုတ်ချက်များသည် ပို၍ လွတ်လပ်ပြီး အတားအဆီးမဲ့သွားသည်။

တိမ်များသည် ပုံသဏ္ဍာန်မဲ့သော်လည်း အင်အားကြီးမားသည်။ ထိုတိမ်တို့သည် အစိုင်အခဲမဟုတ်သော်လည်း ကျားဖြူကြီး၏ ကြီးမားသော ကိုယ်အလေးချိန်ကို ကောင်းကင်ဘုံတွင် ထမ်းထားနိုင်စွမ်းရှိသည်။

ဤသည်မှာ ‘ရှိခြင်း’ နှင့် ‘မရှိခြင်း’၊ ‘အမာ’ နှင့် ‘အပျော့’ တို့၏ နိယာမသဘောတရားများကို သူမ၏ အနုပညာဖြင့် ဖော်ကျူးလိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ဤဖြစ်စဉ်အားလုံးကို ချီဒေါင်ယင်းတစ်ယောက် လုံးဝသတိမထားမိပေ။ သူမ သိသည်မှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသော ပုံရိပ်ကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ပိတ်ကားပေါ်သို့ ချရေးရန်သာဖြစ်သည်။

သူမအတွက်မူ ဤသည်မှာ နေ့စဉ်ပြုလုပ်နေကျ အနုပညာဖန်တီးမှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားများ သို့မဟုတ် တာအိုကို နက်နက်နဲနဲ ကျင့်ကြံထားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဦးသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ပါလျှင်၊ ဤမိန်းမပျိုလေး၏ ပန်းချီကားထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော လောကနိယာမစွမ်းအင်များကို မြင်တွေ့ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

အချိန်မည်မျှကြာသွားသည်ကို မည်သူမျှမသိ။ နေမင်းသည် အနောက်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ယွန်းစပြုလာသောအခါမှ ချီဒေါင်ယင်းသည် သူမ၏ နောက်ဆုံးစုတ်ချက်ကို ပိတ်ကားပေါ်တွင် ခြယ်မှုန်းလိုက်သည်။

‘ဖွဲ’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ စုတ်တံသည် ပိတ်ကားနှင့် ကင်းကွာသွားသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် ဥယျာဉ်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည့် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပန်းချီကားထဲမှ ပျံ့လွင့်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဥယျာဉ်ထဲရှိ ပန်းများအားလုံးသည် ရုတ်တရက် ပိုမိုတောက်ပစွာ ပွင့်လန်းလာကြသည်။ ကျေးငှက်များသည် သီချင်းဆိုခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ ပန်းချီကားကို ငေးမောကြည့်နေကြသည်။

ချီဒေါင်ယင်း၏ ခြေထောက်နားတွင် အိပ်မောကျနေသည့် နှင်းဖြူပင် လန့်နိုးလာပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကာ ပန်းချီကားကို သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အမွေးများသည် အနည်းငယ်ထောင်နေပြီး မျက်လုံးများက အရောင်တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

ချီဒေါင်ယင်းသည် ရှိုက်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ စို့နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အင်အားများ ကုန်ဆုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကမူ ကျေနပ်မှု၊ အံ့ဩမှုနှင့် မိမိကိုယ်ကိုမယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ရောယှက်ကာ ပန်းချီကားပေါ်မှ မခွာနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ရှေ့မှ ပန်းချီကားသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ဟု မခေါ်ဆိုနိုင်တော့။ ထိုအစား အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။

ပိတ်ကားပေါ်မှ ကျားဖြူကြီးသည် အသက်ဝင်နေသည်။ ကျားဖြူကြီး၏ မျက်လုံးများသည် ကြည့်ရှုသူကို စူးစိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ ထိုအကြည့်ထဲတွင် ကမ္ဘာလောကကို အုပ်စိုးသည့် ဘုရင်တစ်ပါး၏ မာန်မာနနှင့် သဘာဝတရား၏ အဆုံးမဲ့စွမ်းအင်တို့ ပါဝင်နေသည်။

