ဒီနေ့ ဒီကောင်ကို ငါသတ်မယ်

“ဘုန်း...”

စိမ်းပြာရောင်လက်ဖဝါးရာသည် လေထုထဲတွင် ပြည့်လျှံထွက်ပေါ်လာပြီး တိုက်ပွဲစင်မြင့်၏ တစ်ဝက်နီးပါးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အစိမ်းရောင်မီးလျှံများ တဟုန်းထိုးတောက်လောင်ကာ လေထုကို ပေါက်ကွဲသံများဖြင့် ဆူညံစေသည်။

လော့ချန်တစ်ယောက် ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖိအားတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထူးထူးပြည့်လျှံလာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အရိုးများကို ကျီးကျီးကျာကျာ ဖိချေနေသယောင်။ အင်အားအကုန်သုံးကာ မနည်းရုန်းထွက်မှ ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။

“ဖျတ်...”

ချီစွမ်းအင်လှိုင်းဝဲကိုးခုသည် အဆမတန်လည်ပတ်လျက် မီးလျှံဓားပေါ်တွင် ထက်မြလှသော ဓားစွမ်းအင်တစ်ခုကို စုစည်းလိုက်သည်။ မိုးကြိုးသံပေါက်ကွဲမှုနှင့်အတူ ဓားစွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။

ထိုအခါ ကျင်းမင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မထီမဲ့မြင်အရိပ်အယောင်ပေါ်လာပြီး အေးစက်စွာ ဟွှစ်ခနဲ နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အစိမ်းရောင်မီးလျှံလက်ဖဝါးစွမ်းအင်သည် အဆပိုဆွဲလှမ်းလာသည်။

“ကျွတ်...”

အာကာသတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ဓားစွမ်းအင်ပြယ်လွင့်သွားကာ တိုက်ပွဲစင်မြင့်သည် တစ်ပေခန့် နိမ့်ကျသွားသည်။

လော့ချန်၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု စီးကျလာသလို သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုကြီးစိုးလျက်ရှိသည်။ လက်ဖဝါးစွမ်းအားသည် မကျရောက်သေးခင်မှာပင် ဤမျှလောက် အင်အားပြည့်ဝနေပြီဆိုလျှင် အကယ်၍ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပါက အသက်ရှင်နိုင်ပါမည်လား။

သို့ရာတွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် တည်ငြိမ်လျက်ရှိပြီး အနည်းငယ်မျှပင် ထိတ်လန့်နေသည့် အရိပ်အယောင်မပြသည်။

အန္တရာယ်ကျရောက်လုနီးချိန်တွင် ရုတ်တရက် လူရိပ်နှစ်ခုက လော့ချန်ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ကွဲစမ်း...”

အစိမ်းရောင်ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး အစိမ်းရောင်မီးလျှံလက်ဖဝါးရာနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ဖိနှိပ်ထားသည့်ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး စွမ်းအင်လှိုင်းများ လွင့်စင်ထွက်လာကာ မိုးကြိုးများ လှည့်လည်ပြေးလွှားလျက် အစိမ်းရောင်မီးလျှံလက်ဖဝါးရာသည် မီးခိုးလျှံဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လော့ချန်သည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အနောက်သို့ ဆယ်ပေအကွာအထိ ဆုတ်ခွာသွားပြီးမှ ကိုယ်ကို ထိန်းထားလိုက်ရသည်။

သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသူများမှာ ဆရာကြီးချန်ရွှမ်နှင့် ပဉ္စမအကြီးအကဲပင်။

ကျင်းမင်သည် ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်ရင်း အေးစက်သောမျက်ဝန်းများဖြင့် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့က ငါ့ကို တားမလို့လား...”

