စည်းရုံး သိမ်းသွင်းခြင်း
Vol. 5 Ch. 54
အချိန် က ညနေခင်းသို့ နီးကပ် လာသည်။ ထန်ထျန်းလည်း ဒီနေ့ ရဲ့ ဖလှယ်ရေး အစည်းအဝေး ကျင်းပရာ နေရာ ကနေ ထွက်လာ ခဲ့သည်။
အကျဉ်းချုပ် ပြောရရင် ရရှိ ခဲ့တဲ့ အရာတွေ က တော်တော် များပြား သည်။
ရှန့်ထန်း တာအို ကျောက်စိမ်း၊ သုံးစွဲမှုအမှတ်၊ ဂုဏ်ပြုမှတ် တွေ အားလုံးက အတော်လေး များပြား သည်။
ဒါ့အပြင် သူက လုချန်းကျီ တို့ ဘာတွေ လုပ် နေလဲဆိုတာကိုလည်း နောက်ဆုံး မှာ သိ ခဲ့ရသည်။
လူတစ်ယောက် ရဲ့ အောက်၊ လူ တစ်သောင်း ရဲ့ အထက် နေရာ ကို ဘယ်သူကမှ မလိုချင် ဘဲ နေပါ့မလဲ
အထူးသဖြင့် အာဏာ ကို ငတ်မွတ် သူတွေအတွက် ဒီ နေရာ က သူတို့ရဲ့ အရာအားလုံး ကို ပေးဆပ် စေနိုင်လောက်အောင် လုံလောက် သည်။
ဒါပေမဲ့ ထန်ထျန်းက စိတ်ဝင်စားမှု သိပ်မရှိ ပေ ။ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် က အမြဲတမ်း တစ်ခုတည်း သာ။
သုံးဖြုန်းခြင်း
တခြား ကိစ္စ တွေကတော့ ဝူဒင် နန်းတော် ကို ဝင် ဖို့ လိုအပ်ချက် တွေ ပြည့်မီ ရုံနဲ့ဆို တော် ပြီပင်။
ဒီ အကြောင်း ကို စဉ်းစား ရင်း ထန်ထျန်းက ဝမ်ကျိယွီ ကို မေးသည်။ "ဧည့်သည် တွေ နန်းတော် ကို ဝင် ဖို့ ဂိုဏ်းပေါင်း တစ်ရာ တိုက်ပွဲ ကိုပဲ အားကိုး ရမှာလား"
"တခြား နည်းလမ်း မရှိ ဘူးလား"
ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် တွေ ဝင် ဖို့ ဧည့်သည် သုံးဦး ကို ပြုစုပျိုးထောင် ဖို့ လို သည်။
ထန်ထျန်းရဲ့ ဧည့်သည် က လေးဦး ပဲ ရှိ သေးသည်။ လီဟုန် ကလည်း အသက် နှစ်ဆယ့်ငါး ကျော် နေပြီဖြစ်လို့ ဂိုဏ်းပေါင်း တစ်ရာ တိုက်ပွဲ ကို မပါဝင် နိုင်ပေ။
ဒီလိုဆိုရင် အမှားလုပ် ဖို့ နေရာ က နည်းနည်း နည်း သွားသည်။
သူက ဧည့်သည် အရေအတွက် ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် တိုး ချင်တာ မဟုတ် ပေ။
ဝမ်ကျိယွီ က စဉ်းစား ပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ရှိ သေးတယ်"
"အသက် ငါးဆယ် မကျော် ရင် သောင်းချီ နတ်ဆိုး စမ်းသပ်မျှော်စင် မှတစ်ဆင့် ဝင် နိုင်တယ်"
"ဒါပေမဲ့ ဒီ နည်းလမ်း က ဂိုဏ်းပေါင်း တစ်ရာ တိုက်ပွဲ ထက်တောင် ပိုပြီး ခက်ခဲ တယ်။ အထူးသဖြင့် နောက်ကျ မှ အောင်မြင် တဲ့ ထူးခြား တဲ့ တပည့် တွေအတွက် ပြင်ဆင် ထားတာ"
ထန်ထျန်း အိုး ဟု အသံပြု လိုက်သည်။
တစ်ခု ရှိ ရင် တော် ပြီ။ ရွေးချယ်စရာ ပို လာရင် အခွင့်အရေး ပို များလာတာပေါ့ ။
ဝမ်ကျိယွီ က ထန်ထျန်းကို ကြည့် ပြီး ကပ် ကာ တိုးတိုးလေး မေးသည်။ "အစ်ကိုထန်၊ မင်း ရဲ့ လက်ရှိ ဧည့်သည် တွေ အကုန်လုံး ကို ပြုစုပျိုးထောင် ပြီး ဝင် ဖို့ ရည်ရွယ် ထားတာလား"
