ပြောင်းလဲမှုတွေက သိသာတယ်

ယွမ်ရှန်ရှန်က

“ဆရာမက ဆွမ်ဧကရာဇ် မရှိတုန်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး တပည့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးမလို့လား။ ဒါမှ တပည့်ဆိုတဲ့ ဒီအစွန်းအထင်းကို ဖျောက်ပစ်လို့ ရအောင်လေ။”

ယွမ်ချင်းရှုက

“ငါ့မှာ ကတိဖျက်တဲ့ အကျင့် မရှိဘူး”

ဟု အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ယွမ်ချင်းရှုသည် အိပ်ဆောင်ထဲရှိ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ယွမ်ရှန်ရှန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

“လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကနေ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း နင် တော်တော် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတယ်။”

ယွမ်ရှန်ရှန်သည် အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခု သူမတွင် အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ယွမ်ရှန်ရှန်ကို ထိုကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှုမျိုးဖြင့် မြင်တွေ့ရသည့်အခါ ယွမ်ချင်းရှုစိတ်ထဲ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်တို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယွမ်ရှန်ရှန်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပွား ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယွမ်ရှန်ရှန် ပြောတာ မမှားခဲ့ပေ။ သူမအတွက်မူ ယွမ်ရှန်ရှန်သည် အမှန်တကယ်ပင် အစွန်းအထင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ယွမ်ရှန်ရှန်ကိုသာ အခြားယောက်ျားတစ်ဦးဦးကသာ ညစ်ညမ်းစေခဲ့သည်ဆိုလျှင် သူမသည် ဤကိုယ်ပွားကို တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်မိနိုင်သည်။ သို့သော် ယွမ်ရှန်ရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့သူမှာ ရှေးဟောင်းခေတ်မှ လာနိုင်ဖွယ်ရှိသော လုချန်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူတစ်ဦးကြောင့် ယွမ်ရှန်ရှန်သည် အစွန်းအထင်းတစ်ခု ဖြစ်နေစေကာမူ ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသော အကျိုးကျေးဇူးများအတွက် ဤအစွန်းအထင်းကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယွမ်ရှန်ရှန်သည် သူမနှင့် လုချန်းကို ဆက်သွယ်ပေးထားသည့် တံတား ဖြစ်နေသည်။

ထို့ပြင် လုချန်းသည် ရှေးဟောင်းခေတ်မှ တစ်စုံတစ်ဦးမျှသာ မဟုတ်ဟု သူမက မထင်မရှား ခံစားမိနေသည်။ သူမ၏ အတွင်းစိတ်က လုချန်းသည် သူမ၏ အတိတ်မှ အသိမိတ်ဆွေတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တီးတိုးပြောနေခဲ့၏။

လုချန်းသာ သူမ သိကျွမ်းခဲ့သော ထိုမိတ်ဆွေ အမှန်တကယ် ဖြစ်ခဲ့ပါလျှင် ယွမ်ရှန်ရှန် လုချန်း၏ အမျိုးသမီး ဖြစ်သွားခြင်းကို ထားလိုက်ဦး သူမကိုယ်တိုင် လုချန်းနှင့် ရင်းနှီးပတ်သက်ရလျှင်ပင် သူမ အနည်းငယ်မှ စိတ်ထဲ ထားမည် မဟုတ်ပေ။

ယွမ်ရှန်ရှန်က

“ဆရာမ ဒီနေ့ ဒီကိုလာတာ တပည့်နဲ့ ဒီကိစ္စတွေ လာပြောဖို့ချည်းပဲတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးမလား။”

ယွမ်ချင်းရှုက

“နင်က ငါ့အပေါ် အမုန်းတရားကြီးကြီးမားမား ရှိနေပုံပဲ။ နင့်ကို ဖန်တီးခဲ့တာ ငါပဲ။ ငါ့အပေါ် မုန်းတီးဖို့ နင့်မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ။”

