တစ်နေ့မှာ ငါမင်းကို သတ်မယ်...

“ဘုန်း... ဘုန်း...”

လူအုပ်ကြီး၏ အာရုံစူးစိုက်မှုအောက်တွင် အိမ်တစ်လုံးလောက်ကြီးမားသော အပြာရောင်မီးလျှံလက်သီးရိုက်ချက်သည် အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည်။

ဆက်လက်ပြီး...

မိုးကြိုးပစ်သံလို အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပြင်းထန်သော မီးအလင်းရောင်သည် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့အလင်းဖြင့် လင်းထိန်စေသည်။ မူလကတည်းက ကွဲအက်နေသော တိုက်ပွဲစင်မြင့်၏ တစ်ဝက်သည် ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မီးလောင်ပြီး လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“သေသွားပြီလား...”

လူများစွာသည် ထိတ်လန့်စွာဖြင့် ထိုင်ခုံများပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ကြသည်။

အကြည့်များစွာသည် ပေါက်ကွဲမှု၏ဗဟိုချက်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“ရှူး...”

လေညင်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်လာပြီး မီးခိုးနှင့်ဖုန်မှုန့်များ အားလုံး လွင့်ပျယ်သွားသည်။

အပြာရောင်ကျောက်စိမ်းဘောလုံးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချန်သည် ထိုကျောက်စိမ်းဘောလုံး၏ဗဟိုတွင် ရပ်နေပြီး ဘာမှမဖြစ်သလို ဒဏ်ရာတစ်စုံတစ်ရာပင် ရှိမနေခဲ့ပေ။

“ဘာ...”

ကျင်းမင်၏မျက်နှာအရောင်ပြောင်းသွားပြီး မျက်လုံးထောင့်များ တစ်ဆတ်ဆတ်တုန်ခါကာ ဒေါသအမျက်ထွက်မှုကို ထိန်းမရဖြစ်နေသည်။

ယနေ့သည် သူ့အတွက်တော့ ပြဿဒါးပင်။

ယခုအချိန်အထိ သူလိုချင်သည့်အရာတစ်ခုမှ ဖြစ်မြောက်မလာခဲ့ပေ။

ချီဂူးယွမ်သည် သူ့မျက်စိရှေ့တွင် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

ယခုတော့ သာမန်လော့ချန်တစ်ယောက်ကို သတ်ဖို့ကြိုးစားရာတွင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆက်လက်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က တားဆီးခံလိုက်ရသည်။

“အားလုံးပဲ... ဒီတိုက်ပွဲဟာ ဖြစ်ပေါ်ဖို့ လုံးဝမလိုအပ်ပါဘူး... ဒီမှာပဲ ရပ်လိုက်ကြပါ...”

ဖြူးဖြူးဖွင့်ဖွင့် နားထောင်ရသည့်အသံတစ်သံသည် ကောင်းကင်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံသည် ဝေးလံသောကောင်းကင်ထဲမှ လာသလို ဖြစ်နေပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေသလို ခံစားရသည်။

ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေသော လူအုပ်စုသည် လက်ရပ်သွားပြီး အကြည့်များထဲတွင် ထိတ်လန့်အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဘုန်း...”

ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အပြာရောင်မီးလျှံတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တဟုန်ထိုး တက်သွားသည်။

ကျင်းမင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ အကြည့်ပို့လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အမြီးပြပြီး ခေါင်းဝှက်ထားတဲ့သူ... ငါ့ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့စမ်း...”

ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ကျင်းမင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

အပြာရောင်မီးလျှံအစုအဝေးများသည် အလျင်အမြန် လှည့်ပတ်ကာ ချက်ချင်းပင် အဆရာပေါင်းများစွာ ကြီးထွားသွားပြီး ဧရာမငှက်ကြီး၏ ခြေသည်းတစ်စုံလို ဖြစ်သွားကာ လေထုကို ဆုတ်ဖြဲလိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ပြီး အပြာရောင်မီးလျှံများသည် လေးဖက်လေးတန်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“ဟမ်း...”

အေးစက်စက် ဟစ်အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးကောင်းကင်ထက်တွင် တိမ်လွှာများ ပြန်လည်လှိမ့်တက်လာကာ အပြာရောင်ရေလွှာတစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်။

ထိုရေလွှာသည် ပုံသဏ္ဍာန်မရှိသလို လေထုနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို နှစ်ပိုင်းခွဲထားသယောင် ဖြစ်နေသည်။

“ဗျူး...”

