အခန်း (၁၅၁-၁၅၅)

လောကရဲ့အထွတ်အထိပ်သို့ အပိုင်း ( ၁၅၁ - ၁၅၂ - ၁၅၃ - ၁၅၄ - ၁၅၅)

ညသည် တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်၏။ လက်ရှိအချိန်သည် ၁၀ နာရီဝန်းကျင်ဖြစ်သည်။ သန်းခေါင်ယံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ချီမဟာအိမ်တော်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ ခြုံလွှာအောက်တွင် အိပ်မောကျနေလေသည်။

ကောင်းကင်ထက်တွင်မူ လမင်းကြီးသည် ငွေရောင်ဒိုင်းလွှားကြီးတစ်ခုနှယ် ဝင်းပစွာ ထွန်းလင်းတောက်ပလျက်ရှိသည်။

မကြာသေးမီက ရွာသွန်းခဲ့သော မိုးကြောင့် လေထုထဲတွင် စိုစွတ်သောမြေကြီးရနံ့နှင့် ညဉ့်အခါမှပွင့်သော ပန်းများ၏ သင်းရနံ့တို့က သိမ်မွေ့စွာ ရောယှက်နေသည်။

ဤငြိမ်းချမ်းသော ည၏မြင်ကွင်းနှင့် လိုက်ဖက်စွာပင်၊ ချီဒေါင်ယင်း၏ သီးသန့်ဥယျာဉ်လေးထဲတွင်တော့ မီးအိမ်အလင်းရောင်တစ်ခုက လင်းလက်နေဆဲဖြစ်သည်။

သစ်ရွက်များပေါ်တွင် တင်ကျန်နေသော မိုးစက်များသည် မီးအိမ်ရောင်နှင့် လရောင်ကို ထင်ဟပ်ကာ စိန်ပွင့်လေးများအလား တဖျပ်ဖျပ်လက်နေကြ၏။

သစ်ရွက်ဖျားမှ ရေစက်တစ်ခု မြေပေါ်သို့ "တောက်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကျသွားသည့်အခါ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

ချီဒေါင်ယင်းသည် ပန်းချီစင်ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ရှေ့မှ ပိတ်ကားဖြူထက်တွင်မူ ခံ့ညားထည်ဝါလှသော ဖီးနစ်ငှက်မင်းတစ်ကောင်၏ ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း အသက်ဝင်လာနေချေပြီ။

သူမ၏လက်ချောင်းသွယ်လျားများကြားမှ စုတ်တံသည် ည၏စည်းချက်နှင့်အညီ ညင်သာလှပစွာ ကခုန်နေသည်။ သူမ၏အာရုံစူးစိုက်မှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို မေ့ထားဟန်တူ၏။

သူမ၏ ခြေထောက်နားတွင်တော့ ကြောင်ဖြူကြီး 'နှင်းဖြူ' သည် ကိုယ်လုံးလေးကို လိပ်၍ အိပ်မောကျနေသည်။

သို့သော် သူ၏နားရွက်လေးများသည် အခါအားလျော်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး သခင်မလေး၏ အခြေအနေကို အစဉ်သတိထားနေကြောင်း ပြသနေသည်။

ယနေ့ညတွင် ချီဒေါင်ယင်းသည် ဖီးနစ်ငှက်မင်း၏ ရွှေရောင်အမွေးအမျှင်တိုင်းကို သူမ၏စိတ်စွမ်းအင်များဖြင့် ပုံဖော်နေသည်။

သူမ၏ စုတ်ချက်တစ်ချက်ချင်းစီသည် အလွန်တိကျပြီး အားနှင့်အရှိန်တို့ ပြည့်ဝလှသည်။ ပိတ်ကားပေါ်မှ ဖီးနစ်ငှက်၏ အရှိန်အဝါသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာပြီး မီးအိမ်အလင်းရောင်အောက်တွင် ရွှေရောင်အရိပ်အယောင်များပင် ထွက်ပေါ်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်မှားရသည်။

သူမ၏လုပ်ငန်းစဉ်သည် အလွန်အဆင်ပြေချောမွေ့လျက်ရှိ၏။ စုတ်တံ၊ မင်၊ ပိတ်ကားနှင့် သူမ၏စိတ်ဝိညာဉ်တို့သည် တစ်သားတည်းကျနေသည်။

သူမ၏စိတ်အစဉ်သည် လောကနိယာမများနှင့် ချိတ်ဆက်မိနေပြီး ဖန်တီးခြင်း၏ အထွတ်အထိပ်သုခကို ခံစားနေရသည်။

ဖီးနစ်ငှက်ကြီး၏ မာန်မာနကြီးသော ကိုယ်ဟန်၊ မီးလျှံကဲ့သို့ တောက်ပသော အမြီးရှည်ကြီးနှင့် မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါတို့သည် ပိတ်ကားပေါ်တွင် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော ဖီးနစ်ငှက်၏ မျက်လုံးကို ပုံဖော်ရန်သာ ကျန်တော့သည်။ ဤသည်မှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လုံး၏ အသက်ဝိညာဉ်ကို ထည့်သွင်းရမည့် အရေးကြီးဆုံးအခိုက်အတန့်ပင်ဖြစ်သည်။

အောင်မြင်ပါက ဤပန်းချီကားသည် သူမ၏ယခင်လက်ရာ 'တိမ်လွှာဘုရင်' ထက်ပင် သာလွန်သွားနိုင်ချေရှိသည်။