ယွမ်ရှန်ရှန်က

“ဆရာမ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဆိုတာက ဆရာမ စိတ်ကူးပေါက်ပြီး ဖန်တီးထားတဲ့ ကိုယ်ပွားတစ်ခုပါ။ ဆရာမရဲ့ အတွေးတစ်ချက်နဲ့တင် ကျွန်မရဲ့ တည်ရှိမှုကို ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်တာပဲ။ ကျွန်မက ဆရာမအပေါ် ဘယ်လို မုန်းရဲပါ့မလဲ။”

ယွမ်ရှန်ရှန် စကားဆုံးသည်နှင့် ယွမ်ချင်းရှု၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားရာ ယွမ်ရှန်ရှန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ယွမ်ရှန်ရှန် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ ယွမ်ချင်းရှုသည် သူမ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမအား ကုတင်ပေါ်တွင် ဖိချုပ်ထားလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။

ယွမ်ချင်းရှုက လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ယွမ်ရှန်ရှန်၏ မေးစေ့ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လျက်

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မင်း အရမ်း ပျောက်ကွယ်သွားချင်နေတာလား။ မင်း တကယ် သေချင်နေတယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ ငါ ဝန်မလေးပါဘူး။”

ယွမ်ချင်းရှု၏ အေးစက်သော စကားလုံးများနှင့်အတူ သူမထံမှ ထုတ်လွှတ်နေသော ချမ်းစိမ့်စိမ့် အငွေ့အသက်တို့ကို ခံစားမိသောအခါ ယွမ်ရှန်ရှန်သည် လုံးဝ အညံ့ခံလိုက်ရပြီး စကား မပြောဝံ့တော့ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယွမ်ချင်းရှုသည် ပင်မခန္ဓာ ဖြစ်သည်။ သူမ ထုတ်လွှတ်သော ဖိအားသည် ယွမ်ရှန်ရှန် ခုခံနိုင်သော အရာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ကိုယ်ပွားတစ်ခုသည် ပင်မခန္ဓာ၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

ယွမ်ရှန်ရှန် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွမ်ချင်းရှုက ယွမ်ရှန်ရှန်၏ ခရမ်းရောင် မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း

“ငါ နင့်ကို ဖန်တီးခဲ့တုန်းက နင်နဲ့ ပြန်ပေါင်းစည်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် နင့်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိခဲ့ဘူး။”

“ငါက ခေတ်ပျက်ကပ်ဘေးအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတစ်ခုအနေနဲ့ နင်ဆိုတဲ့ ဒီကိုယ်ပွားကို ဖန်တီးခဲ့တာ။ ငါက ပြီးခဲ့တဲ့ခေတ်ရဲ့ ကပ်ဘေးကို ဖြတ်သန်းပြီး အသက်ရှင်ခဲ့ပြီးပြီ ဒီခေတ်မှာတော့ ငါ အဲဒါကို ရှောင်လွှဲနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုယ်ပွားတစ်ခုက ငါ့အစား ဆက်ပြီး အသက်ရှင်သန်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာ။”

“ဒါပေမဲ့ နင့်ကို လွတ်လပ်တဲ့ စရိုက်တစ်ခု ပေးလိုက်တာက နင့်ကို နာကျင်စေခဲ့မိမယ်လို့တော့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။”

ယွမ်ချင်းရှု၏ အမြင်တွင် သူမသာ ယွမ်ရှန်ရှန်အား လွတ်လပ်သော စရိုက်ကို မပေးအပ်ခဲ့ပါက ယွမ်ရှန်ရှန် လုချန်းကို ချစ်မိမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အတူ ယခုကဲ့သို့ မိမိကိုယ်မိမိ အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျစေမည် မဟုတ်သကဲ့သို့ သူမ၏ ပင်မခန္ဓာအပေါ်တွင်လည်း မနာလိုဝန်တို ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ယွမ်ချင်းရှု၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်ရှန်ရှန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ မှင်သက်သွားရပြန်သည်။

လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်တွင် ယွမ်ချင်းရှုနှင့် နေ့စဉ် ဆက်ဆံခဲ့ရသည့် အမှတ်တရများက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ယွမ်ချင်းရှုသည် သူမအပေါ် အလွန် တင်းကျပ်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူမ ပိုမို အင်အားကြီးမားလာစေရန် အမြဲတစေ ကူညီပေးခဲ့သည်။