သူ၏ ပါးစပ်သည် အနည်းငယ်ဟနေပြီး၊ အစွယ်ဖြူဖြူများသည် အလွန်ထက်ရှနေကာ၊ နောက်တစ်ခဏတွင် ကောင်းကင်ကို လွှမ်းမိုးသွားမည့် ဟိန်းသံကြီးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာတော့မည့်အလား။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အမွေးအမျှင်များသည် တိမ်လွှာများကြားမှ တိုးဝှေ့လာသော လေပြေကြောင့် တလွင့်လွင့်ဖြစ်နေသည်ကိုပင် မြင်ယောင်နိုင်သည်။

သူ၏ ခြေလေးချောင်းသည် တိမ်စိုင်များပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်နေပြီး၊ ထိုတိမ်စိုင်များသည်လည်း သာမန်တိမ်များမဟုတ်ဘဲ နတ်ဘုံနတ်နန်းမှ စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မြူခိုးများကဲ့သို့ ထူထပ်ပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားလှသည်။

ပန်းချီကားတစ်ခုလုံးမှ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး တန်ခိုးအာဏာကြီးမားသည့် စွမ်းအင်တစ်မျိုးက တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုစွမ်းအင်သည် ဖိအားပေးနေခြင်းမဟုတ်သော်လည်း မြင့်မြတ်ပြီး မထိပါးဝံ့သည့် ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

“ငါ... ငါ တကယ်ပဲ... ဒီလိုပန်းချီကားမျိုးကို ဆွဲခဲ့တာလား...”

ချီဒေါင်ယင်းသည် မိမိကိုယ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ သူမသည် ပန်းချီပညာကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝါသနာပါခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ရာသည် အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း သူမကိုယ်တိုင် သိသည်။

သို့သော် ယခုပန်းချီကားသည် သူမ၏ ယခင်လက်ရာအားလုံးကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ လူသားတစ်ဦး၏ လက်ရာဟုပင် မထင်ရ။ နတ်ဘုရားတစ်ပါးက သူမ၏လက်ကို ငှားရမ်းပြီး ရေးဆွဲသွားသည့်အလား။

ချီဒေါင်ယင်းသည် ပန်းချီကားကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ငေးမောကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဂုဏ်ယူမှုနှင့်အတူ နားမလည်နိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုအနည်းငယ်ကိုပါ ခံစားနေရသည်။

သူမသည် လက်ကိုဆန့်တန်းကာ ပန်းချီကားပေါ်မှ ကျားဖြူကြီးကို အသာအယာထိကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်လေးများသည် ပိတ်ကားနှင့် မထိတွေ့မီ လက်မအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

အကြောင်းမှာ... သူမသည် ပန်းချီကားထဲမှ ထူးခြားသော စွမ်းအင်တစ်မျိုးက သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ပြန်လည်တွန်းကန်နေသလို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ကျားဖြူကြီး၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်တို့ကြားတွင် အလွန်သိမ်မွေ့သော ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုသည်မှာစကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြ၍မရသော ပဲ့တင်သံတစ်ခု၊ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ဖန်ဆင်းခံအရာတို့ကြားမှ နားလည်မှုတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ထိုခံစားချက်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် တိမ်ပင်လယ်ပြင်ကျယ်ကြီးထဲ၌ လွတ်လပ်စွာ ကျင်လည်နေသော ကျားဖြူကြီးတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်ယောင်လာသည်။

သူ၏ ဟိန်းဟော​က်သံသည် တောင်တန်းများကို တုန်ခါစေပြီး၊ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် လောကနိယာမကို ပုံဖော်နေသည်။

ချီဒေါင်ယင်းသည် သူမဖန်တီးလိုက်သော အရာသည် သာမန်ပန်းချီကားတစ်ချပ်မဟုတ်တော့ကြောင်းကို အလိုလိုနားလည်လိုက်သည်။

သူမ မသိစိတ်ဖြင့် လောက၏ နက်နဲသော စွမ်းအင်များနှင့် တာအိုသဘောတရားများကို ပိတ်ကားပေါ်သို့ ပုံဖော်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ယခင်ကထက် ပိုမို ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။

သူမ၏ ပေါ့ပါးလွတ်လပ်သော အရှိန်အဝါထဲတွင် နားလည်ရခက်သော နက်နဲမှုတစ်မျိုး ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။

“မင်းကို... ‘တိမ်လွှာကြားကဘုရင်ဖြူ’ လို့ နာမည်ပေးမယ်။”

သူမသည် ပန်းချီကားကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏ စကားသံဆုံးသည်နှင့် ပန်းချီကားပေါ်မှ ကျားဖြူကြီး၏ မျက်လုံးများသည် တစ်ချက်မျှ အရောင်လက်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်မှားလိုက်ရသည်။

