သံနှင့်ဓားများကို ပုံသွင်းခြင်း။ ဓားချီသန့်စင်ခြင်း။ (၂)

မုမိသားစု၏ဖခင်နှင့်သားတို့ ယာယီထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ဖေယန်သည် သူ၏ထိုင်ခုံတွင် နောက်မှီလိုက်ပြီး သူ့နားထင်ကိုပွတ်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “တကယ်ကို ထူးထူးခြားခြား အဖြစ်အပျက်တွေများတဲ့ ဆောင်းဦးရာသီပဲ။ မကြာသေးခင်က ထောင်စုမှူးနှစ်ယောက် ဆုံးသွားတယ်။ ငါ့ညီ နှိပ်စက်ခံရတယ်။ အခု မုကျင် ဆုံးသွားပြီ… ပြီးတော့ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ မကြာသေးခင်က သူပုန်တွေ ပြန်မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေပြန်ပြီ။”

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်၏ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအနေဖြင့် ဖေယန်၏ရာထူးသည် အလွန်မြင့်မားပြီး ထုံးစံအတိုင်း သူသည် နေ့တိုင်း ပြဿနာများစွာကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

ထို့နောက် ဖေယန်က ဟောင်ကျန်းရှန့်ကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “ချက်ချင်းသွားပြီး ယဲ့လင်ဖုန်း၊ ဟိုင်ရွှယ်နှင့် အခြားသူတွေကို ငါ့ဆီလာဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ သူတို့ကို မေးစရာရှိတယ်။”

မုကျင်သည် တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့တာ မှန်ပါက သူတို့ထဲက လူအနည်းငယ်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။ အလီဘိုင်ရှိသူများကို ဖယ်ရှားခြင်းဖြင့် သံသယရှိသူစာရင်းသည် အလွန်နည်းပါးသွားမည်ဖြစ်သည်။ တစ်ယောက်ချင်းစီကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်းက အချက်အလက်အချို့ကို ရနိုင်သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့် ခေါင်းညိတ်ပြီး ခဏလောက် ရပ်တန့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မုကျင်ကို သတ်တဲ့သူက ငါတို့လူ မဟုတ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်မလား။ တရားခံက သူ မုမိသားစုကို ရန်စခဲ့မှန်းသိလို့ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ရဲ့ နယ်မြေကို ခိုလှုံဖို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

“မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ဘူး။ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ရဲ့ မကြာသေးမီက စုဆောင်းခံရသူတွေရဲ့ စာရင်းကို တစ်ယောက်ယောက်ကို စစ်ဆေးခိုင်းပြီး အဲဒီနာမည်တွေကို သေချာဂရုစိုက်ခိုင်းလိုက်။”

ဟုန်ကျန်းရှန့်ရဲ့ စကားတွေက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ ဖေယန်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ဟာ အပြင်ကနေ အဖွဲ့ဝင်အသစ် တစ်ထောင်ကျော် စုဆောင်းနေခဲ့တာဖြစ်သည်။ လူသတ်သမားက သူတို့ထဲမှာ ပါနေတာလား။ ဖေယန်က ဒါဟာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရပေမယ့်လို့ပေါ့။

မုကျင်ကို သတ်နိုင်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဟာ စည်းကမ်းတင်းကျပ်တဲ့ စစ်စခန်းမှာ အလွယ်တကူ အလွဲအချော်လုပ်နိုင်ပြီး နေ့စဉ် တင်းကျပ်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုနဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေက အားနည်းချက်တွေကို ဖော်ထုတ်နိုင်ပါသည်။

ရာစုမှူးတွေက ဘယ်သူတွေ ထူးချွန်လဲ၊ ဘယ်သူတွေ ထူးဆန်းစွာ ပြုမူလဲ၊ ဘယ်သူတွေ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သူတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလဲဆိုတာ သိဖို့ တပ်သားသစ်တွေကို စောင့်ကြည့်နေသရွေ့ တစ်ခုခု ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပါသည်။

“သူတို့ ထွက်သွားပြီလား။”

စူးချန်ခုန်းဟာ ​​မုမိသားစုရဲ့အဖေနဲ့သားတို့က ဖေယန်နဲ့ စကားပြောတာကို ထုံးစံအတိုင်း မသိပေမယ့် တစ်ချိန်က မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေတဲ့ သစ်မြွေချိပ်စည်းဟာ သူ့ရဲ့ချီစွမ်းအင်ရဲ့ ဖိနှိပ်မှုအောက်မှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်လာတယ်လို့ ခံစားမိပြီး ​​မုမိသားစုက စစ်တပ်စခန်းအနီးတစ်ဝိုက်ကနေ ထွက်သွားလောက်ပြီလို့ ညွှန်ပြနေလေသည်။

