ဖန်ဖေး ၏ သေခြင်း
Vol. 5 Ch. 51
ခဏအကြာမှာတော့ ထန်ထျန်းက ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် အချို့ရဲ့ ဦးဆောင်မှု အောက်မှာ လှပ သော အိမ်ခြံဝင်း တစ်ခုကို ရောက်လာခဲ့သည်။
ခြံဝင်းရှေ့ က ဥယျာဉ် ကို ဖြတ် ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက အဓိက ဧည့်ခန်း ကို ရောက်လာခဲ့သည်။
အပြာရောင် ဝတ်ရုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ လူငယ် တစ်ဦးက နေရာ မှာ ထိုင် ပြီး အေးအေးဆေးဆေး လက်ဖက်ရည် သောက် နေသည်။
ဒါက လုချန်းကျီ ပင်။
ထန်ထျန်း ဝင်လာ တာကို မြင် တော့ လုချန်းကျီ က ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး "သခင်လေးထန်"
"ထိုင် ပါ" ဟု ပြောသည်။
ထန်ထျန်းက ရှေ့ ကို လှမ်း ပြီး သူ့ရဲ့ ဘေးနား က နေရာ မှာ ထိုင် လိုက်သည်။
"သခင်လေးလု ကျွန်တော့်ကို ဘာကိစ္စ နဲ့ ရှာ တာလဲ"
သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးသည်။
ဒါပေမဲ့ လုချန်းကျီ က မစိုးရိမ် သလို အေးဆေးစွာ သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်ပူပူလေး တစ်ခွက် ငှဲ့ပေး ပြီး ထန်ထျန်း ရှေ့ ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပို့လိုက်သည်။
"ခုနက ဂုဏ်ပြုပွဲ မှာ သခင်လေးထန် ရဲ့ ရက်ရောမှု က တကယ့် အံ့သြ စရာ ပါပဲ"
"ငါ တို့ ချင်းယွဲ့ ဂိုဏ်း မှာ မင်း လို ခွန်အားကြီး ပြီး ဂိုဏ်း အတွက် စိတ်ရင်း နဲ့ ပံ့ပိုးမှု ပေး တဲ့သူမျိုးကို လိုအပ် နေတာ"
ထန်ထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ် လိုက်သည်။ လုချန်းကျီ ဘာလို့ ဒီ ကိစ္စ ကို ပြော လဲဆိုတာကို သူ နားမလည် ပေ။
သူ ပံ့ပိုးမှု များလွန်း လို့ သူ့ရဲ့ နာမည် ကို ကျော်လွန် သွားတာကြောင့် မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာလား
မဖြစ်နိုင်ပေ ။ လုချန်းကျီ လို အဆင့်အတန်း ရှိသူက ဒီလို ကိစ္စ တွေမှာ အလေးထား မှာ မဟုတ်ပေ။
အလေးထား ရင်တောင် ပေါ်တင် ထုတ် ပြမှာ မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့...
လူတစ်ဦးဦးက နောက်ကွယ် ကနေ တမင်တကာ မီးမွှေး နေရင်တော့ အရာရာ တိုင်းက ပြော လို့ မရ တော့ပေ။
"မင်း တကယ် ဘာပြော ချင်တာလဲ"
ထန်ထျန်း ဆက် ခန့်မှန်း စရာ မလို တော့ပေ။
လုချန်းကျီ က ခေါင်းခါ လိုက်ပြီး ထလိုက် သည်။
"ငါ ပြောချင်တာက ငါ တို့ အားလုံး ချင်းယွဲ့ ဂိုဏ်း တပည့် တွေဖြစ်လို့ ဂုဏ်ထူးဆောင်တပည့် ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဧည့်သည် ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သန့်စင် တဲ့ အဓိက တပည့် ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ တစ်ဦးကို တစ်ဦး ကူညီ ထောက်ပံ့ သင့်တယ်။ ဒါမှ ဂိုဏ်း က ကောင်းကောင်းမွန်မွန် တိုးတက် လာမှာ"
"ဂိုဏ်း သန်မာလာ ရင် ငါ တို့ဘဝတွေက ပို ကောင်းမွန် လာမှာပဲ"