ထို့ပြင် ယွမ်ချင်းရှုသည် သူမ မကြိုက်နှစ်သက်သည့် အရာများကို လုပ်ဆောင်ရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခြင်း ရှားပါးခဲ့သည်။ လုယန်ဟွာက သူမ၏ နတ်ဝိညာဉ် ခန္ဓာကို စိတ်ဝင်စားလာသောအခါမှသာ ယွမ်ချင်းရှုက သူမအား ချုပ်နှောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ပြန်တွေးကြည့်သောအခါ ယွမ်ချင်းရှုသည် နတ်ဝိညာဉ် ခန္ဓာ ဖွံ့ဖြိုးရင့်ကျက်မှုကို နှောင့်နှေးစေရန် ထိုသို့ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူမအား လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်တွင် ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေသည်။

ယွမ်ချင်းရှုသည် သူမအား မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ အမြဲ ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ သူမအား ကိုယ်ပွားတစ်ခုအဖြစ် သဘောမထားခဲ့သလို အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ယူဆရသော တာဝန်များကို သူမ၏ ကိုယ်ပွားအား လုပ်ဆောင်စေခြင်း မရှိခဲ့ဟု ဆိုနိုင်သည်။

အများအားဖြင့် ကျင့်ကြံသူများ ကိုယ်ပွားဖန်တီးခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့အတွက် အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေများအား ရင်ဆိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယွမ်ချင်းရှုကမူ သူမအား သမီးအရင်းပမာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ထိုအရာများကို တွေးမိသောအခါ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ယွမ်ရှန်ရှန်၏စိတ်ထဲ ရောထွေးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ဘာဆက်ပြောရမယ်မှန်း သိတော့ပေ။

သူမသည် ယွမ်ချင်းရှုအပေါ် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မနာလို ခံစားမိခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ လုချန်းက သူမအား မူလ ပင်မခန္ဓာ ယွမ်ချင်းရှုအဖြစ် သဘောထားသောကြောင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တပ်မက်ခဲ့သည်ဟု သူမ ယုံကြည်ခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု သူမ တွေးမိလိုက်သည်မှာ မူလ ပင်မခန္ဓာ ယွမ်ချင်းရှု မရှိပါက သူမ၏ ကိုယ်ပွားသည်လည်း ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။ သူမတွင် မနာလိုဖြစ်ရန် အခွင့်အရေး မရှိပေ။

ယွမ်ချင်းရှုလည်း ယွမ်ရှန်ရှန်၏ ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို ခံစားမိဟန်တူသည်။

“ခုချိန်ကစပြီး နင်နဲ့ လုချန်းကြားက ဘယ်ကိစ္စကိုမှ ငါ ဝင်မစွက်ဖက်တော့ဘူး။ နင်က နင်ပဲ။ ငါက ငါပဲ။”

ထိုအရာကို ကြားသောအခါ ယွမ်ရှန်ရှန် အနည်းငယ် မယုံနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယွမ်ချင်းရှုသည် သူမကို ဖန်တီးသူ ဖြစ်သည်။ မည်သည့် ပင်မခန္ဓာအတွက်မဆို ကိုယ်ပွားသည် အသုံးဝင်သည်သာ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် သူမကဲ့သို့ လွတ်လပ်သော အသိစိတ် ပိုင်ဆိုင်သည့် ကိုယ်ပွားတစ်ခုဖန်တီးရန် ယွမ်ချင်းရှု၏ နတ်စိတ်ဝိညာဉ် အစအနတစ်ခုကို မျှဝေခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အင်အား ပိုကြီးလေလေ သူ၏ နတ်စိတ်ဝိညာဉ် ပိုအရေးပါလေလေ ဖြစ်သည်။ နတ်စိတ်ဝိညာဉ် အစအနတစ်ခုသည်ပင် တိုက်ပွဲတွင် တစ်ခါတစ်ရံ အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်သည်။

