သူဌေးကတောင် ကြောက်ရတဲ့သူ

ထိုလူများမှာ ကြားလိုက်ရသောစကားကြောင့် အူမြူးသွားကြသည်။

" အို၊ မင်းစကားက ကြီးကျယ်လှချည်လား။ မင်းလိုကလေးကများ တောင်နက်ဂိုဏ်းမှာ ပြဿနာရှာရဲတယ်ဆိုတော့ သေချင်နေတာပဲ "

ထိုလူများကြားမှ မျက်နှာ၌အမာရွတ်ရှိသောလူသည် ချက်ချင်းပင် ထလာပြီး ယဲ့ဖန်၏ကော်လာကို ဆွဲလိုက်သည်။

ယဲ့ဖန်သည် သူ့လက်ချောင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ့လက်ထဲရှိ ဖဲချပ်ကတ်သည် ဓားလက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လည်ထွက်သွားသည်။

ဖောင်း

ဖဲချပ်ကတ်သည် အမာရွတ်မျက်နှာဖြင့်လူ၏နားကို ဖြတ်သွားကာ သူ၏နားတစ်ဝက်သည် ချက်ချင်းပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

" အား ........ "

ထိုလူသည် နားရွက်ကို အုပ်ပြီး အော်ဟစ်နေတော့သည်။

သူ့လက်ချောင်းများကြားမှ သွေးများ စီးကျလာသည်။

ယဲ့ဖန်၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် နည်းလမ်းကြောင့် အခြားသူများအားလုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။

ဖဲချပ်ကတ်ဖြင့် လူသတ်နိုင်သော လက်နက်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

ထိုသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်မှ စကားပြောစက်ကို ချက်ချင်းကောက်ယူပြီး တာဝန်ခံကို ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။

တစ်မိနစ်ခန့်ကြာပြီးနောက် လှေကားမှ ရုတ်တရက် ပြေးလာသော ခြေသံများ ကြားရသည်။

ထို့နောက် အနက်ရောင် ၀တ်စုံဝတ်ထားသည့် ယောက်ျားများ ဒုတိယထပ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

လူအရေအတွက်မှာ အနည်းဆုံး ရာဂဏန်းရှိကြပြီး တစ်စီးချင်းစီ၏ လက်ထဲ၌ ဓားရှည်များ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

သူတို့၏ ပုံစံမှာ လူသတ်ချင်စိတ် အပြည့်နှင့်ဖြစ်သည်။

အသက်လေးဆယ်ခန့်ရှိပြီး ရွှေရောင်မျက်မှန်တပ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ယဲ့ဖန်အရှေ့၌ ရပ်လိုက်သည်။

" ဒီက လူငယ်လေး၊ ငါတို့ တောင်နက်ဂိုဏ်းနဲ့ မင်းက ဘာရန်ငြိုးရှိလို့လဲ ငါ သိချင်မိတယ် "

သူသည် စကားပြောနေစဉ် ယဲ့ဖန်၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို သတိထားနေသည်။

ချွန်ထက်သောလက်နက်များရှိသော ဂိုဏ်းသားတစ်ရာကျော်၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံနေရပါသော်လည်း ယဲ့ဖန်သည် အလွန်တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုလူတစ်ရာသည် ယဲ့ဖန်မျက်လုံးထဲ၌ အရေးမပါသော ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ဖြစ်သည်။

ဤသို့ စိတ်နေစိတ်ထားမျိုးမှာ သာမန်လူ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့်အရာ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

" ခင်ဗျားက ချန်းရှောင်ရှုန်းလား "

ယဲ့ဖန်သည် ထိုလူကို မော့သာကြည့်ပြီး ထမရပ်ပေ။

" မဟုတ်ဘူး။ ငါက ဥက္ကဌချန်းရဲ့ လက်ထောက် ဖုရှန်း။ ဥက္ကဌက အခု ရုံးချုပ်မှာ မရှိဘူး "