မီးလျှံခြေသည်းများသည် ရေလွှာပေါ်သို့ ဝင်ရောက်တိုက်မိပြီး ချက်ချင်းပင် ပင်လယ်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသော ကျွဲတစ်ကောင်လို ပိတ်မိသွားသည်။ ထို့နောက် ပိုမိုမြန်ဆန်သောအရှိန်ဖြင့် ပြန်လည်ပြန်ပေါက်ထွက်လာပြီး ကျင်းမင်ကို ဖုံးလွှမ်းလိုက်သည်။

“ဘာ...”

ကျင်းမင်သည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်ရာ ထူထပ်သော အပြာရောင်မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ရှေ့တွင် ဧရာမမီးလျှံလေပြွန်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဘုန်း...”

အသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးလျှံလေပြွန်သည် ချက်ချင်းပင် ပျယ်သွားကာ ကျင်းမင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ သွေးတစ်ပွက်အန်ထွက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ပေတစ်ထောင်ကျော်အကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။

လော့ချန်သည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ထိုရေလွှာသည် ကျင်းမင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ပြန်လည်ရောင်ပြန်ဟပ်ရုံသာမက အားပိုကြီးမားစွာဖြင့် ကျင်းမင်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မည်မျှထူးခြားသော စွမ်းရည်တစ်ခုလဲ...။

တကယ့်ကို နတ်ဘုရားနှင့်တူသော စွမ်းရည်ပင်။

လော့ချန်တစ်ယောက်တည်းသာမက ရင်ပြင်ထဲရှိ လူအားလုံးသည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားကြပြီး ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ဆူညံမှုမရှိသလောက် ဖြစ်သွားသည်။

“အဟွတ်...”

ကျင်းမင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းလိုက်ပြီး သွေးတစ်ပွက်ထပ်အန်လိုက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်ရင်း အကြည့်ထဲတွင် အေးစက်သောအရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ... ငါ့ရဲ့ကိစ္စထဲ ဝင်ပါတာက ဘယ်လိုအကျိုးဆက်ရှိမယ်ဆိုတာ မင်းသိလား...”

“ဗျူး...”

ရေလွှာသည် လှိုင်းထန်သွားပြီး ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုပုံရိပ်သည် သိမ်မွေ့လှပပြီး ဆံပင်များသည် ရေတံခွန်လို စီးကျနေကာ မျက်လုံးများသည် ကြယ်များနှင့်တူသည်။ ထိုသူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသော်လည်း ပုံရိပ်သည် အလွန်ဝါးနေပြီး မှန်ပေါ်ကပုံရိပ်လို မရေရာမသေချာဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ထိုမဟာကြီးကျယ်သော မှော်အရိပ်အလွှာသည် ရင်ပြင်ထဲရှိ လူအားလုံးကို အသက်မရှူရဲအောင် ဖိအားပေးထားသည်။

“ဟား... ဟား... ငါ့ကို အကျိုးဆက်သိအောင်လုပ်မယ်တဲ့လား... မင်းမှာ အဲ့ဒီလောက်စွမ်းအားမရှိဘူးထင်တယ်... ငါစိတ်မပြောင်းခင် မင်းထွက်သွားလို့ရတယ်... ကိုယ်လာခဲ့နေရာကို အခုချက်ချင်း ပြန်သွားစမ်း...”

ထိုအမျိုးသမီး၏ တည်ငြိမ်သောအသံထဲတွင် ထူးချွန်သော ချုပ်ကိုင်မှုအာရုံတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ကျင်းမင်သည် တစ်ခုခုပြောဖို့ ကြံရွယ်လိုက်စဉ် ဘေးမှ အပြင်စည်းအကြီးအကဲ ချင်ယွမ်သည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ချင်ယွမ်... ချင်းကွမ်းအကြီးအကဲကို ဖူးမြင်ပါတယ်...”

ချင်းကွမ်းအကြီးအကဲ...

ရင်ပြင်ထဲရှိ လူအားလုံး ထိတ်လန့်သွားသည်။

“ချင်းကွမ်းအကြီးအကဲကို ဖူးမြင်ပါတယ်...”

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်းမှလူများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကြပြီး အများစုမှာ ခေါင်းများပင် မမော့ရဲကြပေ။

ကျင်းမင်၏မျက်နှာအရောင်လည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမည်မျှ မာနကြီးသည်ဖြစ်စေ ချင်းကွမ်းအကြီးအကဲနှင့် ရင်ဆိုင်ရဲသည့်အထိ မာနမကြီးရဲပေ။

ထို့အပြင် သူသည် ဤချင်းကွမ်းအကြီးအကဲအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ ကြားဖူးပြီး ထိုအမျိုးသမီးသည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းဖြင့်ပင် သူ့ကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်။

ထိတ်လန့်အံ့ဩမှုကြားထဲတွင် ကျင်းမင်သည် အလွန်မထင်မှတ်ထားသည့်အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့သော ချင်းကွမ်းအကြီးအကဲသည် အဘယ်ကြောင့် ဤနေရာတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး သာမန်လော့ချန်တစ်ယောက်အတွက် ရပ်တည်ပေးနေရသနည်း။

“သွားမယ်...”