ထန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်ကာ "သူတို့ ဆန္ဒရှိ မရှိကိုတော့ မသိသေး ဘူး"
ဝမ်ကျိယွီ က "သေချာပေါက် ဆန္ဒရှိ မှာပါ။ နန်းတော် ကို ဝင် တဲ့ နည်းလမ်း ကို ဘယ်တပည့် ကမှ ငြင်းပယ် မှာ မဟုတ် ဘူး"
"အထူးသဖြင့် လီဟုန် လို ဝင် ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ဆုံးရှုံး နေသူကတော့ အရမ်း စိတ်အားထက်သန် မှာ သေချာ တယ်"
"ဒါပေမဲ့... မင်း ပိုပြီး ထူးချွန် တဲ့ ဧည့်သည် တွေ ရှာ တာ ပိုကောင်း တယ်လို့ ငါ ထင် တယ်။ ပြုစုပျိုးထောင်ရတာ ပိုလွယ်တာပေါ့ "
"လီဟုန် ကိစ္စကတော့... ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် လန်ယွီ ညီအစ်မ တွေတောင်မှ သူတို့ တကယ် ထိပ်ဆုံး ကို ရောက်ရှိ ဖို့ အသုံးပြု ရမယ့် အရင်းအမြစ် တွေက ခန့်မှန်း လို့တောင် မရ နိုင်ဘူး"
ထန်ထျန်း ချက်ချင်း မျက်ခုံးပင့် လိုက်သည်။
ဟုတ်တာပေါ့။ သူက ဘာလို့ ဒီ အချက် ကို မစဉ်းစား မိရတာလဲ။
စောစော ကတည်းက ပါရမီ သိပ်မရှိ တဲ့သူတွေကို ရှာ သင့်တယ်။ ဒီလို လူ တွေက ပုံမှန်အားဖြင့် ပိုပြီး စကားနားထောင် ကြပြီး ပြုစုပျိုးထောင် ရတာလည်း ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်း တယ်။
ကုန်ကျစရိတ် ကိစ္စကတော့ ဟဲဟဲဟဲဟဲ...
"တော်ပါကွာ ထူးချွန် တဲ့ လူ တွေက ပိုပြီး မာနကြီး တယ်"
"ငါ့ မှာ သူတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင် ဖို့ စိတ် မရှိ ဘူး။ ပိုက်ဆံ သုံး ရတာက အလွယ်ဆုံး ပဲ"
ထန်ထျန်းက ပြောသည်။
ဝမ်ကျိယွီ က ပခုံးတွန့် ကာ "ကောင်းပြီ၊ မင်း ရဲ့ ရွေးချယ်မှု က အမြဲတမ်း ထူးခြား နေတာပဲ"
"ဒါပေမဲ့ မင်း မှာ ရှန့်ထန်း တာအို ကျောက်စိမ်း ရှိ ဖို့က တော့.... မဖြစ်နိုင် ဘူး"
"အဲဒါက မြင့်မြတ် ပစ္စည်း ပဲ"
ထန်ထျန်း စိတ် လှုပ်ရှား သွားပြီး ရှန့်ထန်း တာအို ကျောက်စိမ်း ရဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု တွေ ဘာတွေ ရှိ တယ်ဆိုတာကို မေး လိုက်သည်။
ဝမ်ကျိယွီ ရဲ့ ရှင်းပြချက် အောက် မှာ သူက အကြမ်းဖျင်း နားလည် သွားသည်။
ရှန့်ထန်း တာအို ကျောက်စိမ်း ကို ကျင့်ကြံရေး မြင့်မြတ် ပစ္စည်း လို့ ခေါ် တာက အကြောင်းအရင်း ရှိ သည်။ ဒါက ကျင့်ကြံခြင်း ကို ကူညီသည့် အပြင် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းရည် တစ်ခု ရှိ သည်။
ကောင်းကင် ဆန္ဒ နဲ့ ချိတ်ဆက် ခြင်း၊ ကမ္ဘာ့ မူလ ကို တိုက်ရိုက် ကြည့် ခြင်းဖြင့် ကိုယ်ပိုင် ကျင့်ကြံရေး ပါရမီ ကို မြှင့်တင် နိုင်သည်။
ရှန့်ထန်း တာအို ကျောက်စိမ်း လုံလုံလောက်လောက် ရှိ လျှင် သာမန် ပါရမီ ရှိသူ ကျင့်ကြံသူ ကိုတောင် ထိပ်ဆုံး ကို ရောက်ရှိ စေနိုင်သည်။