သူမသည် အသက်ကိုပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စုတ်တံထိပ်ဖျားတွင် အနက်ရောင်မှင်ကို အတိအကျတို့ယူလိုက်သည်။ သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အားလုံးကို စုစည်းကာ ဖီးနစ်ငှက်၏ မျက်လုံးနေရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ခြယ်မှုန်းရန် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင်...။

သူ၏စိတ်ထဲသို့ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ အေးစက်ရက်စက်သော ပုံရိပ်တစ်ခုက ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုပုံရိပ်သည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။

သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် အရာအားလုံးကို မထီမဲ့မြင်ပြုလိုသော အကြည့်၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် သားကောင်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ တပ်မက်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထျန်ရှင်းလု၏ မျက်လုံးများပင်တည်း။

ညနေက ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲမှ အဖြစ်အပျက်သည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ထျန်ရှင်းလု၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်အပြည့်နှင့် ဖိအားပေးသော အကြည့်သည် သူမ၏အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအကြည့်သည် အဆိပ်ပြင်းသောမြွေတစ်ကောင်က သူမ၏ကိုယ်ကို ရစ်ပတ်လိုက်သကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး အသက်ရှူကျပ်စေခဲ့သည်။

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားခဲ့ရပြီး သူ၏နုနယ်သော ဝိညာဉ်သည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားမတတ် ခံစားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ဖခင်၊ မဟာအကြီးအကဲနှင့် ဘိုးဘေးတို့သာ ဝင်ရောက်ကာကွယ်မပေးခဲ့ပါလျှင်...။

ထိုအတွေးသည် သူ၏စိတ်ကို လုံးဝလွှမ်းမိုးသွားသည်။

"အား"

ချီဒေါင်ယင်း၏ စိတ်ထဲမှ အသံတိတ်အော်ဟစ်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ သူမ၏လက်သည် ထိန်းချုပ်မရနိုင်ဘဲ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။

စုတ်တံထိပ်ဖျားမှ အနက်ရောင်မှင်စက်ကြီးတစ်စက်သည် "တောက်" ဟူသောအသံနှင့်အတူ ပိတ်ကားပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

ထိုမှင်စက်သည် အခြားနေရာသို့ ကျသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သူမအသက်သွင်းရန် ကြိုးစားနေသော ဖီးနစ်ငှက်၏ ရွှေရောင်မျက်လုံးပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်...။

ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါးဖြစ်နေသော ပန်းချီကားကြီးတစ်ခုလုံး၏ အရှိန်အဝါသည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

Admin, [11/21/2025 2:16 PM]

အသက်ဝင်ကာ မာန်မာနကြီးနေသော ဖီးနစ်ငှက်မင်းသည် ရုတ်တရက် အသက်မဲ့သွားသည်။

သူ၏ရွှေရောင်မျက်လုံးနေရာတွင် အနက်ရောင်မှင်ကွက်ကြီးတစ်ခုက အစားထိုးနေရာယူသွားပြီး ထိုမှင်ကွက်သည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း၏ တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုအလား၊ သို့မဟုတ် ဖီးနစ်ငှက်မင်း၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်မည်းတစ်စက်အလား ဖြစ်သွားသည်။

ပန်းချီကားထဲမှ မြင့်မြတ်သောစွမ်းအင်အားလုံးသည် လေထဲတွင် ပြိုကွဲပျောက်ကွယ်သွားပြီး သာမန်မှင်နှင့်စက္ကူတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

ချီဒေါင်ယင်း၏ လက်ထဲမှ စုတ်တံသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမသည် သူမ၏ပျက်စီးသွားသော လက်ရာကို မယုံကြည်နိုင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏မျက်နှာသည် သွေးမရှိတော့သလို ဖြူဆုတ်နေပြီး သူမ၏နုနယ်သောကိုယ်လေးမှာ တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်နေသည်။

ဒေါသကြောင့်မဟုတ်၊ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့်လည်းမဟုတ်...။

မချုပ်တည်းနိုင်သော ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူမ၏ပန်းချီကားကို ကြည့်နေခြင်းမဟုတ်တော့။

ထိုပျက်စီးသွားသော ပန်းချီကားထဲမှ အနက်ရောင်မှင်ကွက်နေရာတွင် ထျန်ရှင်းလု၏ လှောင်ပြောင်ရယ်မောနေသော မျက်နှာကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်ယောင်နေမိသည်။

ထိုလူသည် သူမ၏အနုပညာ၊ သူမ၏စိတ်ဝိညာဉ်၊ သူမ၏လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသောကမ္ဘာလေးထဲသို့ အဆိပ်အတောက်တစ်ခုအဖြစ် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူသည် ဤအိမ်တော်ထဲတွင် ရှိနေသရွေ့၊ သူ၏တည်ရှိမှုသည် ချီဒေါင်ယင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ချောက်ချားဖွယ်အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် အမြဲရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

ဤအရိပ်မည်းကြီး မပျောက်ကွယ်သရွေ့ သူသည် မည်သည့်အခါမှ စိတ်တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပန်းချီဆွဲနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ ထိုလူသည် သူ၏အနုပညာကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်တည်း။

