သံနှင့်ဓားများကို ပုံသွင်းခြင်း။ ဓားချီသန့်စင်ခြင်း။ (၃)

“ဒီစူးထိုက်လိုင်က တကယ်ကို ပန်းပဲပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ အရင်က ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ပုံသွင်းဖူးတာမဟုတ်ရင်တောင် ပုံစံစာရွက်တွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖန်တီးနိုင်တယ်။ မြန်လိုက်တဲ့ တိုးတက်မှုနှုန်း။ ပြီးတော့ သူက ရိုးသားပြီး ရိုးရှင်းတဲ့စိတ်ထားရှိတယ်။ မညည်းညူဘဲ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်တတ်တယ်။ ဒီလိုဖြူစင်တဲ့စိတ်ထားကြောင့် ဒီလိုအောင်မြင်မှုတွေ ရနိုင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။”

ကန်းကျန့်က စူးချန်ခုန်းရဲ့ပန်းပဲပညာမှာ သဘာဝအရည်အချင်းကို တိတ်တဆိတ် အားကျနေမိသည်။

စူးချန်ခုန်းရဲ့ ပန်းပဲပညာက အလွန်မြန်ဆန်စွာ တိုးတက်နေ၏။ စူးချန်ခုန်းက သူ့ရဲ့ပန်းပဲပညာ အဌမအဆင့်ကို တက်နိုင်ဖို့ နောက်ထပ်လအနည်းငယ်ပဲ ကြာတော့တယ်လို့ ခံစားမိသည်။

“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဓားချီကိုရော… ပုံသွင်းနိုင်ပါ့မလား…”

ပုံသွင်းတဲ့လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ စူးချန်ခုန်းက ရုတ်တရက် ထူးထူးခြားခြား အတွေးတစ်ခု ရလိုက်သည်။

သိုင်းပညာနဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းနည်းစနစ်များစွာကို သိုင်းပညာပါရမီရှင်တွေက သူတို့ရဲ့နေ့စဉ်ဘဝမှာပဲ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။ ဥပမာ လက်ရေးလှပညာကနေ ဓားနည်းစနစ်တွေ ရယူတာ ဒါမှမဟုတ် ငါးဖမ်းရင်း ဓားပညာကို နားလည်တာလိုမျိုးပင်။

အဲဒီလိုဆိုရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဓားချီကို ပုံသွင်းတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ ထိန်းညှိပေးနိုင်မှာ မဟုတ်လား။

ဓားချီဆိုတာ စူးရှပြီး စူးစိုက်ရတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုဖြစ်သည်။ စွမ်းအင်ကို တစ်နေရာတည်းမှာ စူးစိုက်ပြီး ထိုးဖောက်လို့မရအောင် လုပ်နိုင်တာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရေဖြစ်နေရင်တောင် ရွှေကို ဖြတ်တောက်ပြီး ကျောက်တုံးကို ခွဲထုတ်ပစ်နိုင်တဲ့အထိ စွမ်းအားရှိသည်။

ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ဓားချီကို တုံးနေတဲ့ဓားတစ်ချောင်းလို သဘောထားပြီး ပိုစုစည်းပြီး ထက်အောင် အဆက်မပြတ် ပုံသွင်းလိုက်မယ်။

“ချွမ်း”

စူးချန်ခုန်းက တူကို မြှောက်ပြီး သံတုံးပေါ်ကို ချလိုက်ပြီး ကြည်လင်တဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။ သူ့အတွင်းက ဓားချီစွမ်းအားက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး ပဲ့တင်ထပ်နေသလိုပင်။

“ဒါကဖြစ်နိုင်တာပဲ။”

စူးချန်ခုန်းက လန်းဆန်းတက်ကြွမှုကို မခံစားလိုက်ရသည်။ အရာအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်က အခြေခံမူတွေက အတူတူပါပဲ။ ဘဝရဲ့ အရိုးရှင်းဆုံး အရည်အချင်းတွေတောင်မှ အမြင့်ဆုံး အတိုင်းအတာအထိ လေ့ကျင့်ရင် တခြားနယ်ပယ်တွေကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်ပါသည်။ ဒါက သိုင်းပညာရဲ့ အနှစ်သာရပင်။

“ချွမ်း ချွမ်း ချွမ်း”

စူးချန်ခုန်းသည် တူကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ရှေ့က သံတုံးကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ထုတ်ရင်း သံမဏိအဖြစ်သို့ သန့်စင်လိုက်သည်။ တူတစ်ချက်ကျတိုင်း စူးချန်ခုန်းအတွင်းရှိ ဓားပုံသဏ္ဍာန် ချီစွမ်းအားသည် တုန်ခါသွားပြီး ထုနှက်ခံရကာ ပိုမိုစုစည်းပြီး ပိုမိုထက်မြက်လာသည်။