ထိုလူသည် အခြေအနေကို အတိုချုံး ရှင်းပြသည်။

" ဒါဆို သူ အခုဘယ်မှာလဲ "

" ရဲဌာနမှာ "

" သူက အဲ့ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ "

ထိုအဖြေကို ယဲ့ဖန် ကြားသောအခါ အံ့သြသွားသည်။

ဖုရှန်းသည် မျက်နှာပေါ်၌ ကြင်နာသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။

" ဒီနေ့ ဘားတစ်ခုမှာ ငါတို့လူတွေက ပြဿနာရှာထားတယ်။ ဥက္ကဌက သိသွားတော့ ဒီလူတွေကို ရုံးကို ကိုယ်တိုင်ပို့လိုက်တယ် "

ယဲ့ဖန်သည် ထိုစကားကို ကြားပြီး သူ့မျက်လုံးများ မှေးသွားသည်။

မူလက ယဲ့ဖန်သည် လန်ရှင်းယွီ၏မောင်လေးကိစ္စဖြင့် ချန်းရှောင်ရှုန်းအား အခက်အခဲဖြစ်စေရန် အသုံးချချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ချန်းရှောင်ရှုန်းသည် သူ၏လက်အောက်ငယ်သားများကို ရဲဌာနသို့ ပို့လိုက်ပြီး ဘုရင်ကိုကယ်တင်ရန် သူရဲကောင်းများကို စတေးသည့်လှည့်ကွက်ကို ကစားခဲ့သည်။

ထိုပြဿနာဖြင့် ယဲ့ဖန် မေးမြန်းလို့မရတော့ပေ။

" လူကြီးမင်း၊ ဘာလို့ ဥက္ကဌချန်းကို ရှာနေတာလဲ "

ဖုရှန်းသည် မျက်နှာပေါ်၌ ရိုးသားသော အပြုံးတစ်ခုရှိသော်လည်း ယဲ့ဖန်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ အတုအယောင်သာဖြစ်

သည်။

" ဘာမှမရှိဘူး။ သွားပြီ "

ယဲ့ဖန်သည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ မတ်တပ်ထရပ်ကာ ထွက်သွားသည်။

ဖုရှန်းသည် ယဲ့ဖန်အား မတားစေဘဲ တံခါးအပြင်ကိုပင် လိုက်ပို့သည်။

သူ့အနောက်မှ လက်ပါးစေတစ်ယောက်သည် ဒေါသတကြီးနှင့် လျှောက်လာသည်။

" အစ်ကိုရှန်း၊ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို လွှတ်လိုက်မှာလား။ ကျွန်တော်တို့လူတွေကို ဒဏ်ရာရအောင်လုပ်တဲ့သူကို ရှင်းမပြဘဲ ထွက်သွားခွင့်ပေး ........... "

ဖုရှန်းသည် ထိုလက်ပါးစေကို ကြည့်သောအခါ ယဲ့ဖန်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြင်နာသောအမူအရာ မရှိတော့ဘဲ အေးစက်သော အအေးဓာတ်ကသာ အစားထိုးလာခဲ့သည်။

" သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းသိလား "

" ကျွန်တော် မသိဘူး "

" သူက ဥက္ကဌကတောင် ကြောက်ရတဲ့သူပဲ။ မင်း အသက်ဆက်မရှင်ချင်တော့ရင် သူ့ကို ပြဿနာရှာလိုက် "

" ဥက္ကဌကတောင် ကြောက်ရတဲ့သူလား "

လက်အောက်ငယ်သားများအားလုံးသည် ယဲ့ဖန်၏ကား ထွက်ခွာသွားရာဘက်ကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။

တောင်နက်ဂိုဏ်းသည် ကျန်းကောပြည်နယ်ပြည်နယ်အတွင်းရှိ အကြီးဆုံးဂိုဏ်းဖြစ်သည်။

သူတို့၏ဥက္ကဌ ချန်းရှောင်ရှုန်းသည် ကျန်းကောပြည်နယ်ပြည်နယ်၏ ပြည်တွင်းအာဏာရှင်နှင့် တူလေသည်။