ကောင်းကင်ထက်မှ လမင်းကြီးကို တိမ်မည်းတစ်စိုင်က တဖြည်းဖြည်း လာရောက်ဖုံးကွယ်သွားသောအခါ ဥယျာဉ်လေးတစ်ခုလုံး အမှောင်ကျသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဥယာဥ်ပေါ်၌ အရိပ်တစ်ရိပ်က သူမအားစိုက်ကြည့်နေလေ၏။ ထိုအရိပ်သည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ထိုမျက်ဝန်းနက်များက အမုန်းတရားတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဤအရိပ်မှာ အခြားသူမဟုတ် လင်းရှောင်သာဖြစ်လေသည်။ လင်းရှောင်သည် သူ၏အသက်ကိုပင် အတိအကျမမှတ်မိတော့သော်လည်း အထက်တန်းကိုတတ်နေခဲ့သောကြောင့် ၁၆၊ ၁၇ ဝန်းကျင်ဖြစ်ပေလိမ်မည်။

သူ၏အရပ်သည် ၅ ပေ ၉ လက်မခန့်ရှိပြီး သူ၏အဝတ်များသည်တော့ စုတ်ပြဲနေကာ သူတောင်းစားတစ်ယောက်ကပင် သူ့ထက် ပို၍ သားနားနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်က ပန်းချီရေးဆွဲနေသည့် ချီဒေါင်ယင်းအား စိုက်ကြည့်နေသည်။ ချီဒေါင်ယင်းမှာတော့ ဤတစ်ခေါက်တွင် ကောင်းကင်နန်းဆောင်တစ်ခုကို ပြန်လည် ရေးဆွဲနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ မုန်တိုင်းထန်နေသော စိတ်ကို ထိန်းညိရန် ပန်းချီဆွဲခြင်းကသာ အကူအညီပေးနိုင်လေသည်။

လင်းရှောင်ကတော့ သူမအားမနှောင့်ယှက်လေပဲ ဤအတိုင်းသာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရပ်ကြည့်နေသည်။ လင်းရှောင်က အပြင်ပန်းတွင် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း သူ၏စိတ်ထဲတွင်တော့ အနာဂါတ်တွင်ဖြစ်ပျက်လာမည့် အရာများအား တွက်ချက်နေခြင်းဖြစ်လေသည်။

သူက ရုတ်တရက် ထျန်ရှင်းလု၏ အဆောင်ရှိရာသို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက်တွင် သက်ပျင်းချလိုက်ပြီး အကြည့်လွဲလိုက်၏။

ထျန်ရှင်းလု၏ စရိုက်အား သူကောင်းကောင်းသိသည်မို့ ထိုအတွက် မအံဩလေချေ။ လင်းရှောင်က အဝါရောင်စာရွက်တစ်ရွက်အားထုတ်၍ သူ၏လက်ညိုးကိုကိုက်ဖောက်ကာ သွေးဖြင့် အစီအရင်တစ်ခုရေးဆွဲလိုက်သည်။

လင်းရှောင်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းတာအိုကိုကျင့်ကြံသူဖြစ်သောကြောင့် သူ၏သွေးသည်နက်မှောင်နေပြီး ရေဆွဲနေသော အစီအရင်သည်လည်း သတ်ဖြတ်ခြင်းအော်ရာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အစီအရင်များကိုရေးဆွဲရခြင်းမှာ မလွယ်ကူချေ။ စတေးခံပစ္စည်းအများအပြားလိုအပ်လေပြီး အရှင်သခင်အစီအရင်ဆရာများက ရေးဆွဲလျင်တောင် အစီအရင်ပေါ်မူတည်ပြီး ရက်နဲ့ချီကြာမြင့်ကြသည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့အစီအရင်များသည် အနုနည်းဖြင့်လုပ်ထားသော စာရွက်များဖြစ်ကြကာ အထက်လမ်းဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

ယခုလင်းရှောင်လုပ်နေသည့် အစီအရင်သည်တော့ အကြမ်းနည်းဖြင့်ပြုလုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အောက်လမ်းဖြစ်သည်။

သူအသုံးပြုနေသည့် စတေးခံပစ္စည်တော့ အခြားမဟုတ် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အသက်စွမ်းအင်များသာဖြစ်လေသည်။ လင်းရှောင်က အမှောင်ထုထဲတွင် အစီအရင်အားရေးဆွဲနေသလို လမင်းကြီး၏အလင်းအောက်တွင် ချီဒေါင်ယင်းက ပန်းချီရေးဆွဲနေသည်။

_

_

_

အချိန်သည် ထူးဆန်းလှသည်။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အချိန်ကို သိကြသည်။ နေ့တိုင်း နာရီကိုကြည့်သည်၊ ပြက္ခဒိန်ကိုစစ်သည်၊ မွေးနေ့များကို ကျင်းပပြီး နှစ်သစ်များကို ကြိုဆိုကြသည်။

အချိန်သည် ကျွန်တော်တို့၏ ဘဝကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် မမြင်ရသော အုပ်စိုးရှင်တစ်ပါးနှင့်တူသည်။ မနက်တိုင်း အိပ်ရာထရန် သူက အမိန့်ပေးသည်၊ အလုပ်သွားရန် သူက တိုက်တွန်းသည်၊ ညဘက် အနားယူရန် သူက သတိပေးသည်။

သူ၏ စည်းချက်အတိုင်း ကျွန်တော်တို့ ကခုန်နေကြရသည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ ညဉ့်နက်သန်းခေါင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေချိန်တွင် သင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးခွန်းထုတ်ဖူးပါသလား။ "အချိန်ဆိုတာ တကယ်ရော ရှိရဲ့လား"

Admin, [11/21/2025 2:16 PM]

