မိစ္ဆာငိုကြွေးဓားသွား။ နတ်ဆိုးအမြုတေကိုထုလုပ်ခြင်း။ (၂)

ဒီတစ်ခေါက် ချိုင်ကျန့်သည် စူးချန်ခုန်းကို ဤအဖွဲ့၏လက်ထဲသို့ စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် သူတို့သည် ခရီးသွားလုပ်ငန်းနှင့် သူငယ်ချင်းများထံ သွားရောက်လည်ပတ် ဟန်ဆောင်ကာ အနီးနားရှိ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့သို့ ဦးစွာသွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း ပျောက်သွားရင်ရော။ သူ ပန်းပဲဌာနကို ဘယ်အကြောင်းပြချက်မဆိုပေးပြီး လက်စဖျောက်လိုက်လို့ရသည်။

ပန်းပဲဌာနတွင် ခြောက်လအောက်သာ ဝင်လုပ်ခဲ့သော ပန်းပဲသမားတစ်ဦး၏ ပျောက်ဆုံးသွားတာကို မည်သူက စုံစမ်းစစ်ဆေးနေမည်နည်း။

“သွားစို့၊ ငါ မင်းကို ခေါင်းဆောင်နဲ့တွေ့ဖို့ ခေါ်သွားမယ်။ ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ တွေ့ရတာ မင်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ။”

မာဟုန်က စူးချန်ခုန်းကို ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင်အကြောင်း ပြောသောအခါ သူ၏ လေးစားမှုနှင့် ဂုဏ်ယူမှုကို လေးလေးစားစား မြင်တွေ့ရသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် မရင်းနှီးသောပတ်ဝန်းကျင်ကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ကြောက်ရွံ့နေဟန် မသက်မသာဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ မာဟုန်နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့ပြီး ဘာစကားမှမဆိုဘဲ စိတ်ထဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ရွှေတုံးတစ်တုံးက ဘယ်နေရာမှာပဲရှိရှိ တောက်ပနေတာပဲ။”

စူးချန်ခုန်းသည် မုမိသားစု၏ ကျွမ်းကျင်သူများကို ရှောင်တိမ်းရန် တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်စခန်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ လေးလကျော်ကာလအတွင်း သူသည် အချိန်ကို မဖြုန်းတီးလိုဘဲ သူ၏ပန်းပဲပညာကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် နည်းလမ်းများ ရှာဖွေခဲ့သည်။

အံ့အားသင့်စရာကောင်းသည်မှာ ဤအလွန်အကျွံစွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့် ချိုင်ကျန့်က သူ့ကို သူပုန်ဟု သံသယရှိသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ထံ 'ရောင်းချ' ခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူသည် တစ်ကြိမ်လျှင် တစ်ဆင့်သာ လုပ်ရုံပင်။

တောအုပ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက်ကင်းသမားများနှင့် တင်းကျပ်သော အစောင့်အကြပ်များ ဝန်းရံထားပြီး တောအုပ်ကို ဖြတ်သွားသောအခါ သူ့ရှေ့တွင် ကြီးမားသောတောင်ကြားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အဝေးမှပင် သူသည် တောင်ကြားတစ်လျှောက်၌ တဲများနှင့် အဆောက်အအုံများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး မြို့ငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ စည်ကားနေကာ လူထောင်ချီ သောင်းချီ ရှိသည်။

ကင်းမျှော်စင်များစွာလည်း ရှိပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် ကင်းစောင့်တပ်သားများ အားလုံးသည် စူးရှသောမျက်လုံးများနှင့် စည်းကမ်းလိုက်နာကြသည်။

“တော်လှန်ရေးတပ်မတော်… ဒါက တကယ်ကို တော်လှန်ရေးတပ်မတော်ပဲ”

ဤမြင်ကွင်းက စူးချန်ခုန်း၏ သံသယကို အတည်ပြုပေးခဲ့သည်။ ဤလျှို့ဝှက်တောင်ကြားတွင် သိုင်းပညာရှင်များ စုဝေးနေတာက အခြားအကြောင်းကြောင့်မဟုတ်ပေ။ သူတို့က သူပုန်များဖြစ်ရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။

မာဟုန်နောက်သို့ လိုက်ပြီးနောက် သူသည် တောင်ကြား၏ အကြီးဆုံးအဆောက်အအုံထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီး ‘ခေါင်းဆောင်’ နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

သူသည် အံ့အားသင့်စရာကောင်းလောက်အောင် အရပ်မြင့်သောလူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ၂.၁၂မီတာ(၆ပေ၁၁လက်မ)ခန့်ရှည်ကာ ခြေတွေလက်တွေက တုတ်တုတ်ခဲခဲနှင့် ဝတ်ရုံပွပွဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြွက်သားလိုင်းများ ရှင်းလင်းပြတ်သားကာ အနက်ရောင်ဆံပင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပတ်ထားပြီး အသွင်အပြင်အရ သူသည် အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိကာ မျက်လုံးနားမှာ အမာရွတ်တစ်ခုရှိသည်။