သူတို့ရဲ့ ဥက္ကဌကတောင် သူ့ကို ကြောက်ရတယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတာလဲ။

လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

" ကျွန်မတို့ ရောက်ပြီလား "

ယဲ့ဖန်ပြန်လာချိန် ချန်းဖေးအယ် နိုးလာပြီး မေးခဲ့သည်။

" ကိုယ် တောင်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဌာနချုပ်ထဲကို ရောက်ခဲ့ပြီ "

ကားမောင်းလျက် ယဲ့ဖန်က ဖြေသည်။

" ရောက်ပြီးပြီလား။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ "

ချန်းဖေးအယ် အမြန်ထထိုင်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

" ဒီ ချန်းရှောင်ရှုန်းဆိုတဲ့သူက သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက ဘားမှာ ပြဿနာဖြစ်စေတဲ့ လူတွေအကုန်လုံးကို သူကိုယ်တိုင် ရဲလက်အပ်လိုက်တယ် "

ယဲ့ဖန်သည် အခြေအနေကို အတိုချုံးပြောပြသည်။

ချန်းဖေးအယ် အံ့သြသွားသည်။

" ဒါဆို ကျွန်မတို့ အချိတ်အဆက် ရှာမရတော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား "

ယဲ့ဖန်သည် သီချင်းသံကို မြှင့်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာသည်။

" မြစ်ကမ်းဘေးမှာ မကြာခဏ လမ်းလျှောက်ရင် ဖိနပ်မစိုဘဲ ဘယ်လိုလုပ်နေမှာလဲ "

" တကယ်လို့ သူက တောင်နက်ဂိုဏ်းကို ကျန်းကောပြည်နယ်ပြည်နယ်မှာ နံပါတ်တစ် ဂိုဏ်းဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ရင် သူ့လက်တွေက ဘယ်လိုလုပ် သန့်ရှင်းနိုင်မှာလဲ။ စုံစမ်းဖို့ ဆန္ဒရှိနေသရွေ့ ပြဿနာတွေကို အမြဲတမ်း ရှာနိုင်တယ် "

" ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ "

ချန်းဖေးအယ်သည် နားမလည်၍ ပြဿနာကို ယဲ့ဖန်စီသာ မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖန် ခဏတာ စဉ်းစားသည်။

" ကိုယ် အရင်ဖုန်းဆက်လိုက်ဦးမယ် "

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်တွင် သူသည် ဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဇာမဏီသုံးကောင်အဖွဲ့အစည်းမှ ယုဖန်းရှန်းစီသို့ ဖုန်းဆက်သည်။

ဖုန်းသည် ပထမအကြိမ် မြည်သော်လည်း ဘယ်သူမှ လာမကိုင်ပေ။

ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ခေါ်သည်။

ထိုတစ်ခါ အကြိမ်အနည်းငယ် မြည်ပြီးနောက် တစ်ဖက်မှ ချက်ချင်းပင် ယုဖန်းရှန်း၏ ဒေါသသံ ထွက်လာသည်။

" ရှင် ရူးနေတာလား။ ညလယ်ကြီး ဘာလို့ခေါ်နေတာလဲ။ ငါ့ကို အိပ်ခွင့်တောင်မပေးဘူးလား "

ယဲ့ဖန် ဖုန်းကို အဝေးသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

သူမ အသက်ရှုသွင်းပြီးသည့်အခါမှ ဖုန်းကို သူ့နားသို့ ပြန်ကပ်သည်။

" ဒါဆို မင်း ဆက်အိပ်လို့ရပြီ "

" ဘယ်လိုသွားအိပ်ရမှာလဲ။ နိုးသွားပြီလေ။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင်လည်း မြန်မြန်ပြော "

ယုဖန်းရှန်း ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

" တစ်ခုမေးမလို့။ ချန်းရှောင်ရှုန်း အကြောင်း "

" ဘာလဲ "

" ချန်းရှောင်ရှုန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုရှိလား "

" မရှိဘူး၊ ငါ့မှာ မရှိဘူး "

" မဖြစ်နိုင်တာ၊ ဇာမဏီသုံးကောင်အဖွဲ့အစည်းက တောင်နက်ဂိုဏ်းနဲ့ ရန်သူမဟုတ်ဘူးလား။ ချန်းရှောင်ရှုန်းရဲ့ ပြဿနာတွေအကြောင်း မရှာဖူးဘူးလား "

ယုဖန်းရှန်းသည် ကြင်နာတတ်သည့်လူတစ်ယောက်ဟု ယဲ့ဖန် မယုံပေ။

သူမသည် ရန်သူအား သတ်နိုင်မည့်အချက်ကို မရှာဘဲနေမည် မဟုတ်ပေ။

" ဟား၊ ငါလည်း သူ့အညစ်အကြေးတွေကို ရှာချင်ပေမယ့် ဒီချန်းရှောင်ရှုန်းက ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်။ ညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ်တွေကို သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကပဲ လုပ်တာ။ သူက သန့်ရှင်းပြီး အပြစ်အနာအဆာ လုံးဝမရှိဘူး "

ယုဖန်းရှန်းသည် ချန်းရှောင်ရှုန်းမှာ အလွန်လိမ္မာပါးနပ်ပြီး အထောက်အထား သဲလွန်စ မချန်သည့်အတွက် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

" သူ့ဆီက လုံးဝ ဘာမှ ရှာမတွေ့ဘူးလား။ သူက ကျန်းကောပြည်နယ်မှာရှိတဲ့ အကြီးဆုံးဂိုဏ်းရဲ့ ဥက္ကဌလေ။ သူက တကယ်ကြီး အပြစ်ကင်းတာလား "

ယဲ့ဖန်သည် သူမစကားများကို သံသယဝင်နေခဲ့သည်။

" ဒီမြေခွေးအိုကြီးရဲ့ နည်းလမ်းတွေက အရမ်း ထက်မြက်တယ်။ သူ့မှာ တစ်ခုခုရှိနေရင်တောင် ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားလိမ့်မယ်။ တောင်နက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဥက္ကဌရာထူးနဲ့သာဆို သက်ဆိုင်ရာဌာနတွေက သူ့ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်မှာပေါ့။ ထင်ရှားတဲ့ အထောက်အထားတွေသာ ရှိနေရင် သူတို့က ဟိုးအရင်ကတည်းက အဲ့ကောင်ကို အရေးယူတာကြာပြီ "

ယုဖန်းရှန်း၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့နေပြီး ဤပြိုင်ဘက်အပေါ် ခေါင်းကိုက်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

ယဲ့ဖန်သည် သူမထံမှ မည်သည့်တစ်စုံတစ်ရာကိုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့၍ ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ လက်လွှတ်ခဲ့ရသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် ငှားထားသည့်ခြံဝင်းကို ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်၌ ထိုင်နေသော ဖန်းကျန်းဝူမှ ပြေးလာပြီးကြိုဆိုသည်။

အားလုံးသည် တစ်ညလုံး အလုပ်ရှုပ်ထားကြပြီး ပင်ပန်းနေကြသည်။

ယဲ့ဖန်သည် ချန်းဖေးအယ် အနားယူရန် ခင်းကျင်းပေးသည်။

ထို့နောက် သူသည် ခြံဝင်းထဲရှိ လှုပ်ခုံပေါ်၌ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

သူ ပြန်နိုးလာသည့်အခါ မနက်ကိုးနာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ပေါ်၌ နေမြင့်နေပြီဖြစ်သည်။

ကောင်မလေး သုံးယောက်သည် နိုးလာပြီးနောက် အတူတူ စကားစမြည်ပြောနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် လှပသောမျက်နှာလေး သုံးခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရောင်ပြန်ထင်ဟပ်နေပြီး မြင်ကွင်းမှာလည်း အလွန်ပင် ကာရံလိုက်ဖက်ညီနေလှသည်။