“ဒီလိုဆက်လုပ်ရင် ငါ့ရဲ့ ဓားချီကို ဘယ်လောက်အထိ သန့်စင်နိုင်လောက်မလဲ။”

ဒီမမျှော်လင့်ထားတဲ့ တွေ့ရှိချက်က စူးချန်ခုန်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။

မူလက သူဟာ ဝါသနာတစ်ခုကို ပြန်လည်လုပ်ဆောင်ရင်း မုမိသားစုက ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တွေကို ရှောင်ရှားနေရုံပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ပန်းပဲပညာက သူ့ရဲ့ ဓားချီနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး သူ့ရဲ့ဓားချီကို ပိုမိုစုစည်းနိုင်စေဖို့ ပုံသွင်းခြင်းနည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုပြီး ပေါင်းစပ်နိုင်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အဆုံးစွန်ထိစုစည်းပြီးတာနဲ့ အရည်အသွေးပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည်။

စူးချန်ခုန်းကလည်း သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်း၊ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မှုနဲ့ သိုင်းပညာအခြေခံကြောင့် ဒါကို အောင်မြင်နိုင်တာကိုလည်း နားလည်သသည်။ သူပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ ဓားချီနဲ့ သူ့ရဲ့အလွန်မြင့်မားတဲ့ ပန်းပဲပညာသာ မရှိခဲ့ရင် ဒီလိုအတွေးမျိုးဟာ အကောင်အထည်ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်ကူးယဉ်တစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

“ဒါဆို ငါဘယ်အဆင့်အထိ ရောက်နိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။”

သူ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ရှာဖွေဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတဲ့အချိန်မှာ စူးချန်ခုန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲ၌ မီးတောက်တစ်ခု တောက်လောင်နေ၏။

“ချွမ်း ချွမ်း ချွမ်း ချွမ်း”

ပန်းပဲခန်းထဲမှာ သံထုရိုက်သံတွေ အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာပြီး တစ်ခုချင်းစီရဲ့ အသံဟာ အစွမ်းထက်ပြီး နားဝင်ချိုလှသည်။ အထူးသဖြင့် စူးချန်ခုန်းရဲ့ တူကို ဝှေ့ယမ်းနေတဲ့ အသံပင်။

အညစ်အကြေးတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ သံတုံးဟာ သူ့တူအောက်မှာ သံတိုသံစတွေကနေ ကောင်းမွန်တဲ့ သံမဏိအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ ပန်းပဲပညာကို ရောစပ်နိုင်ရုံသာမက သူ့ရဲ့ဓားချီတွေကိုလည်း မြှင့်တင်နေခဲ့သည်။

နေ့ရက်တွေဟာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ပထမလဝက်အတွင်းမှာ ခံစားနိုင်တဲ့ သစ်မြွေချိပ်စည်းရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကလွဲပြီး အဲဒီနောက်မှာ အရာအားလုံး ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စူးချန်ခုန်း၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ​​သစ်မြွေချိပ်စည်းသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာသည်။

လေးလတာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။

“​​သစ်မြွေချိပ်စည်း … လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားပြီ။”

စူးချန်ခုန်း၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

​​သစ်မြွေချိပ်စည်း ပျောက်ဆုံးသွားတာက မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ လေးလအတွင်း ချိပ်စည်းပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စူးချန်ခုန်းသည် ​​သစ်မြွေချိပ်စည်းကြောင့် မုမိသားစုမှ ခြေရာခံမည်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုတော့ဘဲ သူ၏လုံခြုံမှုကို အပြည့်အဝ သေချာသွားလေပြီ။

​​သစ်မြွေချိပ်စည်း မပါဘဲ မုမိသားစုသည် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်းမရှိပါက မုကျင်ကို သတ်သူမှာ သူဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ပန်းပဲပညာ (သတ္တမအဆင့် နက်နဲသောကျွမ်းကျင်မှု ၉၄%)

ပြီးခဲ့သည့် လေးလတာကာလအတွင်း အလွန်အလုပ်များခဲ့ပြီး စူးချန်ခုန်းသည် ပန်းပဲခန်းတွင် စားသောက်ခြင်းနှင့် အိပ်စက်ခြင်းမှလွဲ၍ လက်နက်အမျိုးမျိုးကို တီထွင်ခြင်းဖြင့် နေ့ရက်များကို ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။ သူ၏ ပန်းပဲလုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်မှုများသည် အဌမအဆင့်သို့ ရောက်တော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

“ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဓားချီကလည်း အရင်ကထက် အများကြီး ပိုအားကောင်းလာပေမယ့် အရည်အသွေးပြောင်းလဲမှုနဲ့ အတော်လေး ဝေးသေးတယ်။”

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါ စူးချန်ခုန်းဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဓားပုံသဏ္ဍာန် ဓားချီဟာ ကြီးမားတဲ့ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ မူလက ၎င်းသည် အလွန်တရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားမယ့်ပုံပေါ်ပေမယ့် အခုတော့ ပိုမိုစုစည်းလာပြီး အလွန်တရာ ထက်မြက်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

အရင်ကထက် သိသိသာသာ ပိုအားကောင်းလာပေမယ့် အရည်အသွေးပြောင်းလဲမှုနဲ့တော့ အတော်လေး ဝေးပါသေးသည်။ စူးချန်ခုန်း ဘယ်လောက်ပဲ တည်ငြိမ်အောင်လုပ်လုပ် သူ့ရဲ့အရည်အသွေးကို နောက်ထပ် မြှင့်တင်လို့ မရတော့ပါ။ အတားအဆီးတစ်ခုကို ရောက်ပြီး အကန့်အသတ်တစ်ခု ရောက်သွားသလိုပါပဲ။

စူးချန်ခုန်းဟာ မစိုးရိမ်ပါပေ။ အသွင်ပြောင်းဖို့ဆိုတာ အချိန်ကာလတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သူသိသည်။

မုမိသားစုရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့် စူးချန်ခုန်းဟာ တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ရဲ့ ပန်းပဲဌာနကို ဝင်ခဲ့သည်။ မဟုတ်ရင် ဓားချီကို သန့်စင်သည့် ပန်းပဲပညာနည်းပညာကို သူနားလည်ခဲ့မှာမဟုတ်။ ဒါဟာ မမျှော်လင့်ဘဲ ရောက်လာတဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုလို့ ဆိုနိုင်ပါသည်။

သစ်မြွေစည်းတံဆိပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စူးချန်ခုန်းကို ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိတော့ပေမယ့် ဘေးကင်းစေဖို့အတွက် ထွက်ခွာဖို့ နည်းလမ်းရှာဖို့ အချိန်အနည်းငယ် စောင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မုမိသားစုသည် တာ့ဖုန်းသံမဏိတပ်သားနှင့် ညှိနှိုင်းထားဖွယ်ရှိသည်ဟု စူးချန်ခုန်း ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ ပန်းပဲဌာနကို လအနည်းငယ်ကြာမှ ရောက်လာပြီး သစ်မြွေချိပ်စည်း ပျောက်သွားတော့ သူက နုတ်ထွက်ပြီး အခုထွက်သွားတဲ့အကြောင်းအရာကို ထုတ်ဖော်လိုက်မယ်ဆိုရင် မလွဲမသွေ ထင်ကြေးပေးခံရမှာပင်။

"ထိုက်လိုင်၊ နေဦး။"

အလုပ်များသောနေ့ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကိုခေါ်လိုက်သောအခါ ထုံးစံအတိုင်း သူ ထမင်းစားပြီး ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်နေတာဖြစ်သည်။

လှည့်မကြည့်ဘဲ စူးချန်ခုန်းသည် ပန်းပဲဌာနအကြီးအကဲ ကန်းကျန့်ဖြစ်သည်ကို သိလိုက်သည်။

စူးချန်ခုန်းက အံ့အားသင့်သွားသော အကြည့်ဖြင့် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "ကြီးကြပ်ရေးမှူးကန်း၊ တစ်ခုခုလိုအပ်လို့လား"

"သတင်းကောင်းရှိတယ်ကွ။ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။"

ကန်းကျန့်က စူးချန်ခုန်းကို ထပ်မရှင်းပြဘဲ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးပြုံးပြကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဘာများဖြစ်နိုင်မလဲလို့ စိတ်ရှုပ်နေပေမယ့် သူ့သရုပ်မှန် ပေါ်သွားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား။ သူဖော်ထုတ်ခဲ့ရလျှင် ယခုအချိန်တွင် ပေါ်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် ကန်းကျန့်နှင့်အတူ ခန်းမကျယ်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားစဉ် အထဲမှာ စောင့်နေတဲ့သူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အနှီလူက အရပ်ရှည်ရှည် ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်းနှင့် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံရှိသော အမူအရာဖြင့် သိသိသာသာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အလွန်အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုကို ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။