အတိတ်သည် ပြန်လည်ရယူ၍မရသော ပဲ့တင်သံတစ်ခုကဲ့သို့ လေထဲတွင် တိုးတိုးလေး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အတိတ်သည် တကယ်ရှိခဲ့ဖူးသလား သို့မဟုတ် ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်ချင်သည့်အတိုင်း တည်ဆောက်ထားသော စိတ်ကူးတစ်ခုလား ဆိုသည်မှာ မည်သူမျှ အတိအကျမပြောနိုင်ပေ။

အတိတ်သည် မှတ်ဉာဏ်ထဲက တစ္ဆေဖြစ်လျှင် အနာဂတ်သည်ကော။ အနာဂတ်သည် မတည်ရှိသေးသောအရာ ဖြစ်သည်။

အနာဂါတ်သည် ဖြစ်နိုင်ခြေများ၊ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် စိုးရိမ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အဆုံးမရှိသည့် နယ်ပယ်ကြီးတစ်ခုဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်တို့သည် မနက်ဖြန်အတွက် အစီအစဉ်များဆွဲသည်၊ နောက်နှစ်အတွက် ရည်မှန်းချက်များချမှတ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာအားလုံးသည် ကျွန်တော်တို့၏ စိတ်ကူးထဲတွင်သာ တည်ရှိသည်။

သင်သည် လမ်းခွဲတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေသည်ဟု မြင်ယောင်ကြည့်ပါ။ လမ်းတစ်ခုစီသည် မတူညီသော အနာဂတ်တစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်နေသည်။

သင်သည် လမ်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည့်အခါ အခြားလမ်းများပေါ်ရှိ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အနာဂတ်အားလုံးသည် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သို့ဆိုလျှင် သင်မရွေးချယ်ခဲ့သော အနာဂတ်များသည် ဘယ်တော့မှ မတည်ရှိခဲ့ဘူးဟု ဆိုနိုင်သလော။ သို့မဟုတ် ထိုအနာဂါတ်တို့သည် အပြိုင်စကြဝဠာများ တွင် ဆက်လက်တည်ရှိနေသလော။

အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ရန် ကြိုးစားခြင်းသည် မြူခိုးများဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ကြားတစ်ဖက်ကို လှမ်းကြည့်ရန် ကြိုးစားခြင်းနှင့်တူသည်။

ကျွန်တော်တို့သည် ပုံသဏ္ဌာန်အချို့ကို ယောင်တောင်တောင် မြင်နိုင်သော်လည်း ဘယ်တော့မှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရပေ။

အနာဂတ်သည် မရေးရသေးသော စာအုပ်တစ်အုပ်ဖြစ်ပြီး၊ စာမျက်နှာတိုင်းသည် ဗလာနတ္ထိဖြစ်နေသည်။ ထိုစာမျက်နှာများပေါ်တွင် ဘာမဆို ရေးသားသွားနိုင်သော်လည်း၊ တစ်ကြိမ်ရေးသားပြီးသွားလျှင်မူ ပြန်ဖျက်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

အနာဂတ်သည် အမြဲတမ်း ကျွန်တော်တို့၏ လက်တစ်ကမ်းအလိုတွင် ရှိနေသော်လည်း ဘယ်တော့မှ အမှန်တကယ် ဆုပ်ကိုင်ထား၍မရသော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

သိပ္ပံပညာ၊ အထူးသဖြင့် ရူပဗေဒက အချိန်ကို ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားစေသည်။ အိုင်းစတိုင်း၏သီအိုရီ (Theory of Relativity) အရ အချိန်သည် တသမတ်တည်း စီးဆင်းသောအရာမဟုတ်။

အချိန်သည် ဒြပ်ဆွဲအားနှင့် အလျင်ကြောင့် ကွေးညွှတ်ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ အလင်းအလျင်နီးပါးဖြင့် ခရီးသွားနေသော အာကာသယာဉ်မှူးတစ်ယောက်အတွက် အချိန်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သူ၏ အမွှာညီအစ်ကိုထက် ပိုမိုနှေးကွေးစွာ ကုန်ဆုံးသည်။

သူသည် အာကာသထဲတွင် တစ်နှစ်တာခရီးသွားပြီး ပြန်လာသည့်အခါ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်သွားပြီး သူ၏ အမွှာညီအစ်ကိုသည် အဘိုးအိုတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ်မဟုတ်၊ လက်တွေ့ သက်သေပြထားသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။ ဤအချက်က "ပစ္စုပ္ပန်" ဆိုသည့် အယူအဆကို မေးခွန်းထုတ်စေသည်။

ကျွန်တော်၏ "ယခု" နှင့် သင့်၏ "ယခု" သည် တူညီပါသလော။ အကယ်၍ ကျွန်တော်သည် သင့်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရွေ့လျားနေလျှင် ကျွန်တော်၏ "ယခု" သည် သင့်၏ "အနာဂတ်" ဖြစ်နေနိုင်ပြီး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ "ယခု" သည် ကျွန်တော်၏ "အတိတ်" ဖြစ်နေနိုင်သည်။

အချို့သော ရူပဗေဒပညာရှင်များက "Block Universe" ဟုခေါ်သော သီအိုရီတစ်ခုကို တင်ပြကြသည်။ ထိုသီအိုရီအရ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ်အားလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တည်ရှိနေပြီးဖြစ်သည်။