ဥယျာဉ်ထဲတွင် တိုက်ခတ်နေသော လေသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက်၊ ခဏအကြာတွင် ယခင်ကထက် ပိုမိုလန်းဆန်းသော လေပြေအဖြစ် ပြန်လည်တိုက်ခတ်လာသည်။

ချီဒေါင်ယင်းသည် သူမ၏နွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အသာမတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အဖော်ဖြစ်သူ နှင်းဖြူကို ကောက်ချီလိုက်သည်။

ကြောင်ဖြူကြီးသည် သူမ၏ လက်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ နေရင်း ပန်းချီကားကို နောက်တစ်ကြိမ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဉာဏ်ရည်မြင့်သော မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားမှုနှင့် သတိထားမှုတို့ ရောယှက်နေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

ချီမိသားစု၏ ပထမသခင်မလေး ချီဒေါင်ယင်းသည် သူမ၏ မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် ပါရမီအစစ်အမှန်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မသိသေးဘဲ၊ လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကို ဖန်တီးပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ဤ ‘တိမ်လွှာဘုရင်’ ပန်းချီကားသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမ၏ ဘဝနှင့် လောကတစ်ခုလုံး၏ ကံကြမ္မာကို မည်သို့ပြောင်းလဲစေမည်ကိုမူ မည်သူမျှ ကြိုတင်သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ချီကလန်သည် ‘မြစိမ်းတောင်တန်း’ ဒေသတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သြဇာအာဏာရှိသော မိသားစုတစ်စုဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အိမ်တော်သည် ကျယ်ဝန်းပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသည်။ ကလန်သားများသည်လည်း ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မာနကိုယ်စီရှိကြသည်။

သို့သော် ဤဒေသတစ်ခုလုံးကို အမှန်တကယ် အုပ်စိုးနေသူများမှာ သူတို့မဟုတ်ချေ။

မြစိမ်းတောင်တန်းဒေသ၏ အရှင်သခင်အစစ်အမှန်မှာ တိမ်လွှာပင်လယ်ဘုံတွင် တည်ရှိသော ‘ထျန်ကလန်’ ဖြစ်သည်။

ထျန်ကလန်သည် ဧရာမသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်နှင့်တူလျှင် ချီကလန်ကဲ့သို့သော ကလန်များသည် ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ အကိုင်းအခက်များတွင် တွယ်ကပ်မှီခိုနေရသော နွယ်ပင်ငယ်လေးများသာဖြစ်သည်။

ထျန်ကလန်၏လက်အောက်တွင် ကလန်ကြီး ၆ ကလန် နှင့် ကလန်ငယ် ၁၂ ကလန်ရှိသည်။

ချီကလန်သည် ထျန်ကလန်၏ လက်အောက်ခံ ကလန်ငယ် တစ်ဆယ့်နှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုအပါအဝင်ဖြစ်ပြီး နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အဖိုးတန်ကျောက်မျက်များ၊ ဆေးပင်များနှင့် အခြားသော အရင်းအမြစ်များကို ဆက်သရသည်။

ချီကလန်၏ လက်ရှိခေါင်းဆောင်မှာ ချီဒေါင်ယင်း၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ‘ချီရှို့ရန်’ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်တွင် အဆင့် ၁ သေမျိုးတန်ခိုးရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သာမန်လူများနှင့်မယှဉ်သာအောင် တန်ခိုးကြီးမားသည်။

သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ချီကလန်သည် တည်ငြိမ်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေခဲ့သည်။

ကလန်၏ ဒုတိယအရေးအကြီးဆုံးပုဂ္ဂိုလ်မှာ မဟာအကြီးအကဲ ‘ချီကျန်း’ ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း အဆင့် ၁ သေမျိုးတန်ခိုးရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကလန်၏အတွင်းရေးနှင့် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးတို့ကို တာဝန်ယူထားသည်။

သူ၏ တင်းမာသော မျက်နှာထားနှင့် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကြောင့် ကလန်သားအားလုံးက သူ့ကို ရိုသေလေးစားကြသလို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