ဒီလို စွမ်းရည် က တကယ်ပဲ ကောင်းကင် ကို ဆန့်ကျင် တာပင်။
ဒါပေမဲ့ ဒီ ကိစ္စ က ထန်ထျန်းရဲ့ ဧည့်သည် ထပ် ခေါ်ယူ ဖို့ စိတ်ကူး ကို ပိုပြီး ဖျက်ဆီး လိုက်သည်။
သူက စကားနားထောင် တဲ့သူ၊ အလုပ်ကောင်း ကောင်း လုပ်တဲ့သူကိုပဲ လိုချင် သည်။
ဒီ အချိန်ကာလ အတွင်း လီဟုန် က တော်တော် ကောင်း တဲ့ လူ တစ်ယောက်ပင်။
စဉ်းစား နေတုန်းမှာ ကုရှောင်းရွှယ် က ရုတ်တရက် ရှေ့ ကို တက် လာပြီး "သခင်လေးထန် အဲဒီ မိန်းကလေး က ကျွန်မတို့ နောက် ကနေ လိုက် နေတယ်"
ထန်ထျန်း အံ့အားသင့် သွားပြီး လှည့်ကြည့် လိုက်ရာ ရင်းနှီး တဲ့ ပုံသဏ္ဍန် တစ်ခု တကယ်ပဲ အကွာအဝေးတစ်ခုကနေ လိုက် နေတာကို တွေ့လိုက် ရသည်။ သူတို့ ခန်းမ ကနေ ထွက်လာ ခဲ့တာ ခဏပဲရှိသေးသည်။
ဒါက လင်းယွဲ့ ပင်။
ထန်ထျန်း ရပ်တန့် လိုက်ပြီး လင်းယွဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့ ကို တက် လာတာကို ကြည့် ကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မေးသည်။ "ကိစ္စ ရှိ လို့လား"
လင်းယွဲ့ ရဲ့ အမူအရာ က ရှုပ်ထွေး နေသည်။ နှုတ်ခမ်း ကို ကိုက် လိုက်ပြီး "ထန်ထျန်း၊ ကျွန်မတို့ အရင်က နားလည်မှု လွဲ ခဲ့တာ ဖြစ် နိုင်တယ်"
"ဒီနေ့ ကိစ္စ အတွက် အများကြီး ကျေးဇူးတင် ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်..."
ထန်ထျန်းက လက်ဝှေ့ယမ်း ပြီး သူမရဲ့ စကား ကို ဖြတ် လိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ ကို ဒါတွေ ပြော ဖို့ မလို ဘူး"
"ကျင်းယွီ ခန်းမ မှာ အဲဒီနေ့ ကစပြီး ငါ တို့ ကြား မှာ ဘာဆက်ဆံရေး မှ မရှိ တော့ဘူး"
"ငါ့ ဒီနေ့ လုပ်ရပ် က မင်းနဲ့ လုံးဝ မဆိုင် ဘူး။မင်း ငါ့အပေါ် ကျေးဇူးတင် တဲ့ စိတ် မထား ပါနဲ့"
သူက လင်းယွဲ့ နဲ့ ဆက် မပတ်သက် ချင်တော့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦး ရဲ့ တန်ဖိုး က အလွန် ကွာခြား နေပြီး ဆက်ဆံ ဖို့ မလိုအပ် ပေ။
လင်းယွဲ့ က မျက်မှောင်ကြုတ် ပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းနည်း တဲ့ အကြည့် နဲ့ ထန်ထျန်းကို ကြည့် ကာ ပြောသည်။ "နင် တကယ်ပဲ ဒီလောက် ရက်စက် တာလား"
"ဒီနေ့ လုချန်းကျီ က ငါ့ကို သတ် ဖို့ ကြိုးစား ရင် နင် တား မှာလား"
ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါ လိုက်ကာ "ငါ ဖြစ်နိုင်ခြေ ကို မကြိုက် ဘူး၊ မင်းကို ပြန်ဖြေ ဖို့လည်း မလို ဘူး"
"နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြော မယ်။ ငါ တို့ ကြား မှာ ဘာဆက်ဆံရေး မှ မရှိ တော့ဘူး"
" မင်းလမ်း မင်းသွား ငါ့လမ်း ငါ လျှောက် မယ်"
"ဒါပဲ"