အချိန်သည် စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အေးခဲနေသော ရေကန်ကြီးတစ်ခုနှင့်တူသည်။ အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး အားလုံးသည် ထိုရေကန်ထဲတွင် တစ်နေရာတည်းမှာ ရှိနေပြီးသားဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်တို့၏ အသိစိတ်သည် ထိုအေးခဲနေသော အချိန်တုံးကြီးထဲတွင် ရှေ့သို့ရွေ့လျားနေသော မီးရောင်တစ်ခုနှင့်တူသည်။

ကျွန်တော်တို့ မီးရောင်ထိုးပြလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်ကို "ပစ္စုပ္ပန်" ဟုခေါ်ပြီး၊ နောက်ကွယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အရာများကို "အတိတ်"၊ ရှေ့တွင် ရောက်လာမည့် အရာများကို "အနာဂတ်" ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

ဤသီအိုရီသာ မှန်ကန်ပါက ကျွန်တော်တို့၏ ဘဝသည် ရိုက်ကူးပြီးသား ရုပ်ရှင်တစ်ကားနှင့်တူပြီး ကျွန်တော်တို့သည် ထိုရုပ်ရှင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြည့်ရှုနေသည့် ပရိသတ်များသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အချိန်အကြောင်းကို စဉ်းစားလေလေ၊ အချိန်သည် ကျွန်တော်တို့၏ လက်ထဲမှ လျှောကျသွားသော သဲတစ်ပွင့်နှင့် ပိုတူလာလေဖြစ်သည်။

အတိတ်သည် မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုမျှသာ၊ အနာဂတ်သည် စိတ်ကူးတစ်ခုမျှသာ။ ကျွန်တော်တို့ အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်သောအရာမှာ "ယခု" ဟုခေါ်သော ဤအခိုက်အတန့်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထို "ယခု" ဆိုသောအရာကိုပင် ကျွန်တော်တို့ ဖမ်းဆုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည့်အခါ ထိုအရာသည် အတိတ်အဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

အချိန်ဆိုတာ ဘာလဲ။ အချိန်သည် ကျွန်တော်တို့၏ မသိစိတ်က ဖန်တီးထားသော အကြီးကျယ်ဆုံးသော အထင်အမြင်မှားမှုတစ်ခုလား။

သို့မဟုတ် အချိန်သည် စကြဝဠာ၏ စတုတ္ထမြောက်ဒိုင်မေးရှင်း (dimension) ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်တော်တို့က ဒိုင်မေးရှင်း ၃ ခုသတ္တဝါများဖြစ်သောကြောင့် အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ခြင်းလား။

Admin, [11/21/2025 2:16 PM]

အချိန်သည် ပန်းချီဆရာတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်တော်တို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းများကို ရေးဆွဲသည်၊ ကျွန်တော်တို့၏ ဆံပင်များကို ငွေရောင်ခြယ်သသည်။

သူသည် အနာတရများကို ကုစားပေးသော သမားတော်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ အသည်းကွဲခြင်း၏ နာကျင်မှု၊ ဆုံးရှုံးခြင်း၏ ဝမ်းနည်းမှုတို့သည် သူ၏ လက်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားရသည်။

သူသည် အရာအားလုံးကို ပေးအပ်ပြီး အရာအားလုံးကို ပြန်လည်ရယူသွားသော ရက်စက်သည့် သူခိုးတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ကျွန်တော်တို့၏ ငယ်ရွယ်နုပျိုမှုကို ခိုးယူသည်၊ ချစ်ခင်ရသူများကို ဆွဲခေါ်သွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ အချိန်ဆိုသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောပြနေသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ဘဝဟုခေါ်သော ဤခရီးကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစေရန်၊ အစနှင့်အဆုံးကို သတ်မှတ်ရန် ကျွန်တော်တို့ ဖန်တီးထားသော ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခု။

ကျွန်တော်တို့သည် ထိုဇာတ်လမ်းထဲမှ ဇာတ်ကောင်များဖြစ်ပြီး၊ စာမျက်နှာတစ်ရွက်ချင်းစီကို "နေ့" ဟုခေါ်ကာ ဖြတ်သန်းနေကြသည်။

ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးကို ကျွန်တော်တို့ မသိနိုင်သော်လည်း၊ ဇာတ်လမ်းတစ်လျှောက် ကျွန်တော်တို့၏ အခန်းကဏ္ဍကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် သရုပ်ဆောင်သွားရန်သာ တတ်နိုင်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် သင်နာရီကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ ၎င်း၏ လက်တံများ လည်ပတ်နေခြင်းသည် အချိန်၏ စီးဆင်းမှုမဟုတ်ဘဲ၊ စကြဝဠာ၏ အကြီးမားဆုံး ပဟေဠိတစ်ခုက သင့်ကို ပြုံးပြနေခြင်းဖြစ်သည်ဟုသာ သဘောထားလိုက်ပါ။

အချိန်သည် ထူးဆန်းလှသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင်က အချိန်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

အချိန်သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။

ဖြတ်ကတည်း ၂ နာရီဆိုသောအချိန်က ကုန်ဆုံးသွားလေကာ လင်းရှောင်၏ အစီအရင်သည်လည်း ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်က လက်အား လှုပ်ခါလိုက်သောအခါ အဝါရောင်အဆောင်စာရွက်က အလွန်လျင်မြန်သောအရှိန်ဖြင့် ပန်းချီရေးဆွဲနေသော ချီဒေါင်ယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပုံရိပ်ယောင်အသွင်အဖြစ် တိုးကာဝင်ရောက်သွားသည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က အေးစက်သွားလေပြီး ကြက်သီးတွေပင် တစ်ဖြန်းဖြန်းထလာ၏။ သူမက သူမ၏လက်မောင်းဖြူဖြူလေးတို့အား ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ဘေးဘီအား သံသယမျက်လုံးတို့ဖြင့် ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ ယခုကဲ့သို့ဖြစ်သွားရသည့် အကြောင်းအရင်းသည်တော့ လင်းရှောင်၏အစီအရင်အဆောင်စာရွက်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့်ပင်ဖြစ်လေ၏။