လုချန်းကျီ က ထန်ထျန်းကို ကြည့် ပြီး ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "ဒါပေမဲ့ နောက်ကွယ် ကနေ အတင်းအဖျင်း ပြော ပြီး မီးမွှေး ကာ ဒီလို လှပ တဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်မှု ကို ပျက်စီး စေလိုသူ အချို့ ကတော့ အမြဲ ရှိ နေတတ်တယ်"
ပြောပြီးနောက် သူက ညင်သာစွာ လက်ဖြောက် တီး လိုက်သည်။
ထို့နောက် အနောက်ခန်း ကနေ လက်အောက်ခံ အချို့ ထွက်ပေါ် လာသည်။
သူတို့က အဝတ်အစား ရှုပ်ပွ နေပြီး ဆံပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ် နေတဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို ဖိချုပ် ထားပြီး လုချန်းကျီ နဲ့ ထန်ထျန်း ရှေ့ ကို တန်း ပစ်ချ လိုက်သည်။
အမျိုးသမီး က မြေပြင် ပေါ်မှာ လဲကျ နေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာ တစ်ခုလုံး တုန်ယင် နေသည်။ ပျက်စီး နေတဲ့ အဝတ်အစား တွေပေါ်မှာ သွေး အမှတ်အသား တွေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့ ရပြီး အလွန် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်။
"ခေါင်းမော့ လိုက်"
လုချန်းကျီ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
အမျိုးသမီး က နည်းနည်း တုန်ယင် သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းမော့ လိုက်သည်။
ထန်ထျန်း ချက်ချင်း တောင့်တင်း သွားသည်။ ဖရိုဖရဲ ဖြစ် နေတဲ့ ဆံပင် အောက် မှာ အလွန် ရင်းနှီး တဲ့ မျက်နှာ တစ်ခု ရှိ နေသည်။
ဖန်ဖေးပင်
ဒီအချိန်မှာ သူမမှာ မာနကြီး ပြီး ရက်စက် တဲ့ မျက်နှာ ထား မျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တမင်တကာ ဆွဲဆောင် တဲ့ ဟန် မျိုး မရှိ တော့ပေ ။ ဝမ်းနည်း စရာကောင်းတဲ့ မျက်နှာ ပဲ ကျန် တော့ပြီး မျက်လုံး တွေက အဆုံးမဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက် နေသည်။
ထန်ထျန်းနဲ့ မျက်လုံးချင်းဆိုင် တဲ့အခါ ဖန်ဖေး က တစ်ဖန် တုန်ယင် သွားပြီး ခေါင်း ကို လျင်မြန်စွာ ငုံ့ လိုက်ကာ စကားတစ်လုံး မှ မဟ တော့ပေ။
"သခင်လေးလု၊ မင်း ဒါက..."
ထန်ထျန်းက လုချန်းကျီ ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ကို မခန့်မှန်း နိုင်ပေ ။ အဖြစ်မှန် က သူ ထင်ထား တာနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြား နေသည်။
လုချန်းကျီ က ညင်သာစွာ ပြုံးကာ "မင်း မှတ်မိ သွားပြီ ထင်တယ်"
"အတွင်းစည်းတပည့် လေး တစ်ဦးက အလှအပ ကို ရောင်းစား ပြီး ရှန့်တုဖုန်း ကို တမင် ချဉ်းကပ်ခဲ့ တယ်"
"ပြီးတော့ ရှန့်တုဖုန်း မင်း ကို ပေးတဲ့ ဖိတ်စာ ကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပြင် တယ်။ ဆန်းပြား တဲ့ စကားလုံး အနည်းငယ် နဲ့ ရှန့်တုဖုန်း ကို မင်း နဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်အောင် လှုံ့ဆော် တယ်"
