အခန်း (၁၇၁-၁၇၃)
Vol. 18 Ch. 171-173
လောကရဲ့အထွတ်အထိပ်သို့ အပိုင်း (၁၇၁ + ၁၇၂ + ၁၇၃)
ချီဒေါင်ရင်း၏ အဆောင်တံခါးသည် “ဂျက်” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပိတ်သွားသောအခါ ထိုအသံသည် ချီကလန်တစ်ခုလုံး၏ နှလုံးသားကို သံရည်ပူလောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် သေခြင်းတရားထက်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။
အဆောင်ခန်းထဲတွင်တော့ လရောင်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြာကျနေသည်။
ထိုအလင်းရောင်အောက်တွင် ချီဒေါင်ရင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ထိန်းချုပ်မရအောင် တုန်ယင်နေသည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ မျက်ရည်ပူတို့သည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ တတောက်တောက် စီးကျနေသော်လည်း အသံထွက်၍ ငိုရှိုက်ရန်ပင် သတ္တိမရှိတော့ပေ။
သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ထျန်ရှင်းလု၏ ပုံရိပ်သည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ အရိပ်မည်းကြီးသဖွယ် သူမကို လွှမ်းခြုံထားသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တပ်မက်ခြင်း၊ သနားခြင်း အစရှိသည့် မည်သည့်လူသားဆန်သော ခံစားချက်မျှမရှိ။
ရှိသည်က အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်လိုသော အေးစက်သည့် သခင်တစ်ယောက်၏ အကြည့်သာဖြစ်သည်။
“ရှင်.. ရှင်ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ။ ငါတို့ ချီကလန်က နင်ကို ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ။” ချီဒေါင်ရင်းက အားတင်း၍ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ထျန်ရှင်းလုက သူမ၏ မေးစေ့ဖြူဖြူသွယ်သွယ်လေးကို လက်ညှိုးဖြင့် အသာအယာပင့်မြှောက်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ အေးစက်မှုက သူမ၏ အရေပြားကို ထွင်းဖောက်၍ ဝိညာဉ်ထဲထိ ရောက်ရှိသွားသလိုပင်။
“အမှားလား။” သူက ခပ်တိုးတိုးရယ်လိုက်သည်။ “ခွေးတစ်ကောင်က သခင်ကို ပြန်ကိုက်ရဲတာက သူ့ရဲ့အကြီးဆုံးအမှားပဲ။ မင်းတို့ကလန်က ငါ့ကို ပြန်ကိုက်ရဲခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီသင်ခန်းစာကို ခံယူရမှာပဲ။”
သူက ချီဒေါင်ရင်း၏ နားနားသို့ကပ်ကာ လေသံဖြင့် တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ မင်းက... မင်းတို့ကလန်ရဲ့ မာနတရား နောက်ဆုံးတစ်စပဲ။ အဲဒီမာနကို ငါ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ နင်းခြေပြလိုက်တဲ့အခါမှ မင်းတို့ကလန်က ခွေးလိမ္မာလေးတွေ အဖြစ်ကို အမှန်တကယ် လက်ခံသွားမှာ။”
ထိုစကားလုံးတိုင်းသည် ချီဒေါင်ရင်း၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ချလိုက်သည်။
သူမ၏ လှပသော ယုန်ဖြူဝတ်စုံဖြူဖြူလေးပေါ်တွင် မျက်ရည်စက်တို့က စွန်းထင်းသွားတော့သည်။
အခန်းတွင်းလေထုက အေးစက်စပြုနေသော်လည်း နှစ်ယောက်ကြားက တင်းမာမှုတို့ကတော့ ပူလောင်နေဆဲဖြစ်သည်။
ထျန်ရှင်းလုက ချီဒေါင်ရင်း၏ မက်မောဖွယ်ရာ နီဆွေးဆွေးနှုတ်ခမ်းလွှာတို့ကို သူ၏လက်ကြမ်းကြီးဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ခံစားလိုက်ရသော နူးညံ့မှုက သူ့ရင်ထဲက တဏှာမီးကို ပိုမိုတောက်လောင်စေသကဲ့သို့ပင်။
နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ စကားလုံးတို့ဖြင့် ထပ်မံချည်နှောင်မနေတော့ဘဲ သူ၏နှုတ်ခမ်းတို့က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ကျရောက်လာသည်။
ထိုအနမ်းသည် နူးညံ့မှုကင်းမဲ့ကာ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်၊ တောင်းဆိုမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အနမ်းသက်သက်သာ။
သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကလည်း အချိန်မဆိုင်းဘဲ သူမ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုးဝင်ကာ နူးညံ့သော အသားစိုင်တို့ကို အကြင်နာကင်းမဲ့စွာ ဆုပ်နယ်လိုက်သည်။
“ဟင့်...”
သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ညီးတွားသံသဲ့သဲ့က ထျန်ရှင်းလုအတွက်တော့ အကောင်းဆုံးသော လှုံ့ဆော်မှုပင်ဖြစ်သည်။
သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတို့က ချက်ချင်းပင် ပို၍ ရိုင်းစိုင်းပြင်းထန်လာ၏။ သူ၏အနမ်းတို့က သူမ၏လည်တိုင်ဖွေးဖွေးတစ်လျှောက် ပြေးလွှားကျက်စားသွားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကလည်း သူမ၏ ခါးသိမ်သိမ်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဖက်ထားလိုက်ရာ ချီဒေါင်ရင်းမှာ ရုန်းကန်ရန်ပင် အင်အားမရှိတော့။
ထို့နောက်မှာတော့ ထျန်ရှင်းလုက သူမအား နမ်းရှိုက်နေရာမှမခွာဘဲ ပွေ့ချီလိုက်ကာ နူးညံ့သော မွေ့ယာထက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ပစ်ချလိုက်သည်။
အိပ်ယာ၏ နူးညံ့မှုထဲသို့ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်လေး နစ်ဝင်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူ၏ ကြီးမားသော ကိုယ်လုံးက အပေါ်မှ လွှမ်းခြုံကျရောက်လာ၏။
အခန်းတစ်ခုလုံး၏ အပူချိန်သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ကိုယ်ငွေ့တို့ကြောင့် ပို၍ပို၍ မြင့်တက်လာတော့သည်။
ထျန်ရှင်းလုက သူ၏အပေါ်ဝတ်ရုံကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖြေချလိုက်သောအခါ ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းဖြင့် အပြစ်ဆိုဖွယ်မရှိအောင် အချိုးအစားကျနလှသော ခန္ဓာကိုယ်ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုခန္ဓာကိုယ်သည် ရှေးခေတ်ဂရိနတ်ဘုရားတို့၏ ပန်းပုရုပ်များကဲ့သို့ပင် ကြည့်ရှုသူကို အသက်ရှူမှားလောက်အောင်ပင် စွမ်းဆောင်နိုင်ပေ၏။
သူက အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူတစ်ဦး၏ ခန့်ညားလှသော အပြုံးတစ်ပွင့်ကို ချိတ်ဆွဲရင်း ချီဒေါင်ရင်း၏အနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကပ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် ချီဒေါင်ရင်းမှာ မွေ့ယာထက်တွင် မျက်ရည်စများနှင့်အတူ လိမ်လိမ်မာမာလေး ငြိမ်သက်နေပုံရသော်လည်း သူမ၏ ညာဘက်လက်ကတော့ မသိမသာဖြင့် ခေါင်းအုံးအောက်သို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ထျန်ရှင်းလုက သူမ၏ ခါးသိမ်လေးကို အားဖြင့်ဆွဲယူလိုက်ပြီးနောက် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အလား အကြမ်းပတမ်း ထပ်မံနမ်းရှိုက်လိုက်ပြန်သည်။
“ဟင့်...”
ထိုအနမ်းနှင့်အတူ တိုက်ဆိုင်စွာပင် ချီဒေါင်ရင်း၏ လက်ထဲတွင် ခေါင်းအုံးအောက်မှ အေးစက်မာကျောသော အထိအတွေ့တစ်ခုကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်ဆံထိုး...။ သူမ၏ နောက်ဆုံးသော လက်နက်။
သူမ၏ မျက်လုံးတို့တွင် အမုန်းတရားနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်တို့က တစ်ချက်လက်သွားပြီးနောက် ဆုပ်ကိုင်ထားသော ရွှေရောင်ဆံထိုးဖြင့် ထျန်ရှင်းလု၏ ဦးခေါင်းကို အားကုန်ထိုးစိုက်ချလိုက်သည်။
အချိန်တို့က ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။
ထျန်ရှင်းလု၏ မျက်လုံးတို့သည် အံ့ဩမှုအနည်းငယ်ဖြင့် ပွင့်လာကာ သူ၏ နားထင်ဆီသို့ ဦးတည်လာနေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းလေးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။
သူသာ စိတ်ရှိမည်ဆိုလျှင် သူ၏ သံမဏိခန္ဓာကိုယ်ကို အသက်သွင်းရုံဖြင့် ထိုဆံထိုးသည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကျိုးကြေသွားနိုင်လေသည်။
သို့မဟုတ် လက်ကိုမြှောက်၍ အလွယ်တကူ တားဆီးလိုက်ရုံဖြင့်လည်း လုံလောက်ပေသည်။
သို့သော်... ထျန်ရှင်းလုက ထိုသို့မပြုလုပ်ခဲ့။
သူက သူ၏မျက်လုံးတို့ကို ပြန်မှိတ်ချလိုက်ပြီး ချီဒေါင်ရင်း၏ နှုတ်ခမ်းလွှာအား ဆက်လက်၍သာ နမ်းရှိုက်နေလိုက်သည်။
“စွတ်....”