သူ၏ အသံထဲတွင် အေးစက်သော အဆိပ်အတောက်များ ပါဝင်လျက်ရှိသည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် ဖြည်းညင်းစွာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းထွက်လာပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အင်အားပြည့်လှသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သံမဏိအပ်များနှယ် ထက်မြသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ကျင်းမင်... ချီဂူးယွမ်နဲ့ လော့ချန်က သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲအတွက် ကတိပြုထားခဲ့တာ... တိုက်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်ရောက်သွားရင် အသက်ရှင်နိုင်မှု သေဆုံးနိုင်မှုက သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာပေါ်မှာ မူတည်တယ်... ဒီအတွက် လော့ချန်ကို အပြစ်တင်လို့မရဘူး... အပြစ်တင်ရမယ်ဆိုရင် ချီဂူးယွမ်ကိုယ်တိုင်ရဲ့ စွမ်းအားမမီမှုကိုသာ အပြစ်တင်ရမှာပဲ...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်ပြီး အာဏာပြည့်ဝလျက်ရှိသည်။

ကျင်းမင်သည် လော့ချန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“သူက ဘာများလဲ... အသုံးမကျတဲ့ အသက်တစ်ခုပဲလေ... ငါ့ဝမ်းကွဲညီလေးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး... သူက ချီဂူးယွမ်ကို သတ်လိုက်တာဆိုတော့ ဒါက သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ့် အပြစ်ပဲ... အသက်နဲ့ ပြန်ဆပ်ရမယ်... ဘယ်သူမှ ဒါကို တားလို့မရဘူး... ငါပြောမယ်၊ မင်းတို့ ဖယ်ပေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ... မဟုတ်ရင် ရောပါကုန်လိမ့်မယ်...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး အသံက မြင့်တက်လာသည်။

“ငါ သိတယ်... မင်းတို့ မင်းသားတန်းရဲ့ အင်အားက ကြီးမားတယ်ဆိုပေမဲ့ ကောင်းကင်ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဖုံးအုပ်နိုင်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး... မင်းမှာ လော့ချန်ရဲ့ အသက်ကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး... ဒီနေ့ မင်းက လော့ချန်ကို သတ်လိုက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာက ဘယ်မှာရှိတော့မှာလဲ... ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကရော ဘယ်မှာရှိတော့မှာလဲ... ဒီအကြောင်းကို မင်း ဆက်ပြီးစဉ်းတောင် မစဉ်းစားနဲ့...”

ပဉ္စမအကြီးအကဲကလည်း ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်ပြောသည်။

“ကျင်းမင်... ဒီအကြောင်းကို ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ...”

“အဖိုးကြီးတွေ... မျက်နှာသာပေးလို့ ပေးမှန်းမသိဘူးပေါ့လေ... ဟုတ်လား...”

ကျင်းမင်သည် ဒေါသတကြီးဖြစ်လာပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ငါ ကြည့်ချင်တယ်... မင်းတို့က ငါ့ကို ဘယ်လိုတားမလဲဆိုတာ... ဟိတ် ညီလေးတို့...”

ကျင်းမင်၏ ခေါ်သံကြောင့် လူရိပ်နှစ်ခု ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။

“ရှူး... ရှူး...”

သူ၏ စကားသံမဆုံးမီ လူရိပ်နှစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာပြီး ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲနှင့် ပဉ္စမအကြီးအကဲရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူတို့မှာ ကျင်းမင်နှင့်အတူလိုက်ပါလာသော အတွင်းစည်းတပည့်နှစ်ဦးပင်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးက သူ့ကို ပိတ်ဆို့လိုကြသည်ကို နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ဆွဲအားကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး လော့ချန်ကို လွှမ်းခြုံကာ သူ့အနားသို့ ဆွဲယူရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ဖျတ်...”