မနှောင့်နှေးရဲသဖြင့် ကျင်းမင်သည် ချီဂူးယွမ်၏အလောင်းကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အတွင်းစည်းတပည့်နှစ်ဦးနှင့်အတူ သိုင်းပြိုင်ကွင်းအပြင်သို့ ရှက်ရွံ့စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

လော့ချန်အထက်က ဖြတ်သွားစဉ် ကျင်းမင်သည် လော့ချန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အကြည့်များသည် သံမဏိအပ်များနှင့်တူသည်။

“ခွေး သား... ဒီကိစ္စ ဒီမှာမပြီးဘူး... မင်းကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆင်ခြင်နေ...”

အေးစက်သော စိတ်အသံတစ်ခု လော့ချန်၏နားထဲသို့ ရောက်လာသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လော့ချန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသတစ်ခု ပေါက်ကွဲလာသည်။

သူသည် မိဘများကို စော်ကားခံရခြင်းကို အလွန်မုန်းတီးသည်။ လက်သီးနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး ကျင်းမင်၏ ဝေးကွာသွားသောပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

“တစ်နေ့မှာ... ငါမင်းကို သတ်မယ်...”

လော့ချန်သည် ဤကိစ္စသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြီးဆုံးမသွားနိုင်ကြောင်း နားလည်သည်။ ယနေ့မှစ၍ သူနှင့်ကျင်းမင်သည် တစ်ယောက်သာ အသက်ရှင်ရမည်။ သေရာပါ ရန်သူများ ဖြစ်သွားပြီပင်။ သူ၏စိတ်ထဲတွင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းရမည်ဟု တွေးထားသည်။

သူ၏ခန့်မှန်းချက်အရ ကျင်းမင်သည် လက်ရှိတွင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်အဆင့်သာရှိသည်။

သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိမှသာ သူသည် ကျင်းမင်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည့်အင်အားရှိလာမည်။

အသက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ပြီး ရေလွှာထဲရှိ ပုံရိပ်သို့ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ချင်းကွမ်းအကြီးအကဲရဲ့ ကျေးဇူးကြီးမားမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ယနေ့ထိုအမျိုးသမီးမရှိခဲ့လျှင် သူသည် ဘေးဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး... ဒီကိစ္စမှာ မင်းမှားတာမဟုတ်ဘူး... ဒါ့အပြင် မင်းက ယွမ်မန်လီ ဂိုဏ်းထဲခေါ်လာတဲ့သူဆိုတော့ ငါနဲ့လည်း ကံစပ်မိတယ်လို့ ဆိုရမှာပေါ့...”

ယွမ်မန်လီ အစ်မကြီး...

လော့ချန်သည် အံ့ဩသွားပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း နည်းနည်းသက်သာသလို ခံစားရသည်။

ခမ်းနားထည်ဝါသော ချင်းကွမ်းအကြီးအကဲလို မိုးကောင်းကင်ထက်က ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် သူလို သာမန်အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးကို သတိထားမိမည်မဟုတ်ပေ။ ယွမ်မန်လီနှင့် သက်ဆိုင်နေမှသာ အကြောင်းပြချက်ဖြစ်လာနိုင်သည်။

ထိုအခါ ချင်းကွမ်းအကြီးအကဲက ဆက်လက်ပြောသည်။

“မင်းက ဒီအဆင့်မှာတင် နဂါးစွမ်းအားကို ကျင့်စဉ်အောင်မြင်ထားပြီး လူနဲ့ဓားတစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှုကိုပါ ထိုးထွင်းသိမြင်ထားတာ... တော်တော်ကောင်းတယ်... ဒီစိတ်နိုးကြားဆေးလုံးက မင်းရဲ့ နောက်ထပ်ကျင့်စဉ်အတွက် အကူအညီဖြစ်နိုင်မယ်... ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုလက်ဆောင်အနေနဲ့ ယူထားလိုက်... ဒါ့အပြင် ဒီတံဆိပ်ပြားကိုင်ထားရင် မင်းကို အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက် တိုးမြှင့်ပေးလိမ့်မယ်...”