ကန်းကျန့်က ထိုသူအား လေးစားစွာဖြင့် “ဒုစစ်သူကြီး ချိုင်ကျန့်၊ ကျွန်တော် စူးထိုက်လိုင်ကို ခေါ်လာခဲ့ပါပြီ။” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ချိုင်ကျန့်”

ထိုအမည်ကြောင့် စူးချန်ခုန်း တုန်လှုပ်သွားပြီး ထိုသူ၏သရုပ်မှန်ကို သိလိုက်သည်။

တာ့ဖုန်းပြည်နယ်မြို့တွင် အင်အားလေးသိန်းရှိသော တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်ကို လေ၊ သစ်တော၊ မီးနှင့် တောင်ဟူ၍ စခန်းလေးခုခွဲထားပြီး စခန်းတစ်ခုစီကို မဟာစစ်သူကြီးလေးဦးက ဦးဆောင်သည်။ စစ်သူကြီးတစ်ဦးစီ၏ လက်ထောက်များမှာ ဒုတိယစစ်သူကြီးများဖြစ်ကြသည်။

ဤချိုင်ကျန့်သည် သစ်တောစခန်း၏ ဒုတိယစစ်သူကြီးဖြစ်ပြီး တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်တွင် အလွန်မြင့်မားသောရာထူးကို ထမ်းဆောင်ကာ သောင်းစုတပ်မှူးထက်ပင် မြင့်မားပြီး အရေးပါသောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။

“ဒါက မင်းပြောတဲ့ ပန်းပဲပညာရှင် စူးထိုက်လိုင်လား။”

ချိုင်ကျန့်က မျက်ခုံးအနည်းငယ်တွန့်ကာ စူးချန်ခုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလောက်ငယ်တဲ့ လူတစ်ဦး သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသောကြောင့် သူ့ရဲ့ပန်းပဲပညာက မည်မျှမြင့်နိုင်မည်နည်း။

ကန်းကျန့်က ရင်ဘတ်ကို ထုလိုက်ပြီး အသေအချာ ဆိုလေ၏။ “ဒုစစ်သူကြီး၊ စူးထိုက်လိုင်ကို သူ့အသက်အရွယ်နဲ့ မဆုံးဖြတ်ပါနဲ့။ သူ့ရဲ့ ပန်းပဲပညာသာ ပန်းပဲဌာနမှာ ဒုတိယအဆင့်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ ပထမအဆင့်လို့ မပြောရဲပါဘူး။”

စူးချန်ခုန်းက ပန်းပဲဌာနမှာ ခြောက်လတောင် မပြည့်သေးပေမယ့် သူ့ရဲ့ ပန်းပဲပညာမှာ ပြသထားတဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ နည်းပညာတွေကို သတိပြုမိကြပါသည်။ ဓား၊ လှံ၊ ဓားရှည်၊ တင်းပုတ်၊ လေး၊ လေးမြား၊ သံချပ်ကာ ဒါမှမဟုတ် ရှုပ်ထွေးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေနဲ့ ယန္တရားတွေပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးကို သူဖန်တီးနိုင်လေသည်။

ကန်းကျန့် ပြောတဲ့ သတင်းကောင်းက ချိုင်ကျန့်မှာ ထူးချွန်တဲ့ ပန်းပဲပညာ ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက် လိုအပ်နေတဲ့အကြောင်းဆိုတာ စူးချန်ခုန်းက အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ကန်းကျန့်ကို သူရှာတော့ ချက်ချင်းပဲ စူးချန်းကို သတိရသွားခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် ပန်းပဲလုပ်ငန်းတွင် နက်နဲသောကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသခဲ့ရုံသာမက သူ၏အလုပ်တွင်လည်း လုံ့လဝီရိယရှိပြီး ရိုးသားတည်ကြည်ကာ မည်သူ့ကိုမျှ ပြဿနာမပေးခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကန်းကျန့်သည် သူ့အကြောင်းကို တွေးမိပြီး ချိုင်ကျန့်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။

“ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ။ သူ့ကို ရွေးလိုက်ရအောင်” ချိုင်ကျန့်က ကန်းကျန့်၏ ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာကို မြင်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ အနည်းငယ် ထောက်ခံသည့်အကြည့်ဖြင့် ပြောပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ “ပစ္စည်းတွေထုပ်ပိုးလိုက်၊ ငါတို့ ခရီးတစ်ခုထွက်ရမယ်” ​​ဟု ပြောလိုက်လေ၏။