ကျင်းမင်က အေးစက်စွာ နှာတစ်ချက်မှုတ်ပြီး လက်ချောင်းကို ကွေးညွှတ်ကာ တစ်ချက်လွှတ်လိုက်ရာ ထိုဆွဲစွမ်းအားအင်က ဖြတ်တောက်သွားသည်။

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး လော့ချန်ရှိရာသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဘေးမှ ထက်မြသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက တိုက်ခိုက်လာသဖြင့် သူ နောက်သို့သာ ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။

“အကြီးအကဲ... ခွင့်လွှတ်ပါ... ကျွန်တော်တို့ သင့်ကို သွားခွင့်မပေးနိုင်ဘူး...”

အတွင်းစည်းတပည့်တစ်ဦးက ဓားကိုင်ကာ ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“လူမိုက်တွေ... ဖယ်စမ်း...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အစိမ်းရောင်ချီစွမ်းအင်ကို ပေါက်ကွဲထုတ်လွှတ်ကာ ဧရာမလက်ဖဝါးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထိုလက်ဖဝါးသည် ရှေ့သို့ ဖိချေလှည့်လည်သွားသည်။

“ဘုန်း...”

ထိုအတွင်းစည်းတပည့်သည် တိုက်ခိုက်မှုကို မတုံ့ပြန်ဘဲ ဓားတစ်ချက်ထိုးထုတ်လိုက်ရာ ချီစွမ်းအင်လက်ဖဝါးကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီး ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲ၏ လမ်းကြောင်းကို ထပ်မံပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း ပဉ္စမအကြီးအကဲသည် အခြားအတွင်းစည်းတပည့်တစ်ဦးနှင့် ရုန်းကန်နေရသဖြင့် ချက်ချင်းရုန်းထွက်ရန် မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်လေး... သေစမ်း...”

ကျင်းမင်သည် ထိုနှစ်ဦးက ချန်ရွှမ်နှင့် ပဉ္စမအကြီးအကဲကို သိပ်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် စကားများများမပြောတော့ဘဲ လော့ချန်ဆီသို့ တဟုန်ထိုးခုန်ဝင်လာသည်။

“ကျင်းမင်... ရပ်စမ်း...”

ချန်ရွှမ်အကြီးအကဲသည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး ကယ်ဆယ်ရန် သွားဖို့ကြိုးစားသော်လည်း အတွင်းစည်းတပည့်က သူ၏ လမ်းကြောင်းကို ထပ်မံပိတ်ဆို့ထားသည်။

“လော့ချန်...”

ချန်လင်းယူတို့သည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

လော့ချန်၏ မျက်နှာသည် တည်ကြည်လေးလံလျက်ရှိပြီး ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန်မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ သို့သော် လက်လျှော့ထိုင်စောင့်နေရုံမှာ သူ၏ စရိုက်မဟုတ်ပေ။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် သေမည်မကြောက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြသကာ စွမ်းအင်ကို အလျင်အမြန်စုစည်းလိုက်သည်။ သူ၏ အရှိန်အဟုန်သည် တက်သည်ထက် တက်လာသည်။ အသက်နှင့်ရင်းပြီးတိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

“သေစမ်း...”

ကျင်းမင်၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ လွှမ်းခြုံလာပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်...

စုစည်းထားသော လက်ညှိုးစွမ်းအင်တစ်ခုသည် လေထုထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကျင်းမင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးဖောက်လာသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လေထုသည် အလိုလိုခွဲထွက်သွားပြီး ထိုးဖောက်အားသည် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

“ဘာလဲ...”

ကျင်းမင်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် တစ်ချက်ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ဖိနှိပ်ထားသော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ကျင်းမင်သည် အနောက်သို့ ဆက်လက်ဆုတ်ခွာသွားပြီး လေထဲတွင် နောက်ပြန်လွင့်ထွက်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ပွဲကြည့်သူများသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ လက်ညှိုးစွမ်းအင်ထွက်ပေါ်လာရာဘက်သို့ အကြည့်များကို လှည့်လိုက်ကြသည်။

“ဘယ်သူလဲ... ထွက်ခဲ့စမ်း...”