သူကဧရာမလူကြီး အငယ်စားနှင့်တူပြီး သူ၏အရောင်အဝါကို ထိန်းထားသော်လည်း ယိုစိမ့်မှုအရိပ်အယောင်မရှိဘဲ သူပေးသော ပထမဆုံးအထင်အမြင်က ခွန်အားနှင့် အန္တရာယ်ဖြစ်သည်။ သူက ကျားသားရေထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပျင်းတိပျင်းရွဲနှင့် ထိုင်နေသော်လည်း မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ခုန်အုပ်နိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရပြီး သူ့ရှေ့တွင် အနည်းငယ်မျှ သတိမလွတ်ရဲပေ။

“အရမ်းအန္တရာယ်များတဲ့ ဆရာသခင်တစ်ယောက်ပဲ။ ငါအခုအချိန်အထိ မြင်ဖူးသမျှ သိုင်းပညာရှင်တွေထဲမှာ ဟုန်ကျန်းရှန့်ကပဲ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်လောက်တယ်။”

စူးချန်ခုန်းသည် စိတ်ထဲတွင် အလေးအနက်ထားနေပြီး အရပ်မြင့်မြင့်နှင့်လူ၏ ခွန်အားကို တိုင်းတာ၍မရနိုင်ဟု ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ ဟောင်ကျန်းရှန့်နှင့် အဆင့်တူလောက်ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘယ်သူက ပိုအားကောင်းလဲဆိုတာကို သူတို့ တိုက်တာမမြင်ဖူးဘဲနှင့် သူ မပြောနိုင်ပါ။

“ခေါင်းဆောင်ကို သတင်းပို့ပါတယ်။ ဒီလူငယ်လေးက စူးထိုက်လိုင်လို့ ခေါ်ပါတယ်ခင်ဗျ။ ချိုင်ကျန့် ခေါ်လာတဲ့ ပန်းပဲပညာရှင်ပါ။”

မာဟုန်က ထိုဧရာမလူကြီးကို တလေးတစား ပြောလိုက်သည်။

“အင်း”

လူသန်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အရပ်မြင့်မြင့်နဲ့ထိုလူကြီးက စူးချန်ခုန်းကိုကြည့်ပြီး ပြုံးပြကာ “လူငယ်လေး၊ ငါ့နာမည်က ဝေ့ချောင်။ မင်း ငါ့နာမည်ကို ကြားဖူးလောက်မှာပါ” ဟုဆိုလေ၏။

“ဝေ့ချောင်”

ထိုနာမည်ကို ကြားတော့ စူးချန်ခုန်းက သူကြားခဲ့ရတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်သတိရသွားသည်။

ပန်းပဲဌာနမှာ လပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ရင်း အပြင်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကိုလည်း ကြားခဲ့ရသည်။ အကြီးမားဆုံး အဖြစ်အပျက်ကတော့ တော်လှန်ရေးတပ်မတော်ခေါင်းဆောင်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြေညာထားတဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက တာ့ဖုန်းသံမဏိမြင်းတပ်စခန်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး လူနှစ်ထောင်ကနေ သုံးထောင်အထိ သေဆုံးခဲ့ရသည့်ဖြစ်ရပ်ပင်။ အဲဒီထဲမှာ သောင်းစုမှူးနှစ်ယောက်နဲ့ အကြီးအကဲအတော်များများ ပါဝင်သွားခဲ့သည်။ တကယ်ကို အံ့အားသင့်စရာပင်။

ဒီအရဲတင်းတဲ့ သူပုန်အဖွဲ့က ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖေယန်ကိုတောင် ထိတ်လန့်စေခဲ့ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ အမိန့်ထုတ်ခဲ့သည်။

ပြီးတော့ သူ့ကို တော်လှန်ရေးတပ်မတော်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကို ဝေ့ချောင်လို့ ခေါ်သည်။

ဒီဝေ့ချောင်ဟာ တကယ်ကို အန္တရာယ်များတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

စူးချန်ခုန်းက ချက်ချင်းပဲ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေကို ပြသခဲ့ပြီး နာမည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးပေမယ့် အရမ်းကြောက်နေပုံရသည်။