လင်းရှောင်က သူမအား ကြည့်ပြီး ထျန်ရှင်းလုအား တစ်ချက်ပြန်ကြည့်ကာ ထွက်ခွာသွားရန်လုပ်လိုက်သည်။ ထျန်ရှင်းလု၏ စရိုက်အား သူကောင်းကောင်းသိလေပြီး ချီဒေါင်ယင်းကို အသက်အန္တာရယ်မပြုမည်မှန်း သူကောင်းကောင်းသိလေသည်။

သို့သော် ယခု ၁၈ ကြိမ်မြောက်ဘဝတွင် အပြောင်းအလဲများစွာအား ရင်ဆိုင်ထားရပြီးဖြစ်သောကြောင့် လင်းရှောင်က ပိုပိုလိုလို ဝိညာဉ်ဖမ်းအစီအရင်ကို ရေးဆွဲခဲ့သေး၏။

ထိုအခါ သူမ မတော်တဆအသက်ဆုံးရှုံးသွားရလျှင်တောင် သူ့အနေဖြင့် သူမကိုအသက်ပြန်သွင်းပေးနိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ဤ ၁၈ ကြိမ်မြောက်ဘဝသည် နောက်ဆုံးအကြိမ်အခွင့်အရေးဖြစ်လေပြီး သူအနေဖြင့် အမှားအယွင်းနည်းနည်းလေးမျှကိုပင် လုပ်မိ၍မဖြစ်ပဲ ဖြစ်လာနိုင်သည်များကို ရင်ဆိုင်ရန် ခြေ ၃ လှမ်းခန့်ကြို၍ပြင်ဆင်ထားရမည်ဖြစ်သည်။

လင်းရှောင်က အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်နှုန်းဖြင့်ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီး ၂ မိနစ်အတွင်း ချီကလန် နှင့် ၇ မိုင်အကွာသို့ရောက်ရှိသွားသည်။

ယနေ့လမင်းကြီးသည် သာယာပြီး လမင်းကြီး၏ ၇၀ % နှုန်းခန့်ကိုမြင်တွေ့ရသည်။ လမင်းကြီးသည် လင်းထိန်နေပြီး ကောင်းကင်၏အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ရောက်ရှိသွားလေ၏။

ညသန်ခေါင်ယံ ၁၂:၀၀ နာရီထိုးသွားပြီဖြစ်သည်။ ချက်ချင်းပဲ လောကကြီး တစ်ခုလုံး၏အချိန်သည် တီဗွီရီမုဖြင့် ဇာတ်ကားတစ်ပုဒ်အားရပ်တန့်လိုက်သလိုမျိုး ရပ်တန့်သွားလေ၏။

လေပြေညင်းသည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ သစ်ရွက်များ၏ တိုးတိုးလေး လှုပ်ခတ်သံများပင် ရပ်စဲသွား၏။

ကောင်းကင်ယံ၌ အတောင်ပံကို အားကုန်ဖြန့်ကျက်ကာ ပျံသန်းနေသော ညငှက်တစ်ကောင်သည် သူ၏ လေဟုန်ခရီးလမ်းတွင် ရုပ်တုတစ်ခုအလား ငြိမ်သက်သွားသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လွတ်လပ်မှုနှင့် ပျံသန်းခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုတို့က အရည်လဲ့နေဆဲ။

သစ်ရွက်များကြားတွင် ည၏ တေးသံရှင်များဖြစ်သော အင်းဆက်ပိုးကောင်လေးများ၏ စီစီညံညံအော်မြည်သံများသည်လည်း ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွား၏။

အချို့မှာ သူတို့၏ တောင်ပံလေးများကို ပွတ်တိုက်နေဆဲအနေအထားတွင်၊ အချို့မှာမူ သစ်ရွက်နုလေးများကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်နေဆဲဟန်ပန်ဖြင့် အသက်မဲ့စွာ ရပ်တန့်နေကြသည်။

တောနက်ကြီးထဲတွင်မူ သဘာဝ၏ သံသရာစက်ဝန်းသည်လည်း အေးခဲသွားခဲ့သည်။ လရောင်အောက်တွင် မိတ်လိုက်နေကြသော မျောက်တစ်စုံသည် သူတို့၏ ချစ်ခြင်းတရားကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည့်ဟန်ပန်အတိုင်းပင် တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် ရစ်ပတ်ထားလျက်သား။

သူတို့၏ အကြည့်များထဲတွင် တပ်မက်မှုနှင့် သံယောဇဉ်တို့က အချိန်နှင့်အတူ ရပ်တန့်နေသည်။

Admin, [11/21/2025 2:16 PM]

အခြားတစ်နေရာတွင်မူ၊ တောဘုရင်ကျားတစ်ကောင်သည် သူ၏သားကောင်ဖြစ်သော သမင်ငယ်လေးတစ်ကောင်ကို အမဲလိုက်ရန်အတွက် ခုန်အုပ်လိုက်သည့် အနေအထားမှာပင် လေထဲ၌ ရပ်တန့်လို့နေသည်။