ကျင်းမင်သည် ကိုယ်ကို ထိန်းလိုက်ပြီး ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်ထိုင်ခုံများဘက်သို့ မော့ကြည့်ကာ ရက်စက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူအများ၏ အကြည့်များအောက်တွင် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်သည် ဧည့်သည်တော်စင်များထဲရှိ အခန်းတစ်ခုမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် မြေခွေးသားမွှေးအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခြေထောက်များသည် ရှည်လျားသွယ်လျကာ ခန္ဓာကိုယ်အလှသည် ပြည့်ဖြိုးလှပလျက်ရှိသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားသဖြင့် မူရင်းရုပ်သွင်ကို မမြင်ရသော်လည်း သူမ၏ လှပသောမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်လျှင် ထူးချွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် သန့်စင်ပြီး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မွေးရာပါ ကျက်သရေရှိမှုတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်ပြသနေသည်။

“အို့...”

လော့ချန်၏ မျက်ဆံများ ကျုံ့သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို ရင်းနှီးနေသယောင် ခံစားရသော်လည်း ချက်ချင်းမမှတ်မိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူမ၏ ဘေးတွင်ရှိသော အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် အစေခံမိန်းကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လင်ယွမ်ပြတိုက်မှ အားမူဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် လူငယ်တစ်ဦးသာဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျင်းမင်သည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ... ငါ့ကိစ္စကို ဝင်ရှုပ်ရဲတယ်ပေါ့... မင်းကို ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းထဲက ထွက်မသွားနိုင်အောင် လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံလား...”

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကျင်းမင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်ရာ သာယာသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းက ဒီလောက်ထိ စည်းမျဉ်းမရှိဘူးလား... လူသတ်ချင်တိုင်း သတ်လို့ရတယ်ပေါ့...”

သူမ၏ စကားသံသည် သိမ်မွေ့ပြီး ချက်ကျလက်ကျပြောဆို ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျင်းမင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ပြဇာတ်ဆန်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခုပေါ်ထွက်လာသည်။

“စည်းမျဉ်း... အဲ့ဒီလို အရာမျိုးက အားနည်းသူတွေကို ချုပ်နှောင်ဖို့ပဲ... ဒီနေရာမှာ ငါပြောတဲ့စကားကပဲ စည်းမျဉ်းဖြစ်တယ်...”

အားမူက ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အတွင်းစည်းအဓိကတပည့်တစ်ယောက်ပဲ... ငါ့သခင်မနဲ့ ဒီလိုပုံစံမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့... မင်းပြောတဲ့စကားက စည်းမျဉ်းဆိုရင် ဘယ်လိုစည်းမျဉ်းမျိုးလဲ...”

“မင်း...”

ကျင်းမင်သည် ဒေါသတကြီးဖြစ်လာပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အပြင်စည်းအကြီးအကဲ ချင်ယွမ်၏ စကားသံတစ်ခု သူ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ကျင်းမင်... ဒီမိန်းကလေးက လင်ကျန်းမြို့ လင်ယွမ်ပြတိုက်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်သစ်တစ်ယောက်ပဲ... သူမရဲ့ နောက်ခံဟာ သာမန်မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောကြတယ်... လင်ကျန်းမြို့စားတောင်မှ သူမကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံရတယ်... မင်း ဒီထက်ပိုပြီး ပြဿနာမဖြစ်စေနဲ့...”

ကျင်းမင်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားပြီး ပါးစပ်ထဲရောက်နေသော စကားများကို မျိုချလိုက်သည်။ ချင်ယွမ်ထံသို့ စိတ်အသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သူမကို ငါ့အတွက် ပိတ်ဆို့ထားပေးပါ... ငါ လော့ချန်ဆိုတဲ့ကောင်ကို သွားဖြေရှင်းမယ်... ဒီနေ့ ငါ ဒီကောင်ကို သတ်မှာပဲ...”