ယွမ်ချင်းရှုသာ သူမ၏ ကိုယ်ပွားကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်မည်ဆိုလျှင် သူမ၏ နတ်စိတ်ဝိညာဉ် ပြည့်စုံတော့မည် မဟုတ်ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်သည်။ ဒါက သူမအတွက် ကောင်းကျိုး ဖြစ်စေမည် မဟုတ်တာ သေချာသည်။

သူမ၏ ဆရာမက ဤ နတ်စိတ်ဝိညာဉ် အမျှင်ကို အမှန်တကယ် စွန့်လွှတ်ရန် ဆန္ဒရှိနေတာလား။

ထိုအခိုက်တွင် ယွမ်ရှန်ရှန်က

“ဆရာမက တပည့်နဲ့ လုချန်းကြားကို ဝင်မစွက်ဖက်တော့ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ လျှို့ဝှက်လဝန်းနန်းတော်ကို မပြန်ပဲ ထျန်းချန်ကမ္ဘာမှာ ဆက်နေနေသေးတာလဲ။”

ယွမ်ချင်းရှုက

“လုချန်းကလည်း ရှေးဟောင်းခေတ်ကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ အမြန်ဆုံး ပြန်ရအောင် ကူညီပေးဖို့ သူ့အနားမှာ နေတာက သဘာဝကျပါတယ်။ သူ ခေတ်ပျက်ကပ်ဘေးကို ဘယ်လို ရှောင်တိမ်းခဲ့လဲဆိုတာ ငါ ရှာဖွေရမယ်။ ငါတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ဖလှယ်ပြီး ကပ်ဘေးကို ရှောင်လွှဲနိုင်မယ့် ပုံစံတစ်ခုကို ရှာရမယ်။ ဒါမှ ဒီခေတ်မှာလည်း ကပ်ဘေးကို ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ။”

ယွမ်ချင်းရှု ပြောသော ခေတ်ပျက်ကပ်ဘေးကို ယွမ်ရှန်ရှန် နားမလည်ပေ။ သို့သော် ၎င်းသည် စကြာဝဠာအတွက် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူမ သိနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ယွမ်ရှန်ရှန် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပဲ

“ဆရာမ ပြောနေတဲ့ ခေတ်ပျက်ကပ်ဘေးဆိုတာ ဘာကြီးလဲ။”

ယွမ်ချင်းရှု ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ ထိုအစား ရှေးဟောင်းခေတ်မှ ခေတ်ပျက်ကပ်ဘေး၏ အမှတ်တရများကို ယွမ်ရှန်ရှန်၏ ခေါင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် မျှဝေပေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မှတ်ဉာဏ်များ သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်း ဝင်ရောက်လာသည်ကို ယွမ်ရှန်ရှန် ခံစားလိုက်ရသည်။ ကပ်ဘေး ကျရောက်လာပုံ မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားပြီး နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပေါက်လာတော့သည်။

ယွမ်ရှန်ရှန်က

“ဒါ… ဒါက ခေတ်ပျက်ကပ်ဘေးလား…”

ဟု တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက် ယွမ်ချင်းရှုက

“ခေတ်ပျက်ကပ်ဘေးနဲ့ကြုံရရင် မဟာဧကရာဇ်တွေတောင်မှ ပုရွက်ဆိတ်တွေ သက်သက်ပဲ။”

“နင်က လုချန်းနဲ့အတူ ခေတ်ပျက်ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို တွယ်ကပ်နေပြီး နင့်အပေါ်မှာ သူ့ရဲ့စွမ်းအင်တွေ ကုန်ဆုံးအောင် လုပ်နေဖို့ချည်း အာရုံစိုက်နေတာထက် သူ့ရဲ့ အင်အားနဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရလာအောင် ကူညီဖို့ နည်းလမ်းရှာသင့်တယ်။”

ယွမ်ချင်းရှု၏ စကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်ရှန်ရှန်၏ ဖြူဖျော့နေသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် သွေးရောင် ပြန်လည် သန်းသွားသည်။