"နောက်ပိုင်းမှာ အဆင်မပြေ တော့ဘူးဆိုတာ သိ တော့ အခွင့်အရေး ရှာ ပြီး ငါ့ ကို ချဉ်းကပ် ဖို့ ကြိုးစား တယ်။ ငါ့ ကိုလည်း မင်း နဲ့ ရန်တိုက်ပေး ဖို့ ကြိုးစား တယ်"
"သခင်လေးထန်၊ ဒီလို လူ မျိုးကို ဘယ်လို လုပ် သင့်တယ်လို့ မင်း ထင် လဲ"
ထန်ထျန်း ချက်ချင်း အံ့အားသင့် သွားသည်။ သတင်းအချက်အလက် က နည်းနည်း များ နေပြီး သူ ချေဖျက် ဖို့ အချိန် လို သည်။
ရှန့်တုဖုန်း နဲ့ သူ့ရဲ့ ပြဿနာ က ဖန်ဖေး နောက်ကွယ် ကနေ လှုံ့ဆော် ခဲ့တာ သေချာ သည်။
ဒါပေမဲ့ သူမက ရှန့်တုဖုန်း ရဲ့ ဖိတ်စာ ကိုတောင် ပြင် ခဲ့တာကိုတော့ သူ မမျှော်လင့် ခဲ့ပေ ။ ဒါကြောင့် အဲဒီတုန်းက ရှန့်တုဖုန်း ရဲ့ ဦးနှောက် က ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ထင် ခဲ့တာပင်။ အကြောင်းပြချက် မရှိ ဘဲ သူ့ကို အလှပဂေး က တာ ကြည့် ဖို့ ဖိတ်ခေါ် ခဲ့သည်။
ဒါဆို ဖိတ်စာ ရဲ့ မူရင်း အကြောင်းအရာ က ဘာလဲ
ထားလိုက်တော့ ၊ ဒါက အရေးမကြီးတော့ ဘူး။
ရှန့်တုဖုန်း နဲ့ ပြဿနာ က နောက်ဆုံး မှာ ကျင်းဟန် ထွက် လာတာနဲ့ ပြီးဆုံး ခဲ့သည်။
အဲဒီအချိန်မှာ ဖန်ဖေး က ရှန့်တုဖုန်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့ သူ့ကို မထိခိုက် နိုင်ဘူးဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဒါကြောင့် သူမက လုချန်းကျီ ကို ထပ် ချဉ်းကပ် ခဲ့သည်။
အတွေး က တော်တော်လေး ကောင်း ပေမယ့် ဝမ်းနည်းစရာ က လုချန်းကျီ က သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ကို တန်း မြင် သွားပြီး ပြစ်ဒဏ် ပေး ခဲ့ကာ သူ့ကို ဖိတ်ခေါ် ခဲ့သည်။
ဖြစ်ရပ် တစ်ခုလုံး ရဲ့ ဖြစ်စဉ် က ဒီလိုကိုး။
ဒါပေမဲ့ လုချန်းကျီ က ဘာလို့ ဒီလို လုပ် ရတာလဲ။
ဒါက သူ့ကို သွယ်ဝိုက် ပြီး မျက်နှာသာ ပေး နေတာလား
စဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက "ဒီလို ကိစ္စ မျိုးက ငါ့ ရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ထဲ မှာ မရှိ ဘူး"
"ဥပဒေထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမ က သူမကို ကိုင်တွယ်ပါ လိမ့်မယ်"
လုချန်းကျီ က ရယ်ကာ "ဒါပေမဲ့ သူမက သခင်လေးထန် မင်း ကို ပစ်မှတ်ထား ခဲ့တာလေ"
ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါ လိုက်ကာ "ဒါပေမဲ့ ငါ ဘာမှ ထိခိုက်တာမှ မဟုတ်တာ "
"ဒါ့အပြင် ဒီလို အကြံအစည် သေးသေးလေး က အောင်မြင် ရင်တောင် ငါ မကြောက် ဘူး"
လုချန်းကျီ ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာကို သူ မသိ ပေ ။ ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူး ဆိုတာကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မပေး ဆပ်သင့်ပေ။
လုချန်းကျီ က ဒီ ကိစ္စ ကို အသုံးပြုပြီး သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေး ချင်နေတာပင်။
ထန်ထျန်းရဲ့ အဖြေ ကို ကြား တော့ လုချန်းကျီ က ညင်သာစွာ ပြုံးကာ "မှန် တာပေါ့ "