စကားပြောနေရင်း အပြာရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လော့ချန်ထံသို့ ဖြောင့်တန်းရောက်လာသည်။

လော့ချန်သည် လှမ်းယူလိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းပုလင်းသုံးလုံးနှင့် အပြာရောင်ကျောက်စိမ်းတံဆိပ်ပြားတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကွင်းပြင်ထဲရှိ အပြင်စည်းတပည့်များသည် အလွန်အားကျသွားကြပြီး အချို့မှာ မနာလိုဖြစ်သွားကြသည်။ ထိပ်တန်းတစ်ရာစာရင်းဝင် တပည့်များပင်လျှင် ထိုနည်းတူပင် အကြည့်များထဲတွင် မီးလျှံများနှင့်တူသည်။

စိတ်နိုးကြားဆေးလုံးသည် ကြယ်လေးပွင့်အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ဆေးဖြစ်ပြီး သိုင်းသမား၏ စွမ်းအင်နှင့်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်ကာ ဉာဏ်အလင်းဖွင့်မှုကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ အထူးသဖြင့် ထုံရွှမ်တတိယနယ်ပယ်ရှိ သိုင်းသမားများအတွက် အလွန်အရေးပါသည်။

ထိုကိစ္စသည် အကြီးမားဆုံး မဟုတ်ပေ။ လူအားလုံးကို အားကျစေသည့်အရာမှာ လော့ချန်သည် အတွင်းစည်းတပည့်အဖြစ် တိုက်ရိုက် တိုးမြှင့်ခံရခြင်းပင်။

အပြင်စည်းတပည့်နှင့် အတွင်းစည်းတပည့်တို့၏ အဆင့်အတန်းသည် မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားသည်။

ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အဓိကကျင့်စဉ်များကို အတွင်းစည်းတပည့်များသာ လေ့ကျင့်ခွင့်ရှိသည်။ ဆိုရလျှင် အတွင်းစည်းတပည့်များသည်သာ ရွှမ်ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အဓိကအင်အားနှင့် အဓိကအဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိပ်တန်းတစ်ရာစာရင်းဝင် အပြင်စည်းတပည့်များပင်လျှင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ ဖြတ်ကျော်မှသာ အတွင်းစည်းသို့ တက်လှမ်းနိုင်သည်။

အတွင်းစည်းသို့ တက်လှမ်းနိုင်သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုသည် လူတိုင်းကို အသက်နှင့်ရင်းပြီး ရယူလိုစေသည့်အရာဖြစ်သည်။

လော့ချန်လည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

သူ၏ ယနေ့အောင်မြင်မှုများသည် ယွမ်မန်လီ လက်ဆောင်ပေးခဲ့သော စိတ်နိုးကြားဆေးလုံးတစ်ပုလင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးနှင့် များစွာ သက်ဆိုင်ပေသည်။

ထိုဆေးလုံးအားလုံးကို သူသောက်သုံးပြီးသွားပြီဖြစ်ပြီး ထိုအရာက ဈေးကွက်တွင် ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးလှသည်။ ယခင်က လင်ကျန်းမြို့ရှိ လင်ယွမ်ပြတိုက်တွင်ပင် ဝယ်မရခဲ့ပေ။

အိပ်ငိုက်နေစဉ် ခေါင်းအုံးလာပို့ပေးသလို ဖြစ်သွားသည်မှာ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အတွင်းစည်းသို့ တိုက်ရိုက်တက်လှမ်းနိုင်သည့်အခွင့်အရေးကို လော့ချန်သည် သိပ်စိတ်ဝင်စားဟန်မတူပေ။

သူ့အလိုအရ မကြာခင်မှာပင် သူကိုယ်တိုင် သွေးကြောနိုးကြားမှုနယ်ပယ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။

“ချင်းကွမ်းအကြီးအကဲကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လော့ချန်သည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“သိုင်းသမားလမ်းကြောင်းဆိုတာ ဆူးပင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့လမ်းပဲ... ဘယ်လိုလျှောက်မလဲ... ဘယ်ထိရောက်မလဲဆိုတာ မင်းရဲ့စိတ်နှလုံးပေါ်မှာ မူတည်တယ်... ဒီကိစ္စပြီးသွားပြီဆိုတော့... ငါလည်း ထပ်မနေတော့ဘူး...”

ရေလွှာသည် တဖြည်းဖြည်း ပျယ်လွှင့်သွားပြီး အသံလည်း တစ်ပြိုက်နက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အရာအားလုံးသည် တည်ငြိမ်သွားပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဖြစ်သွားသည်။

လူအားလုံးသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားရသည်။

လော့ချန်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မင်းသားတန်းမှ တပည့်များသည် သူ၏အကြည့်များနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့်အခါ ခေါင်းများကို အလျင်အမြန် ငုံ့ထားကြပြီး မော့ပင် မကြည့်ရဲကြပေ။

ချင်ယွမ်သည် လော့ချန်ကို နက်နက်နဲနဲ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ကျယ်ကျယ်ပြောလိုက်သည်။

“လော့ချန်နိုင်တယ်... ပြိုင်ပွဲဆက်လက်ပါ...”