ဝေ့ချောင်က စူးချန်ခုန်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကျေနပ်နေပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ “မင်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ မလိုပါဘူးကွာ။ ငါက အားနည်းတဲ့သူတွေ ဒါမှမဟုတ် အပြစ်မဲ့တဲ့သူတွေကို မသတ်ပါဘူး။ ငါနဲ့ သင့်တော်တဲ့ လက်နက်တစ်ခုကို မင်းကို ဖန်တီးပေးစေချင်ရုံပါ။ မင်း ငါ့ကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် တစ်သက်လုံး ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ခံစားနိုင်မှာပါ”

“ကျွန်… ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်” စူးချန်ခုန်းက ပန်းပဲလုပ်ငန်းအကြောင်း ပြောတဲ့အခါ ပြန်လည်အားတက်လာသည့်ပုံနှင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အပိုစကားမဆိုဘဲ ဝေ့ချောင်က သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်လှမ်းပြီး ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ လက်မထိပ်ဖျားလောက် အရွယ်အစားရှိတဲ့ နီကျင့်ကျင့် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခု၊ မျက်နှာပြင်က အနက်ရောင် အလင်းတန်းတွေနဲ့ တောက်ပနေပြီး မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေတဲ့ ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

“နတ်ဆိုးအမြုတေ”

စူးချန်ခုန်းက ချက်ချင်းပဲ ထိုပစ္စည်းကို မှတ်မိသွားသည်။ သူက ထိုအရာနှင့် မစိမ်းပါပေ။ အနှီအရာက နတ်ဆိုးအမြုတေဖြစ်သည်။

အရင်က ဖုန်းမော့ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် နတ်ဆိုးအမြုတေတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ အချိန်နှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများစွာပြီးနောက် သူသည် ၎င်းကို မိစ္ဆာသိုင်းဆေးလုံးသုံးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး သူ၏ ဧရာမဝေလငါးနည်းပညာသည် နယ်ပယ်နှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်ကာ အဆင့်ရှစ်သို့ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ခွန်အားလည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက မုကျင်နှင့် ရင်ဆိုင်သည့်အချိန်၌ အဆုံးသတ်ကောင်းမည်မဟုတ်ပါ။

ဤဝေ့ချောင်က နတ်ဆိုးအမြုတေကို အမှန်တကယ် ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဝေ့ချောင်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤအမြုတေကို အသုံးပြု၍ လက်နက်တစ်ခု ပြုလုပ်ရန်ဖြစ်ကြောင်း စူးချန်ခုန်း ခန့်မှန်းမိသည်။

နတ်ဆိုးအမြုတေတွင် အသုံးဝင်မှုများစွာရှိသည်။ တိုက်ရိုက်အကျဆုံးနှင့် အရိုးရှင်းဆုံးမှာ ၎င်းကို နှလုံးသားထဲတွင် ထည့်သွင်းခြင်း၊ အပြင်းထန်ဆုံး အကျိုးသက်ရောက်မှုအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အမြင့်ဆုံး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများရှိသည်။ ဒါကို လူအများစု မကြိုးစားရဲကြပေ။

နောက်တစ်နည်းမှာ လူတစ်ဦး၏ သက်တမ်း သို့မဟုတ် စွမ်းအားကို တိုးမြှင့်ရန် ဆေးလုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် နတ်ဆိုးအမြုတေကို အသုံးပြု၍ လက်နက်များနှင့် သံချပ်ကာများကို ပြုလုပ်ခြင်းသည် လူသားအဆင့်ထက် ကျော်လွန်သော ထူးကဲသောပစ္စည်းများကို ဖန်တီးနိုင်လေသည်။

“ဒါ… ဒါကဘာကြီးလဲ။ ကျွန်တော့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတယ်။”

စူးချန်ခုန်းက ထိတ်လန့်ဟန်ဆောင်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဝေ့ချောင်က ခပ်ရေးရေးပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါက ရတနာတစ်ပါးပဲ။ ရှားပါးပြီး ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စွမ်းအားကြီး သတ္တဝါတစ်ကောင်ကနေ မွေးဖွားလာတာ။ မင်းငါ့ကို ဒါနဲ့ ငါစုဆောင်းထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးပေးစေချင်တယ်။ ပုံစံက ဒီမှာ။”

ဝေ့ချောင်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တဲ့အခါ ခေါက်ထားတဲ့ စာလိပ်တစ်ခုက သူ့အင်္ကျီလက်ကနေ စူးချန်ခုန်းဆီကို ညင်သာစွာ ပျံဝဲလာပြီး ပျံသန်းနေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လို လေထဲမှာ ဝေ့ဝှက်ကာ စူးချန်ခုန်းရှေ့မှာ မပြုတ်ကျဘဲ လှည့်ပတ်နေသည်။ ဒီပေါ့ပေါ့ပါးပါးအကွက်လေးက ဝေ့ချောင် စွမ်းအားရဲ့ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် နက်နဲမှုကို ပြသနေလေ၏။