သစ်သားချိပ်စည်း။ နတ်ဘုရားသွေးကြောစွမ်းရည်။ (၃)

စူးချန်ခုန်းက သူထွက်သွားပြီးနောက် ဘာတွေဖြစ်မှန်း မသိခဲ့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် မီးလျှံများကြားရှိ အလောင်းက ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေသည်ကို ဒေါသထွက်စွာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် “မင်းဘာလို့ ဒီလောက်ဆင်းရဲတာလဲ။ ငါ့အတွက် ကောင်းတာဘာမှ မချန်ထားခဲ့ဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မုကျင်ကို သတ်ရန် ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း အမြတ်အစွန်းမရသလောက်ပင်။ မုကျင်သည် တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်အတွက် တာဝန်တစ်ခု ထမ်းဆောင်နေသည်ဖြစ်ရာ ထုံးစံအတိုင်း ရတနာ သို့မဟုတ် ငွေကြေးများကို သယ်ဆောင်လာမည်မဟုတ်ပေ။ မုကျင်ကို သတ်ကာ သူ့ကို ရှာဖွေပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် ငွေတစ်ပြားမျှပင် မတွေ့ခဲ့ပါ။

“ဘာလို့ ဒီလိုတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဘာလို့ သေလမ်းရှာတာလဲ။”

မုကျင်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ဟာ မီးလျှံထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြာကျသွားတာကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါရင်း တိုးတိုးလေးညည်းပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူနဲ့ မုကျင်ကြားမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့အမုန်းတရားတွေ မရှိတော့ပါ။ ဧရာမဝေလငါးဂိုဏ်းအတွင်းမှာ ပဋိပက္ခ တစ်ခုတည်း ဖြစ်ပွားခဲ့ပေမယ့် ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုမှာတော့ မုကျင်ဟာ သူ့ရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအချက်အလက်ကို သိရှိခဲ့ပြီး ဒီအတိုင်းမလွတ်ပေးဘဲ မတူမတန်ဆက်ဆံကာ သူ့ကို ရက်ရက်စက်စက် နင်းချေခဲ့ပြီး မိသားစုနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုတောင် ပါဝင်ပတ်သက်စေမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်း လုပ်နိုင်တာက သူ့ကို သူ့လမ်းသူပြန်ပို့လိုက်ဖို့ပါပဲ။

မုကျင်ရဲ့ကံကြမ္မာဟာ သူ့ထိုက်နဲ့သူ့ကံလို့ပဲ ပြောရမှာပင်။ ဒီလိုစရိုက်မျိုးနဲ့ဆိုရင် ဒီနေ့ စူးချန်ခုန်းရဲ့လက်ချက်နဲ့ မသေခဲ့ရင်တောင် နောက်ဆုံးမှာ ပိုအားကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ကိုရန်စမိပြီး အဆုံးသတ်သွားနိုင်သည်။

“နတ်ဆိုးအမြုတေမရှိဘူး… မိသားစုကြီးတွေက လူတွေက မိစ္ဆာနတ်ဆိုးတွေလို မဟုတ်ဘူးလား” ထို့အပြင် မုကျင်၏ခန္ဓာကိုယ် ပြာကျသွားပြီးနောက် နတ်ဆိုးအမြုတေကဲ့သို့သော လက္ခဏာတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရကြောင်း စူးချန်ခုန်း သတိပြုမိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် မိသားစုကြီးများမှ လူများနှင့် မိစ္ဆာနတ်ဆိုးများကြားတွင် ကွာခြားချက်တစ်ခု ရှိနေပုံရသော်လည်း အသေးစိတ်အချက်အလက်များမှာ မရှင်းလင်းပါပေ။

“တကယ်ကို ဘာအကျိုးတစ်ခုမှ မရရှိဘဲ ပြဿနာတွေတစ်ပုံကြီးတက်တာပဲ။” ဟု စူးချန်ခုန်းက မုကျင်ကို သတ်ပြီးနောက် သူ့လက်ဖမိုးတွင် ပေါ်လာသော အစိမ်းရောင်အမှတ်အသားကို ကြည့်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် စူးချန်ခုန်းသည် ‘နဂါးသွေးဆေး’ ချက်နည်းကိုသာ လိုချင်ခဲ့သော်လည်း မိသားစုကြီးမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် မိစ္ဆာနတ်ဆိုးကဲ့သို့ပင် ချီစွမ်းအင်ကို အာရုံခံစားနိုင်စွမ်းရှိပြီး စူးချန်ခုန်းကို ‘စစ်ခုန်းယုံ’ အဖြစ် မှတ်မိသော မုကျင်နှင့် အမှတ်မထင် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။

“သွားမယ်.. တုန်းလင်တစ္ဆေဈေးကို ခရီးထွက်မယ်။”