သူ၏ ကြွက်သားများက တင်းမာနေပြီး၊ ထက်မြက်သော သွားစွယ်များက အပြည့်အဝပေါ်လွင်နေလျက်။ သမင်ငယ်လေး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုတို့က အချိန်ကိုကျော်လွန်၍ စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

တောင်ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင်မူ၊ အထီးကျန်ဝံပုလွေတစ်ကောင်သည် လမင်းကြီးကိုမော့ကြည့်ကာ အူလိုက်သည့် အသံမထွက်သောဟန်ပန်ဖြင့် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်နှယ်။ သူ၏ ပါးစပ်က ဟနေပြီး၊ လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် အူသံသည် ထာဝရအတွက် ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရသည့်အလား။

နဂါးလေးကောင်နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသို့ဦးတည်လာနေသည့် ဘုရင်မင်းမြတ်ဓမ္မာရာဇာ၏ အင်မော်တယ်ယာဥ်ပျံကြီးသည်လည်း အချိန်၏ကြိုးဆွဲမှုအောက်တွင် အေးခဲသွား၏။

လမင်းကြီးအောက်တွင် ဟောင်ရှောင်လုံကို ကြိမ်တုတ်ဖြင့် သိုင်းသင်ပေးနေသည့် ဧကရီထန်သည်လည်း အော်ဟစ်နေသည့် အနေအထားဖြင့် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ရပ်တတန့်နေသည်။

ဟောင်ရှောင်လုံ၏တစ်ကိုယ်လုံးတွင်တော့ ကြိမ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

မိုင်သန်းပေါင်းများစွာအကွာအဝေးတွင် အမှုလိုက်နေသည့် အရာရှိဟုန်သည်လည်း အေးခဲသွားသလို လောကကြီး၏ မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားဘုံသည်လည်း အေးခဲသွားသည်။

စည်ကားလှပါသည်ဆိုသော လန်ဒန်မြို့ကြီးသည်လည်း အေးခဲသွားသည်။ ငရဲဘုံသည်သာမက ဝိညာဉ်ဘုံသည်လည်း အေးခဲသွားသည်။

ဤသို့ဖြင့် လောကကြီးတစ်ခုလုံးသည် ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

လှုပ်ရှားမှုမှန်သမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး၊ အသံအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ လမင်းကြီး၏ ငွေရောင်အလင်းတန်းများနှင့် အရာအားလုံး အေးခဲရပ်တန့်နေသည့် ထိုထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

___

ရှေးဟောင်းခေတ်တုန်းက ကျင့်ကြံသူတို့သည် အလွန်အားကောင်းသော တန်ခိုးရှင်ဖြစ်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကိုချိပ်ပိတ်ရန်အတွက် တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ အင်အားကို ပေါင်းစည်းခဲ့သည်ဟု သမိုင်းမှတ်တမ်းများစွာတွင် ရေးသားမှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။

ထို တိုက်ပွဲကြောင့် ကမ္ဘာကြီးသည် ပျက်စီးခါနီးအခြေအနေအထိ ဖြစ်သွားရ၏။ ထို့အတွက်ကြောင့် ကမ္ဘာကြီးအနေဖြင့် ဆက်လက်ပြီးရှင်သန်နိုင်ရန် ကမ္ဘာမြေကြီး၏စိတ်ဝိညာဉ်က ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကိုချမှတ်ခဲ့လေသည်။

ထိုဆုံးဖြတ်ချက်၏ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ကမ္ဘာကြီး၏ တာအိုနိယာမများဟာ ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့လေပြီး ကမ္ဘာကြီး၏ အရွယ်အစားဟာလည်း အဆမတန်ကြီးထွားလာခဲ့သည်။

လောက၏အထွတ်အထိပ်မှ အစွမ်းထက်လှပါသည်ဆိုသော တာအိုအရှင်အဆင့်ကျင့်ကြံသူများပင် မွေးကတည်းကနေ သေဆုံးသည်အထိ ခရီးသွားလာလျှင်တောင် နေရာစုံရောက်ဖူးမည်မဟုတ်ဘူးဆိုသော ဆိုရိုးစကားလည်းရှိလေသည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် ယခုအချိန်ထက်ထိရှာမတွေ့သေးသော ကုန်းမြေတိုက်ကြီးများ၊ လျို့ဝှက်နယ်မြေများ၊ ရတနာနယ်မြေများ၊ ကောင်းချီးနယ်မြေများစွာတည်ရှိ၏။

ထိုရှာမတွေ့သေးသော နေရာများထဲမှတစ်ခုဟာတော့ ကုန်းမြေတိုက်အသေးလေးတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။ ထိုကုန်းမြေတိုက်ကြီး၏ ထူးခြားချက်မှာတော့ အလွန်မြင့်မားသော တောင်တန်းများရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

အဆုံးမဲ့ကမ္ဘာကြီး၏အမြင့်မားဆုံးနေရာများထဲမှ တစ်ခု၊ တိမ်တိုက်များ၏အထက်တွင် အမြဲတစေနေရောင်ခြည်နှင့် နွေးထွေးမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော တောင်ထွတ်တစ်ခုတည်ရှိသည်။

ထိုတောင်ထွတ်ပေါ်တွင် တောက်ပနေသော ရွှေရောင်နှင့် နီညိုရောင်တို့ ရောယှက်နေသည့် သစ်ပင်များက ပေါက်ရောက်နေပြီး၊ သစ်ပင်တိုင်းသည်လည်း လှပသော ပုံစံများဖြင့် တည်ရှိနေကြသည်။