သို့သော် ချီကလန်၏ အမှန်တကယ် အားကိုးအားထားပြုရသော ကျောထောက်နောက်ခံမှာ ကလန်၏ဘိုးဘေး ‘ချီထျန်းဟိုင်’ ပင်ဖြစ်သည်။

သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေပြီး သာမန်အချိန်များတွင် လူရှေ့သို့ ထွက်လေ့မရှိပေ။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ အဆင့် ၂ သေမျိုးတန်ခိုးရှင်သို့ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၍ ချီကလန်တစ်ခုလုံးတွင် အင်အားအကြီးဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်။

သူ၏ တည်ရှိမှုသည်ပင်လျှင် အနီးတစ်ဝိုက်မှ ရန်သူများကို ချီကလန်အား အလွယ်တကူ ကျူးကျော်ခြင်းမပြုဝံ့အောင် ဟန့်တားထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသို့သော တန်ခိုးရှင်သုံးဦးရှိသော်ငြားလည်း ယနေ့ ချီကလန်တစ်ခုလုံးသည် မုန်တိုင်းမတိုင်ခင် ငြိမ်သက်နေသော ပင်လယ်ပြင်ကဲ့သို့ တင်းမာသော လေထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ကလန်ခေါင်းဆောင် ချီရှို့ရန်၊ မဟာအကြီးအကဲ ချီကျန်း၊ နှင့် အခြားသော အရေးပါသည့် ကလန်အကြီးအကဲများအားလုံးသည် အဓိကခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် မျက်နှာထားတင်းစွာဖြင့် စုဝေးနေကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် လူတစ်ယောက်၏ ရောက်ရှိလာမှုကို မျှော်လင့်စောင့်ဆိုင်းရင်း ပြင်ဆင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ သူတို့၏အရှင်သခင်ဖြစ်သော ထျန်ကလန်မှ ဧည့်သည်တော်တစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။

“ဘာ... ဘာဖြစ်တယ်။ သခင်လေး ထျန်ရှင်းလုက ဒီနေ့ နေ့လည်ခင်းအရောက် လာမယ်ဟုတ်လား။”

ကလန်ခေါင်းဆောင် ချီရှို့ရန်၏ ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်သံသည် ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်သံထပ်သွားသည်။

သူ၏ နဖူးတွင် အကြောများထောင်နေပြီး လက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းထိုင်ခုံလက်ရန်းသည် သူ၏ ချုပ်တည်းထားသော စွမ်းအင်များကြောင့် အက်ကွဲစပြုနေပြီဖြစ်သည်။

သူတို့ထံသို့ သတင်းပို့လွှာ ရောက်လာသည်မှာ လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်မျှသာ ရှိသေးသည်။ သတင်းထဲတွင် ထျန်ကလန်၏ အငယ်ဆုံးသခင်လေး ထျန်ရှင်းလုသည် သူတို့ကလန်သို့ ရုတ်တရက် အလည်အပတ်လာရောက်မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ယနေ့တွင်ပင် ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။

ဤသတင်းသည် ချီကလန်တစ်ခုလုံးအတွက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

“သခင်ကြီး စိတ်ထိန်းပါ။ သတင်းက အတည်ဖြစ်ပါတယ်။ ထျန်ကလန်ရဲ့ တံဆိပ်တော်နဲ့ ပို့လိုက်တာပါ” အကြီးအကဲတစ်ဦးက စိုးရိမ်စွာဖြင့် လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“စိတ်ထိန်းရမယ် ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ထိန်းနိုင်မှာလဲ အဲ့ဒီ ထျန်ရှင်းလုဆိုတဲ့ကောင် ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ မင်းတို့မသိဘူးလား” ချီရှို့ရန်က ဒေါသတကြီးပြန်ပြောသည်။

သူ၏ စကားကြောင့် ခန်းမဆောင်ထဲရှိ အကြီးအကဲအားလုံး၏ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

ထျန်ရှင်းလု... ထိုနာမည်သည် မြစိမ်းတောင်တန်းဒေသရှိ လက်အောက်ခံကလန်များအားလုံးအတွက် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

“ချက်ချင်း... ချက်ချင်း အကုန်ပြင်ဆင်ကြ! အကောင်းဆုံးအစားအသောက်တွေ၊ အကောင်းဆုံးလက်ဆောင်တွေ ပြင်ထား အစေခံမလှလှလေးတွေအားလုံးကို သေချာမှာထား၊ သခင်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် ဘာကိစ္စမှ မဖြစ်စေနဲ့ ကြားလား!”