ညဉ့်အချိန်ကြာလာလျှင် အိပ်မက်ဆိုးများ မက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျင်းမင်သည် လော့ချန်ဆီသို့ တဟုန်းထိုးခုန်ဝင်သွားသည်။

လော့ယောင်သည် မျက်ခုံးတွန့်သွားပြီး သူမ၏ ရုပ်သွင်သည် တဖြည်းဖြည်းပျောက်ကွယ်သွားကာ ကွင်းပြင်အထက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။

“ဒါက ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စပဲ... လင်ယွမ်ပြတိုက်က ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ အခွင့်မရှိဘူး... ရပ်စမ်း...”

ချင်ယွမ်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး လော့ယောင်ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ရပ်တန့်လိုက်သည်။

လော့ယောင်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးထုတ်လိုက်သည်။

“ရွှီ...”

မြင်နိုင်သော စုစည်းထားသည့် လက်ညှိုးစွမ်းအင်တစ်ခုထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိမ်လွှာများကို ပြောင်းပြန်လှည့်ကာ မြေရေများကို စီးဆင်းစေသည်။

“မီးရှို့လက်ဖဝါး...”

ချင်ယွမ်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး မလျှော့တမ်းရင်ဆိုင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သံမဏိလို နီရဲနေသော လက်ဖဝါးတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးစွမ်းအင်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

မိုးကြိုးပေါက်ကွဲသံတစ်ခုနှင့်အတူ ရက်စက်သော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုသည် သိုင်းပညာကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ချင်ယွမ်သည် ကိုယ်ကို ထိန်းမထားနိုင်ဘဲ အနောက်သို့ ဆက်လက်ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ပွဲကြည့်သူများသည် အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ထို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အမျိုးသမီးသည် အသက်ငယ်ရွယ်သေးသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းအကြီးအကဲ ချင်ယွမ်သည် ရှုံးနိမ့်သွားရသည်တဲ့လား။

သို့သော် ဤအချိန်တွင် ကျင်းမင်သည် လော့ချန်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်လေး... ငါပြောပြီးပြီ... ဒီနေ့ ဘယ်သူမှ မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ကျင်းမင်၏ မျက်နှာသည် ရက်စက်ကြမ်းတမ်းလျက်ရှိပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချီစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဟုန်တစ်ခုက လွှမ်းခြုံလာသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အလွန်စုစည်းထားသော အစိမ်းရောင်မီးလျှံတစ်ခုပေါ်ထွက်လာပြီး လော့ချန်ဆီသို့ တစ်ချက်ရိုက်ချလိုက်သည်။

“ဘုန်း...”

ပြင်းထန်သော မီးအလင်းတန်းများပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အိမ်ကြီးတစ်လုံးအလား အစိမ်းရောင်မီးလျှံလက်ဖဝါးရာသည် လော့ချန်ရှိရာ တိုက်ပွဲစင်မြင့်ကို လုံးဝလွှမ်းခြုံလိုက်သည်။ ကျောက်စရစ်ခဲများသည် ရက်စက်သော လက်ဖဝါးစွမ်းအင်အောက်တွင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။

“လော့ချန်...”

ချန်လင်းယူတို့သည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာများသည် ဖြူလျော်သွားသည်။ လော့ယောင်ပင်လျှင် မျက်ခုံးများကို တွန့်လျက်ရှိသည်။

“ဟင်း...”

လူအများက လော့ချန်သည် သေမည်မလွဲဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြချိန်တွင် သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ထွန်းလင်းလာပြီး လော့ချန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံ အလင်းကာတစ်ခုကို စုစည်းလိုက်သည်။ ထိုအလင်းကာသည် ခိုင်မာသောအရာဝတ္ထုတစ်ခုနှယ်၊ ဧရာမကျောက်စိမ်းဘောလုံးတစ်ခုနှယ် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလျက် လေးမျက်နှာကို ခိုင်ခံ့စွာ ထိန်းထားသည်။