တာ့ဖုန်းပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး။ သွေးမျိုးဆက်အားတုံ့ပြန်မှု။ (၂)

ယခု သူသည် စစ်စခန်းတွင် တစ်နှစ်ခွဲကြာ ပုန်းအောင်းနေရမည်ဖြစ်သောကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ပန်းပဲပညာကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အတတ်ပညာဟူသည် သင်ယူလို့မဆုံးနိုင်ပေ။

ပထမနေ့ အလုပ်ပြီးဆုံးပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ပန်းပဲခန်းမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ ထွက်ခွာသွားကြပြီး စူးချန်ခုန်းသည်လည်း အနည်းငယ် မောပန်းနေဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။

လျိုကျွမ်းက “ထိုက်လိုင်၊ မင်း ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်ဖူးလား။ မင်းတော်တော်ခံနိုင်ရည်ရှိတာပဲ” ဟု မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

ယနေ့ ပထမနေ့တွင် စူးချန်ခုန်းတစ်ယောက်တည်းက လူနှစ်ယောက် သုံးယောက်စာ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး သူ၏ ခံနိုင်ရည်က နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံရင့် ပန်းပဲဆရာများ၏ ခံနိုင်ရည်ထက် သာလွန်လေ၏။

စူးချန်ခုန်းက ရိုးသားသော အပြုံးဖြင့် “ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်ကတည်းက သန်မာခဲ့တာလေ။ ရွာမှာ ကျွန်တော့်ဆရာဆီကနေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ အကွက်အနည်းငယ် သင်ယူခဲ့တယ်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူယောက် သုံးယောက်လောက် ကျွန်တော့်အနားတောင် မကပ်နိုင်ဘူး။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းဟာ ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို မဖုံးကွယ်ထားပါ။ ဘာကြောင့်ဆို သူ မနက်တိုင်းနဲ့ ညနေတိုင်း ဝူချင်းရှီရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို လေ့ကျင့်မှာဖြစ်လို့ပင်။ ဒါက သူ့ရဲ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားက ဘာကြောင့် ဒီလောက် အံ့သြစရာကောင်းလဲဆိုတာကိုလည်း ရှင်းပြနိုင်ပါသည်။

“ဟားဟား၊ ဒီခေတ်မှာ အပြင်ထွက်ရင် စကေးနည်းနည်းပါးပါး သိထားဖို့ တကယ်လိုအပ်တယ်။ ငါလည်း စစ်ရေးလက်ဝှေ့သင်ယူဖို့ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ရဲ့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်လေ။”

လျိုကျွမ်းကလည်း ဒါကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပါ။

စစ်စခန်းအတွင်းမှာ အလေးမတဲ့ ပန်းပဲသမားတွေ၊ ရေကျိုပြီး အစားအစာချက်ပြုတ်တဲ့ စားဖိုမှူးတွေတောင် လက်ဝှေ့နဲ့ ကန်တဲ့အကွက်အနည်းငယ်ကို သိကြပါသည်။ ဒါက ထူးဆန်းတာတော့ မဟုတ်ပါ။ ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်တာဟာ တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက်သာမက ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေဖို့အတွက်ဖြစ်သည်။

ကျန်းမာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အရာအားလုံးရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ပင်ဖြစ်သည်။

အလုပ်များတဲ့ တစ်နေ့တာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းဟာ ထမင်းစားပြီး ဝူချင်းရှီအကွက်တွေကို လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး မှောင်ရီပျိုးစအချိန်မှာ သူ့အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ပြီး အနားယူခဲ့သည်။

စစ်စခန်းမှာနေရတဲ့ ဘဝက တကယ်ကို ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းပါသည်။ စူးချန်ခုန်းလို ထောက်ပံ့ရေးဝန်ထမ်းတွေတောင် အလုပ်သွား၊ အလုပ်ဆင်းပြီး အနားယူဖို့ အချိန်ဇယားကို တိတိကျကျ လိုက်နာရသည်။

စူးချန်ခုန်းက သိပ်နေသားမကျပေမယ့် အဲဒီမှာ အများဆုံး တစ်နှစ်ခွဲလောက်တော့ နေရမှာဖြစ်တာကြောင့် သူ သည်းခံနိုင်ပါသည်။