ပြောပြီး ထန်ထျန်းက လှည့် ပြီး ထွက်သွား လိုက်သည်။
"ထန်ထျန်း"
အနောက် ကနေ လင်းယွဲ့ ရဲ့ အော်ခေါ်သံ ကို ကြား ရသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီ တစ်ကြိမ် မှာ ထန်ထျန်းက ရပ် ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် တောင် မရှိ ပေ။
ထန်ထျန်းရဲ့ နောက်ကျော ကို ကြည့် ပြီး လင်းယွဲ့ ရဲ့ အကြည့် က ရှုပ်ထွေးခြင်း ကနေ ဒေါသ အမုန်း အဖြစ် ပြောင်းလဲ သွားသည်။ "နင် ချမ်းသာ သွားလို့ မဟုတ်လား"
"ငါ မရှိ ရင် နင် အခုထိ ဝမ်းရေး အတွက် ပူပန် နေရတဲ့ ထင်းခုတ်သမားလေး ပဲ ဖြစ် နေဦးမှာ"
"ဘာတွေ ကြီးကျယ် နေတာလဲ။ ကျင့်ကြံရေး လောက မှာ ခွန်အား ကသာ အရာရာပဲ ။ ပါရမီ မရှိ တဲ့ နင် က ဘယ်တော့မှ တကယ် ထိပ်ဆုံး မှာ ရပ်တည် နိုင်မှာ မဟုတ် ဘူး"
"ငါ ရွှေအူတိုင်အဆင့် ကို တက် ပြီးပြီ။ မကြာခင် သန့်စင် တဲ့ အဓိက တပည့် ဖြစ်လာတော့မှာ။ ဒါက နင် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် သုံး သုံး ရနိုင် တဲ့ အဆင့်အတန်း မဟုတ် ဘူး"
"ငါ့ရဲ့ အနာဂတ် က နင့်ထက် ပိုပြီး တောက်ပ လာမှာ။ နင် ငါနဲ့ အလောင်းအစား လုပ် ရဲလား"
"ထန်ထျန်း"
အော်ဟစ်သံ က ပိုပြီး ဝေးကွာ သွားသည်။
ဒါပေမဲ့ ထန်ထျန်းက မရပ် ခဲ့ပေ။
ခွန်အား၊ ပါရမီ၊ အလောင်းအစား၊ ဟားဟား
လင်းယွဲ့ ပြောတာ အကြောင်းပြချက် ရှိ နိုင်ပေမယ့် ဒီအချိန်မှာ ထန်ထျန်းက သူမနဲ့ လုံးဝ မတူညီ တဲ့ အဆင့် မှာ ရှိ နေပြီပင်။
သူမက ထန်ထျန်းနဲ့ အလောင်းအစား လုပ် ဖို့ အရည်အချင်း မရှိ ပေ။ ထန်ထျန်းရဲ့ စိတ် ကို သက်ရောက်မှု ပေးနိုင် ဖို့လည်း မလုံလောက် ပေ။
သူမက ဘာမှ မဟုတ် ပေ။
မမှောင် ခင်မှာ ထန်ထျန်းက ခရမ်းရောင် ဝါးခြံဝင်း ကို ပြန်ရောက် လာခဲ့သည်။
လီဟုန် က ဒီမှာ စောင့်ဆိုင်း နေခဲ့သည်။ လမ်း မှာတုန်းက ထန်ထျန်း သူ့ကို အကြောင်းကြား ခဲ့သည်။
"သခင်လေးထန်၊ အရေးကြီး တဲ့ ကိစ္စ ရှိ လို့လား"
လီဟုန် က မေးသည်။
ထန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်ကာ "အထဲ မှာ ပြော ကြမယ်"
ထို့နောက် လူတချို့ က ခရမ်းရောင် ဝါးခြံဝင်း ထဲကို ဝင် ပြီး မန်ကျည ပင် အို အောက် က ကျောက်စားပွဲ မှာ ထိုင် လိုက်ကြသည်။
"ငါ တည့် ပြော ပါ့မယ်"
ထန်ထျန်းက သူတို့ လေးဦး ကို ကြည့် ပြီး မေးသည်။ "မင်းတို့ ငါ့ ရဲ့ ဧည့်သည် အဖြစ်နဲ့ ဝူဒင် နန်းတော် ကို ဝင် ချင်လား"
စကား ဆုံး တဲ့အခါ သုံးဦးလုံး က ချက်ချင်း တောင့်တင်း သွားသည်။
လန်ယွီ ညီအစ်မ အမူအရာ ပြောင်းလဲ သွားသည်။ လီဟုန် ကတော့ အံ့အားသင့် နေသည်။
ကုရှောင်းရွှယ် ကတော့ ဝူဒင် နန်းတော် က ဘာလဲ ဆိုတာကို မသိ သေးပေ။
"သခင်လေးထန်၊ ဒီ မေးခွန်း က..."