"ဒီလို ညစ်ပတ် တဲ့ လူ မျိုးက ရွံ စရာပဲ ဖြစ် စေပြီး ဘာ ထိခိုက်မှု မဖြစ် စေနိုင်ပါဘူး"
"နေရာတိုင်းမှာ ရှိ နေတဲ့ ကြမ်းပိုး လိုပေါ့ "
"ငါ တကယ် နားလည် ဖို့ ခက် တယ်။ ဘာလို့ တချို့လူ တွေက ရယ်စရာ ကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုံးရှုံး ခံ ရတာလဲ"
"ကိုယ့်ရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်း ကိုတောင် သစ္စာဖောက် နိုင်သေးတယ်"
ပြောပြီးနောက် သူက တစ်ဖန် လက်ဖြောက်တီး လိုက်သည်။
လူ တစ်စု ထပ် ထွက်လာ ပြီး ထန်ထျန်းရဲ့ အရင်က ရင်းနှီး သူ တစ်ဦး ကို ခေါ် လာသည်။
ဒါက သူ့ရဲ့ အရင်က ငယ်ချစ်ဉီး လင်းယွဲ့ ပင်။
လင်းယွဲ့ က ထိခိုက်မှု မရှိ ဘဲ ပုံမှန် ရှိ နေပေမယ့် သူမက အလွန် အားနည်း တဲ့ ပုံစံ ရှိပြီး မျက်နှာ ဖြူဖျော့ နေသည်။
ရောက် လာပြီးနောက် လင်းယွဲ့ က ထန်ထျန်းကို ကြည့် ပြီး မြေပြင် ပေါ်မှာ လဲကျ နေတဲ့ ဖန်ဖေး ကို ကြည့် လိုက်ရာ အမူအရာ က အလွန် ရှုပ်ထွေး နေ သည်။
"ငါ့ ကို ချဉ်းကပ် ဖို့ ဖန်ဖေး က သူမကို ရှန့်တုဖုန်း ဆီ ကို ပို့ လိုက်တယ်။ ဒါက အခွင့်အရေး တစ်ခုကို ရရှိ ဖို့ပေါ့ "
လုချန်းကျီ က "သနား စရာပဲ။ မေ့ မသွားခင်အထိ သူမရဲ့ အကောင်းဆုံး သူငယ်ချင်း က သစ္စာဖောက် လိုက်ပြီဆိုတာကိုတောင် သူမ မသိ ခဲ့ဘူး"
"ငါ အချိန်မီ မတွေ့ ခဲ့ရင် သူမက သန့်စင်တဲ့ တပည့် အဆင့်အတန်း ကို ဆုံးရှုံး သွားပြီ"
ထန်ထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ် ပြီး စကားမဟ ခဲ့ပေ။
လင်းယွဲ့ ကတော့ ဖန်ဖေး ကို စိုက်ကြည့် နေပြီး မယုံနိုင် တဲ့ အမူအရာ က မျက်နှာ မှာ ပေါ် နေသည်။
"ဘာလို့လဲ"
"နင် ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ် သွားရတာလဲ"
"ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား "
လင်းယွဲ့ က နှုတ်ခမ်း ကို တင်းတင်း ကိုက် ပြီး ပြော လိုက်သည်။
ဖန်ဖေး က ဆံပင် ဖရိုဖရဲ နဲ့ ထိုင် နေပြီး ပခုံး တွေက တုန်ယင် လာသည်။
"ဟားဟားဟားဟား ..."
"ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား"
သူမက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ လိုက်ပြီး သွေးနီရောင် မျက်လုံး တွေနဲ့ လင်းယွဲ့ ကို စိုက်ကြည့် သည်။ မျက်နှာ က အရုပ်ဆိုး ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ် သည်။ "နင် ဘာလို့လဲ လို့ မေး ဖို့ မျက်နှာ ရှိ သေးလား"
"ပထမဆုံး သိ တုန်းက ငါ နင့်ကို ဘယ်လောက် ဂရုစိုက် ခဲ့လဲ။ ကျင့်ကြံ ဖို့ ခေါ် သွားတယ်၊ ပိုပြီး ထူးချွန် တဲ့ လူ တွေနဲ့ မိတ်ဆက် ပေးခဲ့တယ်"
"နင့် ရဲ့ ပါရမီ က ငါ့ထက် ကောင်း ပေမယ့် ငါ့ရဲ့ အကူအညီ မပါ ဘဲ နင် ဒီလောက် မြန်မြန် တိုးတက် နိုင်ပါ့မလား"
"ဒါပေမဲ့ နင် ကရော"
"ပိုကောင်း တဲ့ အရင်းအမြစ် တွေ ရ တော့ ငါ့ကို တစ်ခါ လေးတောင် စဉ်းစား ပေးခဲ့ဖူးလား"
"နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပဲ ဂရုစိုက် တယ်။ နင် အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပဲ ဂရုစိုက် တယ်"
ဖန်ဖေး က စိတ်လွတ် လက်လွတ် အော်ဟစ် နေသည်။
လင်းယွဲ့ ရဲ့ မျက်မှောင် ပိုမို တွန့် သွားကာ "ဒီ အရာတွေ ကြောင့် နင် ငါ့ရဲ့ အရာအားလုံး ကို ဖျက်ဆီး ရတာလား"
"တကယ် လို လို့လား"
ဖန်ဖေး က အေးစက်စွာ ပြုံးကာ "ဟုတ် တယ်၊ မလို ဘူး"
"ဒါပေမဲ့ နင် က အရင် ငါ့ကို ဖျက်ဆီး ခဲ့တာ"
"ထန်ထျန်း က အမြဲတမ်း အရှက်မရှိ နင့်ကို နှောင့်ယှက် နေတယ်လို့ နင် ငါ့ကို မပြော ခဲ့ရင် အဲဒီနေ့ ကျင်းယွီ ခန်းမ မှာ ငါ သူ့ကို တမင်တကာ ပြဿနာရှာ မှာတဲ့လား"
"ငါ အလောင်းအစား မှာ ရှုံး ပြီး လူတိုင်း ရှေ့ မှာ ဒူးထောက် ခဲ့ရတယ်။ မျက်နှာပျက် ခဲ့ရတဲ့အခါ နင် ဘာလုပ် ခဲ့လဲ"
"ငါ့အတွက် စကားတစ်လုံး လေးတောင် ပြော ပေးလို့ ရ ရဲ့သားနဲ့"
"နင် ဘာမှ မလုပ် ဘဲ ငါ့ကို လူတိုင်းက အရှက်ရ အောင် ကြည့် နေခဲ့တယ်"
လင်းယွဲ့ ရဲ့ အကြည့် က တောင့်တင်း သွားပြီး စကားတစ်လုံး မှ မပြော နိုင်တော့ပေ။
ဖန်ဖေး က ဆက်ပြော သည်။ "အဲဒီနေ့ ကစပြီး ငါ ဆုံးရှုံး တဲ့ သန့်စင်တဲ့ တပည့် အဆင့်အတန်း ကို ဂရုမစိုက် ဘဲ အဆင့်မြင့်မြင့် ကို ရောက် ဖို့ ကျိန်ဆို ခဲ့တယ်"
သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့် ပြီး ထန်ထျန်းကို ကြည့် ကာ "ဒါပေမဲ့ ငါ လူရွေး မှား သွားတယ်"
"ငါ့ရဲ့ စုဆောင်းမှု အားလုံးကို ဆုံးရှုံး ခဲ့တယ်၊ ဂုဏ်သိက္ခာ အားလုံးကိုလည်း ဆုံးရှုံး ခဲ့တယ်"
"ဒါပေမဲ့ ငါ မကျေနပ် ဘူး"
"ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံ ရတာလဲ"
"ဒါကြောင့် အရာအားလုံး ကို ပေးဆပ် ရရင်တောင် ရှင် တို့ကို လက်စားချေ မယ်လို့ ငါ ကျိန်ဆိုခဲ့တယ်"
"ငါ လင်းယွဲ့ ကို ငရဲ ကို ပို့ မယ်"
"နင် ထန်ထျန်း ကိုလည်း အရာအားလုံး ဆုံးရှုံး စေပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မထ နိုင်စေရဘူး"
"ငါ နင် တို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ် "
ဖန်ဖေး က လုံးဝ အသိစိတ် ပျောက်ဆုံး နေပြီပင်။ သူမက ရုန်းကန် ပြီး ထ ရန် ကြိုးစား သည်။ အနီးဆုံး မှာရှိတဲ့ ထန်ထျန်းကို ပြေး ဝင် ဖို့ ကြိုးစားလေ သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ အလင်းရောင် တစ်ခု လက်သွား ပြီး ဖန်ဖေး က ချက်ချင်း ခေါင်းပြတ် သွားသည်။ ပူနွေး တဲ့ သွေး တွေက ထန်ထျန်းရဲ့ ခြေထောက် မှာ ပက်ဖြန်း သွားသည်။
"တကယ် ဆူညံ လိုက်တာ"
လုချန်းကျီ က သူ့ရဲ့ လက်ထဲ က ယပ်တောင် ကို ရွံရှာ တဲ့ အမူအရာ နဲ့ ကြည့် ပြီး ဖန်ဖေး ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်ကို တန်း ပစ်ချ လိုက်သည်။
ခုနက သူက ဒီ ယပ်တောင် နဲ့ ဖန်ဖေး ကို သတ် လိုက်တာပင်။
ထို့နောက် လုချန်းကျီ က လက် ကို သုတ် ပြီး ပြုံးကာ ထန်ထျန်းကို ကြည့်လိုက် သည်။
"ရပြီ ။ ငါ တို့ ဆက် ပြောကြမယ်"