စူးချန်ခုန်းဟာ ပန်းပဲပစ္စည်းတွေကို ပန်းပဲခန်းမှာ ထုလုပ်ရုံတင်မကဘဲ မနက်နဲ့ ညနေတွေမှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်ရင်း အတော်လေး တင်းကျပ်တဲ့ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွေကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ဒါကြောင့် စူးချန်ခုန်းရဲ့ ပန်းပဲပညာကျွမ်းကျင်မှု မြန်ဆန်စွာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့စွမ်းရည်တန်ဖိုးဟာ အခုဆိုရင် သံနက်အိမ်တော်မှာ ရှိတုန်းကထက် အနည်းငယ်သာမက သိသိသာသာ မြင့်မားတဲ့ ၃၃ မှတ်အထိ မြင့်တက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အရင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်တဲ့ နှုန်းထားနဲ့ ပန်းပဲပညာကို သင်ယူနေသည်။

ထပ်လောင်းပြောရရင် ပန်းပဲဌာနမှာ ဓားတွေ၊ ဓားရှည်တွေ ပြုလုပ်ရုံတင်မကဘဲ သံချပ်ကာ၊ လေးမြားတွေနဲ့ အခြားလက်နက်တွေကိုလည်း ပြုလုပ်ရသည်။ လက်နက်နဲ့ ပစ္စည်းကိရိယာ အမျိုးမျိုးကို ထုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် ပန်းပဲပညာကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ တိုးတက်လာစေခဲ့သည်။

“ငါ တကယ်ကို အဖိုးတန်ရတနာလေးကို ရွေးခဲ့တာပဲ။”

ကြီးကြပ်ရေးမှူး ကန်းကျန့်သည် ပန်းပဲခန်းကို စစ်ဆေးရန် မကြာခဏ လာလေ့ရှိပြီး စူးချန်ခုန်းသည် လက်နက်များကို ပန်းပဲလုပ်ရာတွင် အာရုံစိုက်နေသည်ကို မြင်တိုင်း သူ၏မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာ၏။

စူးချန်ခုန်းသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူ၏ ပန်းပဲကျွမ်းကျင်မှုကို စစ်စခန်းတစ်ခုလုံးရှိ ပန်းပဲသမားတစ်ထောင်နီးပါးက လိုက်မီရန် ခက်ခဲသည်။ ဒါက သူဟာ ပန်းပဲမိသားစု၏ သားစဉ်မြေးဆက်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသော သက်သေတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ထိုက်လိုင်၊ မင်း တစ်ခုခု လိုချင်လား”

ကန်းကျန့်သည် စူးချန်ခုန်းအား တစ်ခုခု လိုချင်သလားဟု မမေးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုပါရမီရှင်သည် ထုံးစံအတိုင်း သင့်တော်သောဆုလာဘ်ကို ခံယူထိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အမှန်တကယ်တွင် ဘာမှသိပ်မလိုချင်သော်လည်း မည်သည့်တောင်းဆိုမှုမျှ မပြုလုပ်ဘဲ အလုပ်ကြိုးစားနေပါက ထူးဆန်းနေမည်ကို သိသောကြောင့် သူက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာနှင့် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ “ကျွန်… ကျွန်တော် လုပ်ခလစာ ပိုတောင်းချင်ပါတယ်။ ဒါမှ အနာဂတ်မှာ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် မိန်းမနှစ်ယောက်သုံးယောက်လောက်ယူနိုင်မှာ။”

"ရတာပေါ့။ နောက်လကစပြီး မင်းရဲ့လစာက တစ်လကို ငွေပြား ၃၀ အထိ တိုးလာလိမ့်မယ်။ အလုပ်ကိုကောင်းကောင်း ဆက်လုပ်။ မင်းအတွက် ပိုမြင့်တဲ့နေရာကို တက်လှမ်းဖို့ အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီးရှိလိမ့်မယ်။ ဒီမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့လူတွေက မြင်သာထင်သာပါတယ်။"

ဒီစကားကိုကြားတော့ ကန်းကျန့်က ရယ်မောလိုက်ပြီး စူးချန်ခုန်းရဲ့ပခုံးကိုပုတ်ကာ သူ့ရဲ့လစာကို ပန်းပဲဌာနမှာ ပထမတန်းစား ပန်းပဲပညာရှင်အဆင့်အထိ တိုးမြှင့်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အရှင်ကန်းကို ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။" စူးချန်ခုန်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အလွန်အားတက်သွားသည်။

သူ့အလုပ်ခန်းကိုပြန်ရောက်တော့ စူးချန်ခုန်းဟာ လက်နက်တွေကို ဆက်လက်သွန်းလုပ်နေပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ်လှုပ်ခတ်သွားသည်။ "သူတို့လာနေပြီ။"

စူးချန်ခုန်းက သူ့လက်ပေါ်က သစ်မြွေချိပ်စည်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်လာတာကို ခံစားလိုက်ရပြီး မုမိသားစုကလူတွေ ပိုနီးလာနေပြီဆိုတာ သူနားလည်လိုက်သည်။