“လူတစ်ယောက်က အရမ်းကြီး သတိထားမနေနိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါ လုပ်ရမှာက ကိုယ့်ကိစ္စကိုယ် ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ဖို့ပဲ။ စခန်းကနေ မထွက်သရွေ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။”

စူးချန်ခုန်းလည်း လုံးဝ စိတ်လွတ်လက်လွတ်မနေခဲ့ပါ။ ​​မုမိသားစုက စခန်းအပြင်ဘက်မှာ စောင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီး သူ ထွက်သွားလိုက်ရင် သူတို့နဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တာက အန္တရာယ်များလိမ့်မည်။

သို့သော် ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ပါပေ။ စူးချန်ခုန်းဟာ စစ်စခန်းကနေ လုံးဝထွက်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါ။ သစ်မြွေချိပ်စည်း လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားမှသာ ထွက်သွားဖို့ စဉ်းစားထားသည်။ အဲဒီအချိန်အထိ ပန်းပဲလုပ်ငန်းကသာ သူ့ရဲ့ အကောင်းဆုံးမှီခိုအားထားရာပင်။

“ချလွမ်း ချလွမ်း ချလွမ်း”

အဲဒီအတွေးနဲ့ စူးချန်ခုန်းဟာ ပိုစိတ်အားထက်သန်လာပြီး တူကိုဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ရှေ့ကသံကို သံမဏိအဖြစ် သန့်စင်ရင်း အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

“ဒီစူးထိုက်လိုင်ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ငါ့ကို တောင်းဆိုထားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက မုကျင်ရဲ့လူသတ်သမား ဖြစ်နိုင်လို့တဲ့။ ဒါပေမယ့် စူးထိုက်လိုင်က ပုံမှန်ပါပဲ။ မုကျင်ကို သတ်နိုင်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က သိုင်းပညာမှာ သေချာပေါက် ထူးချွန်ရမယ်။ အဲ့လိုထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပန်းပဲပညာမှာ ဒီလောက်ကျွမ်းကျင်မှာလဲ။ ပန်းပဲဌာနက သူ့လို ဒုတိယလူကို ရှာမတွေ့မှာကို စိုးရိမ်မိသား။”

နောက်ရက်တွေမှာ ပန်းပဲဌာနရဲ့ အကြီးအကဲ ကန်းကျန့်ဟာ ပန်းပဲခန်းကို မကြာခဏ လာရောက်လည်ပတ်ပြီး အဓိကအားဖြင့် စူးချန်ခုန်းကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မုမိသားစု၏ဖခင်နှင့်သား မုရှင်းနှင့်မုရွှင်းတို့သည် မုကျင်၏သေဆုံးမှုကြောင့် လူသတ်သမားက သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်စစ်စခန်းအတွင်း၌ ရှိနေသည်ဟု ဆိုကာ ရောက်ချလာခဲ့ကြသည်။ မဟာစစ်သူကြီးတစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို စိုးရိမ်ပြီး သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကြားတွင် ဂုဏ်သတင်းထိခိုက်စေမည်ကို စိုးရိမ်သော ဖေယန်သည် ရာဇဝတ်သားကိုရှာဖွေရန် မုရှင်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်းမပြုဘဲ ပြဿနာကို တပ်တွင်း၌သာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ဖေယန်သည် မုကျင်ကိုသတ်နိုင်သည့် စစ်ရေးစွမ်းရည်မြင့်မားသူများစွာကို ခေါ်ယူရုံသာမက တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်သို့ မကြာသေးမီက ဝင်ရောက်လာသူများကို စောင့်ကြည့်ရန်လည်း ညွှန်ကြားခဲ့သည်။

ထိုအထဲတွင် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးကို ကိုင်တွယ်သော စူးချန်ခုန်းလည်း ပါဝင်သည်။ အပြင်လူတစ်ဦးသည် မုကျင်ကို သတ်ပြီးနောက် တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်တွင် ခိုလှုံပါက ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာနတွင် ပုန်းအောင်းခြင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ကန်းကျန့်ကို သူ၏အထက်လူကြီးက စူးချန်ခုန်းအကြောင်း စုံစမ်းမေးမြန်းရန်နှင့် သူ့ကို အထူးအာရုံစိုက်ရန် ကိုယ်တိုင် ခေါ်ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် ကန်းကျန့်က ဒါဟာ သတိထားလွန်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူငယ်တစ်ဦးသည် သောင်းစုခေါင်းဆောင် မုကျင်ကို သတ်နိုင်သည့် ခွန်အား အဘယ်မှာ ရှိနိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် စူးချန်ခုန်း၏ ပန်းပဲပညာကျွမ်းကျင်မှု၊ ဤမျှငယ်ရွယ်သောအသက်အရွယ်တွင် နက်ရှိုင်းသောကျွမ်းကျင်မှုကို ငယ်စဉ်ကတည်းက မစတင်ဘဲ မရနိုင်ပါ။ ၎င်းကို အတုအယောင်လုပ်၍မရပါ။