မုကျင်ရဲ့ အလောင်း မီးလောင်သွားတာကို ကြည့်ပြီးတဲ့နောက် စူးချန်ခုန်းက ပြာနဲ့ထင်းတွေကို ရှင်းပြီး တုန်းလင်တစ္ဆေဈေးကို ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဒီအရှုပ်ထဲ ရောက်သွားပြီး အများကြီး ကြိုးစားအားထုတ်ပြီးတဲ့နောက် စူးချန်ခုန်းက နဂါးသွေးဆေးချက်နည်းကို လက်မလျှော့ခဲ့ပါ။ သူ့ရဲ့ ရပိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ ဆုလာဘ်ကို ရယူဖို့ ထွက်ခွါခဲ့ပြီး သွေးမီးခိုးမျှော်စင်က ကောလာဟလတွေ ထွက်ပေါ်နေသလို ယုံကြည်စိတ်ချရလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မိသည်။

မနက်လင်းခါနီးမှာ စူးချန်ခုန်းက တုန်းလင်တစ္ဆေဈေးရဲ့ တောင်ပေါ်ရွာလေးကို ရောက်လာခဲ့သည်။ ဈေးဖွင့်တဲ့နေ့ မဟုတ်တာကြောင့် အထဲမှာတော့ လူသူကင်းမဲ့ပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်မှ မတွေ့ရဘဲ လုံးဝတိတ်ဆိတ်နေ၏။

“ကျွီ ကျွီ”

‘နွားနတ်ဆိုးဘုရင်’ အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ စူးချန်ခုန်းသည် လမ်းများတစ်လျှောက် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ အနီးနားရှိ ခြံဝင်းတံခါးတစ်ခုသည် လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ပွင့်သွားပြီး တကျွီကျွီအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် သူ့ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။ မှောင်မိုက်သောထောင့်တစ်ခုတွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အရိပ်များထဲမှ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

အသားအရေမှာ သွေးရောင်မရှိဘဲ မျက်လုံးထောင့်ရှိ အမွှေးအမျှင်များပင် မရှိတော့ဘဲ ချောမွေ့သော မျက်နှာဖြင့် အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မဟုတ်သည့်နှယ်။ သို့သော် သူက သွေးမြူခိုးမျှော်စင်မှ သံတမန် သွေးဆယ့်သုံးပင်ဖြစ်သည်။

ယခင်ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း တာဝန်ပြီးဆုံးပြီး တစ္ဆေဈေးသို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူသည် ကတိတည်သော သွေးဆယ့်သုံးနှင့် အလဲအလှယ်လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

“တော်တယ်” "မင်း ဟွမ်ဖူဟုန်လန်ကို သတ်လိုက်ပြီပဲ။ ဒါက မင်းရဲ့ထိုက်တန်တဲ့ဆုလာဘ်ပဲ" သွေးဆယ့်သုံးက သူ့အသံမှာ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတဲ့ ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လို ချီးကျူးလိုက်သည်။ သူ့လက်ကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ရုံနဲ့ ပစ္စည်းနှစ်ခုက စူးချန်ခုန်းဆီ ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ပျံသွားသည်။

သွေးမြူခိုးမျှော်စင်၌ သံမဏိဓားဂိုဏ်းထဲမှာ သူလျှိုတွေရှိပြီး ဟွမ်ဖူဟုန်လန် သေဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့အကြောင်း ခိုစာကနေတစ်ဆင့် သွေးဆယ့်သုံးကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားခဲ့သည်ဖြစ်ရာ စူးချန်ခုန်းက သူ့တာဝန်ကို ပြီးမြောက်သွားပြီဆိုတာ သူသိလေသည်။

စူးချန်ခုန်း ဖမ်းမိလိုက်သည့် လွင့်ပျံလာတဲ့ ပစ္စည်းနှစ်ခုက စာလိပ်တစ်ခုနဲ့ တိုကင်တစ်ခုဖြစ်သည်။

စာလိပ်ထဲမှာ သွေးနဂါးဆေးချက်နည်းပါရှိပြီး စူးချန်ခုန်းက သွေးဆယ့်သုံးက သူ့ကို မလှည့်စားဘူးလို့ ယုံကြည်သောကြောင့် သေချာမစစ်ဆေးခဲ့ပါ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သွေးဆယ့်သုံးက သူ့ကို ဆေးချက်နည်းမပေးချင်ရင် သူပေါ်လာမှာမဟုတ်ပါ။ ဆေးချက်နည်းအတုကိုပေးဖို့ ဒုက္ခခံပြီး ပေါ်လာစရာလည်း မလိုပါ။

တစ်ဖက်တွင်မူ ထိုတိုကင်မှာ သွေးနီရောင်ဖြစ်ပြီး မိုးတိမ်နှင့် မီးခိုးမျှင်များဖြင့် ထွင်းထုထားသော တိုကင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သွေးဆယ့်သုံးကတိပေးထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒီတိုကင် လက်ထဲမှာရှိရင် အလုပ်လက်ခံချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်အပ်ချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ဖုန်းစုန့်မြို့က တိမ်မြူခိုးအိမ်တော်ကိုသွားပြီး အဲဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေကို ဒီတိုကင်ကို ပြနိုင်တယ်။ သူတို့က မင်းကို ဂရုစိုက်ပေးလိမ့်မယ်။”