"သခင်လေး ကျွန်တော့်ကို မမေး သင့်ဘူး မဟုတ် လား"
လီဟုန် က ပထမဆုံး ပြော သည်။
ထန်ထျန်း မျက်နှာ မပြောင်းလဲ ဘဲ "ဘာလို့ မမေး သင့်ရမှာလဲ"
"မင်း အသက် ကြောင့် လား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်း ပါရမီ ကြောင့် လား"
"မင်းတို့ ရဲ့ အခြေအနေ ကို ငါ ကောင်းကောင်း သိ တယ်။မင်း လိုချင် သလား၊ မလိုချင် ဘူးလားပဲ ဖြေ "
လီဟုန် က ခါးသီးစွာ ပြုံး ပြီး ေ"ပိုပြီး ကြီးမား တဲ့ စင်မြင့် ကို ဘယ်သူ က မလိုချင် ဘဲ နေပါ့မလဲ"
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းရည် ကို သိ တယ်။ ခုနစ်လွှာ ပါရမီ က ပါရမီရှင် တွေနဲ့ ယှဉ် ရင် အရမ်း ကွာခြားလွန်း တယ်"
ထန်ထျန်းက ရှန့်ထန်း တာအို ကျောက်စိမ်း တစ်တုံး ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ပြကာ "မှတ်မိ လား"
လီဟုန် တစ်ဖန် တောင့်တင်း သွားသည်။ မယုံနိုင် တဲ့ အကြည့် နဲ့ ထန်ထျန်းကို ကြည့် ပြီး အတည်ပြု တဲ့ အကြည့် ကို ရရှိ ပြီးနောက် သူက ချက်ချင်း ထရပ် ပြီး ထန်ထျန်းကို ခါးကညွှတ် ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အရိုအသေပေး လိုက်သည်။
"တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင် ရင်"
"ကျွန်တော် သခင်လေး အတွက် လက်အောက်ငယ်သားအဖြစ် နေ ဖို့ ဆန္ဒရှိ ပါတယ်"
ထန်ထျန်း ကျေနပ် တဲ့ အပြုံး နဲ့ ပြုံး လိုက်သည်။
ဉာဏ်ကောင်း တဲ့ လူ ဖြစ်တာကြောင့် ထန်ထျန်း ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ကို နားလည် ရုံမက ခေါ် တဲ့ နာမည် ကိုပါ ပြောင်းလဲ ခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက လန်ယွီ ညီအစ်မ ကို ကြည့် လိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့် ပြီး ထရကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အရိုအသေပေး လိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ သခင်လေးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိ ပါတယ် "
ထန်ထျန်း နည်းနည်း ခေါင်းညိတ် သည်။
နောက်ဆုံးမှာ ဘေးနား မှာ ထိုင် ပြီး ဆံပင် နဲ့ ကစား နေတဲ့ ကုရှောင်းရွှယ် ကို ကြည့် လိုက်သည်။
"အာ အို"
ကုရှောင်းရွှယ် က တခြား သုံးယောက် ကို ကြည့် ပြီး ခေါင်းကုတ် ကာ မေးသည်။ "နင် လည်း အဲဒီ နန်းတော် ကို သွား မှာလား"
ထန်ထျန်းက ရယ်မောသည်။ "သေချာ တာပေါ့။ မင်းတို့ကို ဝင်ရောက် စေတာက တကယ်တော့ ငါကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက် ရဖို့ ပဲလေ "
"ဒါဆို ငါ လည်း လိုက် မယ်"
ကုရှောင်းရွှယ် က ပြောသည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာ မေးသည်။ "ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ ရှင့်ကို သခင်လေး လို့ မခေါ် ဘဲ နေလို့ ရ မလား။ နည်းနည်း စိမ်း နေသလို ခံစား ရတယ်"
ထန်ထျန်း ချက်ချင်း ပျော် သွားသည်။
"ရတယ်"
"ဒါဆို မင်း ငါ့ နာမည် ကိုပဲ ခေါ်ပေါ့ "