ချီရှို့ရန်၏ အမိန့်အသံများ တရစပ်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချက်ချင်းပင် ချီကလန်အိမ်တော်တစ်ခုလုံးသည် ပျားအုံကို တုတ်ဖြင့်ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားသည်။

အစေခံများအားလုံး ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဟိုမှသည်သို့ ပြေးလွှားနေကြသည်။ ဧည့်ခန်းဆောင်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်သူများ၊ ဧည့်ခံရန် အစားအသောက်များကို ပြင်ဆင်နေသော စားဖိုမှူးများ၊ ခြံဝင်းအတွင်း လုံခြုံရေးချနေသော အစောင့်များဖြင့် အရာအားလုံးသည် ပွက်လောရိုက်နေသည်။

လေထုထဲတွင် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုနှင့် ဖိအားများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့သည် အရှင်သခင်ကလန်မှ ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုနေကြသည်နှင့်မတူဘဲ၊ အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော ဘီလူးတစ်ကောင်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်နှင့် ပိုတူသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ အရှင်သခင်ကလန်အပေါ်ထားရှိသော လေးစားမှုကြောင့်မဟုတ်ဘဲ፣ ထျန်ရှင်းလုဟူသော လူတစ်ယောက်၏ ဆိုးရွားလှသော ဂုဏ်သတင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အိမ်တော်တစ်ခုလုံး ဤသို့ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေချိန်တွင် ချီဒေါင်ယင်း၏ သီးသန့်ဥယျာဉ်လေးထဲ၌မူ အရာအားလုံးသည် ယခင်အတိုင်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းလျက်ရှိသည်။

ချီဒေါင်ယင်းသည် ‘တိမ်လွှာဘုရင်’ ပန်းချီကားကို ရေးဆွဲပြီးနောက် စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး လန်းဆန်းကြည်လင်နေသည်ကို ခံစားနေရသည်။

သူမ၏ စိတ်အစဉ်သည် ပိုမိုထက်မြက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝတရားနှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ဆက်သွယ်နိုင်လာသလိုပင်။ ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်၏ တုန်ခါမှု၊ လေပြေတစ်ချက်၏ ရွေ့လျားမှုတို့ကိုပင် သူမ အာရုံခံနိုင်လာသည်။

သူမသည် လက်ထဲတွင် ပန်းကန်ပြားငယ်တစ်ခုကိုကိုင်ကာ ဥယျာဉ်ထဲရှိ ကျောက်တုံးပြားပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ပန်းကန်ထဲတွင် အသစ်ခူးထားသော စပျစ်သီးအနည်းငယ်ရှိပြီး၊ သူမ၏ ခြေထောက်နားတွင် နှင်းဖြူက အသာအယာမှေးစက်နေသည်။

“နှင်းဖြူ... ဒီနေ့ နေသိပ်သာယာတာပဲနော်။ ငါတို့ ခြံဝင်းထဲကို လမ်းလျှောက်ထွက်ကြရင် ကောင်းမလားမသိဘူး”

သူမသည် နှင်းဖြူ၏ ကျောကို ညင်သာစွာပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် မိမိ၏ဥယျာဉ်ထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်လေ့ရှိသော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အပြင်သို့ ထွက်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေပြီး အသစ်အဆန်းတစ်ခုခုကို တွေ့ကြုံချင်နေပုံရသည်။

သူမသည် နှင်းဖြူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ဥယျာဉ်၏ ထွက်ပေါက်ဖြစ်သော လခြမ်းပုံတံခါးလေးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

ဥယျာဉ်အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံသဲ့သဲ့ကို ကြားနေရသော်လည်း သူမသည် ထိုအရာကို သိပ်ပြီးအာရုံမစိုက်မိ။ သူမ၏ ကမ္ဘာငယ်လေးသည် အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်းနေခဲ့သည်ဖြစ်ရာ အပြင်လောက၏ ရှုပ်ထွေးမှုများနှင့် အဆက်ပြတ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ ဥယျာဉ်တံခါးဝသို့ မရောက်မီမှာပင် လူတစ်ယောက်က သူမ၏ လမ်းကို ကပျာကယာ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

“သ... သခင်မလေး၊ သခင်မလေး ဘယ်သွားမလို့ပါလဲ”