ဒီတိုကင်က လုပ်ဆောင်ချက်က ရိုးရှင်းပါသည်။ အဲ့တာက သွေးမြူခိုးမျှော်စင်က အသိအမှတ်ပြုမှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး ကိုင်ဆောင်သူဟာ သွေးမြူခိုးမျှော်စင်နဲ့ တာဝန်တွေအတွက် တက်ကြွစွာ ပါဝင်ဆောင်ရွက်နိုင်ပါသည်။

သွေးမြူခိုးမျှော်စင်က သံတမန်တစ်ယောက်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရရင် သူက ဖောက်သည်တွေကို ရှာဖွေဖို့ တာဝန်ပေးအပ်ထားတာဖြစ်သည်။ အရည်အချင်းရှိပြီး အထူးသဖြင့် အမျှော်အမြင်ရှိတဲ့သူတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ရှိနေတာကို လူတွေသိအောင် လုပ်ကြပါသည်။

တစ္ဆေဈေးမှာ ဆေးလုံးရောင်းသည့် ‘နွားနတ်ဆိုးဘုရင်’ ဖြစ်တဲ့ စူးချန်ခုန်းလို လူတစ်ယောက်က သွေးမြူခိုးမျှော်စင် သံတမန်တစ်ယောက်ရဲ့ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုစကားကို ပြောပြီးတဲ့နောက် သွေးဆယ့်သုံးဟာ အမှောင်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ့်ပုံပေါ်ပေမယ့် စူးချန်ခုန်းက “ခဏနေဦး။” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

သွေးဆယ့်သုံးဟာ စိတ်ခံစားမှု ဒါမှမဟုတ် စူးစမ်းလိုစိတ်မရှိဘဲ ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုကြည့်ကာ သူပြောလာမယ့်အရာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်နေသည်။

“မင်း ဒါကို မှတ်မိလား။”

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက် စူးချန်ခုန်းက သူ့လက်ဖဝါးကို မြှောက်ပြီး လိပ်အသက်ရှူနည်းချီစွမ်းအင်နဲ့ ဖိနှိပ်တာကို ရပ်လိုက်သည်။ သူ့လက်ဖမိုးမှာ နွယ်ပင်လို အစိမ်းရောင်မြွေအမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

စူးချန်ခုန်းက ဒီအမှတ်အသားမှာ ဘာအန္တရာယ်တွေ ဖုံးကွယ်ထားလဲဆိုတာ နားလည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူခဏလောက် စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက် သွေးဆယ့်သုံးကို မေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သွေးမြူခိုးမျှော်စင်ရဲ့ သံတမန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူဟာ ဗဟုသုတကြွယ်ဝတဲ့သူ ဖြစ်ရမည်။

ဒါက မုကျင်ကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့အချက်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပေမယ့် အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါ။ မုကျင်ရဲ့ သေဆုံးမှုသတင်း ပျံ့နှံ့သွားရင် သွေးမြူခိုးမျှော်စင်က သူဟာ တရားခံလို့ ချက်ချင်း သံသယဝင်မိလိမ့်မည်။ ဒါကြောင့် သွေးဆယ့်သုံးကို အဲဒီအမှတ်အသားကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။

ဒါ့အပြင် စူးချန်ခုန်းက သူဟာ သွေးဆယ့်သုံးနှင့် ရုပ်ဖျက်ပြီး ပြောဆိုနေတာကြောင့် သူသိသွားရင်တောင် ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မဖြစ်နိုင်ပါ။

ဒါပေါ့ သွေးဆယ့်သုံးက ဒီအမှတ်အသားကို မသိရင် စူးချန်ခုန်းက ဒီအကြောင်း ဘာမှမပြောဘဲ နေဖို့ ရည်ရွယ်ထားသည်။

“ဟင်.. ဒါက မုမိသားစုရဲ့ သစ်မြွေချိပ်စည်းပဲ။ မုမိသားစုဝင်တစ်ယောက်ကို မင်း သတ်လိုက်တာလား။”

သွေးဆယ့်သုံးက စူးချန်ခုန်းရဲ့ လက်ပေါ်က အမှတ်အသားကို မြင်လိုက်ရတော့ သူ့လေသံက အံ့အားသင့်မှု အရိပ်အယောင်တွေ ပါလာပြီး အမှတ်အသားရဲ့ မူလအစကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ မှတ်မိသွားခဲ့သည်။

“သူ တကယ်သိတယ်ဟ။” စူးချန်ခုန်းကလည်း သွေးဆယ့်သုံးရဲ့ ကျယ်ပြန့်တဲ့ အသိပညာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ အမှတ်အသားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သစ်မြွေချိပ်စည်းဖြစ်ကြောင်း သိသွားပြီး မုမိသားစုဝင်တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တာလို့ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။