မုကျင်ကို သတ်နိုင်လောက်သည်အထိ သိုင်းပညာတွင် အစွမ်းထက်ပြီး အားလပ်ချိန်တွင် ပန်းပဲစွမ်းရည်များကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လေ့လာနိုင်သော လူငယ်တစ်ဦးသည် အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။

ကန်းကျန့်သည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူရဲ့အလုပ်က သူရဲ့တွေ့ရှိချက်တွေကို စောင့်ကြည့်ပြီး အစီရင်ခံရန်သာဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် လိပ်အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး လူတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည်။ သူ့ရဲ့ပန်းပဲပညာဟာ ပညာရှင်အဆင့်ဖြစ်ပြီး ပန်းပဲဌာနမှာ ပန်းပဲသမားအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရတာ အဆင်ချောပါသည်။

နောက်ရက်တွေမှာ စူးချန်ခုန်းဟာ ​​သစ်မြွေချိပ်စည်း ဂနာမငြိမ်ဖြစ်တာကို တစ်ခါတစ်ရံ ခံစားခဲ့ရသည်။ စစ်တပ်စခန်းအနီးမှာ လှည့်လည်စုံစမ်းစစ်ဆေးနေတဲ့ မုမိသားစုက လူတွေဖြစ်ပြီး သူတို့က ဒီအတိုင်းလွှတ်ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိကြပေ။ သို့ပေမယ့် တိုက်ရိုက်လုပ်ဆောင်မှုတွေ မလုပ်နိုင်သေးဘူးလို့ သူ ခန့်မှန်းမိပါသည်။

တစ်လကျော်ကြာပြီးနောက် ​​သစ်မြွေချိပ်စည်းက ဂနာမငြိမ် မဖြစ်တော့ပါ။ မုမိသားစုက သဲလွန်စတွေ မတွေ့တဲ့အတွက် လက်လျှော့ပြီး ထွက်သွားကြသည့်ပုံပင်။ အချိန်ဆွဲကြာရင် နောက်ဆုံးမှာ ချိပ်စည်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အချည်းနှီးဖြစ်သွားမယ်ဆိုတာ သိနေလို့ဖြစ်မည်။

ဒါပေမယ့် စူးချန်ခုန်းကတော့ ဂရုမစိုက်ပါ။ သံနက်အိမ်တော်မှာလိုပဲ သူ့ရဲ့ ပန်းပဲပညာကျွမ်းကျင်မှုကို တိုးတက်အောင်လုပ်ရင်း ကျေနပ်နေခဲ့သည်။ အလျင်စလိုမလုပ်ဘဲ မာနမထောင်လွှားဘဲ လက်နက်တွေ သန့်စင်ပြီး သူ့ကိုယ်သူလည်း သန့်စင်နေသည်။

အဲဒီတုန်းက စူးချန်ခုန်းဟာ ပန်းပဲလုပ်ငန်းကို ငွေရှာပြီး အရင်းအမြစ်တွေ စုဆောင်းဖို့ အလုပ်တစ်ခုအပြင် ဝါသနာတစ်ခုအနေနဲ့ပါ မြင်ခဲ့သည်။ အခုတော့ သူ့ရဲ့ ဝါသနာကို ပြန်စလုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ လုပ်ပြီးသွားတဲ့ ထုတ်ကုန်တိုင်းက သူ့ကို အောင်မြင်မှုတစ်ခုလို ခံစားရစေသည်။

ပန်းပဲပညာ (သတ္တမအဆင့် နက်နဲသော ကျွမ်းကျင်မှု ၂၇%)

ဒီလိုနဲ့ စူးချန်ခုန်းရဲ့ ပန်းပဲပညာစွမ်းရည်တွေမှာ အလျင်အမြန်တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။

ဒါ့အပြင် သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ပြီးသွားတဲ့အခါ စူးချန်ခုန်းဟာ ​​တခြားသူတွေကို သူတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန် အရေအတွက်ပြည့်အောင် ကူညီပေးပါလိမ့်မည်။ လေးတွေ၊ သံချပ်ကာတွေ ဒါတွေအားလုံးက သူပိုလေ့ကျင့်ချင်တဲ့အရာတွေ၊ သူပုံသွင်းချင်တဲ့အရာတွေဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်က သူ့ရဲ့ ပန်းပဲပညာကို မြန်မြန်တိုးတက်အောင်လုပ်ဖို့ပင်။