သူမ၏လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သူမှာ သူမ၏ အနီးကပ်အစေခံမလေး ‘လန်လန်’ ပင်ဖြစ်သည်။ လန်လန်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ အထင်းသားပေါ်နေသည်။

သူမသည် ချီဒေါင်ယင်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်မတတ် အနေအထားဖြင့် ရပ်နေပြီး သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ လမ်းကိုပိတ်ထားသည်။

ချီဒေါင်ယင်းသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “လန်လန်၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ထစမ်းပါ။ ငါ ခြံဝင်းထဲမှာ လမ်းလျှောက်မလို့ပဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကိုတားနေရတာလဲ။”

လန်လန်သည် မထဘဲ ခေါင်းကိုသာတွင်တွင်ခါယမ်းရင်း “မ... မဖြစ်ပါဘူး သခင်မလေး၊ အပြင်ကို လုံးဝထွက်လို့မဖြစ်ပါဘူး! ဒါ... ဒါ ကလန်သခင်ကြီးရဲ့ အမိန့်ပါ”

“အဖေ့အမိန့်” ချီဒေါင်ယင်း၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ်တွန့်ချိုးသွားသည်။ “အဖေက ဘာလို့ ကျွန်မကို အပြင်မထွက်ခိုင်းရတာလဲ။ အကြောင်းပြချက်ရှိရမယ်လေ။”

ရှောင်လန်သည် ချက်ချင်းအဖြေမပေးနိုင်ဘဲ တံတွေးကိုသာ အကြိမ်ကြိမ်မျိုချနေသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် တုန်ယင်နေပြီး စကားလုံးများ ထွက်ကျလာရန် အလွန်ပင်ရုန်းကန်နေရပုံရသည်။

“ရှောင်လန်... ပြော... ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အိမ်တော်မှာ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။ ဘာလို့ အားလုံးပြေးလွှားနေကြတာလဲ။” ချီဒေါင်ယင်း၏ အသံသည် နဂိုထက် အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။ သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမဆို ပွင့်လင်းစွာ ရင်ဆိုင်လိုသူဖြစ်သည်။ ဤသို့ ဖုံးကွယ်ထားခြင်းကို သူမ မနှစ်သက်။

အစေခံမလေးသည် ချီဒေါင်ယင်း၏ တင်းမာသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူမသည် မျက်ရည်များဝဲကာ ရှိုက်သံဖြင့် “သခင်မလေးရယ်... မေးတော်မမူပါနဲ့တော့။ သခင်ကြီးက သခင်မလေးရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် လုပ်တာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီနေ့တစ်နေ့တော့ ဥယျာဉ်ထဲမှာပဲ နေပေးပါနော်။ ဘယ်ကိုမှ မထွက်ပါနဲ့...”

လန်လန်၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော အမူအရာကြောင့် ချီဒေါင်ယင်းသည် ပို၍ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူမ၏ ဖခင်သည် သူမကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပြီး သူမ၏ လွတ်လပ်မှုကို မည်သည့်အခါကမှ မကန့်သတ်ခဲ့ဖူးပေ။ ယခုကဲ့သို့ အပြင်ပင်မထွက်ရဟု အမိန့်ပေးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သည်။

“အကြောင်းပြချက်ကို မသိရရင်တော့... ငါက အထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်နေမယ့်သူ မဟုတ်ဘူး၊ လန်လန်။” ချီဒေါင်ယင်း၏ အသံသည် အေးစက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ခေါင်းမာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လန်လန်သည် ချီဒေါင်ယင်း၏ ခေါင်းမာမှုကို ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူမ မပြောလျှင် သခင်မလေးသည် နည်းလမ်းရှာ၍ ထွက်သွားမည်ကိုလည်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အံကိုကြိတ်ကာ တုန်ယင်သော အသံဖြင့် အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

“ဒီ... ဒီနေ့... ကျွန်မတို့ ချီကလန်ကို ထျန်ကလန်က ဧည့်သည်တော်တစ်ပါး ကြွလာမှာမို့လို့ပါ သခင်မလေး။”

“ထျန်ကလန်” ချီဒေါင်ယင်းသည် ဤနာမည်ကို ကြားဖူးသည်။ ထိုကလန်မှာ သူတို့၏ အရှင်သခင်ကလန်ဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။ “ဧည့်သည်လာတာနဲ့ ငါအပြင်ထွက်တာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ငါက ဧည့်သည်ကို သွားနှောင့်ယှက်မှာမှ မဟုတ်တာ။”