သစ်မြွေချိပ်စည်းဟာ မုမိသားစုက သူတို့ရဲ့သားစဉ်မြေးဆက်တွေကို သတ်ခဲ့သူတွေကို လိုက်လံရှာဖွေဖို့ အသုံးပြုတဲ့ ခြေရာခံနည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သစ်မြွေစည်းတံဆိပ်နဲ့ အမှတ်အသားပြုခံရသူတွေဟာလည်း သွေးမျိုးဆက်တူတဲ့ မုမိသားစုရဲ့ သားစဉ်မြေးဆက်တွေကို သတိပြုမိကြလိမ့်မည်။

သစ်မြွေချိပ်စည်း ရုတ်တရက် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်လာတာက မုမိသားစုမှ တစ်ယောက်ယောက်က စစ်စခန်းကို ချဉ်းကပ်လာနေပြီဆိုတာကို ညွှန်ပြနေသည်။

သို့သော် အပေါ်ယံတွင် စူးချန်ခုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ သူ၏ စစ်မှန်သောချီစွမ်းအင်ဖြင့် သစ်မြွေချိပ်စည်းကို ဖိနှိပ်ထားစဉ် ရှေ့တွင်ရှိသော လက်နက်ကို ဆက်လက်သွန်းလုပ်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စစ်စခန်းအပြင်ဘက်တွင် လူနှစ်ယောက်ပေါ်လာ၏။ တစ်ယောက်က အသက်ကြီးပြီး တစ်ယောက်က အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ်ရှိသည်။

အသက်လတ်ပိုင်းဟု ရည်ညွှန်းသော်လည်း ထိုသူသည် အမှန်တကယ်တွင် အသက်လေးဆယ်ကျော်ဖြစ်သည်။ သူသည် ချောမောသောအသွင်အပြင်ရှိပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မျက်လုံးမှေးသောကြောင့် အေးစက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။

တစ်ဖက်တွင်မူ အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အကြီးအကဲသည် ခါးကုန်းပြီး ဆံပင်ဖြူကာ သွားအချို့ မရှိသော်လည်း အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် သူသည် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပြီး စခန်းကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သားများကိုပင် မျက်လုံးချင်းဆုံရန် ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်စေသည်။

“ကျင်အာကို သတ်တဲ့သူက… တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်စခန်းမှာ ပုန်းနေတယ်။ သူ သေချာပေါက် အားလုံးကို စီစဉ်ထားတာပဲ။” အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့်လူက အံကြိတ်လျက် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ်ထားသောလူမှာ မုကျင်၏ဖခင် မူရှင်းမှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်ပါ။ သွေးဆက်နွှယ်မှုရှိသော မိသားစုကြီးတစ်ခု၏ သားစဉ်မြေးဆက်များအနေဖြင့် မုကျင်၏သေဆုံးမှုသည် သစ်မြွေချိပ်စည်းမှ တုံ့ပြန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ မူရှင်းသည် အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်ကာ စိတ်သောကရောက်ပြီးနောက် မိသားစုထံ အကြောင်းကြားခဲ့ပြီး လူသတ်သမားအား အဆိုးရွားဆုံးတန်ဖိုးကို ပေးဆပ်စေဖို့ ကျိန်ဆိုခဲ့သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသော အကြီးအကဲ၏ မှုန်ပျပျမျက်လုံးများက တည်ငြိမ်နေ၏။ “ဒီလူသတ်သမားက သစ်မြွေချိပ်စည်းကို ဖိနှိပ်ဖို့ ချီစွမ်းအင်အနှစ်သာရကို သုံးပြီး တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်က လူဦးရေထူထပ်တဲ့ စစ်စခန်းထဲ ဝင်ရောနှောနေတယ်။ ​​တကယ်ကို လိမ္မာပါးနပ်တဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ…”

အကယ်၍ အနှီလူသတ်သမားသာ နက်ရှိုင်းသောတောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများ သို့မဟုတ် ရွာငယ်လေးများသို့ ထွက်ပြေးခဲ့ပါက နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် တရားခံကို ရှာတွေ့ကာ သူတို့ကို လုံးဝဖယ်ရှားပစ်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်မျှ ကျန်မည်မဟုတ်ပါ။

သို့သော် ထိုရာဇဝတ်သားသည် တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တော်၏ စစ်စခန်းတွင် ပုန်းအောင်းနေသောကြောင့် မုမိသားစုပင် လူသတ်သမားကို ရှာဖွေရန် သူတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြု၍ မရတော့ပေ။