အသားကို ထိုးခွဲဝင်ရောက်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ ရွှေရောင်ဆံထိုးသည် ထျန်ရှင်းလု၏ နားထင်သို့ တိကျစွာ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။
သို့သော် သူမထင်ထားသလို ဦးခေါင်းခွံကို ထွင်းဖောက်သွားခြင်းမရှိဘဲ အပေါ်ယံအရေပြားကိုသာ ထိုးမိကာ သွေးတို့က စီးကျလာသည်။
ချီဒေါင်ရင်း၏ မျက်ဝန်းတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုဖြင့် ပြူးကျယ်သွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နားထင်တွင် ဆံထိုးကြီးစိုက်ဝင်နေသည့်တိုင် ထျန်ရှင်းလုက သူမအား အနမ်းမရပ်သေးသောကြောင့်ပင်။
သူ့ထံမှလာသော သွေးညှီနံ့တို့က အနမ်းထဲတွင် ရောယှက်ပါဝင်လာသည်။ နားထင်မှ အနီရောင်သွေးများက သူမ၏မျက်နှာပေါ်သို့ပင် စီးကျလာသေးသည်။
ချီဒေါင်ရင်းတစ်ယောက် အသက်ရှူကြပ်ကာ အသိလွတ်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင်မှ သူက အနမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင်လိုက်ရသည်က နားထင်မှ သွေးတို့စီးကျနေရင်း သူမအား ထီမထင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်နေသည့် ထျန်ရှင်းလု။
ထိုအပြုံးသည် ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ ခန့်ညားကာ ရက်စက်လှသည်။
သူက သူ၏နားထင်မှ ရွှေရောင်ဆံထိုးကို နာကျင်ပုံမပေါ်ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဆွဲနှုတ်လိုက်သည်။
“ဖျစ်”
ဆွဲနှုတ်လိုက်သော အရှိန်ကြောင့် သွေးစက်တို့က ချီဒေါင်ရင်း၏ ပိုးသားဖြူဖြူဝတ်ရုံပေါ်သို့ စင်ကျသွားရာ နီရဲသော သွေးပွင့်လေးများကဲ့သို့ပင်။
ထျန်ရှင်းလုက သွေးစွန်းနေသော ဆံထိုးကို ကြည့်ရင်း အပြုံးမပျက်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ဒီလိုကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းတွေအပေါ်မာ စိတ်ပါတာလား”
သူ၏ စကားလုံးတိုင်းက ချီဒေါင်ရင်း၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့်မွှန်းနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်မှာ သူဖြစ်သော်လည်း သူကတော့ သူမ၏လုပ်ရပ်ကို မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်ခြင်းဟု သရော်နေပေသည်။
ချီဒေါင်ရင်း စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုနိုင်ခင်မှာပင် သူမ၏ မျက်စိရှေ့၌ မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထျန်ရှင်းလု၏ နားထင်မှ ဒဏ်ရာသည် တဖြည်းဖြည်း ကျက်လာပြီး စီးကျနေသော သွေးတို့က ရပ်တန့်သွားကာ မူလအတိုင်း အမာရွတ်တစ်ခုပင် မကျန်အောင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားတော့သည်။
(ဆင်ဆာဖြတ်ပါမည်။ :0)
“အားးး အဟင့်” ချက်ချင်းပဲ အပျိုစင်အမြှေးပါးထိုးဖြဲခံရမှုကြောင့် သွေးများထွက်လာကာ သူမ၏အပန်းရောင်အတွင်းခံထဲသို့စွန်းထင်းသွားလေသည်။
ထျန်ရှင်းလုသည်တော့ သူမ၏လည်ပင်းကနေ ကိုင်ကာ သူမအား ပြန်တွန်းလှဲ၍ လည်ပင်းကို အားပါပါဖြင့် ညစ်ထားလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် သူက ရပ်တန့်ခြင်းမရှိလေပဲ၊ သွေးစိုနေသော ဓားဖြင့်ပဲ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်လုပ်နေလေ၏။
(ဆင်ဆာဖြတ်ပါမည်။ :0)
လောကရဲ့အထွတ်အထိပ်သို့ အပိုင်း (၁၇၁ + ၁၇၂ + ၁၇၃) ပြီး