လန်လန်က ခေါင်းကို အလျင်အမြန်ခါပြရင်း “သာမန်ဧည့်သည်တော် မဟုတ်လို့ပါ သခင်မလေး။ လာမှာက... လာမှာက... ထျန်ကလန်ရဲ့ အငယ်ဆုံးသခင်လေး ထျန်ရှင်းလုပါ”

ထိုနာမည်ကို ပြောထွက်လိုက်သည့်အခါ လန်လန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး သိမ့်သိမ့်တုန်သွားသည်။

ချီဒေါင်ယင်းသည် နာမည်ကိုကြားရုံဖြင့် အစေခံမလေး၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ “ထျန်ရှင်းလု၊ သူက ဘယ်လိုလူမို့လို့လဲ။”

လန်လန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး အသံကို အတတ်နိုင်ဆုံးနှိမ့်ကာ လျှို့ဝှက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေး ထျန်ရှင်းလုရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက အရမ်း... အရမ်းကို ဆိုးရွားလွန်းပါတယ် သခင်မလေး။ သူက စိတ်လိုက်မာန်ပါ အရမ်းလုပ်တယ်။ သူ့ကို အကြည့်တစ်ချက်မှားတာနဲ့၊ သူ့လမ်းရှေ့က မဖယ်ပေးမိတာနဲ့ အစေခံတွေကို သေလုမျောပါး ရိုက်နှက်တတ်တယ်လို့ နာမည်ကြီးပါတယ်။ သူ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားတဲ့သူတွေ၊ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားတဲ့သူတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်...”

ရှောင်လန်၏ စကားကိုကြားသောအခါ ချီဒေါင်ယင်း၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် တင်းမာသွားသည်။

“ဒါ... ဒါတင်ပဲ မဟုတ်သေးဘူး သခင်မလေး...” လန်လန်က အသံကို ပို၍တိုးလိုက်ပြီး “သူက... သူက မိန်းမလှမြင်ရင် မနေနိုင်ဘူး။ ဘယ်ကလန်ကိုပဲရောက်ရောက်၊ အဲ့ဒီကလန်မှာ မိန်းမချောလေးတွေရှိရင် မျက်စိကျတာနဲ့ အတင်းအဓမ္မ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် သိမ်းပိုက်လေ့ရှိတယ်။ ဘယ်သူမှ သူ့ကို ပြန်မလှန်ရဲဘူး။ သူ့ရဲ့ အဆောင်တော်မှာ မတရားသိမ်းပိုက်ခံထားရတဲ့ ကလန်အသီးသီးက သခင်မလေးတွေ၊ မိန်းမပျိုလေးတွေ ရာနဲ့ချီရှိတယ်လို့ ပြောကြပါတယ်။ သူတို့အားလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာက အရမ်းကို ဆိုးရွားလှပါတယ်...”

စကားဆုံးသောအခါ လန်လန်သည် ကြောက်လွန်း၍ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်သည်။

“ကလန်သခင်ကြီးက... ကလန်သခင်ကြီးက သခင်မလေးရဲ့ အလှအပက မြို့တော်တစ်ခုကိုတောင် ပြိုလဲသွားစေနိုင်တယ်၊ သခင်လေး ထျန်ရှင်းလုသာ သခင်မလေးကို မြင်သွားခဲ့ရင်... ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့... သခင်မလေးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် အခုလို အမိန့်ထုတ်ထားတာပါ... သခင်မလေးရယ်...”

ရှောင်လန်၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက်၊ ချီဒေါင်ယင်း၏ မျက်နှာသည် တည်ငြိမ်အေးစက်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော အေးစက်သည့် အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် သူမတွင်လုံလောက်သော ခွန်အားမရှိသောကြောင့် သူမက ဤအတိုင်းသာ သက်ပျင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ဥယျာဥ်ထဲသို့သာပြန်ဝင်သွားလိုက်တော့သည်။

သူမဖခင်ဖြစ်သူ၏ အမိန့်ဟာ သူမအတွက်ဖြစ်ကြောင်း သူမကောင်းကောင်းသိလေသည်။

လောကရဲ့အထွတ်အထိပ်သို့ အပိုင်း (၁၃၁ - ၁၃၅) ပြီး