မြေပြင်သည်လည်း သန့်ရှင်းကြည်လင်သော ကျောက်သားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်အား ကောင်းချီးပေးသလို သင်းပျံ့နေသော ပန်းရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသည်။

စိမ်းလန်းစိုပြေနေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ဖြူစင်ကာ တောက်ပနေသော သမင်ဖြူလေးများက ငြိမ်းချမ်းစွာပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြပြီး၊ အနားရှိစမ်းချောင်းလေးဘေးတွင် ပန်းပွင့်လေးများကဲ့သို့သော နတ်သမီးလေးများက ပျံသန်းနေကြသည်။

သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော ငှက်ကလေးများ၏တေးဆိုသံများနှင့်အတူ တောင်ထွတ်၏ကောင်းကင်ယံတွင်တော့ ဖီးနစ်ငှက်မလေးတစ်ကောင်က ကျော့ရှင်းစွာ ပျံဝဲနေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ထိုသို့သော အနေအထားဖြင့် အေးခဲနေကြလျက်ရှိ၏။

အောက်ဘက်ရှိ သစ်တောတွင်တော့ ပုဆိန်အဟောင်းတစ်လက်ဖြင့် သစ်ခုတ်နေသည့် လင်းနို့ဧကရာဇ်ရှိလေပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည်လည်း ရှုံမဲ့နေသည့်အတိုင်းဖြစ်ပြီး ထိုအမူအရာအတိုင်း အေးခဲနေလေသည်။

လောကကြီး၏ အထွတ်အထိပ်တွင်ရပ်တည်နေသော နတ်ဘုရားများ၊ နတ်ဆိုးများ၊ တာအိုအရှင်အဆင့်ကျင့်ကြံသူများ၊ သူတို့အားလုံးသည် အချိန်ကိုမလွန်ဆန်နိုင်ပဲ အေးခဲနေကြရသည်။

သို့သော် အချိန်လွန်ဆန်နိုင်သော တန်ခိုးရှင်တစ်ယောက်တော့ ရှိပုံရသည်။

တန်ခိုးရှင်၏အသွင်အပြင်မှာ အသက် ၃၀ ခန့်ရှိပြီး အတော်ချောမောခန့်ညားကာ မုတ်ဆိတ်အနည်းငယ်ဖြင့် ရင့်ကျက်ပုံရှိ၏။

သူ၏ရွှေရောင်ခပ်ဖျော့ဖျော့ဆံပင်များသည်လည်း ရှည်လျားပြီး နေရောင်ခြည်ထဲတွင် တလက်လက်တောက်ပနေသည်။

Admin, [11/21/2025 2:17 PM]

သူ၏ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတို့သည် ဩဇာအာဏာတို့ဖြင့်ပြည့်ဝပြီး သိပ်ကိုမှ အစွမ်းထက်လွန်းလှသည်။ တန်ခိုးရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးစားသည်လည်း သိပ်ကိုမှကြည့်ကောင်းပြီး ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးတို့ရှိကာ အဖြူကိုမှ ရွှေရောင်အနားကွပ်အင်မော်တယ်ဝတ်စုံအား ခန့်ညားစွာဝတ်ဆင်ထားသည်။

ဖော်ပြထားသော ရင်ဟိုက်မှတစ်ဆင့် သူ၏တောင့်တင်းသောရင်ဘတ်ကြွက်သားများအား ကောင်းမွန်စွာမြင်ရလေသည်။

တန်ခိုးရှင်၏ အသွင်အပြင်မှာ သေမျိုးလောကနှင့်မသက်ဆိုင်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ဖြစ်ကာ ငြိမ်းချမ်းလှ၏။

ထိုတန်ခိုးရှင်က အခြားသူမဟုတ် လောကတွင် ပြိုင်ဘက်မရှိ၊ ဖန်ဆင်းရှင်တစ်ပါးကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော နေနတ်ဘုရားပင်ဖြစ်လေသည်။

အချိန်သည်ပြိုင်ဘက်ကင်းပုံရှိသော်လည်း အချိန်၏အထက်တွင် ရပ်တည်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်များလဲ တည်ရှိသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များအား အချိန်အုပ်စိုးသူ၊ အချိန်သက်ရှိဟူ၍ ခေါ်ဆိုကြပြီး စစ်မှန်သော မသေမျိုးများဖြစ်ကြလေသည်။

နေနတ်ဘုရားသည် အချိန်အုပ်စိုးသူ တစ်ပါးဖြစ်ပြီး အချိန်သက်ရှိအဆင့်သို့ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

နေနတ်ဘုရားက သူ၏ ဉာဏ်ပညာဖြင့်ပြည့်စုံကာ မထိန်းချုပ်နိုင်သော မာန်မာနတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ရွှေရောင်နေမျက်ဝန်းဖြင့် ထျန်ရှင်းလုရှိသော အရပ်သို့စိုက်ကြည့်နေ၏။

သူ မည်သည်ကိုတွေးနေသနည်း။ သူအဘယ်ကြောင့် ထျန်ရှင်းလုအား ကြည့်နေသနည်း။ ထိုမေးခွန်းများ၏ အဖြေကို ဘယ်သူကမှမသိချေ။

လောကရဲ့အထွတ်အထိပ်သို့ အပိုင်း ( ၁၅၁ - ၁၅၂ - ၁၅၃ - ၁၅၄ - ၁၅၅) ပြီး